I SAB/Wa 341/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Dargas po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2023 r. sprawy ze skargi J. G. na bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie prawa własności czasowej postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz J. G. kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.

Pismem z 4 października 2022 r. J. G., zastępowany przez radcę prawnego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], ozn. jako [...] dz. nr [...] rej. hip. [...] dz. [...], w części wchodzącej w skład obecnej działki nr [...] z obrębu [...] oraz stanowiącej obecnie część działek nr [...] z obrębu [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Skarga została wniesiona w następującym stanie sprawy. H.S. złożył w dniu 30 listopada 1948 r. wniosek o przyznanie za czynszem symbolicznym prawa własności czasowej do przedmiotowej nieruchomości. Prezydium Rady Narodowej [...] decyzją z [...] marca 1972 r., nr [...] odmówiło H. S. przyznania prawa użytkowania wieczystego do części nieruchomości oznaczonej jako [...] rej. hip [...] dz. [...] o powierzchni [...] m2. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z 6 listopada 2013 r., nr BOI- 3t-786/R/267/12 stwierdził nieważność ww. decyzji Prezydium Rady Narodowej [...] z [...] marca 1972 r. Prezydent m. st. Warszawy decyzją z 26 maja 2006 r., nr 191/GK/DW/2006, odmówił ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości stanowiącego część działki ewidencyjnej nr [...] w obrębie [...] o pow. [...] m2 oraz stwierdził, że w odniesieniu do pozostałej części ww. nieruchomości, stanowiących części działek [...] oraz nr [...] stanowiących grunt pod ulicą rozpatrzenie wniosku z 30 listopada 1948 r. nastąpi w odrębnej decyzji Prezydenta m. st. Warszawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z 5 maja 2008 r., nr KOC/1331/Go/08, uchyliło w całości ww. decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z 26 maja 2008 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Ponownie rozpatrując sprawę Prezydent m.st. Warszawy decyzją z 31 sierpnia 2017 r., nr 81/SD/2017, odmówił przyznania prawa użytkowania wieczystego do części gruntu przedmiotowej nieruchomości o pow. [...] m2 wchodzącego w skład działki nr [...] z obrębu [...] oraz stwierdził, że wniosek z 30 listopada 1948 r. o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu przedmiotowej nieruchomości, w części wchodzącej w skład działek nr [...] z obrębu [...], zostanie rozpatrzony odrębną decyzją. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - po rozpoznaniu skargi J. G. – prawomocnym wyrokiem z 13 listopada 2017 r., sygn. akt I SAB/Wa 1472/16, w pkt 1) zobowiązał Prezydenta m.st. Warszawy do rozpoznania wniosku o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do gruntu położonego w [...] przy ul. [...], nr hip. [...] - w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; w pkt 2) stwierdził, że Prezydent m.st. Warszawy dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; w pkt 3) zasądził od Prezydenta m.st. Warszawy na rzecz J. G. kwotę złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z 17 lutego 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie uznało na podstawie art. 37 § 2 k.p.a. zażalenie stron postępowania za niedopuszczalne. Następnie Prezydent m.st. Warszawy decyzją z 6 października 2022 r., nr 512/SD/2022, odmówił uwzględnienia wniosku o przyznanie prawa własności czasowej do części gruntu przedmiotowej nieruchomości stanowiącego obecnie część działek nr [...] z obrębu [...], zaś decyzją z 6 października 2022 r., nr 513/SD/2022, odmówił uwzględnienia wniosku o przyznanie prawa własności czasowej do części gruntu przedmiotowej nieruchomości w części wchodzącej w skład obecnej działki nr [...] z obrębu [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259) dalej jako p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Sytuacja, o której mowa w powołanym przepisie, zachodzi wówczas, gdy wcześniej złożona skarga, w tym samym przedmiocie i między tymi samymi stronami, jest rozpoznawana merytorycznie lub nastąpiło już wcześniejsze merytoryczne prawomocne rozpoznanie skargi (res iudicata), w zakresie tego samego przedmiotu i między tymi samymi podmiotami. Przy ustalaniu tożsamości sprawy należy brać pod uwagę element podmiotowy i przedmiotowy, przy czym tożsamość podmiotowa, to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej. Stąd badając, czy wskazana zasada została naruszona, sąd administracyjny analizuje: co jest przedmiotem sprawy i jakie występują strony. Jeżeli dojdzie do przekonania, że sprawa "o to samo" między tymi samymi stronami została już rozstrzygnięta, zobowiązany jest do odrzucenia skargi (por. postanowienie NSA z 3 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 387/11 oraz postanowienie NSA z 28 lipca 2017 r. sygn. akt I OZ 1133/17). W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu opisanej na wstępie nieruchomości, w części wchodzącej w skład obecnej działki nr [...] z obrębu [...] oraz stanowiącej obecnie część działek nr [...] z obrębu [...]. Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z 13 listopada 2017 r., sygn. akt I SAB/Wa 1472/16, już raz zobowiązał Prezydenta m.st. Warszawy do rozpoznania wniosku o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do gruntu położonego w [...] przy ul. [...], nr hip. [...] - w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Z analizy tego wyroku i sporządzonego do niego uzasadnienia jasno wynika, że Sąd w wyroku tym zobowiązał Prezydenta m.st. Warszawy do rozpoznania całego wniosku z 30 listopada 1948 r. H. S. o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu przedmiotowej nieruchomości. Oznacza to, że powyższy wyrok obejmował swym zakresem również zobowiązanie Prezydenta m.st. Warszawy do rozpoznania wniosku o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu przedmiotowej nieruchomości w części wchodzącej w skład obecnych działek nr [...], nr [...] z obrębu [...], a więc działek których dotyczy niniejsza sprawa. Z powyższego wynika, że zakres podmiotowy i przedmiotowy niniejszej sprawy jest tożsamy ze sprawą o sygn. akt I SAB/Wa 1472/16. Wobec powyższego niedopuszczalne było wniesienie kolejnej skargi na bezczynność Prezydenta m. st. Warszawy w przedmiocie rozpoznania wniosku dekretowego H.S. z 30 listopada 1948 r. w odniesieniu do gruntu przedmiotowej nieruchomości w części wchodzącej w skład obecnych działek nr [...] z obrębu [...]. W sytuacji dalszej bezczynności organu w załatwieniu sprawy stronie przysługuje skarga na niewykonanie wyroku, o której mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a. Wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 19 października 2018 r., sygn. akt I OZ 965/18, stwierdził, że w przypadku wydania prawomocnego wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność, w tej samej sprawie nie jest dopuszczalne kierowanie kolejnych skarg na bezczynność bądź przewlekłość; opieszałość organu podlega natomiast skardze w trybie art. 154 p.p.s.a. na niewykonanie wyroku sądu. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę powyższe stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w pełni podziela. W tych warunkach Sąd, na podstawie z art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., postanowił jak w pkt 1 sentencji. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.