II FSK 1795/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Jacek Brolik, Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz (sprawozdawca), Sędzia NSA (del.) Zbigniew Romała, Protokolant Katarzyna Kwaśniewska - Ciesielska, po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. [...] sp. z o.o. z siedzibą w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lutego 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 1807/14 w sprawie ze skargi P. [...] sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia straty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2010 r. 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od P. [...] sp. z o.o. z siedzibą w S. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie kwotę 1800 (słownie: tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 11 lutego 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 1807/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "WSA") oddalił skargę P. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w S. (dalej: "Spółka") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie (dalej: "Dyrektora IS") z dnia 4 kwietnia 2014 r. w przedmiocie określenia straty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2010 r. Podstawą powyższego orzeczenia był art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Z uzasadnienia wyroku WSA wynika, że decyzją z dnia 4 kwietnia 2014 r. Dyrektor IS utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. (dalej: "organ I instancji") z dnia 10 września 2013 r. określającą zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2010 r. W skardze na powyższą decyzję Spółka zarzuciła naruszenie: - art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 12, art. 15, art. 75, art. 77, art. 78 § 2 oraz art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej: "K.p.a."), przez niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego wskutek istotnych nieprawidłowości w postępowaniu dowodowym, sposobie gromadzenia i oceny materiału dowodowego, - art. 120, art. 121, art. 122, art. 187 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm., dalej: "o.p."), przez: brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego; nieuwzględnienie, iż zeznania wszystkich świadków potwierdzają okoliczności podnoszone przez Spółkę; niewskazanie, którym dowodom organ dał wiarę, a którym nie i dlaczego; - art. 180 § 1 o.p., przez nadanie mocy dowodowej wyjaśnieniom nie dającym rękojmi wiarygodności. W uzasadnieniu wyroku WSA zauważył, że istota sporu, mimo iż zaskarżona decyzja dotyczy określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych określającego stratę z prowadzonej działalności gospodarczej za 2010 r., w gruncie rzeczy dotyczy rozbieżnej oceny w zakresie ustaleń faktycznych w odniesieniu do faktury VAT z dnia 27 lutego 2010 r., wystawionej na kwotę netto 68.400 zł przez N. sp. z o.o. (dalej: "N.") na rzecz Spółki. Zdaniem organów przedmiotowa faktura nie odzwierciedla rzeczywistej transakcji w niej opisanej, a w konsekwencji nie może być zaliczona do wydatków Spółki stanowiących koszty uzyskania jej przychodów oraz zmniejszających przychody Spółki o kwotę 1.000.000 zł. W ocenie Spółki organy naruszyły przepisy procedury w procesie gromadzenia materiału dowodowego jak i jego oceny, przez "nadanie mocy dowodowej wyjaśnieniom nie dającym rękojmi wiarygodności" oraz nieuznanie zeznań świadków zeznających na korzyść Spółki, ustalono błędny stan faktyczny. W ocenie WSA, z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że zakwestionowana faktura wystawiona przez N. na rzecz Spółki nie jest rzetelnym dokumentem odzwierciedlającymi rzeczywisty przebieg transakcji i nie dokumentuje wykonania wskazanej w niej usługi. O fikcyjności tej faktury świadczą m.in. zeznania R. A., które WSA uznał za wiarygodne. W toku przesłuchania w charakterze podejrzanego w dniu 21 kwietnia 2011 r. R. A. zeznał, że w 2005 r. kupił spółkę N. i rozpoczął obrót wierzytelnościami. W 2007 r. zmienił branżę i zajął się tarcicą budowlaną, również pod szyldem N. Wspólnie z W. K. zajęli się handlem tarcicą budowlaną oraz drewnem opałowym. Poprzez tę działalność zostali skontaktowani ze Spółką. R. A. zeznał, że zna jej prezesa oraz dyrektora finansowego. Oświadczył, że Spółka była zainteresowana zakupem drewna. W związku z tym został zaproszony przez prezesa Spółki do jej siedziby, gdzie omówiono warunki współpracy, która miała polegać na wykonaniu kilku dostaw drewna. Faktycznie w późniejszym okresie doszło do ok. 4-5 transportów. Za te usługi Spółka płaciła przelewami na konto N. w F. [...]