II FSK 1317/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Kalamala po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi r.pr. T. N. o wznowienie postępowania sądowego od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 maja 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 2041/17 w przedmiocie przyznania radcy prawnemu T. N. wynagrodzenia tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2017 r. nr [...], [...] w przedmiocie określenia wysokości dochodu niepowodującego powstania zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 r. postanawia: przekazać skargę o wznowienie postępowania sądowego Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie według właściwości.

Wyrokiem z dnia 13 lipca 2021 r., II FSK 3514/18, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną M. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 czerwca 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 2041/17 w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2017 r. w przedmiocie określenia wysokości dochodu niepowodującego powstania zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. Pełnomocnik z urzędu reprezentujący Skarżącego wniósł o wydanie postanowienia w zakresie przyznania kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu. Postanowieniem z dnia 27 maja 2022 r., III SA/Wa 2041/17, referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie przyznał ze środków budżetowych WSA w Warszawie na rzecz radcy prawnego określoną kwotę tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Do Naczelnego Sądu Administracyjnego pełnomocnik Skarżącego wniósł skargę o wznowienie postępowania w trybie art. 272 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm. – zwanej dalej: P.p.s.a.), wskazując, że wynagrodzenie dla pełnomocnika z urzędu zostało przyznane na podstawie przepisu, który utracił moc na skutek wyroku TK z dnia 20 kwietnia 2023 r., Sk 53/22. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 275 P.p.s.a. do wznowienia postępowania z przyczyn nieważności właściwy jest sąd, który wydał zaskarżone orzeczenie, a jeżeli zaskarżono orzeczenia sądów obu instancji, właściwy jest Naczelny Sąd Administracyjny. Do wznowienia postępowania na innej podstawie właściwy jest sąd, który ostatnio orzekał w sprawie. Określona w tym przepisie właściwość sądu do wznowienia postępowania jest właściwością wyłączną i zależną jedynie od podstawy wznowienia. Z kolei stosownie do art. 59 § 1 P.p.s.a., jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu. Jak wynika z akt sprawy, w skardze o wznowienia postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego powołano się na przyczynę restytucyjną przewidzianą w art. 272 § 1 P.p.s.a. Z nadesłanych do Naczelnego Sądu Administracyjnego akt administracyjnych oraz akt sądowych sprawy wynika, że już po wydaniu przez NSA wyroku - Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekał w zakresie przyznania wynagrodzenia pełnomocnikowi z urzędu. W tych okolicznościach, Naczelny Sąd Administracyjny kierując się treścią art. 275 zdanie drugie P.p.s.a. stwierdził, że jest niewłaściwy do rozpoznania tej sprawy, bowiem wskazano inną niż nieważność przyczynę żądania wznowienia postępowania. Biorąc zatem pod uwagę stan tej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny postanowił przekazać skargę o wznowienie postępowania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie według właściwości. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 59 § 1 w zw. z art. 275 zd. drugie P.p.s.a. i w zw. z art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.