I SA/Wa 641/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz Sędziowie: sędzia WSA Przemysław Żmich (spr.) asesor WSA Justyna Wtulich-Gruszczyńska Protokolant specjalista Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2024 r. sprawy ze skargi [...] S.A. w [...] na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 8 stycznia 2024 r. nr DO-II.7610.724.2019.AK w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę.

Minister Rozwoju i Technologii, po rozpatrzeniu wniosku Zarządu Powiatu [...], decyzją z 8 stycznia 2024 r. nr DO-II.7610.724.2019.AK stwierdził, że decyzja Wojewody Białostockiego z 15 lipca 1996 r. nr GG.Vll.7228-33/58/95/96, w części dotyczącej działki nr [...], została wydana z naruszeniem prawa. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. Wojewoda Białostocki, działając na podstawie art. 2 ust. 1-3 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U. Nr 79, poz. 464 ze zm.) – dalej zwanej "ustawą", decyzją z 15 lipca 1996 r. nr GG.Vll.7228-33/58/95/96 stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez przedsiębiorstwo państwowe "Polskie Koleje Państwowe" w Warszawie prawa użytkowania wieczystego gruntu Skarbu Państwa, położonego w gminie [...], oznaczonego jako działki nr: [...] o łącznej pow. 90,5800 ha. Pismem z 19 lutego 2019 r. Zarząd Powiatu [...] wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody Białostockiego z 15 lipca 1996 r., w części dotyczącej działki nr [...] wskazując, że 5 grudnia 1990 r. przedmiotowa działka zajęta była pod drogę publiczną. Minister Rozwoju i Technologii decyzją z 8 stycznia 2024 r. stwierdził, że decyzja Wojewody Białostockiego z 15 lipca 1996 r., w części dotyczącej działki nr [...] o pow. 0,5820 ha, została wydana z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu wskazał, że rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa zachodzi wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu, a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie. Dalej Minister wskazał, że celem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest ustalenie, czy dana decyzja dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Minister podał, że decyzja Wojewody Białostockiego z 15 lipca 1996 r. została wydana m.in. na podstawie art. 2 ust. 1, 2 i 3 ustawy. Zgodnie z art. 2 ustawy grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub gminy (związku międzygminnego), z wyłączeniem gruntów Państwowego Funduszu Ziemi, będące w dniu 5 grudnia 1990 r. w zarządzie państwowych osób prawnych innych niż Skarb Państwa stają się z tym dniem z mocy prawa przedmiotem użytkowania wieczystego, a budynki, inne urządzenia oraz lokale znajdujące się na tych gruntach stają się własnością tych osób. Uwłaszczenie nie może naruszać praw osób trzecich. Minister zauważył, że objęta niniejszym postępowaniem działka nr [...] została wydzielona z działki nr [...] o pow. 18,6500 ha, na mocy decyzji Wójta Gminy [...] z 28 września 2018 r. nr POR.6831.78.2018. W uzasadnieniu decyzji z 15 lipca 1996 r. Wojewoda Białostocki wskazał, że z treści księgi wieczystej nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w [...] m.in. dla działki nr [...] oraz z treści decyzji Naczelnika Gminy w [...] z 17 kwietnia 1989 r. nr G.8224-10/89 i nr G.8224-11/89 wynika, że przedmiotowy grunt według stanu na dzień 5 grudnia 1990 r. stanowił własność Skarbu Państwa oraz znajdował się w tym dniu w zarządzie przedsiębiorstwa państwowego Polskie Koleje Państwowe w Warszawie. Jednakże, w ocenie Ministra, ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że przedmiotowe uwłaszczenie, w części dotyczącej działki nr [...], naruszało prawa osób trzecich. Ze znajdującej się w aktach sprawy mapy z projektem podziału nieruchomości - działki nr [...] w obrębie [...], sporządzonej na kopii mapy ewidencyjnej przez geodetę uprawnionego [...] oraz z mapy do celów projektowych sporządzonej przez geodetę uprawnionego [...] wynika, że przedmiotowa nieruchomość oznaczona jako działka nr [...] w dniu 5 grudnia 1990 r. była zajęta pod drogę publiczną - trasę [...]