. Po tych transportach prezes Spółki zaproponował współpracę polegającą na tym, że N. byłaby podwykonawcą Spółki w różnych pracach budowlanych, co miało na celu wystawianie fikcyjnych faktur na rzecz Spółki. Były podpisywane umowy na wykonanie konkretnych obiektów i robót, które ze strony N. w rzeczywistości nie były wykonywane. Obieg dokumentów odbywał się drogą pocztową oraz R. A. osobiście woził dokumenty. Natomiast prezes N., W. K., nie był informowany o szczegółach w momencie kiedy podpisywał umowy. O fikcyjności dokumentacji wiedział ze strony Spółki prezes i dyrektor finansowy. Po okazaniu umowy nr [...] z dnia 21 lipca 2008 r. zawartej pomiędzy Spółką a N., R. A. wyjaśnił, że umowa ta stanowi początek fikcyjnej współpracy pomiędzy firmami. Odnośnie innych okazanych mu dokumentów, stwierdził, że "dotyczą one również fikcyjnych zdarzeń gospodarczych i z całą pewnością nie zostały spisane tak jak na nich widnieje w obiekcie Agencji Wywiadu". Po okazaniu umowy nr [...] z dnia 11 czerwca 2008 r. R. A. zeznał, że celem umowy podpisanej przez G. F. i M. Z. miało być dokumentowanie w przyszłości na jej podstawie fikcyjnych zdarzeń gospodarczych. Umowa ta była przedłożona M. Z. do podpisu, który z tytułu współpracy otrzymywał stałą kwotę 1000 zł miesięcznie. Po kolejnym przesłuchaniu R. A. stwierdził, że faktury na prace w S. i K. obrazują fikcyjne zdarzenia gospodarcze i nic za nimi nie szło. Ze Spółki szły środki finansowe na konto N. z racji rzekomych prac wykonanych m.in. w K. i S. Po potrąceniu 2% od kwoty znajdującej się na fakturze, resztę zwracał dyrektorowi finansowemu tej firmy. Tylko na początku współpracy ze Spółką mogło mieć miejsce ok. 5 rzeczywistych transakcji dotyczących sprzedaży drewna. WSA zauważył, że wyjaśnienia R. A. pokrywają się z zeznaniami W. K., który zeznał, że na stanowisko prezesa N. został powołany przez R. A. Nie zatrudniał żadnych pracowników, nie podpisywał listy płac, wynagrodzenie pobierał do rąk własnych od R. A. Zeznał, że był figurantem. Wszystkie działania prowadzone przez N. były organizowane i nadzorowane przez R. A. Nie miał wiedzy na temat świadczenia przez N. usług budowlanych, ani czy pracownicy wykonywali usługi budowlane lub remontowe, gdyż nie miał wiedzy na temat jej pracowników i podwykonawców. Po okazaniu faktur z dnia 28 grudnia 2009 r. Nr [...], z dnia 30 grudnia 2009 r. [...] z dnia z 27 lutego 2010 r. oraz faktury nr [...], która dotyczyła wykonania robót rozbiórkowych i demontażowych prowadzonych w budynku Agencji Wywiadu w K. zeznał, że nie ma wiedzy na temat tych faktur i wymienionych w nich zdarzeń. W świetle powyższego WSA stwierdził, że zeznania W. K. również wskazują, iż sporne faktury nie potwierdzają rzeczywistych operacji gospodarczych. Nietrafna jest argumentacja Spółki, że zeznania te nie mają znaczenia w sprawie, gdyż W. K. był jedynie figurantem. W konfrontacji z zeznaniami R. A. dają one dostateczną podstawę do oceny, że powiązane z nim spółki wystawiały fikcyjne faktury. Niedopuszczalne jest, aby w legalnie działających podmiotach – osobach prawnych, osoby upoważnione do reprezentowania spółek na zewnątrz, w tym prezesi zarządu, byli "prezesami na papierze", nie posiadali wiedzy na temat przedsiębiorstwa przez nich prowadzonego, nie byli świadkami zawierania umów czy transakcji. Taki właśnie stan faktyczny wynikał z zeznań tych osób. Ponadto ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, że N. posiadała urządzenia, czy