I SAB/Wa 68/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Lenart po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.J. i [...] w [...] na bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz M. J. i [...] w [...] solidarnie kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.

Pismem z 28 lutego 2023 r. M. J. i [...] w [...], zastępowane przez adwokata, wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...], ozn. hip. "[...]" rej. hip. [...]. Skarżący wnieśli o zobowiązanie Prezydenta m.st. Warszawy do wydania decyzji w przedmiotowej sprawie w terminie jednego miesiąca od dnia otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem prawomocności, stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Sytuacja, o której mowa w powołanym przepisie, zachodzi wówczas, gdy wcześniej złożona skarga, w tym samym przedmiocie i między tymi samymi stronami, jest rozpoznawana merytorycznie lub nastąpiło już wcześniejsze merytoryczne prawomocne rozpoznanie skargi (res iudicata), w zakresie tego samego przedmiotu i między tymi samymi podmiotami. Przy ustalaniu tożsamości sprawy należy brać pod uwagę element podmiotowy i przedmiotowy, przy czym tożsamość podmiotowa, to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej. Stąd badając, czy wskazana zasada została naruszona, sąd administracyjny analizuje: co jest przedmiotem sprawy i jakie występują strony. Jeżeli dojdzie do przekonania, że sprawa "o to samo" między tymi samymi stronami została już rozstrzygnięta, zobowiązany jest do odrzucenia skargi (por. postanowienie NSA z 3 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 387/11 oraz postanowienie NSA z 28 lipca 2017 r. sygn. akt I OZ 1133/17). Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że z akt sprawy wynika, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 17 lutego 2016 r., sygn. akt I SAB/Wa 823/15, po rozpoznaniu skargi M. J. i [...]. w [...], w pkt 1) zobowiązał Prezydenta m.st. Warszawy do rozpoznania wniosku z 22 marca 2010 r. o odszkodowanie za nieruchomość położoną w [...] w [...] przy ul. [...], ozn. hip. "[...]" nr rej. hip. [...] – w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; w pkt 2) stwierdził, że bezczynności Prezydenta m.st. Warszawy miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; w pkt 3) wymierzył Prezydentowi m.st. Warszawy grzywnę w wysokości 3000 złotych; w pkt 4) oddalił skargę w pozostałej części; w pkt 5) zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego. Na skutek skargi kasacyjnej M. J. i [...] w [...] Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 1 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 1427/16, uchylił zaskarżony wyrok w punkcie 4 i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 5 września 2017 r., sygn. akt I SAB/Wa 294/17, przyznał od Prezydenta m.st. Warszawy na rzecz M. J. i [...] w [...] sumę pieniężną w kwocie po 1000 zł na rzecz każdego z nich. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17 lutego 2016 r., sygn. akt I SAB/Wa 823/15, w zakresie pkt 1, 2, 3 i 5 stał się prawomocny z dniem 1 marca 2017 r. Z treści tego wyroku i jego uzasadnienia wynika, że przedmiotem kontroli Sądu była bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy w rozpoznaniu wniosku M. J. z 22 marca 2010 r. o odszkodowanie za nieruchomość położoną w [...] w [...] przy ul. [...], ozn. hip. "[...]", nr rej. hip. [...]. Z treści wniesionej w niniejszej sprawie skargi M. J. i [...] w [...] z 28 lutego 2023 r. wynika, że jej przedmiotem jest bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy w przedmiocie rozpoznania powyższego wniosku M. J. z 22 marca 2010 r. o przyznanie odszkodowania za powołaną wyżej nieruchomość. Zatem zachodzi tożsamość przedmiotu obu spraw. Wskazać należy, że w sprawie I SAB/Wa 823/15 stronami postępowania był organ – Prezydent m.st. Warszawy oraz M. J. i [...] w [...]. Natomiast w sprawie niniejszej stronami postępowania są organ – Prezydent m.st. Warszawy oraz M. J. i [...] w [...]. Przy czym Spółka ta powstała w wyniku przekształcenia spółki jawnej – [...] w [...] i jako spółce przekształconej przysługują jej wszystkie prawa i obowiązki spółki przekształcanej (art. 553 § 1 k.s.h). Przekształcenie oznacza zmianę typu spółki przy zachowaniu tożsamości podmiotowej w zakresie praw i obowiązków. W konsekwencji w przypadku przekształcenia nie dochodzi do sukcesji praw i obowiązków, nie ma poprzednika i następcy prawnego, istnieje natomiast ta sama spółka w zmienionej formie prawnej na inny ustawowy typ spółki (por. post. Sądu Najwyższego z 30 czerwca 2020 r., sygn. akt I CZ 15/20). Stwierdzić zatem należy, zachodzi tożsamość podmiotowa obu spraw. Z powyższego wynika, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga na bezczynność jest tożsama zarówno pod względem podmiotowym, jak i przedmiotowym, ze skargą rozpoznaną powyższym prawomocnym wyrokiem z 17 lutego 2016 r., sygn. akt I SAB/Wa 823/15. Zatem sprawa taka została już prawomocnie osądzona. Podkreślić trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 19 października 2018 r., sygn. akt I OZ 965/18, stwierdził, że w przypadku wydania prawomocnego wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność, w tej samej sprawie nie jest dopuszczalne kierowanie kolejnych skarg na bezczynność bądź przewlekłość; opieszałość organu podlega natomiast skardze w trybie art. 154 p.p.s.a. na niewykonanie wyroku sądu. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę powyższe stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w pełni podziela. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., postanowił sentencji. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.