I SA/Wr 361/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Semiczek po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi S. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 21 października 2025 r. nr SKO.4001.148.2025 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2025 r. postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z 24 marca 2026 r. S. P. (dalej jako: Skarżący), wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 21 października 2025 r. nr SKO.4001.148.2025 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2025 r. Zarządzeniem z 30 kwietnia 2026 r. Skarżącego wezwano do uzupełnienia braków formalnych skargi, poprzez do podanie numeru PESEL Skarżącego oraz podania wartości przedmiotu zaskarżenia dla ww. decyzji, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie w powyższym zakresie doręczono Skarżącemu w dniu 18 maja 2026 r. (k.10). W odpowiedzi na powyższe wezwanie Skarżący przedłożył pismo z dnia 18 maja 2026 r. (data wpływu do WSA we Wrocławiu: 22 maja 2026 r.) w którym wprawdzie podano numer PESEL, lecz nie podano wartości przedmiotu zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 215 § 1 p.p.s.a., w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Stosownie do art. 216 p.p.s.a., jeżeli przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stanowi ona wartość przedmiotu zaskarżenia. W myśl art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Z art. 231 p.p.s.a. wynika, że wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne (w innych sprawach pobiera się wpis stały). W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest decyzja organu podatkowego określająca wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za 2025 r. Niewątpliwie zatem wniesiona do Sądu skarga dotyczy sprawy, w której przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W konsekwencji to na stronie skarżącej ciążył obowiązek podania wartości przedmiotu zaskarżenia, ponieważ to strona skarżąca określa granice swego sporu z organem podatkowym. Powyższej konstatacji nie zmienia pogląd wyrażony przez Skarżącego w treści pisma z 18 maja 2026 r., że dokładna wartość przedmiotu zaskarżenia będzie możliwa po ustaleniu punktów granicznych dla sąsiadujących działek. Skoro Skarżący, mimo prawidłowo doręczonego wezwania, nie uzupełnił ww. braków formalnych skargi, to skargę należało odrzucić, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji.