I SA/Kr 831/25

|Sygn. akt I SA/Kr 831/25 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 maja 2026 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Borys Marasek, Sędziowie: WSA Inga Gołowska, WSA Grzegorz Klimek (spr.), Protokolant: Sekretarz sądowy Maksymilian Krzanowski, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2026 r., sprawy ze skarg P. z siedzibą w B. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 20 października 2025 r. • nr SKO.Pod./4140/872/2025 • nr SKO.Pod./4140/871/2025 • nr SKO.Pod./4140/870/2025 • nr SKO.Pod./4140/873/2025 • nr SKO.Pod./4140/874/2025 w przedmiocie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2020 - 2024 skargi oddala.

Zaskarżonymi decyzjami z dnia 20 października 2025 r. nr SKO.Pod/4140/872/2025, SKO.Pod/4140/871/2025, SKO.Pod/4140/870/2025, SKO.Pod/4140/873/2025, SKO.Pod/4140/874/2025 (kolejność decyzji według numeracji sygnatur pod jakimi zarejestrowano poszczególne skargi na ww. decyzje), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie (dalej również jako: Kolegium Organ, SKO), po rozpoznaniu odwołań P. z siedzibą w B. (dalej również jako: Podatnik, Strona, Spółka, Skarżąca), utrzymało w mocy decyzje Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 2 lipca 2025 r. nr PD-01-4.3120.6.6.2025.MP, PD-01-4.3120.6.5.2025.MP, PD-01-4.3120.6.4.2025.MP, PD-01-4.3120.6.7.2025.MP, PD-01-4.3120.6.8.2025.MP orzekające o stwierdzeniu nadpłaty w podatku od nieruchomości: - za 2022 r. w kwocie 20.603 zł, - za 2021 r. w kwocie 21.022 zł, - za 2020 r. w kwocie 18.095,70 zł, - za 2023 r. w kwocie 22.659 zł, - za 2024 r. w kwocie 26.696 zł oraz o odmowie stwierdzenia nadpłaty w pozostałym zakresie. Powyższe rozstrzygnięcia zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. 1. Pismem z dnia 19 grudnia 2024 r. Skarżąca złożyła wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2020-2024 wraz z korektą deklaracji oraz uzasadnieniem przyczyn korekty. Spółka we Wniosku wskazała, iż w celu dokonania kompleksowej weryfikacji w zakresie kwot deklarowanych do opodatkowania podatkiem od nieruchomości Spółka zleciła dokonanie pomiarów i inwentaryzację powierzchni użytkowej przedmiotowego budynku (dalej: Inwentaryzacja) rzeczoznawcy majątkowemu X.Y.1 (nr uprawnień [...]) oraz rzeczoznawcy majątkowemu X.Y.2 (nr uprawnień [...]). Ze sporządzonej Inwentaryzacji wynika, że Spółka zawyżała powierzchnię użytkową budynku posługując się niedokładnym pomiarem powierzchni z przeszłości oraz deklarując całą powierzchnię pod obniżonymi elementami konstrukcyjnymi budynku. Rzeczywista powierzchnia użytkowa budynku (z uwzględnieniem powierzchni pod obniżonym stropem) wynosiła 15 376,92 m2 w latach 2020-2024. Ponadto Strona wyjaśniła, że w latach 2020-2024 błędnie wykazywał do opodatkowania podatkiem od nieruchomości część powierzchni parkingu znajdującą się pod ciągami wentylacyjnymi, przyjmując, iż jej wysokość w świetle wynosi ponad 2,20 m, zamiast od 1,40 m do 2,20 m. W konsekwencji powyższego Spółka wskazała, że niewłaściwie deklarowała 1 585,66 m2 jako powierzchnie pełnowymiarową. Strona stanęła na stanowisku, że ciągi wentylacyjne są trwałymi elementami konstrukcyjnymi pomieszczenia. Według Podatnika w przypadku części budynku parkingu podziemnego o powierzchni użytkowej 1 585,66 m2, znajdującej się pod ciągami wentylacyjnymi, której wysokość w świetle wynosi od 1,40 m do 2,20 m, opodatkowaniu powinna podlegać powierzchnia 792,83 m2. Mając na uwadze pomiary dokonane przez rzeczoznawców majątkowych, Spółka wskazała, iż w latach 2020-2024 zawyżyła podstawę opodatkowania budynku o 1 832,88 m2. 2.1. Postanowieniem z dnia 6 lutego 2025 r. Prezydent Miasta Krakowa dopuścił z urzędu dowód z oględzin budynku (parkingu) przy [...]. Oględziny zostały przeprowadzone w dniu 26 lutego 2025 r. Podczas oględzin pracownicy organu dokonali pomiarów wysokości w świetle kondygnacji budynku. Oględziny potwierdziły, że pod stropem budynku znajduje się szereg ciągów (kanałów) wentylacyjnych i instalacji technicznych. 2.2. Postanowieniami z dnia 20 marca 2025 r. Prezydent Miasta Krakowa powołał na biegłego X.Y.3 – geodetę posiadającego uprawnienia zawodowe w zakresie geodezyjnych pomiarów sytuacyjno-wysokościowych, realizacyjnych i inwentaryzacyjnych, a także rozgraniczeń i podziałów nieruchomości (gruntów) oraz sporządzania dokumentacji do celów prawnych, na okoliczność ustalenia powierzchni użytkowej budynku (parkingu) przy [...] w K. w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 5 oraz art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 1170 z późn. zm.; dalej jako u.p.o.l.). W dniu 8 maja 2025 r. X.Y.3 sporządził opinię, w której przedstawił wynik pomiarów powierzchni użytkowej budynku (parkingu) na [...]. Biegły dokonał pomiarów budynku z dokładnością do 0,01 m. Nie wliczył do powierzchni użytkowej klatek schodowych, zbiornika ppoż. i stacji transformatorowej. Wysokość pomieszczeń obliczył od podłogi do sufitu, a w przypadku sufitów podwieszanych do jego dolnej powierzchni. W hali garażowej biegły mierzył wysokość do stropu (instalacji technicznych nie wliczał do wysokości). Powierzchnia użytkowa wyliczona w opisany powyżej sposób, z uwzględnieniem treści art. 1a ust. 1 pkt 5 oraz art. 4 ust. 2 u.p.o.l, wyniosła: 8 025,67 m2 poziom 1 oraz 8 383,71 m2 poziom 2, czyli łącznie 16 409,38 m2. 