I SAB/Wa 188/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość [...] postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącej A. B. kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.

Pismem z dnia [...] listopada 2016 r. (data prezentaty organu) A. B. (dalej jako: skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...], ozn. nr hip. [...] działki nr [...], [...], [...], [...] i [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, jako niedopuszczalnej. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny. Wnioskiem złożonym w dniu [...] czerwca 2010 r. skarżąca wystąpiła do Prezydenta [...] o przyznanie odszkodowania za ww. nieruchomość. Po rozpoznaniu zażalenia skarżącej Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] uznał zażalenie za uzasadnione oraz wyznaczył dodatkowym załatwienia sprawy do 31 maja 2012 r. Następnie po rozpoznaniu skargi skarżącej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 3 grudnia 2012 r., sygn. akt I SAB/Wa 369/12 zobowiązał Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...], ozn. nr hip. [...] - w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy oraz stwierdził, że bezczynność Prezydenta nie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Prezydent [...] decyzją z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] po rozpoznaniu ww. wniosku odmówił przyznania odszkodowania za przedmiotową nieruchomość. W wyniku rozpoznania odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] uchylił decyzję Prezydenta z dnia [...] maja 2013 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Pismem złożonym w dniu [...] listopada 2016 r. skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie powołaną na wstępie skargę na bezczynność Prezydenta [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 37 kpa na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm), dalej jako: "ppsa", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W przypadku skarg na bezczynność organu wyczerpanie środków zaskarżenia następuje przez wniesienie zażalenia lub wezwania do usunięcia naruszenia prawa przewidzianego w powołanym wyżej art. 37 kpa. Z kolei w myśl art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ppsa sąd odrzuca skargę postanowieniem, na posiedzeniu niejawnym, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Wskazać należy, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy za wyczerpanie środka zaskarżenia nie można uznać złożonego w dniu 25 listopada 2011 r. zażalenia skarżącej na niezałatwienie przez Prezydenta [...] sprawy w terminie, które postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] Wojewoda uznał za uzasadnione. Należy mieć bowiem na względzie, że po złożeniu ww. zażalenia, skarżąca wystąpiła do sądu administracyjnego ze skargą na bezczynność Prezydenta [...], a wyrokiem z dnia 3 grudnia 2012 r. sygn. akt I SAB/Wa 369/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązał Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku. W ocenie Sądu, prawomocny wyrok z dnia 3 grudnia 2012 r. skonsumował wniesione przez skarżącą zażalenie z dnia [...] listopada 2011 r. Organ wykonując wyrok z dnia 3 grudnia 2012 r. rozpoznał wniosek i wydał decyzję z dnia [...] maja 2013 r., nr [...]. Wskazana decyzja została uchylona na mocy decyzji Wojewody [...] [...] czerwca 2013 r., nr [...], a sprawa została ponownie przekazana do Prezydenta [...]. W takim przypadku, skarżąca przed wniesieniem kolejnej skargi na bezczynność organu, winna ponownie skierować zażalenie w trybie art. 37 § 1 kpa do Wojewody [...]. W konsekwencji należało uznać, że przed wniesieniem powołanej na wstępie skargi skarżąca nie wezwała organu do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 37 § 1 kpa, co czyni skargę niedopuszczalną. Z tej przyczyny skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.