maszyny lub zatrudniała pracowników wykonujących roboty budowlane, ani tym bardziej, że zatrudniała osoby, które posiadały tak specjalistyczne przygotowanie zawodowe, że ich obecność na wskazanych obiektach była niezbędna. Zdaniem WSA, zeznania R. A. oraz zeznania prezesa N. w zakresie wystawiania zakwestionowanych faktur w 2009 r. (a także w 2010 r.) na rzecz Spółki i sporządzania innych dokumentów – są spójne, wzajemnie się uzupełniają i nie zawierają sprzeczności. We wszystkich czynnościach związanych z wystawieniem faktur brał udział R. A., zaś prezes N. nie orientował się w jej działalności w zakresie dotyczącym robót remontowo-budowlanych. WSA stwierdził, iż organy podatkowe prawidłowo oceniły zebrany materiał dowodowy i uznały, że sporne faktury wystawione przez N. dokumentują czynności niedokonane. Żadna z osób przesłuchiwanych nie podała danych osobowych osób wykonujących prace na rzecz N. (danych osób, które pracowały przy wykonaniu spornych usług i które mogłyby tę okoliczność potwierdzić). O fikcyjnym charakterze działalności N. świadczy również to, że był to podmiot bez zaplecza technicznego, materiałowego, logistycznego i osobowego, zarówno w postaci pracowników jak i sprzętu. Firma ta nie dysponowała narzędziami czy urządzeniami niezbędnymi do wykonywania zafakturowanych usług. Poza dokumentami w postaci umów, protokołów odbioru robót, faktur oraz przelewów bankowych, brak jest dowodów mogących potwierdzić realizację usług, które miała wykonać N. Zeznania przesłuchanych pracowników Spółki w zakresie współpracy z N. są nieprecyzyjne i ogólnikowe. Osoby te nie potrafiły wskazać szczegółów współpracy. WSA zauważył, że zeznania przesłuchanych osób są zgodne co do okoliczności, które rzeczywiście miały miejsce, m. in., że R. A. bywał w siedzibie Spółki i przywoził dokumenty. W. K. także był w siedzibie Spółki i był przedstawiony jej pracownikom. Istniał obieg dokumentów pomiędzy tymi podmiotami. Natomiast protokoły odbioru robót budowlanych nigdy nie były podpisywane w obecności przedstawiciela firmy N. Reasumując, w ocenie WSA wszechstronnie zebrany i oceniony przez organy podatkowe bardzo szeroki materiał dowodowy, w sposób nie budzący wątpliwości świadczy o tym, że działalność firmy N. była fikcyjna, a tym samym wystawiona przez ten podmiot sporna faktura o nr [...] nie odzwierciedla rzeczywistego zdarzenia gospodarczego, co uzasadnia pozbawienie Spółki prawa do zaliczenia wydatku wskazanego na tej fakturze do kosztów uzyskania przychodów. W istocie transakcje pomiędzy Spółką a N. polegały wyłącznie na wystawianiu i przepływie faktur VAT, bez fizycznego wykonania usług. W skardze kasacyjnej wywiedzionej od powyższego orzeczenia, Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: I. przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 151 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. wskutek wadliwej kontroli zastosowania przez organ art. 122 i art. 187 § 1 o.p. w zakresie dowolnej oceny materiału dowodowego; niepodjęcia działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego; w konsekwencji błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy; - art. 151 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. wskutek wadliwej kontroli zastosowania przez organ art. 191, art. 120 i art. 121 o.p. w zakresie braku wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego; braku uwzględnienia, iż zeznania wszystkich świadków w sprawie potwierdzają okoliczności podnoszone przez kontrolowaną Spółkę; przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów; w konsekwencji błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy; - art. 151 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. wskutek wadliwej kontroli zastosowania przez organ art. 180 § 1 i art. 188 o.p. w zakresie oparcia rozstrzygnięcia na wyjaśnieniach podejrzanego w postępowaniu karnym, zdementowanych i odmiennych od jego zeznań w charakterze świadka; nieprzeprowadzenia dowodu z zeznań osób figurujących na liście przekazanej przez