II FSK 3166/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Andrzej Jagiełło (sprawozdawca), Sędzia NSA Beata Cieloch, Sędzia NSA (del.) Anna Maria Świderska, Protokolant Piotr Stępień, po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Przedsiębiorstwa "B" sp. z o.o. z siedzibą w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 kwietnia 2015 r. sygn. akt I SA/Lu 727/14 w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa "B" sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie z dnia 30 maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2008 r. 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Przedsiębiorstwa "B" sp. z o.o. z siedzibą w L. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie kwotę 600 (słownie: sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

II FSK 3166/15 UZASADNIENIE 1.1 Wyrokiem z dnia 30 kwietnia 2015 r., sygn. akt I SA/Lu 727/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie po rozpoznaniu skargi Przedsiębiorstwa B. sp. z o.o. w L. (skarżąca, Spółka) uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z 30 maja 2014 r. w sprawie podatku dochodowego od osób prawnych za 2008 r. w części obejmującej odsetki od zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za miesiące od stycznia do października 2008 r., a w pozostałym zakresie skargę oddalił. 1.2 Przedstawiając stan sprawy Sąd pierwszej instancji wskazał, że zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego z 23 października 2013 r., określającą Spółce zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008 r. w wysokości 42.071 zł i odsetki za zwłokę od należnych zaliczek na ten podatek za okres od stycznia do października 2008 r. w kwocie 2477 zł. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że podatnik nieprawidłowo zaliczył do kosztów uzyskania przychodów kwotę 294.000 zł z tytułu odpisów amortyzacyjnych od wniesionego do spółki wkładu niepieniężnego w postaci prawa do wzoru użytkowego pod nazwą brykiet opałowy, stanowiącego własność R.C. (prezesa zarządu Spółki). Wzór dotyczył brykietu opałowego z odpadów roślinnych jednak z przyczyn technicznych i ekonomicznych nie została wyprodukowana brykieciarka do jego produkcji. Wobec tego, w ocenie organu, w latach od 2006 do 2010 r. (okres amortyzacji przez Spółkę prawa do wzoru użytkowego) podatnik nie mógł uzyskać i nie uzyskał żadnego przychodu z tytułu używania amortyzowanego wzoru. W rzeczywistości nie mógł wykorzystywać tego prawa na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej w latach od 2006 do 2010 r. Spółka nie prowadziła, ani nawet nie rozpoczęła produkcji i sprzedaży brykietu. W 2004 r. zostało wykonane jedno urządzenie do produkcji brykietu ze słomy wg omawianego wzoru użytkowego, jednak miało ono wady konstrukcyjne i zostało zwrócone wytwórcy. Podatnik przyznał, że brak było rynku, aby móc wykorzystywać wzór użytkowy pn. brykiet opałowy, a ponadto nie było możliwości technicznych i finansowych do wprowadzenia go w życie. W ocenie organu, nie zostały również udowodnione twierdzenia Spółki jakoby z tego wzoru użytkowego mieli korzystać inni przedsiębiorcy. Organ nie kwestionował jej starań i działań w celu wprowadzenia w życie prawa do omawianego wzoru i stworzenia rynku konsumentów, korzystających z ogrzewania słomą. Jednak to jeszcze nie oznacza wykorzystywania wzoru użytkowego i w rezultacie nie daje Spółce prawa do jego amortyzowania, co wynika z treści art. 16b ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 15 ust. 6 ustawy z dnia 15 lutego 1992 o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm. w brzmieniu dla tego roku podatkowego) - dalej: u.p.d.o.p. Dla zmniejszenia podstawy opodatkowania zasadnicze znaczenie ma bowiem wykorzystywanie wzoru użytkowego, nie zaś samo jego posiadanie czy nawet potencjalna możliwość wykorzystywania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Spółka wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji zarzucając ogólnie, że naruszają one prawo. Odnosząc się do przesłanek amortyzowania prawa do wzoru użytkowego podniosła, że nie wszystkie projekty są udane. Na tym polega ryzyko prowadzenia działalności gospodarczej. Wobec tego zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. również koszty nieudanych projektów czy zaniechanych przedsięwzięć są kosztem podatkowym, bowiem pozostają one w racjonalnie uzasadnionym związku z prowadzeniem działalności gospodarczej. Jej zdaniem, czasowe zaprzestanie wykorzystywania prawa do wzoru użytkowego nie wyklucza możliwości amortyzowania tego składnika majątku, co wynika z art. 16b ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 16c pkt 5 u.p.d.o.p. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. 