. Minister wskazał, że publiczny status ciągu komunikacyjnego przebiegającego przez przedmiotową działkę wynika z rozporządzenia Ministra Komunikacji z dnia 14 lipca 1986 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg wojewódzkich w województwach białostockim, bielskim, ciechanowskim, częstochowskim, katowickim, kieleckim, krośnieńskim, łomżyńskim, nowosądeckim, ostrołęckim, pilskim, piotrkowskim, poznańskim, przemyskim, siedleckim, sieradzkim, suwalskim, rzeszowskim, tarnowskim i zielonogórskim (Dz.U. Nr 30 poz. 151 ze zm.), na podstawie którego drogę nr [...] relacji [...] zaliczono do kategorii dróg wojewódzkich. Na podstawie art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. z 1998 r. Nr 133, poz. 872 ze zm.), po 31 grudnia 1998 r. powyższy ciąg komunikacyjny stał się drogą kategorii powiatowej (obecna droga powiatowa nr [...]). Skoro zatem nieruchomość stanowiąca obecnie działkę nr [...] stanowiła 5 grudnia 1990 r. drogę publiczną, a więc drogę zaliczoną na podstawie ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. Nr 14, poz. 60 ze zm.) – dalej zwanej "udp", do jednej z kategorii tych dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych (art. 1 udp), to nie mogła podlegać uwłaszczeniu jako grunt objęty prawem osób trzecich - zarządcy drogowego. Stosownie bowiem do art. 22 ust. 1 udp zarząd gruntami zajętymi pod drogi publiczne sprawują właściwe organy drogowe. Zarząd tymi drogami powstał z mocy samego prawa. Takie stanowisko przedstawił Sąd Najwyższy w uchwale z 16 listopada 1990 r. sygn. akt lll AZP 10/90 stwierdzając w jej uzasadnieniu, że: "przekazywanie w drodze decyzji administracyjnej gruntów lokalnych w zarząd okręgowym dyrekcjom dróg publicznych jest zbędne i niecelowe, skoro wcześniej już uzyskały one prawo do pełnienia tego zarządu mocą ustawy o drogach publicznych (...)". Wobec powyższego brak było podstaw do wydania przez organ wojewódzki decyzji uwłaszczeniowej w odniesieniu do obszaru stanowiącego 5 grudnia 1990 r. drogę publiczną, a zatem objętego z mocy prawa zarządem ówczesnego zarządcy drogi. Biorąc zatem pod uwagę ww. okoliczności Minister stwierdził, że decyzja uwłaszczeniowa Wojewody Białostockiego z 15 lipca 1996 r., w części dotyczącej działki nr [...] zawiera wadę, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa, gdyż rażąco narusza prawo, tj. art. 2 ust. 1-3 ustawy, z uwagi na naruszenie praw osób trzecich - zarządcy drogi publicznej, którego zarząd w tym zakresie powstał z mocy prawa. Dodatkowo organ nadzoru wskazał, że zgodnie z art. 156 § 2 kpa nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn określonych w art. 156 § 1 kpa, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne. Wówczas, zgodnie z art. 156 § 2 kpa, organ administracji ogranicza się do stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa. Minister zaznaczył, że w nadesłanych przy piśmie Podlaskiego Urzędu Wojewódzkiego w Białymstoku z 8 października 2019 r. (potwierdzonych za zgodność z oryginałem) kserokopiach akt postępowania uwłaszczeniowego brak jest zwrotnych potwierdzeń odbioru decyzji z 15 lipca 1996 r. Jednakże ze znajdującej się na decyzji z 15 lipca 1996 r. adnotacji wynika, iż stała się ona prawomocna 31 lipca 1996 r. Ponadto decyzja z 15 lipca 1996 r. stanowiła podstawę wpisu prawa użytkowania wieczystego w księdze wieczystej nr [...] (data wpisu: 14 sierpnia 2003 r.). Z powyższego wynika, że decyzja Wojewody Białostockiego z 15 lipca 1996 r. została doręczona stronom postępowania oraz weszła do obrotu prawnego najpóźniej w dniu uprawomocnienia się, tj. 31 lipca 1996 r. Wobec powyższego Minister stwierdził, że nie jest możliwe stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji na podstawie art. 156 § 1 kpa, z uwagi na upływ 10-letniego