Ministerstwo Finansów i Agencję Wywiadu; w konsekwencji błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy; - art. 134 § 1 p.p.s.a., przez poprzestanie na orzeczeniu w granicach skargi, pomimo iż w okolicznościach stwierdzenia, że zgłoszeni przez Skarżącego świadkowie nie przyczynili się do udowodnienia twierdzeń Skarżącego, WSA powinien uznać decyzję organu za przedwczesną i zobowiązać organ do przesłuchania w charakterze świadków osób wskazanych na listach Ministerstwa Finansów i Agencji Wywiadu; - art. 141 § 4 p.p.s.a., przez niedokonanie gruntowej analizy sprawy, w szczególności wybiórcze i demagogiczne posłużenie fragmentami wypowiedzi świadków oraz brak wskazania komu i dlaczego WSA dał wiarę, a komu wiary tej odmówił; utrudniające kontrolę instancyjną wewnętrzne sprzeczności uzasadnienia i wyroku przejawiające się w uznaniu zeznań R. A., M. Z. i W. K. za spójne, wzajemnie się uzupełniające i niezawierające sprzeczności, a jednocześnie podjęcie rozstrzygnięcia na kanwie stanu faktycznego sprzecznego z tymi zeznaniami. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zostały uszczegółowione powyższe zarzuty. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Rozpatrując sprawę na skutek skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny związany jest jej granicami, tj. treścią przytoczonych w niej podstaw kasacyjnych oraz treścią i zakresem zawartego w niej wniosku, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza zatem, że zakres kontroli orzeczenia wydanego w pierwszej instancji wyznacza sama strona wnosząca ten środek zaskarżenia. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym uchybił WSA, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego, wykazania dodatkowo, że to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W odniesieniu do prawa materialnego należy wykazać, na czym polegała dokonana przez WSA błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa lub, jakie powinno być właściwe zastosowanie przepisu prawa materialnego. Sformułowanymi w skardze kasacyjnej zarzutami, dotyczącymi wyłącznie przepisów postępowania, Spółka kwestionuje kompletność zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, wadliwą jego ocenę, a w konsekwencji błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy, poprzez uznanie, że jej kontrahent – spółka N. - nie wykonał na jej rzecz usług wykazanych na spornej fakturze. Uzasadnienie zarzutów kasacyjnych w tym zakresie sprowadza się zasadniczo do dwóch aspektów: – niewezwania i nieprzesłuchania w charakterze świadków osób, które zostały zgłoszone do Ministerstwa Finansów i Agencji Wywiadu, – pominięcia korzystnych dla Spółki zeznań wskazanych w skardze kasacyjnej świadków, którzy potwierdzili wykonanie spornych robót na rzecz Spółki przez N. Należy odnotować, że Naczelny Sąd Administracyjny wypowiadał się już w kwestii rozliczeń podatkowych Spółki. Wyrokiem z dnia 31 marca 2016 r. sygn. akt I FSK 1911/14 (LEX nr 2035531) Sąd ten oddalił skargę kasacyjną Spółki od wyroku WSA w Warszawie z dnia 10 lipca 2014 r. sygn. akt III SA/Wa 3095/13 (LEX nr 1562607) w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu powyższego orzeczenia w kwestii fikcyjności zdarzeń gospodarczych udokumentowanych fakturą VAT wystawioną na rzecz Spółki przez N. Zarzut niewezwania i nieprzesłuchania w charakterze świadków osób, które zostały zgłoszone przez Spółkę do Ministerstwa Finansów i Agencji Wywiadu jest chybiony (lista taka dotyczyła osób zgłoszonych Agencji Wywiadu). Organ podatkowy podjął możliwe starania w celu zweryfikowania listy podanych mu osób, co nie potwierdziło jednak, aby lista ta wskazywała na pracowników zatrudnianych przez N. Natomiast sama Spółka nie wykazała jakiejkolwiek inicjatywy, aby wskazać, które osoby z tej listy - jej zdaniem - były pracownikami wyżej wymienionej Spółki, a fakt niemożności przyporządkowania nazwisk pracowników z listy do firm podwykonawczych wskazuje na brak należytej staranności Spółki w kontaktach ze swoimi podwykonawcami. W tej sytuacji