I SAB/Wa 351/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Dargas po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi W. S. na bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz W. S. kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.

Pismem z 17 października 2022 r. W. S. , zastępowany przez adwokata, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność i przewlekłość Prezydenta m.st. Warszawy w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] ozn. hip. [...] . Powyższa skarga została poprzedzona skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie ponagleniem skarżącego z 5 października 2022 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Skarga została wniesiona w następującym stanie sprawy. Prezydent m.st. Warszawy – po rozpatrzeniu wniosku M. K. z 19 lutego 2007 r. – decyzją z 28 lutego 2011 r., nr 78/GK/DW/2011, odmówił M. K. , K. K. , E. K. , K. K., M. M., S. M., M. K. i P. B. przyznania odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] , ozn. hip. nr [...] . Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją Wojewody Mazowieckiego z 20 kwietnia 2011 r., nr 1143/2011. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z 22 listopada 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 1157/11, uchylił powyższe decyzje Wojewody Mazowieckiego z 20 kwietnia 2011 r. i Prezydenta m.st. Warszawy z 28 lutego 2011 r. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny – po rozpoznaniu skargi E. K. i M. K. – prawomocnym wyrokiem z 21 lutego 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 2693/13, wymierzył Prezydentowi m.st. Warszawy grzywnę w wysokości 500 zł płatną w terminie jednego miesiąca od daty uprawomocnienia się wyroku. W związku z dalszą bezczynnością organu Wojewódzki Sądu Administracyjny w Warszawie – po rozpoznaniu skargi E. K. i M. K. - w związku ze zmianą stanu prawnego od dnia 15 sierpnia 2015 r. – prawomocnym wyrokiem z 5 czerwca 2017 r., sygn. akt I SAB/Wa 1668/16, w pkt 1) zobowiązał Prezydenta m.st. Warszawy do rozpoznania wniosku M. K. z 19 lutego 2007 r. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] ozn. nr hip. [...] , w terminie trzech miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; w pkt 2) stwierdził, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta m.st. Warszawy miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; w pkt 3) wymierzył Prezydentowi m.st. Warszawy grzywnę w wysokości 1.500 zł; w pkt 4) oddalił skargę w pozostałej części. Następnie pismem z 20 lipca 2022 r. W. S. – następca prawny po M. K. - wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 5 czerwca 2017 r., sygn. akt I SAB/Wa 1668/16. Po rozpoznaniu powyższej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 8 grudnia 2022 r., sygn. akt I SA/Wa 2100/22, w pkt 1) wymierzył Prezydentowi m.st. Warszawy grzywnę w wysokości 8000 złotych; w pkt 2) stwierdził, że bezczynność organu w wykonaniu wyroku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; w pkt 3) przyznał od Prezydenta m.st. Warszawy na rzecz W. S. sumę pieniężną w wysokości 3000 złotych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) dalej jako p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Sytuacja, o której mowa w powołanym przepisie, zachodzi wówczas, gdy wcześniej złożona skarga, w tym samym przedmiocie i między tymi samymi stronami, jest rozpoznawana merytorycznie lub nastąpiło już wcześniejsze merytoryczne prawomocne rozpoznanie skargi (res iudicata), w zakresie tego samego przedmiotu i między tymi samymi podmiotami. Przy ustalaniu tożsamości sprawy należy brać pod uwagę element podmiotowy i przedmiotowy, przy czym tożsamość podmiotowa, to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej. Stąd badając, czy wskazana zasada została naruszona, sąd administracyjny analizuje: co jest przedmiotem sprawy i jakie występują strony. Jeżeli dojdzie do przekonania, że sprawa "o to samo" między tymi samymi stronami została już rozstrzygnięta, zobowiązany jest do odrzucenia skargi (por. postanowienie NSA z 3 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 387/11 oraz postanowienie NSA z 28 lipca 2017 r. sygn. akt I OZ 1133/17). W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy w przedmiocie rozpoznania wniosku M. K. z 19 lutego 2007 r. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] , ozn. hip. nr [...] . Sąd bowiem zakwalifikował opisaną na wstępie skargę jako skargę na bezczynność organu. Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z 5 czerwca 2017 r., sygn. akt I SAB/Wa 1668/16, już raz zobowiązał Prezydenta m. st. Warszawy do rozpoznania ww. wniosku M. K. z 19 lutego 2007 r. - w terminie trzech miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Zatem zakres podmiotowy i przedmiotowy niniejszej sprawy jest tożsamy ze sprawą o sygn. akt I SAB/Wa 1668/16, z tą tylko różnicą, że w miejsce zmarłej w dniu 20 lipca 2018 r. M. K. wstąpił jej syn W. S.. Wobec powyższego niedopuszczalne było wniesienie kolejnej skargi na bezczynność Prezydenta m. st. Warszawy w przedmiocie rozpoznania wniosku z 19 lutego 2007 r. W sytuacji dalszej bezczynności organu w załatwieniu sprawy stronie przysługuje skarga na niewykonanie wyroku, o której mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a. Wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 19 października 2018 r., sygn. akt I OZ 965/18, stwierdził, że w przypadku wydania prawomocnego wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność, w tej samej sprawie nie jest dopuszczalne kierowanie kolejnych skarg na bezczynność bądź przewlekłość; opieszałość organu podlega natomiast skardze w trybie art. 154 p.p.s.a. na niewykonanie wyroku sądu. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę powyższe stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w pełni podziela. Podkreślenia wymaga, że wzmiankowanym wyżej wyrokiem z 8 grudnia 2022 r., sygn. akt I SA/Wa 2100/22, tut. Sąd rozpoznał skargę skarżącego na niewykonanie wyroku z 5 czerwca 2017 r., sygn. akt I SAB/Wa 1668/16. Co oznacza, że skarżącemu znany jest określony w art. 154 § 1 p.p.s.a. tryb wnoszenia skargi na niewykonanie wyroku. W tych warunkach Sąd, na podstawie z art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., postanowił jak w pkt 1 sentencji. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.