I SAB/Wa 346/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Małgorzata Boniecka - Płaczkowska (spr.), sędzia WSA Anna Falkiewicz - Kluj, asesor WSA Dorota Kozub - Marciniak, po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym sprawy ze skargi U. S. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie prawa użytkowania wieczystego postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić U. S. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.

Skarżąca U. R. złożyła skargę na bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy w przedmiocie rozpoznania wniosku złożonego na podstawie art. 7 dekretu z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. z 1945 r, nr 50 poz. 279), dotyczącego nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], oznaczonej nr hip. [...]. Skarżąca wniosła o wyznaczenie organowi terminu do załatwienia przedmiotowej sprawy i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazała, że przedmiotowa nieruchomość w dniu wejścia w życie dekretu z 26 października 1945 r. stanowiła własność N. S., M. G. z domu S. oraz J. S., będących następcami prawnymi dawnego właściciela K. K. Wyjaśniła, że będąc następczynią prawną J. S., pismem z 4 maja 2016 r. , wskazując na art. 7 dekretu, wystąpiła o rozpoznanie wniosku w zakresie, w którym stwierdzono nieważność decyzji dekretowej Prezydium Rady Narodowej i Ministerstwa Gospodarki Komunalnej w sprawie dotyczącej nieruchomości przy ul. [...]. Następnie 8 listopada 2017 r. skierowała do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie zażalenie na bezczynność organu - w trybie art. 37 kpa. Kolegium postanowieniem z 2 marca 2018 r., nr KOC/6574/Go/17 uznało zażalenie za uzasadnione i wyznaczyło Prezydentowi termin zakończenia sprawy do 15 maja 2018 r. Skarżąca wskazała, że pismem z 31 października 2018 r. zwróciła się do Prezydenta o wydanie rozstrzygnięcia w sprawie wniosku o przyznanie prawa własności czasowej do przedmiotowej nieruchomości. Pismem z 24 października 2019 r. organ wezwał do dostarczenia oryginałów lub poświadczonych za zgodność z oryginałem prawomocnych postanowień o nabyciu spadku po N. S. i J. S., a przewidywany termin rozpatrzenia wniosku wyznaczył na 31 grudnia 2019 r. Skarżąca podała, że pismem z 30 października 2019 r. przedłożyła żądane dokumenty i wniosła o podjęcie dalszych czynności, celem zakończenia niniejszego postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że przed Prezydentem m.st. Warszawy toczy się postępowanie z wniosku z 16 sierpnia 1948 r. o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości przy ul. [...], hip. [...]. Nieruchomość ta należała do K. K., który pozostawił dwa różne testamenty. Kwestia testamentów została rozstrzygnięta postanowieniem Sądu Okręgowego w [...] z [...] października 1999 r., sygn. akt. [...], którym Sąd stwierdził, że oba testamenty są nieważne, a po K. K. na podstawie ustawy dziedziczą: żona N. S., syn J. S. i córka M. G. z d. S. Powyższe postanowienie zostało dostarczone organowi przy piśmie z 26 marca 2019 r. Organ wskazał, że konieczne jest wyjaśnienie, czy M. G. z d. S. wskazana w postanowieniu spadkowym po byłym właścicielu i M. K. I. M., to ta sama osoba. Podał, że strona postępowania E. G. złożyła skargę na niewykonanie przez Prezydenta wyroku z 10 czerwca 2021 r., sygn. akt I SAB/Wa 298/20 ze skargi na bezczynność organu. | Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. | |Stosownie do art. 58 § 1 pkt 4 ppsa sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub | |została już prawomocnie osądzona. Sytuacja, o której mowa w powołanym przepisie zachodzi wówczas, gdy wcześniej złożona skarga, w tym | |samym przedmiocie i między tymi samymi stronami, jest rozpoznawana merytorycznie lub nastąpiło już wcześniejsze merytoryczne prawomocne| |rozpoznanie skargi (res iudicata), w zakresie tego samego przedmiotu i między tymi samymi podmiotami. Przy ustalaniu tożsamości sprawy | |należy brać pod uwagę element podmiotowy i przedmiotowy, przy czym tożsamość podmiotowa, to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw | |lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej. Sąd | |zobowiązany jest więc zbadać co jest przedmiotem sprawy i jakie występują strony. Jeżeli dojdzie do przekonania, że sprawa "o to samo"| |pomiędzy tymi samymi stronami została już rozstrzygnięta, zobowiązany jest do odrzucenia skargi (por. postanowienia NSA: z 3 czerwca | |2011 r., sygn. akt I OSK 387/11; z 28 lipca 2017 r. sygn. akt I OZ 1133/17). | |Przenosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 10 czerwca 2021| |r., sygn. akt I SAB/Wa 298/20, ze skargi strony postępowania w sprawie z wniosku z 16 sierpnia 1948 r. – E. G. zobowiązał | |Prezydenta m.st. Warszawy do rozpoznania przedmiotowego wniosku w terminie trzech miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego | |wyroku wraz z aktami sprawy oraz stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. | |Wyrok jest prawomocny. Z treści tego wyroku wynika, że przedmiotem kontroli Sądu była bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy w | |rozpoznaniu wniosku z 16 sierpnia 1948 r. o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości położonej przy ul. [...], | |ozn. hip. [...]