I SAB/Ke 4/17

Dnia 8 sierpnia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Rojek po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku W.L. o sprostowanie lub wykładnię uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 29 czerwca 2017 r., sygn. akt I SAB/Ke 4/17 w sprawie ze skargi W.L. na przewlekłość Prezydenta Miasta K. w przedmiocie prowadzenia postępowania egzekucyjnego postanawia: odmówić sprostowania lub wykładni uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 29 czerwca 2017 r., sygn. akt I SAB/Ke 4/17.

Wyrokiem z 29 czerwca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę W.L. na przewlekłość Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Odpis ww. wyroku z uzasadnieniem i pouczeniem o sposobie i terminie zaskarżenia orzeczenia został doręczony skarżącemu W.L. [...] r. W dniu [...] r. skarżący złożył wniosek o sprostowanie lub wykładnię uzasadnienia wyroku. W tym kontekście zwrócił się o radykalna zmianę treści orzeczenia z uzasadnieniem, ponieważ po zapoznaniu się z treścią uzasadnienia wyroku zauważył wiele wątpliwości mających kolosalny wpływ na kształt całego orzeczenia. Za karygodne skarżący uznał nieuwzględnienie jego ważnych uwag oraz wzięcie przez Sąd pod uwagę zarzutów strony przeciwnej. W związku z powyższym w jego ocenie zaistniała potrzeba gruntownej zmiany treści całego uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 156 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 zdanie 1 p.p.s.a.). Wykładnia celowościowa uzasadnia pogląd, że sprostowaniu podlegają także niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki popełnione w uzasadnieniu wyroku (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 kwietnia 1982 r., I PZ 7/82, OSNC 1982, nr 10, poz. 155). Sprostowanie uzasadnienia sąd postanawia na takiej zasadzie jak sprostowanie wyroku. Dlatego też wniosek w tym przedmiocie wymaga merytorycznego rozpoznania, a w razie jego bezzasadności sąd odmawia sprostowania (tak B. Dauter Komentarz do art. 156 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [w:] Dauter Bogusław, Kabat Andrzej, Niezgódka-Medek Małgorzata Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, WK 2016, opubl. w Systemie Informacji Prawnej LEX). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt II GSK 346/10, LEX nr 786109, sprostowanie niedokładności (nieścisłości) należy rozumieć jako właściwe oznaczenie strony bądź podmiotów postępowania czy też ich pełnej nazwy. Błąd pisarski to widoczne niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia lub błąd gramatyczny, czy niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Natomiast błąd rachunkowy to błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia działań arytmetycznych, polegający najczęściej na błędnym działaniu sumowania lub odejmowania. Ostatnią kategorią wymienioną w przepisie art. 156 § 1 p.p.s.a. jest "inna oczywista omyłka", które to pojęcie ma znacznie szerszy zakres, jednakże jego charakter zbliżony jest do pojęć wymienionych wcześniej. Odnosząc się do drugiego ze złożonych przez skarżącego wniosków, tj. wniosku o dokonanie wykładni wyroku wskazać należy, że zgodnie z przepisem art. 158 ustawy p.p.s.a. sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Instytucja wykładni wyroku ma służyć wyjaśnieniu wątpliwości co do treści zawartego w orzeczeniu rozstrzygnięcia, jak i jego uzasadnienia. Konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. W drodze wniosku o dokonanie wykładni wyroku nie można natomiast kwestionować jego prawidłowości. Wykładnia orzeczenia nie może zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia, czy jego poszerzeniu o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy, nie może przy tym prowadzić do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego ani powodować zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia. Okoliczności podniesione przez skarżącego we wniosku o wykładnię wyroku w istocie stanowią zarzuty, które nie mogą przynieść zamierzonego przez skarżącego rezultatu w formie dokonania wykładni wyroku z [...] r. Mogłyby stanowić co najwyżej podstawę środka zaskarżenia wyroku. Nie dotyczą natomiast wątpliwości co to treści wyroku lub jego uzasadnienia. Wniosek skarżącego o uzupełnienie, sprostowanie lub wykładnię uzasadnienia wyroku wskazuje, że skarżący - nie zgadzając się z treścią uzasadnienia – żąda jego uzupełnienia, sprostowania lub wykładni w taki sposób, aby dokonano zmiany radykalnej uzasadnienia. W świetle powołanych wyżej przepisów, stwierdzić należy, iż żądanie skarżącego nie tylko nie polega na usunięciu oczywistej, niebudzącej wątpliwości nieprawidłowości, ale wręcz zmierza do merytorycznej ingerencji w treść uzasadnienia wyroku, a zatem nie mieści się w ramach instytucji sprostowania, uzupełnienia ani wykładni. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 156 § 1 i § 2 zd. 1 oraz art. 158 ustawy p.p.s.a. odmówiono sprostowania oraz wykładni uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 29 czerwca 2017 r.