1.3 Oddalając skargę Sąd pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z art. 16b ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.p. amortyzacji podlegają prawa określone w ustawie Prawo własności przemysłowej nabyte nadające się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane przez niego do używania na podstawie umowy licencji (sublicencji), umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane wartościami niematerialnymi i prawnymi. Zatem prawo do wzoru użytkowego musi nadawać się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania i być wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane przez niego do używania innemu podmiotowi na podstawie jednej z ww. umów. Ta przesłanka, konieczna dla zasadnego realizowania przez podatnika prawa do amortyzacji, zdaniem Sądu, nie została spełniona w analizowanej sprawie. Sam podatnik przyznał, że od 2006 do 2010 r. nie miał żadnej możliwości gospodarczego wykorzystania prawa do wzoru użytkowego, którego przedmiotem był brykiet opałowy. Nie był w stanie znaleźć producenta urządzenia do jego produkcji według omawianego wzoru użytkowego. Skoro tak, to prawo do wzoru użytkowego nie nadawało się w rozpatrywanym roku podatkowym do gospodarczego wykorzystania. Spółka nie mogła zatem tego prawa wykorzystywać sama na potrzeby swojej działalności gospodarczej, jak również nie było możliwe oddanie tego prawa przez podatnika do używania innemu podmiotowi. Podobnie w ocenie Sądu nie zasługiwały na uwzględnienie podnoszone od pewnego etapu postępowania jej twierdzenia, że zawierała umowy licencji. Umowy te nie mogły dotyczyć przekazania do używania prawa do wzoru użytkowego skoro brak było technicznych i ekonomicznych uwarunkowań pozwalających na uruchomienie produkcji brykietu według tego wzoru, a tym samym na wprowadzenie tego prawa w życie, do obrotu gospodarczego, powiązania go z jakąkolwiek działalnością. Rzekomi licencjobiorcy konsekwentnie stwierdzali brak możliwości aktualnie wykorzystywania prawa do wzoru użytkowego - brykiet opałowy i powoływali się na bliżej niesprecyzowane przyszłe możliwości, oderwane od aktualnych realiów. W tej sytuacji brak jest podstaw do zakwestionowania stwierdzenia, że okoliczności faktyczne sprawy nie pozwalały podatnikowi na amortyzowanie prawa do wzoru użytkowego w rozpatrywanym roku podatkowym. Byłoby to bowiem sprzeczne z treścią art. 16b ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.p. Dla wyniku sprawy nie ma zasadniczego znaczenia spór o wiarygodność umów licencji, a rozstrzygająca jest okoliczność, że prawo do wzoru użytkowego nie mogło być wykorzystywane przez podatnika w jego działalności gospodarczej, co sam przyznał. Wobec tego nie zaistniała też możliwość oddania tego prawa do używania innym osobom. Wskazywani licencjobiorcy przyznawali, że nie wykorzystywali prawa do wzoru użytkowego, lecz mieli na uwadze przyszłą możliwość. W latach 2006 - 2010 r. jej nie było i oni również nie pozyskali producenta urządzenia niezbędnego do uruchomienia produkcji brykietu zgodnie z omawianym wzorem użytkowym. Wobec tego prawo do wzoru użytkowego nie zaistniało w obrocie gospodarczym ani podatnika, ani rzekomych licencjobiorców. Skoro podatnik chciał skorzystać z prawa do amortyzacji, a tym samym zmniejszyć podstawę opodatkowania, to miał on obowiązek wiarygodnie wykazać, że prawo do wzoru użytkowego przede wszystkim było wykorzystywane w jego działalności gospodarczej bądź oddane do używania innym osobom. Organ prawidłowo więc zakwestionował Spółce zasadność amortyzowania omawianego prawa do wzoru użytkowego a w rozumowaniu, które doprowadziło do tej konkluzji nie ma jakiejkolwiek dowolności. Przeciwnie, organ zgromadził kompletny materiał dowodowy niezbędny dla ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, ocenił go w całokształcie i we wzajemnym powiązaniu, wprost zgodnie z jego treścią, przy uwzględnieniu zasad logiki i doświadczenia życiowego. Tym samym, wbrew przekonaniu podatnika, nie ma podstaw, aby zarzucić organowi jakiekolwiek naruszenie przepisów postępowania podatkowego, tym bardziej mogące mieć znaczenie dla wyniku sprawy czy rażące. Nie zachodziła potrzeba przesłuchiwania dodatkowych świadków, skoro sam podatnik wprost stwierdził, że od 2006 r. nie istniała możliwość jakiegokolwiek wykorzystywania omawianego prawa do wzoru użytkowego w jego działalności gospodarczej czy korzystania z tego prawa przez inne podmioty. Zdaniem Sądu, organ prawidłowo zastosował art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 125 § 1, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej – dalej: O.p. W świetle prawidłowych ustaleń faktycznych organu, zdaniem Sądu, nie mają znaczenia zarzuty dotyczące otrzymywania należności z tytułu bezumownego korzystania z prawa do wzoru użytkowego. W myśl art. 16b ust. 1 u.p.d.o.p. oddanie