I SAB/Wa 120/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Łukasz Trochym po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. O. na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie rozpoznania pisma z dnia 12 grudnia 2025 r. postanawia: odrzucić skargę.

M. O. (dalej: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa Rady Ministrów (dalej: "organ"), w związku z pismem z dnia 12 grudnia 2025 r., zatytułowanym "Niezgodności w art. 20 ustawy Prawo o ruchu drogowym". W skardze zarzucił brak odpowiedzi na wskazane pismo oraz wniósł o zobowiązanie Prezesa Rady Ministrów do udzielenia odpowiedzi na postawione pytania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie. Podniósł, że pismo skarżącego z dnia 12 grudnia 2025 r. nie dotyczyło sprawy należącej do kognicji sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz.143, dalej jako "p.p.s.a."), Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Stosownie z kolei do art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej, oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (art. 3 § 2a p.p.s.a.), a także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Z treści powołanych wyżej przepisów wynika zatem, że skarga na bezczynność jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i inne czynności z zakresu administracji publicznej, wymienione szczegółowo w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest zarzucana bezczynność Prezesa Rady Ministrów w związku z brakiem udzielenia odpowiedzi na pismo skarżącego z dnia 12 grudnia 2025 r. Dla oceny dopuszczalności skargi zasadnicze znaczenie ma zatem ustalenie, czy sprawa, której dotyczyło to pismo, mieści się w zakresie sądowej kontroli działalności administracji publicznej, o której mowa w art. 3 p.p.s.a. W ocenie Sądu, sprawa ta nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej. Pismo skarżącego z dnia 12 grudnia 2025 r. nie inicjowało postępowania administracyjnego w indywidualnej sprawie z zakresu administracji publicznej. Nie zmierzało ono do wydania decyzji administracyjnej, postanowienia ani innego aktu rozstrzygającego o prawach lub obowiązkach skarżącego wynikających z przepisów prawa. Nie dotyczyło także podjęcia czynności materialno-technicznej z zakresu administracji publicznej, która odnosiłaby się do konkretnych uprawnień lub obowiązków skarżącego. Treść pisma wskazuje, że skarżący przedstawił własną ocenę obowiązujących przepisów Ustawy z 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1251 ze zm.), w szczególności art. 20 tej ustawy, oraz oczekiwał stanowiska Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie potrzeby podjęcia działań legislacyjnych. Tak określone żądanie nie mieści się w katalogu spraw podlegających kontroli sądu administracyjnego. Sąd administracyjny nie sprawuje generalnej kontroli nad sposobem prowadzenia polityki legislacyjnej przez organy władzy publicznej, nie zobowiązuje organów do zajęcia stanowiska co do postulowanych zmian ustawowych ani nie ocenia bezczynności organu w zakresie udzielenia odpowiedzi na wystąpienie zawierające poglądy obywatela co do treści obowiązujących ustaw, jeżeli z przepisów prawa nie wynika obowiązek załatwienia takiego wystąpienia w formie aktu lub czynności podlegającej zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Nie można również uznać, aby pismo skarżącego stanowiło wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Z jego treści nie wynika bowiem, aby skarżący żądał udostępnienia istniejącej informacji o sprawach publicznych, znajdującej się w posiadaniu organu. Skarżący nie domagał się przekazania dokumentów, danych, informacji o działaniach organu ani informacji o stanie prac legislacyjnych. Przeciwnie, pismo zawierało przede wszystkim własną argumentację skarżącego dotyczącą rozumienia pojęcia "prędkość dopuszczalna" oraz oczekiwanie przedstawienia stanowiska przez Prezesa Rady Ministrów. Żądanie zajęcia stanowiska, dokonania oceny prawnej lub odniesienia się do poglądów strony nie jest tożsame z żądaniem udostępnienia informacji publicznej. W konsekwencji ewentualny brak udzielenia odpowiedzi na takie wystąpienie, albo niezadowolenie skarżącego ze sposobu jego przekazania według właściwości, nie może być skutecznie kwestionowane w drodze skargi na bezczynność do sądu administracyjnego. Skarga na bezczynność jest bowiem dopuszczalna tylko wtedy, gdy organ pozostaje bezczynny w sprawie, w której ciąży na nim prawny obowiązek wydania aktu lub dokonania czynności podlegającej kontroli sądu administracyjnego. Innymi słowy, bezczynność może być przedmiotem skargi wyłącznie wtedy, gdy dotyczy sprawy mieszczącej się w katalogu z art. 3 § 2 pkt 1–4 lub 4a p.p.s.a., albo innych spraw objętych kognicją sądów administracyjnych na podstawie przepisów szczególnych. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodzi. Ponadto, Prezes Rady Ministrów nie pozostawił pisma skarżącego bez jakiejkolwiek reakcji, lecz pismem z dnia 18 grudnia 2025 r. przekazała je do Biura Ministra Infrastruktury, uznając brak swojej właściwości w zakresie przedstawionych zagadnień, oraz zawiadomiła o tym skarżącego. Okoliczność ta nie zmienia jednak zasadniczej oceny dopuszczalności skargi. Decydujące znaczenie ma bowiem to, że sprawa objęta wystąpieniem skarżącego nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Sąd podziela zatem stanowisko organu, że pismo skarżącego nie może zostać zakwalifikowane jako żądanie załatwienia sprawy administracyjnej, której rezultat podlegałby sądowej kontroli. Nie jest to także sprawa dotycząca aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej odnoszącej się do uprawnienia lub obowiązku skarżącego wynikającego z przepisów prawa. W istocie skarżący domaga się uzyskania odpowiedzi na własne stanowisko dotyczące treści ustawy oraz oczekuje działań w sferze legislacyjnej. Tego rodzaju oczekiwanie pozostaje poza zakresem kognicji sądu administracyjnego. Z tych przyczyn, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.