2.3. Po przeprowadzeniu postępowań Prezydent Miasta Krakowa decyzjami z dnia 2 lipca 2025 r.: - nr PD-01-4.3120.6.6.2025.MP orzekł o stwierdzeniu nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2022 r. w kwocie 20.603 zł oraz odmówił stwierdzenia nadpłaty w pozostałym zakresie, - nr PD-01-4.3120.6.5.2025.MP orzekł o stwierdzeniu nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2021 r. w kwocie 21.022 zł oraz odmówił stwierdzenia nadpłaty w pozostałym zakresie, - nr PD-01-4.3120.6.4.2025.MP, orzekł o stwierdzeniu nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2020 r. w kwocie 18.095,70 zł oraz odmówił stwierdzenia nadpłaty w pozostałym zakresie, - nr PD-01-4.3120.6.7.2025.MP orzekł o stwierdzeniu nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2023 r. w kwocie 22.659 zł oraz odmówił stwierdzenia nadpłaty w pozostałym zakresie, - nr PD-01-4.3120.6.8.2025.MP orzekł o stwierdzeniu nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2024 r. w kwocie 26.696 zł oraz odmówił stwierdzenia nadpłaty w pozostałym zakresie. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji, odnosząc się do wniosku o stwierdzenie nadpłaty, zaznaczył, że przy określeniu wysokości kondygnacji w świetle, z uwagi na brak normatywnego dookreślenia tego pojęcia na gruncie ustawy podatkowej, należy uwzględnić odległość mierzoną od podłoża do najniższego, trwałego (stałego) elementu konstrukcyjnego stropu. Powyższa reguła wymaga jednak modyfikacji w odniesieniu do pomieszczeń (kondygnacji), w których tak definiowana wysokość nie jest jednolita na całej powierzchni. Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił wykładnię analizowanego przepisu, która prowadziłaby do przyjęcia rozwiązań skrajnych, tj. że w odniesieniu do całego pomieszczenia (kondygnacji) wiążąca jest wysokość najniższa lub najwyższa możliwa do stwierdzenia w danym pomieszczeniu (vide: wyrok z dnia 31 stycznia 2023 r., III FSK 2479/21). Naczelny Sąd Administracyjny opowiedział się za poglądem, zgodnie z którym, w sytuacji, gdy pomieszczenie (kondygnacja) ma zróżnicowaną wysokość z uwagi na sposób umieszczenia stałych elementów konstrukcyjnych, należy dokonać odwzorowania na powierzchni użytkowej powierzchni wyodrębnionych ze względu na ustawowy parametr wysokości modyfikujący powierzchnię użytkową. Dopiero wówczas możliwe jest ustalenie podstawy opodatkowania w myśl art. 4 ust. 2 u.p.o.l. Wskazał również, iż różnego rodzaju instalacje (np. elektryczna, teletechniczna, przeciwpożarowa, wentylacyjna) podwieszane do stropu nie stanowią jego stałych elementów konstrukcyjnych. Prezydent Miasta Krakowa wskazał, iż uwzględniając powierzchnię użytkową przedmiotowego budynku wynikającą z operatu pomiarowego (opinii) biegłego (16 409,38 m2) oraz stawkę podatku od nieruchomości właściwą dla budynków lub ich części związanych z działalnością gospodarczą: - podatek od nieruchomości należny od Spółki za 2022 r. wyniósł 422.377 zł, - podatek od nieruchomości należny od Spółki za 2021 r. wyniósł 407.609 zł, - podatek od nieruchomości należny od Spółki za 2020 r. wyniósł 392.184 zł, - podatek od nieruchomości należny od Spółki za 2023 r. wyniósł 464.550 zł, - podatek od nieruchomości należny od Spółki za 2024 r. wyniósł 543.150 zł. Stosownie do treści art. 72 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2025 r. poz. 111 z późn. zm.; dalej jako O.p.) za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. W 2022 r. na poczet podatku od nieruchomości Spółka zapłaciła kwotę 442.980 zł, a zatem nadpłata w ww. podatku wynosi 20.603 zł. W 2021 r. na poczet podatku od nieruchomości Spółka zapłaciła kwotę 428.631 zł, a zatem nadpłata w ww. podatku wynosi 21.022 zł. W 2020 r. na poczet podatku od nieruchomości Spółka zapłaciła kwotę 411.360,70 zł. Biorąc pod uwagę fakt, że łączna kwota zaksięgowanych wpłat na należność główną wyniosła 392.184 zł, na odsetki 1.081 zł, a należne zobowiązanie na rok 2020 wynosi 392.184 zł, stwierdzono, że nadpłata w podatku od nieruchomości za 2020 r. wynosi 18.095,70 zł. W 2023 r. na poczet podatku od nieruchomości Spółka zapłaciła kwotę 487.209 zł, a zatem nadpłata w ww. podatku wynosi 22.659 zł. W 2024 r. na poczet podatku od nieruchomości Spółka zapłaciła kwotę 570.078 zł. Biorąc pod uwagę fakt, że łączna kwota zaksięgowanych wpłat na należność główną wyniosła 543.150 zł, na odsetki 232 zł, a należne zobowiązanie na rok 2024 wynosi 543.150 zł, stwierdzono, że nadpłata w podatku od nieruchomości za 2024 r. wynosi 26.696 zł. 3. Od powyższych decyzji odwołania złożył Podatnik, zarzucając im naruszenie: - przepisów prawa materialnego, tj. art. 4 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji błędne wyliczenie powierzchni użytkowej parkingu należącego do Spółki, - prawa procesowego, tj. art. 210 § 1 pkt 6, 120, 121, 122, 124 O.p. poprzez niewyjaśnienie Spółce powodu z jakiego odmawia uznania ciągów wentylacyjnych za trwały element konstrukcyjny budynku, z wyjątkiem powołania wybiórczych wyroków sądowych, dotyczących nieznanych stanów faktycznych oraz art. 2a Ordynacji podatkowej poprzez nierozstrzygnięcie na korzyść podatnika wątpliwości dotyczących treści przepisu prawa. Mając powyższe zarzuty na uwadze Strona wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji w części dotyczącej odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2020-2024 rok i orzeczenie co do istoty sprawy, tj. stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2022 r. w kwocie 26.575 zł, za 2021 r. w kwocie 24.507 zł, za 2020 r. w kwocie 25.710,30 zł, za 2023 r. w kwocie 29.230 zł, za 2024 r. w kwocie 33.972 zł. 4. W wyniku przeprowadzenia postępowań