do używania prawa do wzoru użytkowego musi mieć podstawę w umowie. W przeciwnym razie nie zostają zrealizowane przesłanki uprawniające podatnika do amortyzowania takiego prawa. Odnosząc się do argumentacji Spółki , odwołującej się do art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Sąd zauważył, że amortyzacja zmniejsza podstawę opodatkowania, ale nie jest wydatkiem, o którym mowa w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Nadto regulacja z art. 15 ust. 6 u.p.d.o.p., jakkolwiek zalicza amortyzację do kosztów podatkowych, to jednocześnie tryb jej dokonywania normuje w sposób odrębny w art. 16a – 16 m z uwzględnieniem art. 16 u.p.d.o.p. Z kolei treść art. 16c pkt 5 u.p.d.o.p., wbrew przekonaniu skarżącej, jedynie potwierdza stanowisko organu. Zgodnie z tym unormowaniem amortyzacji nie podlegają składniki majątku, które nie są używane na skutek zaprzestania działalności, w której te składniki były używane. Tymczasem w okolicznościach niniejszej sprawy prawo do wzoru użytkowego - brykiet opałowy - od 2006 r. nie było wykorzystywane przez Spółkę w jej działalności gospodarczej, co sama stwierdza, a powody tego stanu są bez znaczenia z punktu widzenia przesłanek prawa do amortyzacji tego składnika majątkowego. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu w zakresie odsetek od zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za 2008 r. W tej materii organ nie zawarł w uzasadnieniu decyzji żadnego uzasadnienia – ani faktycznego, ani prawnego i nie odniósł się do kwestii przedawnienia obowiązku odsetek od zaliczek i stanowiska prezentowanego w orzecznictwie sądowym w tym przedmiocie. Tym samym organ istotnie naruszył art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 125 § 1, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 O.p., co należało uwzględnić niezależnie od granic skargi stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: p.p.s.a. Organ powinien odnieść się także do zakresu odwołania od decyzji organu pierwszej instancji i wyjaśnić czy dotyczyło ono również rozstrzygnięcia o obowiązku odsetek od zaliczek na rozważany podatek. Z tych powodów, w ocenie Sądu, zaskarżona decyzja w części obejmującej określenie odsetek od zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za 2008 r. podlegała uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. a w pozostałym zakresie skarga była bezzasadna. 2.1 W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Spółka wskazując na art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzuciła naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 16b ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 16c ust. 1 pkt 5 u.p.d.o.p., a polegające na zbyciu milczeniem w uzasadnieni wyroku zarzutów skargi dotyczących prawa do amortyzacji wartości niematerialnych. Przy tak sformułowanym zarzucie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w pkt II (oddalającym skargę w części) i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. 2.2 Organ nie złożył odpowiedzi na skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3.1 Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i wobec tego podlegała oddaleniu. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania . W niniejszej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych enumeratywnie w art. 183 § 2 p.p.s.a., co oznacza związanie granicami skargi kasacyjnej. Z powyższej zasady wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany zawartymi w skardze kasacyjnej podstawami i wnioskami (art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 176 p.p.s.a.). Związanie wnioskami skargi kasacyjnej oznacza niemożność wyjścia poza tę część wyroku sądu pierwszej instancji, której strona nie zaskarżyła. Związanie natomiast podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że Naczelny Sąd Administracyjny jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. W tym zakresie sąd odwoławczy ma obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt l OPS 10/09, publ. ONSAiWSA 2010, nr 1 (34), poz.1). Nie jest natomiast uprawniony do konkretyzowania zarzutów skargi kasacyjnej i ich uzasadnienia ani badania, czy Sąd pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów. Wobec tego istotnym elementem skargi kasacyjnej jest wskazanie podstaw kasacyjnych, które zgodnie z art. 174 p.p.s.a., mogą przybrać postać albo naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) bądź naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Nie mniej istotnym elementem konstrukcyjnym skargi kasacyjnej jest uzasadnienie podstaw kasacyjnych, co łączy się z wymogiem określenia, jaką postać miały zgłoszone naruszenia prawa, wyjaśnienia na czym uchybienia te miały polegać, a w przypadku zarzutu naruszenia przepisów postępowania - wykazania dodatkowo, że naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy. W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna wniesiona została w zakresie punktu II wyroku tj. w części oddalającej skargę. Skarżąca w oparciu o podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. podniosła zarzut naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy tj. art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt.1 lit. c) p.p.s.a. Jednocześnie w przytoczonych zarzutach odwołała się do przepisów materialnoprawnych art. 16b ust.1 pkt 6 w zw. z art. 16 c ust 1 pkt 5 u.p.d.o.p. Zarzucane Sądowi pierwszej instancji uchybienie w ocenie autora skargi kasacyjnej miało polegać na pominięciu w uzasadnieniu wyroku zarzutów skargi dotyczących prawa do amortyzacji wartości niematerialnych. Dokonując analizy i oceny tak sformułowanego zarzutu należy mieć na uwadze poczynione wyżej uwagi dotyczące zakresu badania sprawy przez sąd kasacyjny i jego związania zarzutami skargi kasacyjnej. Spółka w swojej skardze podniosła jedynie zarzut dotyczący naruszenia przepisów regulujących zasady postępowania sądowoadministracyjnego. Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny nie był uprawniony do wyjścia poza granice skargi i wypowiadania się na temat ewentualnego naruszenia norm materialnoprawnych tj. art. 16b ust.1 pkt 6 w zw. z art. 16 c ust 1 pkt 5 u.p.d.o.p. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla je w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania (inne niż dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego - art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) oraz stwierdzenie nieważności - art. 145 § 1 pkt 2) w takim stopniu, iż mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przepis ten zatem normuje powinność wydania oraz treść rozstrzygnięcia sądu administracyjnego pierwszej instancji w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania. Naruszenie przepisów postępowania może polegać w szczególności na niedopełnieniu wynikających z tych przepisów obowiązków organu lub uniemożliwieniu stronie skorzystania z przysługujących jej uprawnień procesowych albo błędnej wykładni tych przepisów (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 210-211). Warunkiem uwzględnienia skargi z tego powodu jest ustalenie, że stwierdzone naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd uchylając z tych powodów decyzję lub postanowienie musi wykazać, że gdyby nie było stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne (por. J.P. Tarno, op.cit., s. 211 oraz T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie administracyjne, Warszawa 2004, s. 305). W przeciwnym wypadku sąd skargę oddala na podstawie art. 151 p.p.s.a. Ocena prawna prowadząca sąd do stwierdzenia istnienia podstaw do oddalenia skargi lub uchylenia zaskarżonego aktu z powodów podanych w omawianych przepisach powinna stanowić element uzasadnienia wyroku (art. 141 § 4 p.p.s.a.). Kierując się treścią uzasadnienia zaskarżonego wyroku stwierdzić należało, że Sąd pierwszej instancji zgodnie z wymogami omówionych przepisów nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi. W przypadku oddalenia skargi na decyzję lub postanowienie organu administracji można zarzucić sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. tylko wówczas, gdyby sąd ten stwierdził naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mimo to nie uchylił zaskarżonej decyzji lub postanowienia. Taka sytuacja nie miała miejsca w kontrolowanej sprawie. Z kolei zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszelkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawionego stanu sprawy, sąd nie wskaże jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania. Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. W omawianym przepisie wśród niezbędnych składników uzasadnienia wyroku wymienia się m.in. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy. Przyjęcie określonej podstawy faktycznej jest warunkiem sine qua non kontroli legalności decyzji administracyjnej. W przeciwnym razie w procesie subsumcji zabrakłoby podstawowego elementu dającego się porównać ze wzorcem ustawowym. Obowiązkiem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zatem przyjąć określony stan faktyczny i go przedstawić, nie chodzi jednak o przedstawienie jakiegokolwiek stanu faktycznego, lecz stanu rzeczywistego, ustalonego i przyjętego zgodnie z obowiązującym prawem. Tryb ten został zachowany. Przyjmując za postawę orzekania stan faktyczny ustalony przez organy administracyjne Sąd uznał, że uwzględniły one całokształt okoliczności sprawy i dokonały prawidłowej oceny materiału dowodowego. Wskazał jednocześnie, że okoliczność, iż ocena ta jest niezgodna z oczekiwaniami podatnika nie może przesądzać o naruszeniu zasady