I SAB/Wa 352/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Marta Kołtun - Kulik sędzia WSA Monika Sawa sędzia WSA Joanna Skiba (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 maja 2023 r. sprawy ze skargi A. S. na bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącej A. S. kwotę 100 (sto) złotych tytułem wpisu od skargi.

A. S. (Skarżąca), reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, pismem z 19 września 2022 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy (dalej jako "organ") polegającą na przewlekłym prowadzeniu postepowania toczącego się pod sygn. akt [...]. Z akt administracyjnych wynika, że postępowanie prowadzone przed Prezydentem m.st. Warszawy o sygn. akt [...] dotyczy rozpatrzenia wnioski M. i M. S. z 15 lutego 1949 r. o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 23 sierpnia 2020 r., sygn. akt I SAB/Wa 179/20 zobowiązał Prezydenta do wydania decyzji w przedmiocie wniosku z 15 lutego 1949 r. w terminie 2 miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, stwierdzono, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz przyznano na rzecz M. S. (poprzednika prawnego skarżącej) sumę pieniężną w wysokości 2000 zł. Następnie postanowieniem tutejszego sądu z dnia 28 grudnia 2021 r. sygn. akt 443/21 odrzucono skargę A. S. wniesioną na bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy dotyczącą postępowania w przedmiocie rozpoznania wniosku z 15 lutego 1949 r. o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...]. W uzasadnieniu powyższego postanowienia wskazano, że z akt sprawy wynika, że skarga dotycząca przewlekłego prowadzenia przez ten organ postępowania w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do gruntu ww. nieruchomości, złożona przez poprzednika prawnego skarżącej, tj. M. S. była już przedmiotem rozpoznania przez Sąd, który prawomocnym wyrokiem z 23 września 2020 r. sygn. akt I SAB/Wa 179/20 zobowiązał Prezydenta do rozpoznania wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Skoro zatem wyrokiem z 23 września 2020 r. sygn. akt I SAB/Wa 179/20 Sąd wyznaczył już organowi termin do rozpoznania sprawy o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do gruntu ww. nieruchomości, Sąd kolejnego terminu na rozpoznanie tej sprawy wyznaczyć nie może, a zatem skarga nie mogła odnieść zamierzonego skutku. W odpowiedzi na kolejną skargę wniesiona przez skarżącą pismem z 19 września 2022 r., dotyczącą bezczynności Prezydenta m.st. Warszawy w postępowaniu toczącym się pod sygn. akt [...] organ wniósł o jej oddalenie. Decyzjami z 17 stycznia 2023 r. nr 30/SD/2023 i nr 31/SD/2023 Prezydent m. st. Warszawy rozpatrzył wniosek z 15 lutego 1949 r. M. i M. małż. S. i odmówił m.in. skarżącej przyznania prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.), Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Sytuacja, o której stanowi powołany przepis zachodzi wówczas, gdy nastąpiło już wcześniejsze merytoryczne prawomocne rozpoznanie skargi (res iudicata), w zakresie tego samego przedmiotu i między tymi samymi podmiotami. Z treści prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 sierpnia 2020 r., sygn. akt I SAB/Wa 179/20 wynika, że przedmiotem kontroli Sądu - w wyniku skargi poprzednika prawnego skarżącej – było przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta m.st. Warszawy w rozpoznaniu wniosku o przyznanie prawa użytkowania wieczystego za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...]. Przedmiotem kolejnej skargi Skarżącej (z 12 października 2021 r.) była bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy polegająca na przewlekłym rozpoznaniu ww. wniosku i skarga ta została odrzucona z powodu już wcześniejszego rozpoznania tożsamego wniosku poprzednika prawnego skarżącej ( vide postanowienie tut. sądu z 28 grudnia 2021 r.). Stwierdzić zatem należy, że zarówno ta sprawa, jak i zakończona wyrokiem z 23 sierpnia 2020 r. dotyczy tego samego przedmiotu. Inicjowanie kolejnego postępowania na skutek skargi na bezczynność (przewlekłe prowadzenie postępowania) w tej samej podmiotowo i przedmiotowo sprawie jest niedopuszczalne, a skarga w tym zakresie musi zostać przez Sąd odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., z uwagi na powagę rzeczy osądzonej (res iudicata) (takie stanowisko zostało wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach z 19 października 2018 r., I OZ 965/18, z 5 października 2018 r., I OZ 896/18 oraz z 28 lipca 2017r., I OZ 1133/17). Powyższe dowodzi, że wniesiona w tej sprawie skarga na bezczynność (przewlekłość) postępowania jest tożsama zarówno pod względem podmiotu, jak i przedmiotu ze skargą rozpoznaną powyżej wskazanym prawomocnym wyrokiem. Stwierdzić zatem należy, że sprawa objęta skargą z 19 września 2022 r. została już prawomocnie osądzona. Wskazać przy tym należy, że w razie niewykonania przez organ wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność (przewlekłość), strona może wnieść skargę żądając wymierzenia temu organowi grzywny (art. 154 § 1 p.p.s.a.). Sąd uwzględniając skargę w tym przedmiocie ocenia czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ po wydaniu wyroku miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. To właśnie w tym postępowaniu Sąd jest władny ocenić czy po wydaniu wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność organ załatwił sprawę, czy też wciąż pozostaje bezczynny. W niniejszej sprawie jednak - jak wynika z nadesłanych do sprawy odpisów decyzji z 17 stycznia 2023 r. - organ już rozpoznał wniosek poprzedników prawnych skarżącej z 15 lutego 1949 r. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.