II FSK 458/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Tomasz Zborzyński po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2014 r. sygn. akt II FSK 458/12 w sprawie ze skargi kasacyjnej "C." Sp. z o.o. w Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 listopada 2011 r. sygn. akt I SA/Wr 1381/11 w sprawie ze skargi "C." Sp. z o.o. w Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia 4 lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r. postanawia: odmówić uzupełnienia wyroku.

Wyrokiem z dnia 7 lutego 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną "C." Sp. z o.o. w Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 listopada 2011 r., sygn. akt I SA/Wr 1381/11. Wnioskiem z dnia 16 maja 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. wniosło o uzupełnienie ww. wyroku NSA poprzez orzeczenie co do zwrotu kosztów postępowania. Kolegium podało, że organ podatkowy był w sprawie reprezentowany przez radcę prawnego, który zgłosił wniosek stosownie do treści art. 210 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 157 § 1 P.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym (§2). Orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów.(§3). W okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie zaistniały przesłanki uzasadniające uzupełnienie wyroku. Rozstrzygnięcie zawarte w sentencji wyroku jest kompletne i przesądza, o tym, że NSA nie znalazł podstaw do zasądzenia na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Przede wszystkim zwrócić należy uwagę na fakt, że organ podatkowy był reprezentowany w sprawie przez profesjonalnego pełnomocnika – radcę prawnego. W art. 204 pkt 1 P.p.s.a. mowa jest o obowiązku zwrotu jedynie niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego, natomiast art. 205 § 2 P.p.s.a. stanowi, że do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Pełnomocnik nie uczestniczył w rozprawie, na której wydano wyrok, którego uzupełnienia domaga się organ. Udział pełnomocnika reprezentującego organ w postępowaniu kasacyjnym ograniczył się do sporządzenia pisma procesowego z dnia 25 października 2012 r., które jednak, z uwagi na wniesienie po upływie ustawowego terminu, nie mogło zostać zakwalifikowane jako odpowiedź na skargę kasacyjną. Ponadto organ nie ponosił kosztów sądowych, np. w postaci wpisu od skargi kasacyjnej, bowiem to druga strona zainicjowała postępowanie kasacyjne. W tych okolicznościach nie było podstaw do uznania, że organ poniósł jakiekolwiek koszty, które można by zakwalifikować jako niezbędne koszty postępowania, stosownie do ich definicji zawartej w art. 205 §2 P.p.s.a. przy uwzględnieniu treści § 14 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.(tekst jednolity: Dz.U. z 2013 r. poz. 490). Fragment uzasadnienia wyroku z dnia 7 lutego 2014 r., w którym mowa jest o zasądzeniu na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, ocenić w tym kontekście należy jako oczywistą omyłkę. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 157 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 193 P.p.s.a.