I SAB/Wr 150/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dagmara Dominik- Ogińska po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi O. C. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie wyznaczenia terminu do złożenia wniosku postanawia odrzucić skargę.

W dniu 4 listopada 2025 r. skarżący zarejestrował się za pośrednictwem platformy "Przybysz" w celu wyznaczenia terminu do osobistego złożenia wniosku. W dniu 11 lutego 2026 r. strona wniosła ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie, które organ przekazał w dniu 11 marca 2026 r. do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców . Pismem z dnia 11 lutego 2026 r. strona wniosła skargę na bezczynność organu w przedmiocie wyznaczenia terminu do osobistego złożenia wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, ze zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Powyższe wyliczenie stanowi katalog zamknięty. Zaskarżenie aktu lub czynności niewymienionych w powyższym katalogu oznacza, iż sprawa nie jest objęta kontrolą sądu administracyjnego, a tym samym skarga podlega odrzuceniu, jako niedopuszczalna. Podkreślenia wymaga, że z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w ustalonym terminie organ nie podejmuje żadnych istotnych czynności zmierzających do rozstrzygnięcia sprawy i mimo ustawowego obowiązku nie zakończył postępowania wydaniem w terminie stosownego aktu albo nie podjął odpowiedniej czynności. Spełnienie tych przesłanek czyni skargę zasadną, gdy w dniu wniesienia skargi, jak i w dniu orzekania, organ w dalszym ciągu pozostaje w bezczynności. Warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność organu jest przede wszystkim wystąpienie podstawy prawnej do określonego zachowania się organu wobec żądania strony. Wniesienie do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu administracji jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim określa to art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. wniesienie do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu administracji jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności z zakresu administracji publicznej w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4 p.p.s.a. Wynikającą z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. bezczynność należy zatem wiązać tylko z aktami lub czynnościami o charakterze ściśle procesowym, których celem jest wydanie decyzji lub postanowienia. Z kolei art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. w istocie odnosi się do przypadków, gdy określone akty i czynności nie podlegają bezpośredniemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego, co jednak nie powinno stanowić przeszkody do zaskarżenia opieszałości w wydaniu takiego aktu lub dokonaniu czynności. Przepis ten stanowi wprawdzie podstawę do złożenia skargi na bezczynność w wydaniu tych aktów i podjęciu takich czynności, które choć nie mieszczą się w katalogu określonym w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., ale – co istotne – mają charakter aktów lub czynności, na podstawie których strona otrzymuje prawo lub na stronę zostaje nałożony obowiązek. Brak spełnienia ostatniego z wymienionych warunków, tj., że akt lub czynność przyznaje stronie prawo lub nakłada na nią obowiązek, wyklucza kontrolę sądowoadministracyjną bezczynności w zakresie wydawania aktów lub podejmowania czynności. Oceniając dopuszczalność wniesionej przez stronę skargi należy odróżnić czynność zamiaru złożenia wniosku od czynności złożenia wniosku i tym samym wszczęcia postępowania. Zadeklarowanie zamiaru złożenia wniosku (wyznaczenie terminu do jego złożenia ) nie wszczyna postępowania. Skutek taki następuje dopiero z chwilą przyjęcia wniosku przez organ, gdyż tylko taki sposób gwarantuje możliwość realizacji przez organ obowiązków wynikających z ustawy. Wyznaczenie terminu przez organ na osobiste złożenie przez cudzoziemca wniosku, podejmowane są poza postępowaniem administracyjnym. Ich celem jest wyłącznie umożliwienie cudzoziemcowi złożenia wniosku inicjującego postępowanie przed organem. Czynność ta ma charakter administracyjno-techniczny i nie dotyczy samodzielnie uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a tym samym nie mieści się w kategorii "załatwienia spraw administracyjnych" czy "prowadzenia postępowania administracyjnego". W związku z powyższym, nie można przyjąć, że czynność rejestracji strony w systemie "Przybysz" z zamiarem złożenia przez stronę wniosku i wyznaczeniem terminu przez organ do osobistego stawiennictwa do złożenia wniosku stanowią inną czynność z zakresu administracji publicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a w związku z tym, że dopuszczalna jest skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu w tym zakresie, na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Złożona skarga na bezczynność nie może być również zakwalifikowana jako mieszcząca się w granicach określonych przepisem art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. Czynności dokonywane przez stronę podejmowane są poza postępowaniem administracyjnym, przed jego formalnym wszczęciem. Dyspozycją art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. należy natomiast objąć procesową bezczynność lub przewlekłość, a zatem wiązać tylko z aktami lub czynnościami o charakterze ściśle procesowym, których celem podjęcia jest wydanie decyzji lub postanowienia Reasumując, brak wyznaczenia terminu przez organ do osobistego złożenia wniosku będący w istocie zamiarem złożenia przez stronę wniosku, jako czynność techniczna, nie może stanowić samodzielnego względem postępowania administracyjnego przedmiotu skargi na bezczynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. Brak wyznaczenia terminu przez organ nie stanowi bezczynności, czy przewlekłego prowadzenia postępowania, albowiem wniosek w istocie nie został złożony. W tym stanie rzeczy, skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., należało odrzucić, jako niepodlegającą kognicji sądu administracyjnego, o czym orzeczono jak w sentencji.