odwoławczych Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wydało opisane na wstępie decyzje z dnia 20 października 2025 r. Na wstępie Organ streścił przebieg dotychczasowego postępowania oraz powołał przepisy mające zastosowanie w niniejszej sprawie. Wskazał, że w przedmiotowej sprawie sporne jest, jaka jest powierzchni użytkowa opodatkowanego budynku, tj. wielopoziomowego parkingu podziemnego położonego przy [...] w K., w szczególności, jaka powierzchnia garażu powinna być uwzględniona w 50%. W ocenie Spółki w przypadku ciągów wentylacyjnych wysokość powinna być liczona od podłoża właśnie do ciągów wentylacyjnych, które stanowią trwałe elementy konstrukcyjne budynku. W motywach rozstrzygnięcia Kolegium, podzieliło stanowisko organu I instancji, iż ciągi wentylacyjne nie stanowią trwałych elementów konstrukcyjnych budynku. SKO powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazało, że zwrot "wysokość kondygnacji w świetle" należy rozumieć jako wysokość pomiędzy powierzchnią podłogi i powierzchnią sufitu lokalu, przy czym za podłogę i sufit trzeba przyjąć płaszczyzny elementów konstrukcyjnych budynku (danej kondygnacji). Dla ustalenia powierzchni lokalu nie będą miały znaczenia zmiany na powierzchni podłóg i sufitów niemające charakteru konstrukcyjnego w stosunku do całego budynku, ewentualnie lokalu. Do takich elementów należy zaliczyć podwieszane pod sufitem: wiązki kablowe, rury, elementy ciągów wentylacyjnych, sufity podwieszane oraz różnego rodzaje podesty ustawiane na podłodze. W orzecznictwie za utrwalony należy uznać pogląd, że na ustalenie "wysokości kondygnacji w świetle" nie wpływają zamontowane pod sufitem rury, sieci wentylacyjne i inne. W ocenie Kolegium organ I instancji przy ustalaniu powierzchni użytkowej garażu podziemnego, prawidłowo oparł się na przedstawionej przez powołanego biegłego opinii. Przedstawiona przez X.Y.3 opinia jest obiektywna i wiarygodna. Specyfika oceny dowodu z opinii biegłego wyraża się w tym, że sfera merytoryczna opinii kontrolowana jest przez organ podatkowy, tylko w zakresie zgodności z zasadami logicznego myślenia, doświadczenia życiowego i wiedzy powszechnej. Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do kwestionowania opinii, uznał ją za rzetelną i prawidłową. Opinia została sporządzona przez osobę posiadającą wymagane wiadomości. W związku z powyższym Kolegium uznało, że Prezydent Miasta Krakowa prawidłowo przyjął, że opodatkowaniu podlega łączna powierzchnia użytkowa budynku (parkingu) 16 409,38 m2. Powierzchnia taka wynika z przedłożonej przez biegłego - uprawnionego geodetę opinii. W opinii X.Y.3 wskazał, że wykorzystał dokumentację projektową udostępnioną przez zleceniodawcę. Pomiary hali parkingowej wykonano metodą pomiarów tachimetrycznych (tachimetr Geomax ZIPP 20) uzupełniając część pomiarów liniowych dalmierzem laserowym Leica Disco X4. Pomiary wykonano z dokładnością do 0,01 m. W opinii wskazano, że do powierzchni użytkowej nie wliczono klatek schodowych, zbiornika ppoż., stacji transformatorowej. Wysokość pomieszczeń obliczono od podłogi do sufitu, dla sufitów podwieszanych do jego dolnej powierzchni, w hali garażowej wysokość obliczono do stropu (instalacji technicznych nie wliczono do wysokości). W opinii zawarto dokumentację graficzną. SKO wskazało również, że w przedłożonym do wniosku o stwierdzenie nadpłaty Raporcie z inwentaryzacji wielopoziomowego parkingu podziemnego usytuowanego w K., przy [...] wykonanego przez rzeczoznawców majątkowych X.Y.1 i X.Y.2, powołano przepisy mające zastosowanie w sprawie ustalania powierzchni użytkowej budynku i wskazano, że dokonano pomiarów powierzchni użytkowej za pomocą profesjonalnych narzędzi – dalmierza laserowego Bosch Professional GLM 100-25C oraz Leica Disto A5. Do opracowania nie dołączono – jak w przypadku opinii sporządzonej na zlecenie organu – żadnej dokumentacji graficznej, umożliwiającej weryfikację twierdzeń zawartych w dokumencie. W związku z powyższym, zdaniem Kolegium, ustalenie powierzchni użytkowej na podstawie przedłożonej opinii biegłego X.Y.3 jest prawidłowe. Ponieważ Spółka deklarowała powierzchnię użytkową parkingu związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej wyższą niż wynika to ze sporządzonej opinii biegłego, organ I instancji stwierdził nadpłatę w podatku od nieruchomości za 2022 r. w kwocie 20.603 zł. Nadpłata w takiej kwocie wynika z faktu, że Spółka zapłaciła na poczet podatku od nieruchomości w 2022 r. kwotę 442.980 zł. Podatek od nieruchomości od powierzchni użytkowej 16 409,38 m2 wynosi (po zastosowaniu regulacji z art. 63 § 1 O.p., zgodnie z którą kwoty podatków zaokrągla się do pełnych złotych w ten sposób, iż końcówki kwot wynoszące mniej niż 50 groszy pomija się, a końcówki kwot wynoszące 50 i więcej groszy podwyższa się do pełnych złotych) 422.377 zł. Do ustalenia wysokości podatku zastosowano stawkę przewidzianą w § 1 pkt 2 lit. b Uchwały Rady Miasta Krakowa Nr LXVIII/1933/21 Rady Miasta Krakowa z dnia 6 października 2021 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz.Urz. Woj. Małop. z 2021 r. poz. 5768), która wynosi dla budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej 25,74 zł. W ocenie Kolegium, w związku z tym, że Spółka wniosła o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2022 r. w kwocie 47.178 zł, Prezydent Miasta Krakowa prawidłowo orzekł o stwierdzeniu nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2022 r. w kwocie 20.603 zł oraz o odmowie stwierdzenia nadpłaty w pozostałym