. Oceny tej nie zmienia fakt, że w wyroku Sąd wskazał datę wniosku - 6 sierpnia 1948 r. Jednakże analiza treści | |uzasadnienia wyroku w zestawieniu z dowodami zgromadzonymi w aktach administracyjnych wskazuje w sposób jednoznaczny, że wniosek| |dekretowy co do przedmiotowej nieruchomości był złożony 16 sierpnia 1948 r. | |Jak wyżej wskazano analiza wyroku ze skargi na bezczynność, akt administracyjnych sprawy oraz treści skargi wskazuje, że | |przedmiotem złożonej w niniejszej sprawie skargi U. R. jest również bezczynność Prezydenta w przedmiocie rozpoznania wniosku z 16 | |sierpnia 1948 r., który wpłynął do organu 1 września1948 r. Z pisma skarżącej z 4 maja 2016 r., na które powołuje się w skardze, | |wynika, że domaga się ona rozpoznania wniosku z 16 sierpnia 1948 r. o ustanowienie prawa własności czasowej do nieruchomości | |położonej przy ul. [...], ozn. nr hip [...]. Zatem przedmiot obu spraw, tj. w sprawie I SAB/Wa 298/20 i w niniejszej sprawie jest | |tożsamy. | |Ponadto zarówno w sprawie I SAB/Wa 298/20 jak i w obecnie rozpoznawanej sprawie zachodzi tożsamość podmiotowa, gdyż podmiotem praw i | |obowiązków jest organ – Prezydent m.st. Warszawy oraz następcy prawni K. K., którymi są skarżąca (spadkobierczyni po J. S.) i E. G. | |(spadkobieczyni po M. G.). Z akt administracyjnych sprawy wynika, że osoby te są stronami postępowania administracyjnego | |zainicjowanego wnioskiem z 16 sierpnia 1948 r. w przedmiocie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego | |Sądowi z urzędu wiadomo, że wyrokiem z 9 stycznia 2023 r., sygn. akt I SA/Wa 2269/22 po rozpoznaniu skargi E. G. w przedmiocie | |niewykonania wyroku z 10 czerwca 2021 r., sygn. akt I SAB/Wa 298/20 tutejszy Sąd wymierzył Prezydentowi grzywnę. | |Stwierdzić należy, że skoro skarżąca jest stroną postępowania administracyjnego wszczętego wnioskiem z 16 sierpnia 1948 r., to wyrok| |z 10 sierpnia 2020 r., sygn. akt I SAB/Wa 298/20 niewątpliwie dotyczył również jej praw i obowiązków, mimo tego, że nie brała ona | |udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym zakończonym tym wyrokiem. Z powyższego wynika, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga | |na bezczynność jest tożsama zarówno pod względem podmiotowym (rozumiana jako tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub | |obowiązków), jak i przedmiotowym (rozumiana jako tożsamość treści praw i obowiązków oraz ich podstawy faktycznej i prawnej), ze skargą | |rozpoznaną prawomocnym wyrokiem z 10 czerwca 2020 r. | |Zauważyć należy, że przyznanie każdej stronie postępowania administracyjnego (przy wielości stron) możliwości składania do sądu | |administracyjnego skargi na bezczynność organu, czy też na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ w różnych terminach | |prowadziłoby do sytuacji, w której w tej samej sprawie zapadałyby kolejne wyroki zobowiązujące organ do rozpatrzenia tego samego | |wniosku. Aby zapobiec takiej sytuacji ustawodawca przewidział instytucję skargi na niewykonanie wyroku sądu administracyjnego | |określoną w art. 154 ppsa. To w tym postępowaniu Sąd ocenia, czy po wydaniu wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub | |przewlekłe prowadzenie postępowania organ załatwił sprawę, czy też wciąż pozostaje bezczynny lub w dalszym ciągu przewlekle prowadzi | |sprawę. Jednocześnie Sąd uwzględniając skargę w tym przedmiocie ocenia, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania | |przez organ, po wydaniu wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, miały miejsce z rażącym | |naruszeniem prawa. | |Wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 19 października 2018 r., sygn. akt I OZ 965/18, stwierdził, że w | |przypadku wydania prawomocnego wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność, w tej samej sprawie nie jest dopuszczalne kierowanie | |kolejnych skarg na bezczynność bądź przewlekłość. Opieszałość organu podlega natomiast skardze w trybie art. 154 ppsa na niewykonanie | |wyroku. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę powyższe stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w pełni podziela. | |Mając na uwadze wszystkie wyżej wskazane okoliczności Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 ppsa postanowił jak sentencji. O zwrocie | |uiszczonego wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ppsa. | |Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 ppsa. | | | | | | | | | | |