całkiem bezpodstawne jest podnoszenie przez Spółkę argumentacji o zaniechaniu przesłuchania w charakterze świadków osób z przedmiotowej listy. Nietrafny jest także zarzut pominięcia korzystnych dla Spółki zeznań wskazanych w skardze kasacyjnej świadków, którzy - zdaniem Spółki - potwierdzili wykonanie spornych robót na jej rzecz przez N. WSA w uzasadnieniu wyroku w sposób szczegółowy przedstawił i omówił zeznania tych świadków i uzasadnił, dlaczego podziela stanowisko Dyrektora IS, niedające im wiary co do tych ich fragmentów, które miałyby wskazywać na wykonywanie spornych robót przez pracowników N. Podzielając w pełni tę argumentację WSA, odnosząc się do twierdzeń Spółki zawartych w tym zakresie w skardze kasacyjnej, stwierdzić należy, że nie dają one żadnych podstaw do zakwestionowania oceny WSA. Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności brak jest jakichkolwiek podstaw do stwierdzenia zasadności sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 151 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 120, art. 121, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 o.p. Bezpodstawne są także zarzuty naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż WSA rozpoznał właściwą sprawę w jej granicach, dokonał gruntownej analizy sprawy, dając temu wyraz w obszernym i wyczerpującym uzasadnieniu swojego stanowiska. Normę art. 134 p.p.s.a. można naruszyć tylko wtedy, gdy strona w postępowaniu sądowym wskazywała na istotne dla sprawy okoliczności i dowody, które zostały przez sąd pominięte, względnie, gdy w postępowaniu, którego dotyczy skarga, popełniono uchybienia na tyle istotne, a przy tym oczywiste, że bez względu na treść zarzutów sąd nie powinien był przechodzić nad nimi do porządku (co w niniejszej sprawie nie miało miejsca). Należy też wyjaśnić, że kwestionowanie wyniku sądowej kontroli ustaleń faktycznych sformułowanych przez organy nie jest dopuszczalne w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2016 r. sygn. akt II GSK 1236/15, LEX nr 2199000). Natomiast wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie WSA obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (wyrok NSA z dnia 12 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1620/10, LEX nr 746689). Przy czym sąd ma obowiązek ustosunkowania się do wszystkich zgłoszonych zarzutów. A zatem, uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego, dlaczego sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem, a zarzut uchybienia temu wymogowi jest uzasadniony w sytuacji, gdy WSA nie wyjaśni w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a., dlaczego nie stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, ani przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia (wyrok NSA z dnia 4 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 1985/09, LEX nr 952993). Konfrontując treść art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz wskazany kierunek jego wykładni i konsekwencje jego obowiązywania z treścią uzasadniania zaskarżonego wyroku WSA, stwierdzić należy, że uzasadnienie to spełnia, określone przywołanym przepisem, warunki uznania go za prawidłowe. WSA precyzyjnie przedstawił istotę sporu oraz dokonał interpretacji mających zastosowanie w sprawie przepisów u.p.d.o.p. odnosząc je do sytuacji Spółki. A zatem, wyjaśnienie podstawy rozstrzygnięcia zawiera stwierdzenie, że WSA przyjął, iż poniesione przez Spółkę wydatki nie mogły zostać zaliczone w ciężar kosztów uzyskania przychodów, odnosząc się do argumentacji Spółki w tym zakresie. Tym samym, WSA nie uchylił się od wykładni mających zastosowanie w sprawie przepisów art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., przedstawiając argumentację dla normy przyjętej jako podstawa rozstrzygnięcia. Mając na uwadze wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną uznając ją za bezzasadną. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego od Spółki na rzecz organu administracji orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804).