zakresie. Za 2021 r. organ I instancji stwierdził nadpłatę w kwocie 21.022 zł. Nadpłata w takiej kwocie wynika z faktu, że Spółka zapłaciła na poczet podatku od nieruchomości w 2021 r. kwotę 428.631 zł. Podatek od nieruchomości od powierzchni użytkowej 16 409,38 m2 wynosi 407.609 zł. Do ustalenia wysokości podatku zastosowano stawkę przewidzianą w § 1 pkt 2 lit. b Uchwały Rady Miasta Krakowa Nr XLV/1201/20 Rady Miasta Krakowa z dnia 16 września 2020 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz.Urz. Woj. Małop. z 2020 r. poz. 5950, która wynosi dla budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej 24,84 zł. W ocenie Kolegium, w związku z tym, że Spółka wniosła o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2021 r. w kwocie 45.529 zł, Prezydent Miasta Krakowa prawidłowo orzekł o stwierdzeniu nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2021 r. w kwocie 21.022 zł oraz o odmowie stwierdzenia nadpłaty w pozostałym zakresie. Za 2020 r. organ I instancji stwierdził nadpłatę w kwocie 18.095,70 zł. Nadpłata w takiej kwocie wynika z faktu, że Spółka zapłaciła na poczet podatku od nieruchomości w 2020 r. kwotę 411.360,70 zł. Podatek od nieruchomości od powierzchni użytkowej 16 409,38 m2 wynosi 392.184 zł, przy czym Organ podatkowy I instancji uwzględnił również odsetki w kwocie 1.081 zł. Do ustalenia wysokości podatku zastosowano stawkę przewidzianą w § 1 pkt 2 lit. b Uchwały Rady Miasta Krakowa Nr CXXII/3316/23 Rady Miasta Krakowa z dnia 6 listopada 2019 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz.Urz. Woj. Małop. z 2019 r. poz. 8101), która wynosi dla budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej 23,90 zł. W ocenie Kolegium, w związku z tym, że Spółka wniosła o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2020 r. w kwocie 43.806 zł, Prezydent Miasta Krakowa prawidłowo orzekł o stwierdzeniu nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2020 r. w kwocie 18.095,70 zł oraz o odmowie stwierdzenia nadpłaty w pozostałym zakresie. Za 2023 r. organ I instancji stwierdził nadpłatę w kwocie 22.659 zł. Nadpłata w takiej kwocie wynika z faktu, że Spółka zapłaciła na poczet podatku od nieruchomości w 2023 r. kwotę 487.209 zł. Podatek od nieruchomości od powierzchni użytkowej 16 409,38 m2 wynosi 464.550 zł. Do ustalenia wysokości podatku zastosowano stawkę przewidzianą w § 1 pkt 2 lit. b Uchwały Rady Miasta Krakowa Nr XCVIII/2676/22 Rady Miasta Krakowa z dnia 26 października 2022 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz.Urz. Woj. Małop. z 2022 r. poz. 7018), która wynosi dla budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej 28,31 zł. W ocenie Kolegium, w związku z tym, że Spółka wniosła o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2023 r. w kwocie 51.889 zł, Prezydent Miasta Krakowa prawidłowo orzekł o stwierdzeniu nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2023 r. w kwocie 22.659 zł oraz o odmowie stwierdzenia nadpłaty w pozostałym zakresie. Za 2024 r. organ I instancji stwierdził nadpłatę w kwocie 26.696 zł. Nadpłata w takiej kwocie wynika z faktu, że Spółka zapłaciła na poczet podatku od nieruchomości w 2024 r. kwotę 570.078 zł. Podatek od nieruchomości od powierzchni użytkowej 16 409,38 m2 wynosi 543.150 zł, przy czym Organ podatkowy I instancji uwzględnił również odsetki w kwocie 232 zł. Do ustalenia wysokości podatku zastosowano stawkę przewidzianą w § 1 pkt 2 lit. b Uchwały Rady Miasta Krakowa Nr CXXII/3316/23 Rady Miasta Krakowa z dnia 8 listopada 2023 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz.Urz. Woj. Małop. z 2023 r. poz. 7421), która wynosi dla budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej 33,10 zł. W ocenie Kolegium, w związku z tym, że Spółka wniosła o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2024 r. w kwocie 60.668 zł, Prezydent Miasta Krakowa prawidłowo orzekł o stwierdzeniu nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2024 r. w kwocie 26.696 zł oraz o odmowie stwierdzenia nadpłaty w pozostałym zakresie. Kolegium podkreśliło również, że w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania regulacja z art. 2a Ordynacji podatkowej. W sprawie nie występują wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego. Ponadto – w związku ze sporządzeniem przez biegłego geodetę opinii (pomiaru powierzchni użytkowej budynku) – wątpliwości nie budzi ustalony stan faktyczny. 5.1. Nie zgadzając się z powyższymi rozstrzygnięciami Spółka, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zaskarżonym decyzjom zarzuciła naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, tj. art. 4 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji błędne przyjęcie powierzchni użytkowej parkingu należącego do Spółki, 2. przepisów postępowania, tj. art. 210 § 1 pkt 6 w związku z art. 210 § 4, art. 120, 121, 122, 124 O.p. poprzez niewyjaśnienie Spółce powodu z jakiego odmawia uznania ciągów wentylacyjnych za trwały element konstrukcyjny budynku, z wyjątkiem powołania wybiórczych wyroków sądowych, dotyczących nieznanych stanów faktycznych. Mając powyższe zarzuty na uwadze Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonych decyzji oraz poprzedzającej je decyzji organu I instancji, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. 5.2. W odpowiedziach na skargi SKO podtrzymało swoje stanowisko w sprawie i wniosło o ich oddalenie. 