prawdy obiektywnej ani zasady swobodnej oceny dowodów. Odnotować przy tym należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wyrażany jest pogląd, który podziela także Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie, że prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga szczegółowego odniesienia się przez sąd pierwszej instancji do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, a jedynie w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego. Dodatkowo wytknięcie nieodniesienia się w kontrolowanym wyroku do zarzutów Spółki dotyczących jedynie czasowego nie wykorzystywania wzoru użytkowego, które nie pozbawia strony prawa do jego amortyzacji stoi w oczywistej sprzeczności z treścią uzasadnienia kontrolowanego wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że sporny wzór użytkowy został wniesiony do Spółki aportem w 2006 r., zatem dopiero z tym momentem można mówić o wykorzystywaniu wzoru użytkowego w działalności spółki. Stąd wcześniej podejmowane przez ówczesnego właściciela wzoru próby jego wykorzystania do produkcji brykietu nie mają wpływu na ocenę jego wykorzystywania przez skarżącą spółkę. Nieoparte na prawdzie jest zawarte w skardze kasacyjnej twierdzenie skarżącej, że Sąd pierwszej instancji milczeniem zbył zarzuty skierowanej do niego skargi dotyczące prawa do amortyzacji wartości niematerialnych w postaci wzoru użytkowego. Wbrew stanowisku skarżącej, Sąd w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia odniósł się do zarzutów naruszenia prawa materialnego poprzez dokonanie wadliwej wykładni art. 16b ust.1 pkt 6 i art. 16c ust. 1 pkt 5 u.p.d.o.p. Uznał, że ponieważ w toku całego postępowania podatkowego ustalono ponad wszelką wątpliwość, że Spółka w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą nie wykorzystywała prawa do wzoru użytkowego ani też nie oddała skutecznie tego wzoru innemu podmiotowi na podstawie odrębnej umowy brak było podstaw prawnych do dokonywania amortyzacji tego wzoru użytkowego. W tym zakresie zatem nie doszło do niepełnego uzasadnienia ani pominięcia w rozważaniach sądu istotnych zarzutów zawartych w skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Treść uzasadnienia skargi kasacyjnej wskazuje w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, że za pomocą źle skonstruowanego zarzutu naruszenia prawa procesowego (bez wskazania konkretnych przepisów procedury podatkowej którym uchybiły organy w kontrolowanym postępowano) jej autor próbuje podważyć prawidłowość ustaleń faktycznych, które legły u podstawy rozstrzygnięcia organów podatkowych i zostały zaakceptowane jako prawidłowe przez Sąd pierwszej instancji, w zakresie wykorzystywania wzoru użytkowego przez skarżącą Spółkę. Wobec jednak ułomności skargi kasacyjnej zarzut wskazujący na błędy w ustaleniach faktycznych popełnionych przez organy podatkowe oraz wskazujący na wadliwą ocenę zgromadzonego materiału dowodowego pozostaje nieskutecznym. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji wywiązał się w należyty sposób z obowiązku kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz zastosował adekwatny do wyniku tej kontroli środek przewidziany w art. 151 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji dokonał wnikliwej analizy prawidłowości i kompletności przeprowadzonego przez organy podatkowe postępowania, prawidłowości poczynionych ustaleń faktycznych oraz zastosowania prawa materialnego. W rozważaniach zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odniósł się do wszystkich istotnych aspektów sprawy, w tym oceny całości zgromadzonego materiału dowodowego, jak również do podnoszonych przez skarżącą okoliczności. Sam fakt, że nie dopatrzył się przypisywanego przez skarżącego organom podatkowym naruszenia przepisów dotyczących amortyzacji wzoru użytkowego oraz podzielił kwestionowane przez stronę ustalenia faktyczne nie oznacza, że zaskarżony wyrok wydany został z naruszeniem prawa. Skarga kasacyjna stanowi w istocie polemikę ze stanowiskiem prezentowanym przez Sąd pierwszej instancji, ale go skutecznie nie podważa, a jej uzasadnienie zdaje się abstrahować od rozważań zawartych w uzasadnieniu wyroku. 3.2 Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił a o kosztach postępowania kasacyjnego orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 oraz 207 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny, uwzględniając nakład pracy pełnomocnika Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie, który reprezentował organ w tożsamych sprawach tego samego podatnika (także: II FSK 2867/15, II FSK 2868/15 i II FSK 3434/15), zgodnie z art. 207 § 2 p.p.s.a. odstąpił w części od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, z tytułu wynagrodzenia pełnomocnika za udział w rozprawie kasacyjnej.