I SA/Wr 239/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dagmara Stankiewicz-Rajchman po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi E. R. na decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Świdnicy z dnia 28 listopada 2025 r., nr 0220-SPV-2.4102.269.2025 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2023 r. postanawia: I. odrzucić skargę, II. zwrócić stronie skarżącej kwotę 200 (dwieście) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.

Skarżąca E. R. (dalej: skarżąca, strona) pismem z 6 lutego 2026 r. wniosła skargę na decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Świdnicy w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2023 r. Do skargi została dołączona m.in. zaskarżona decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w Świdnicy (dalej: organ) z dnia 28 listopada 2025 r., odwołanie od decyzji z 4 grudnia 2025 r. skierowane do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej: DIAS), ocena zarzutów odwołania sporządzona przez organ, a skierowana do DIAS oraz wniosek z 8 lutego 2026 r. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Należy zauważyć, że dołączona do skargi zaskarżona decyzja zawierała pouczenie o trybie odwoławczym tj. o prawie strony do wniesienia odwołania i o sposobie realizacji tego prawa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ponieważ strona nie wyczerpała środków zaskarżenia. Skarżąca wniosła co prawda odwołanie do DIAS, jednak postępowanie odwoławcze nie zostało zakończone. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna, dlatego podlega odrzuceniu. Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd administracyjny bada z urzędu jej dopuszczalność. Ustala, czy nie zachodzi jedna z przesłanek odrzucenia skargi, jakie zostały enumeratywnie wymienione w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż wymienione w art. 58 § 1 pkty 1-5a) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przez dopuszczalność skargi należy rozumieć zarówno jej przesłanki przedmiotowe, a więc określenie od jakiego rodzaju form działalności organów administracji publicznej przysługuje skarga, jak i dopuszczalność skargi w zakresie podmiotowym, to jest określenie, jakim podmiotom przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Warunkiem sensu stricto skutecznego złożenia skargi jest m.in. jej wniesienie po wyczerpaniu środków zaskarżenia (zob. T. Woś, M.Romańska [w:] H. Knysiak-Sudyka, T. Woś, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, Warszawa 2016, art. 58). Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy zaś rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia - taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (na mocy art. 52 § 2 p.p.s.a.). Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że skargę do sądu administracyjnego można złożyć skutecznie na rozstrzygnięcie, które jest ostateczne, czyli co do zasady na decyzję lub postanowienie organu drugiej instancji. W sytuacji zaś, gdy strona nie wyczerpie trybu zaskarżenia, skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W świetle powyższego uznać należy, że skarga na decyzję organu I instancji, od której przysługuje odwołanie, jest niedopuszczalna. Prawo do złożenia skargi do sądu administracyjnego przysługiwać będzie stronie dopiero na akt administracyjny wydany po rozpatrzeniu złożonego przez stronę odwołania. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w punkcie I sentencji postanowienia. Orzeczenie w punkcie II o zwrocie uiszczonego wpisu znajduje oparcie w art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego. Wobec odrzucenia skargi Sąd uznał za bezprzedmiotowe rozpoznawanie wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.