5.3. Na rozprawie w dniu 25 maja 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 111 § 2 p.p.s.a., postanowił połączyć do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy (dotyczące skarg na ww. decyzje z dnia 20 października 2025 r.) o sygn. akt: I SA/Kr 831/25, I SA/Kr 832/25, I SA/Kr 833/25, I SA/Kr 834/25, I SA/Kr 835/25 oraz prowadzić je pod wspólną sygn. akt: I SA/Kr 831/25. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje 6.1. Odnosząc się na wstępie do kwestii kognicji Sądu, należy wpierw przywołać art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267), stosownie do którego sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Normatywnym potwierdzeniem sprawowania przez sądy administracyjne kontroli działalności administracji publicznej jest również art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.; dalej p.p.s.a.), stanowiący ponadto, że sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Zaznaczenia wymaga, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.). W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeśli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Z kolei stosownie do art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Natomiast zgodnie z art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. 6.2. Dokonując kontroli zaskarżonych orzeczeń zgodnie z zakreślonymi powyżej regułami, Sąd stwierdził, że skargi są niezasadne. 6.3. Na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. podstawę opodatkowania dla budynków lub ich części stanowi powierzchnia użytkowa. Zgodnie z brzmieniem art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. przez powierzchnię użytkową budynku lub jego części – rozumie się powierzchnię mierzoną po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych; za kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe. Natomiast w myśl art. 4 ust. 2 u.p.o.l. powierzchnię pomieszczeń lub ich części oraz część kondygnacji o wysokości w świetle od 1,40 m do 2,20 m zalicza się do powierzchni użytkowej budynku w 50%, a jeżeli wysokość jest mniejsza niż 1,40 m, powierzchnię tę pomija się. Powyższa reguła wymaga jednak modyfikacji – co nie jest sporne w niniejszej sprawie – w odniesieniu do pomieszczeń (kondygnacji), w których tak definiowana wysokość nie jest jednolita na całej powierzchni. W takim wypadku, w ślad za jednolitym orzecznictwem, odrzucić należy rozwiązania skrajane, tzn. że w odniesieniu do całego pomieszczenia (kondygnacji) wiążąca jest wysokość najniższa lub najwyższa możliwa do stwierdzenia w danym pomieszczeniu. W takim przypadku, w sytuacji, gdy pomieszczenie (kondygnacja) ma zróżnicowaną wysokość z uwagi na sposób umieszczenia stałych elementów konstrukcyjnych, należy dokonać odwzorowania na powierzchni użytkowej powierzchni wyodrębnionych ze względu na ustawowy parametr wysokości modyfikujący powierzchnię użytkową. Dopiero wówczas możliwe jest ustalenie podstawy opodatkowania w myśl art. 4 ust. 2 u.p.o.l. 6.4. Istotą sporu jest natomiast kwestia, czy w niniejszej sprawie przedmiotowe ciągi wentylacyjne stanowią stałe elementy konstrukcyjne budynku (jak twierdzi Skarżąca), czy też nie stanowią one stałych elementów konstrukcyjnych budynku (jak twierdzą organy). A w konsekwencji czy "wysokość kondygnacji w świetle" należy liczyć z uwzględnieniem ww. elementów (jak twierdzi Skarżąca), czy też bez uwzględnienia spornych elementów (jak twierdzą organy). W sporze tym należy przyznać rację organom podatkowym. 6.5. W tym zakresie Sąd podziela większość wywodów zawartych w skardze. W szczególności należy zgodzić się ze Skarżącą, że wysokość kondygnacji rozumie się jako odległość mierzoną od podłoża do najniższego trwałego elementu konstrukcyjnego pomieszczenia. Na gruncie podatku od nieruchomości istotne znaczenie ma nie tyle wysokość całej kondygnacji, lecz wysokość kondygnacji w tzw. "świetle". Zwrot ten oznacza wysokość prześwitu między dwiema płaszczyznami. W odniesieniu do kondygnacji budynku oznacza to wysokość między podłożem a najniższymi trwałymi elementami konstrukcyjnymi stropu (podkreślenia Sądu). Powyższe znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie sądów administracyjnych, w tym również w wyrokach przytoczonych w skargach, w których sądy odwołują się do pojęcia trwałego elementu konstrukcyjnego stropu (wyroki NSA z dnia 31 lipca 2023 r., III FSK 2487/21 oraz z dnia 7 września 2022 r., III FSK 1843/21, a także wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 września 2018 r., III SA/Wa 3609/17:) lub stałych elementów konstrukcyjnych (wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2024 r., III FSK 2495/21). Sąd podziela również stanowisko zawarte w skardze, że termin "ciąg wentylacyjny" nie jest jednoznaczny i uniwersalny dla każdej sprawy. Można bowiem wyróżnić rożne rodzaje wentylacji, które różnią się pod względem trwałości oraz integralności konstrukcyjnej. Na rynku dostępne są ciągi wentylacyjne stałe zaprojektowane jako trwałe elementy konstrukcyjne budynku. Systemy te stanowią integralną część budynku, a ich usunięcie wpływa na jego strukturę. Wyróżnia się również ciągi wentylacyjne tymczasowe lub mobilne, które charakteryzują się łatwością instalacji oraz demontażu. W takim przypadku nie mogą być one traktowane jako trwałe elementy konstrukcyjne. 6.6. Sąd nie podziela (podkreślenie Sądu) jednak stanowiska Skarżącej, że ciągi wentylacyjne, z którymi mamy do czynienia w niniejszej sprawie należą do tej pierwszej grupy, tzn. że są trwałymi elementami stropu. W tym zakresie należy odwołać się do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego (m.in. wyroki z dnia 25 kwietnia 2024 r. III FSK 230/22 oraz z dnia 1 lipca 2025 r. III FSK 78/25) w których podniesiono, że w znaczeniu semantycznym "kondygnacja" jest to: "część budynku między sąsiednimi stropami lub między podłożem i najniższym stropem; piętro lub parter budynku" (por. Słownik języka polskiego, pod red. M. Szymczaka, T. I, wyd. PWN 1984, str. 985); 1)"część budowli oddzielona stropem lub sklepieniem od części położonej pod nią lub nad nią; piętro lub parter budynku" 2) jeden z przedziałów, jedna część czegoś, położona nad lub pod nią" (por. Nowy słownik języka polskiego, pod red. E. Sobol, wyd. PWN 2002, str. 347). Przez "strop" należy rozumieć poziomy element konstrukcyjny oddzielający poszczególne kondygnacje budynku (internetowy Słownik języka polskiego); przegroda pozioma dzieląca budynek na kondygnacje (por. Nowy słownik języka polskiego, pod red. E. Sobol, wyd. PWN 2002, str. 966); poziomy element konstrukcyjny oddzielający poszczególne kondygnacje budynku, przenoszący na elementy wspierające (ściany, słupy) ciężar własny i obciążenie użytkowe (Słownik języka polskiego, pod red. M. Szymczaka, T. 1 wyd. PWN 1984). Z kolei element konstrukcyjny budynku to "część składowa obiektu budowlanego, która spełnia zadania konstrukcyjne. Elementami konstrukcyjnymi budynku są m.in. poziome przegrody budowlane, a wśród nich: płyta fundamentowa, strop, dach, stropodach, płyta balkonowa, płyta spocznikowa (internetowy Słownik języka polskiego PWN). Zatem strop jest elementem konstrukcji budynku, stanowi integralną częścią budynku. Jak również podnosi się w orzecznictwie (wyrok WSA w Olsztynie z dnia 18 września 2024 r., I SA/Ol 136/24) zwrot "wysokość kondygnacji w świetle" należy rozumieć jako wysokość pomiędzy powierzchnią podłogi i powierzchnią sufitu lokalu, przy czym za podłogę i sufit trzeba przyjąć płaszczyzny elementów konstrukcyjnych budynku (danej kondygnacji). Dla ustalenia powierzchni lokalu nie będą miały znaczenia zmiany na powierzchni podłóg i sufitów niemające charakteru konstrukcyjnego w stosunku do całego budynku, ewentualnie lokalu. Do takich elementów należy zaliczyć podwieszane pod sufitem: wiązki kablowe, rury, elementy ciągów wentylacyjnych, sufity podwieszane oraz różnego rodzaje podesty ustawiane na podłodze. W orzecznictwie za utrwalony należy uznać pogląd, że na ustalenie "wysokości kondygnacji w świetle" nie wpływają zamontowane pod sufitem rury, sieci wentylacyjne i inne (zob. m.in. wyrok WSA w Olsztynie z 7 lipca 2016 r., I SA/Ol 214/16 prawomocny wobec wydania przez NSA wyrok z 12 grudnia 2018 r., II FSK 3291/16; powoływany w skardze wyrok WSA w Warszawie z 7 września 2018 r., III SA/Wa 3609/17; wyrok WSA w Poznaniu z 13 czerwca 2017r., I SA/Po 1683/16; wyrok WSA w Lublinie z 10 marca 2021 r., I SA/Lu 421/20). Również w wyroku NSA z dnia 7 września 2022 r., III FSK 1843/21 stwierdzono, że przy określeniu wysokości kondygnacji w świetle należy zatem uwzględnić odległość mierzoną od podłoża do najniższego trwałego elementu konstrukcyjnego stropu. Natomiast dostrzegając różnorodność konstrukcji stropowych należy stwierdzić, że wśród trwałych elementów konstrukcyjnych stropu nie wymienia się kanałów wentylacyjnych, torów kablowych, napisów informacyjnych niezależnie od sposobu ich przymocowania (podkreślenie Sądu). Elementy te są różnego rodzaju instalacjami, a więc są pojęciowo czym innym aniżeli konstrukcja stropu. W tym miejscu należy jednak zauważyć, co podniesiono również w treści zaskarżonych decyzji, że w dniu w dniu 26 lutego 2025 r. dokonano oględzin spornych garaży, podczas których pracownicy organu dokonali pomiarów wysokości w świetle kondygnacji budynku. Oględziny potwierdziły, że pod stropem budynku (podkreślenie Sądu) znajduje się szereg ciągów wentylacyjnych i instalacji technicznych. Z powyższych oględzin sporządzono również dokumentację zdjęciową, która znajduje się w aktach sprawy w postaci płyty CD (karta 208 akt sprawy). Z przedmiotowych zdjęć jasno wynika, że sporne ciągi wentylacyjne w żadnym wypadku nie stanowią trwałego elementu konstrukcyjnego budynku, nie są trwałymi elementami konstrukcyjnymi stropu, lecz są przymocowane do stropu (podkreślenie Sądu) za pomocą metalowych elementów oraz śrub. Termin "trwały element konstrukcyjny budynku / stropu" nie oznacza – wbrew temu co sugeruje Skarżąca na str. 6 skarg – że elementy te powinny zachować swoje właściwości przez długi czas użytkowania budynku, że są projektowane jako elementy trwałe. Termin "trwały element konstrukcyjny budynku / stropu" oznacza, że usuniecie takich ciągów wentylacyjnych wpływałoby na strukturę budynku / stropu. Sąd nie jest oczywiście ekspertem w zakresie budownictwa, ale przynajmniej teoretycznie można sobie wyobrazić takie ciągi wentylacyjne, które są elementami budynku, w szczególności są na trwale zaprojektowane w konstrukcji budynku, pomiędzy poszczególnymi kondygnacjami. W takim przypadku ingerencja w takie ciągi wentylacyjne byłaby jednocześnie ingerencją w konstrukcję budynku / stropu. Z taką sytuacją nie mamy jednak do czynienia w niniejszej sprawie, gdyż – jak jasno wynika z ww. dokumentacji zdjęciowej – sporne ciągi wentylacyjne są przymocowane do stropu, a zatem możliwe jest ich odłączenie, bez ingerencji w konstrukcję budynku / stropu. Nie są w tym przypadku również istotne – wbrew stanowisku Strony zawartym w skargach – wymogi prawne, tzn. że bez ciągów wentylacyjnych funkcjonalność parkingu byłaby niemożliwa. Sposób zaprojektowania i zamontowania tych ciągów należy do właściciela (użytkownika), a z żadnego przepisu prawa nie wynika, aby elementy obowiązkowe (wymagane przez prawo) wyposażenia budynku (garażu), miały wpływ na zastosowanie przepisów prawa podatkowego, w tym na wysokość kondygnacji dla celów podatkowych. Zatem podsumowując i zgadzając się ze stanowiskiem zawartym w skardze, iż każdy przypadek powinien być analizowany indywidualnie, stwierdzić należy, że w niniejszym przypadku sporne ciągi wentylacyjne nie stanowią elementu konstrukcyjnego stropu (budynku). Są bowiem jedynie przymocowane do stropu, a w konsekwencji możliwe jest ich usunięcie bez integracji w konstrukcję budynku (stropu). Wbrew temu co podnosi Strona w skargach (str. 6), ich usunięcie nie wpłynie na strukturę budynku. Są to systemy zapewniające w budynku komfort, bezpieczeństwo i higienę. Nie spełniają natomiast kryteriów zasadniczego kwalifikatora elementu konstrukcyjnego, tj. nie zapewniają one stabilności budynku, ani nie przenoszą obciążenia (por. wyrok NSA z dnia 1 lipca 2025 r., III FSK 78/25). Zatem w niniejszej sprawie wysokość kondygnacji w świetle należy liczyć bez uwzględnienia spornych elementów, gdyż nie stanowią one elementów konstrukcyjnych budynku, czyli tak jak to uczyniły organy w zakresie pomiarów poszczególnych kondygnacji. 6.7. Powyższe stanowisko wynika z ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych, przywołanego przez organy w wydanych decyzjach. Nie zaprzeczają temu stanowisku nawet tezy orzecznictwa przywołane w treści skargi. Jeśli tylko termin "trwały element konstrukcyjny stropu" odczytujemy jak wskazano to wyżej, a nie jak sugeruje w skardze Strona, tj. elementy, które powinny zachować swoje właściwości przez długi czas użytkowania budynku, co oznacza, że są projektowane jako elementy trwałe. Co więcej, gdy zapoznać się z całością uzasadnień ww. orzeczeń (a nie tylko z przytoczonymi w skardze tezami), to stwierdzić należy, że wyrok NSA z dnia 7 września 2022 r., III FSK 1843/21 wręcz potwierdza stanowisko organów zawarte w zaskarżonych decyzjach. W wyroku tym rozpatrywano wiele zarzutów, lecz jeden z nich odnosił się do stanu faktycznego zbliżonego do stanu faktycznego niniejszej sprawy. W wyroku tym zauważono: "Sąd I instancji przedstawił następujący stan sprawy (...) W związku z zarzutami dotyczącymi powierzchni użytkowej garaży Kolegium stwierdziło, że wysokość wjazdu do garażu przekracza 2 m. Ponadto ustalono, że budynek nr 27/13;1, od podłogi do sufitu, mierzy 2,28 m, od podłogi do kanału wentylacyjnego - 2,22 m; od podłogi do toru kablowego - 1, 97 m, od podłogi do rury kanalizacyjnej - 2, 19 m; Budynek nr [...] mierzy, od podłogi do sufitu, 2,31 m, od podłogi do kanału wentylacyjnego - 2, 08 m. Ustalono, że ww. elementy nie są stałymi elementami konstrukcji, są podwieszone do sufitu. Organ odwoławczy dodał, że bez znaczenia dla ustalenia wysokości kondygnacji w świetle są wymiary wjazdu do garażu, tak samo, jak i wysokość drzwi wejściowych do pomieszczenia (...) Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzucono (...) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę (...) Odnosząc się do zarzutu wynikającego z zakwestionowania wysokości pomieszczeń Sąd I instancji wskazał, że za kondygnację, zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l., uważa się także garaże podziemne. Przepis art. 4 ust. 2 u.p.o.l. wymaga, aby wysokość pomieszczeń mierzyć "w świetle", co oznacza, że pomiar powinien być dokonany od podłogi pomieszczenia do najniższego trwałego elementu konstrukcyjnego stropu. Kanały wentylacyjne, tor kablowy, napis informacyjny, wskazujący uprawnionych do parkowania na danym miejscu, a także wysokość drzwi wejściowych do pomieszczenia oraz zamontowane inne urządzenia techniczne, jako nie stanowiące konstrukcyjnych elementów stropu (choćby te elementy były trwale przymocowane do stropu lub podłogi), nie mają znaczenia dla sposobu określenia opodatkowanej powierzchni. Wiedza specjalistyczna nie jest konieczna, aby zinterpretować i zastosować ten przepis ustawy (...) Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zaskarżony wyrok podlega uchyleniu, chociaż nie wszystkie zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się zasadne (...) Niezasadne są zarzutu – procesowy i materialny – co do ustalenia wysokości garaży. Analogiczną kwestię prawną analizował Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 24 maja 2022 r., sygn. akt III FSK 590/21. Sąd w składzie rozpoznającym sprawę niniejszą przedstawioną tam ocenę prawną podziela (...) W celu zastosowania procentowego zaliczenia do powierzchni użytkowej budynku dla powierzchni pomieszczeń lub ich części, a także części kondygnacji kluczowe znaczenie ma odniesienie się do wyrażenia wysokości w świetle od 1,40 m do 2,20 m. Przy ustaleniu sposobu jego rozumienia należy mieć na uwadze przede wszystkim to, że stanowi ono składową ustawowego sformułowania, za pomocą którego normodawca wprowadza zaliczenie w 50% do powierzchni użytkowej budynku. W ramach zatem ustalenia zakresu tego ustawowego sformułowania nie można wprowadzać dodatkowych kryteriów, zarówno z uwagi na wymóg administracyjnoprawnej metody regulacji w prawie podatkowym, jak również konsekwencje zastosowania tego unormowania. Przy określeniu wysokości kondygnacji w świetle należy zatem uwzględnić odległość mierzoną od podłoża do najniższego trwałego elementu konstrukcyjnego stropu. Taki sposób określenia tego wyrażenia został sformułowany w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak choćby w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 listopada 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 707/19. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego trzeba jednocześnie zauważyć, że posłużenie się przez ustawodawcę w ramach art. 4 ust. 2 u.p.o.l. wyrażeniem części kondygnacji w świetle, a zatem obok sformułowania, w ramach którego zastosowanie ma pojęcie kondygnacji z uwagi na art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. nie daje możliwości ustalenia innego sposobu rozumienia tego wyrażenia. W realiach rozpoznawanej sprawy doniosłe znaczenie ma fragment, zgodnie z którym "Przy określeniu wysokości kondygnacji w świetle należy zatem uwzględnić odległość mierzoną od podłoża do najniższego trwałego elementu konstrukcyjnego stropu." Dostrzegając różnorodność konstrukcji stropowych należy stwierdzić, że wśród trwałych elementów konstrukcyjnych stropu nie wymienia się kanałów wentylacyjnych, torów kablowych, napisów informacyjnych niezależnie od sposobu ich przymocowania. Elementy te są różnego rodzaju instalacjami, a więc są pojęciowo czym innym aniżeli konstrukcja stropu". Końcowo w tym zakresie należy zauważyć, że powyższy wyrok na poparcie swojego stanowiska słusznie powołuje również SKO w zaskarżonych decyzjach. Albowiem w niniejszej sprawie – co jasno wynika m.in. z dokumentacji zdjęciowej w trakcie ww. oględzin budynku (parkingu) – sporne ciągi wentylacyjne są instalacjami przymocowanymi (podwieszonymi) do stropu. Są zatem czym innym aniżeli konstrukcja stropu. W konsekwencji za niezasadne należy uznać zarzuty naruszenia prawa materialnego. 6.8. Niezasadne są również zarzuty naruszenia przepisów postepowania. W tym zakresie Sąd nie dopatrzył się takich uchybień, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Organy podatkowe mając na uwadze wynikający z przepisu art. 122 O.p. obowiązek podejmowania niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy zgodnie z zasadą prawdy materialnej wyrażoną w powyższym przepisie, zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły zebrany w sprawie materiał dowodowy, a oceny wyprowadzone na jego podstawie w sposób należyty wypełniają obowiązki płynące z zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w dyspozycji art. 122, art. 187 § 1 O.p., jak też z zasady swobodnej oceny dowodów unormowanej w art. 191 O.p. Organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji w sposób czytelny i przekonujący wyjaśnił przesłanki, którymi kierował się rozpoznając sprawę. Zaskarżona decyzja zawiera istotne elementy co do uzasadnienia, rozstrzygnięcia oraz oceny przeprowadzonych dowodów. Organ odwoławczy wyjaśnił istotę zaistniałego sporu oraz przedstawił argumentację przemawiającą za podjętym rozstrzygnięciem. W konsekwencji w sprawie nie naruszono też art. 121 § 1 i art. 210 § 1 pkt 6 w związku z art. 210 § 4 O.p. Organ – wbrew odmiennym twierdzeniom skargi – wyjaśnił Skarżącej dlaczego (z jakiego powodu) odmówił uznania ciągów wentylacyjnych za trwały element konstrukcyjny budynku. Fakt, że posłużył się w tym ugruntowanym i jednolitym orzecznictwem, nie powoduje, że mamy do czynienia z naruszeniem przepisów postępowania. Zatem – odwołując się do tego ugruntowanego orzecznictwa – wyjaśniono Stronie w zaskarżonych decyzjach, że sporne ciągi wentylacyjne i inne tego typu elementy niezależnie od sposobu ich przymocowania, są różnego rodzaju instalacjami, a więc są pojęciowo czym innym aniżeli konstrukcja stropu. W konsekwencji wysokość pomieszczeń w hali garażowej obliczono do stropu (instalacji technicznych nie wliczono do wysokości). Orzecznictwo w tej kwestii – jak już wspomniano – jest do tego stopnia jednolite, że nawet Skarżąca w treści skargi nie przywołała żadnego orzeczenia, które przeczyłoby tej tezie, a nawet powołała ww. wyrok, który – jeśli czytać go w całości – wręcz potwierdza stawisko organów i słusznie został przytoczony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Spór w niniejszej sprawie wynika z faktu, że strona inaczej interpretuje pojęcie "trwały element konstrukcyjny stropu", tzn. nie tak jak wskazano to wyżej, lecz – jak to wynika z uzasadnienia skarg – jako elementy, które powinny zachować swoje właściwości przez długi czas użytkowania budynku, co oznacza, że są projektowane jako elementy trwałe, a jednocześnie wymagane przez przepisy prawa, bez których funkcjonowanie parkingu byłoby niemożliwe. Zdaniem Sądu Dyrektor nie naruszył również zasady pogłębiania zaufania do organów podatkowych, wyrażonej w art.121 §1 O.p. Jak bowiem słusznie wskazuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, o naruszeniu normy nakazującej organom prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, nie może stanowić podjęcie przez organ podatkowy rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez podatnika. Strona ma prawo do własnego subiektywnego przekonania o zasadności jej zarzutów, jednakże przekonanie to nie musi mieć odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni (por. wyrok NSA z dnia 1 czerwca 2017 r., I FSK 1797/15). 6.9. Sąd nie będąc związany granicami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.) dokonał również kontroli zaskarżonych decyzji w zakresie wykraczającym poza sformułowane w skardze zarzuty i również w tym zakresie nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa, które skutkowałyby koniecznością ich uchylenia. 6.10. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.