I SAB/Wa 326/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Kosińska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. W., A. W., J. K., O. W., A. W., M. K., M. C., S. U. i G. W. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącym K. W., A. W., J. K., O. W., A. W., M. K., M. C., S. U. i G. W. solidarnie kwotę 100,00 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego.

Pismem z dnia 29 marca 2017 r. K. W., A. W., J. K., O. W., A. W., M. K., M. C., S. U. i G. W. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Dzielnicowego [...] - [...] znak [...] z dnia [...] maja 1974 r., ustalającej odszkodowanie za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...] hip. Przedmieście [...] Nr [...]. Z akt sprawy wynika, że w dniu 29 marca 2017 r. skarżący złożyli do Ministra Infrastruktury i Budownictwa zażalenie w trybie art. 37 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., dalej jako "kpa") na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie objętym powyższą skargą. Odpowiadając na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej odrzucenie, podnosząc, że skarżący w tym samym dniu złożyli zażalenie w trybie art. 37 kpa do Ministra Infrstruktury i Budwonictwa oraz skargę do Sądu, co czyni tą skargę niedopuszczalną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako "ppsa"), skargę do sądu administracyjnego wnosi się po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 ppsa). W przypadku, gdy stronie przysługuje prawo wniesienia jednego z tych środków, wniesienie skargi do sądu administracyjnego jest niedopuszczalne. Stosownie natomiast do treści art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Z powołanych przepisów jednoznacznie wynika, że warunkiem prawidłowego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wyczerpanie środków zaskarżenia, Sygn. akr I SAB/Wa 326/17 jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu administracyjnym. Warunek ten dotyczy także bezczynności organu. Jak wynika, bowiem z treści art. 37 § 1 kpa, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Uwzględniając konieczność wyczerpania wszelkich środków zaskarżenia w administracyjnym toku instancji przed skierowaniem skargi do sądu administracyjnego należy, zatem ustalić, czy strona skutecznie wyczerpała tryb z art. 37 § 1 kpa. W tym kontekście istotny jest czas, jaki upłynął od dnia wniesienia złożonego w ww. trybie zażalenia do organu wyższego stopnia do dnia wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Jak wynika z akt niniejszej sprawy skarżący wnieśli skargę do Sądu w tym samym dniu w którym złożyli zażalenie do organu wyższego stopnia. Natomiast zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sąd Administracyjnego skierowanie zażalenia na bezczynność organu w dniu skierowania skargi, nie może być uznane za wykorzystanie przez stronę skarżącą wszystkich środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym, w rozumieniu art. 52 § 1 ppsa. Dopuszczenie bowiem takiej możliwości czyniłoby przepis art. 37 kpa zupełnie niecelowym. Katalog uprawnień organu wyższego stopnia przewidziany w art. 37 § 2 kpa wymaga bowiem, aby organ ten mógł choćby zapoznać się z treścią zażalenia, co pozwoliłoby mu – w razie jego zasadności – na wdrożenie procedur dyscyplinujących i eliminujących stwierdzone nieprawidłowości. Tymczasem wniesienie zażalenia w dniu złożenia skargi uniemożliwia podjęcie tych działań przez organ nadzoru. Skoro zatem skargę do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji publicznej można wnieść po wyczerpaniu przysługujących stronie środków zaskarżenia, czyli w przypadku niniejszej sprawy po złożeniu zażalenia, to strona składająca takie zażalenie powinna dać organowi czas na jego rozpoznanie. Dopiero, bowiem w przypadku bezskutecznego upływu terminu na rozpoznanie zażalenia bądź braku reakcji na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, może być wniesiona do Sądu skarga na bezczynność organu. Samo wniesienie środka zaskarżenia nie jest równoznaczne ze spełnieniem warunku, o którym mowa w art. 52 § 1 ppsa. Sygn. akt I SAB/Wa 326/17 Wobec powyższego uznać należy, że przedmiotowa skarga została wniesiona bez uprzedniego wyczerpania przez skarżących trybu z art. 37 § 1 kpa, co czyni tę skargę niedopuszczalną. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa oraz art. 232 § 1 pkt 1 ppsa orzekł jak w postanowieniu.