terminu, o którym mowa w art. 156 § 2 kpa. Od decyzji Ministra Rozwoju i Technologii z 8 stycznia 2024 r. Polskie Koleje Państwowe S.A. w Warszawie wniosły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzuciły naruszenie: 1) art. 156 § 1 pkt 2 kpa mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez uznanie, że decyzja Wojewody Białostockiego z 15 lipca 1996 r. rażąco narusza prawo, tj. art. 200 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. Nr 115, poz. 741) – dalej zwanej "ugn" w sytuacji, kiedy przedmiotowa decyzja w dacie jej orzekania została wydania zgodnie z ustalonym stanem faktycznym i prawnym nieruchomości i uzyskała walor prawomocności; 2) art. 6 kpa mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez jego niezastosowanie pomimo, że przepis ten powinien znaleźć w niniejszej sprawie zastosowanie; 3) art. 7 w zw. z 77 oraz art. 80 kpa mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niepodjęcie z urzędu wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz dowolną, a nie swobodną, ocenę dowodów zgromadzonych w sprawie; 4) art. 200 ust. 4 ugn poprzez jego nieprawidłową wykładnię polegającą na przyjęciu, że sformułowanie "nie może naruszać praw osób trzecich" użyte w ww. przepisie odnosi się do nieujawnionych i niezgłoszonych, do dnia wydania decyzji uwłaszczeniowej, hipotetycznych praw zarządcy drogi, podczas gdy ratio legis ww. zwrotu polega na zapewnieniu ochrony praw byłych właścicieli do wywłaszczonej nieruchomości, jeżeli stała się ona zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu; 5) art. 6 ust. 1 udp w zw. z art. 2a ust. 2 tej ustawy poprzez jego niezastosowanie, pomimo, że przepis ten powinien znaleźć w niniejszej sprawie zastosowanie. Z uwagi na powyższe zarzuty PKP S.A wniosły o: 1) uchylenie w całości zaskarżonej decyzji; 2) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania; 3) skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym. W odpowiedzi na skargę Minister Rozwoju i Technologii wniósł o jej oddalenie i jednocześnie podtrzymał stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest nieuzasadniona, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Dla niniejszej sprawy pierwszoplanowe znaczenie miało to, czy uwłaszczenie przedsiębiorstwa państwowego Polskie Koleje Państwowe prawem użytkowania wieczystego obciążającego część nieruchomości nr 54, tj. grunt obecnie oznaczony jako działka nr [...], nie odbyło się z naruszeniem praw osób trzecich, o których mowa w art. 2 ust. 1 ustawy. Zgodnie z tym przepisem grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub własność gminy (związku międzygminnego), z wyłączeniem gruntów Państwowego Funduszu Ziemi, będące w dniu 5 grudnia 1990 r. w zarządzie państwowych osób prawnych innych niż Skarb Państwa stają się z tym dniem z mocy prawa przedmiotem użytkowania wieczystego. Nie narusza to praw osób trzecich. Jak wynika z powyższego przepisu decyzja uwłaszczeniowa ma charakter decyzji deklaratoryjnej i odnosi się do stanu istniejącego w dniu 5 grudnia 1990 r., a uwłaszczenie państwowej osoby prawnej nie może odbyć się z naruszeniem praw osób trzecich. Ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów wynika, że działka nr [...], położona w gminie wiejskiej [...], 5 grudnia 1990 r., w części obejmującej teren obecnej działki nr [...], wchodziła w skład pasa drogowego drogi wojewódzkiej nr [...] relacji: [...], położonej na terenie Województwa Białostockiego. Droga ta miała 5 grudnia 1990 r. status drogi wojewódzkiej, co wynika z Załącznika Nr 1 lit. A (Drogi zamiejskie) do rozporządzenia Ministra Komunikacji z dnia 14 lipca 1986 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg wojewódzkich w województwach białostockim, bielskim, ciechanowskim, częstochowskim, katowickim, kieleckim, krośnieńskim, łomżyńskim, nowosądeckim, ostrołęckim, pilskim, piotrkowskim, poznańskim, przemyskim, siedleckim, sieradzkim, suwalskim, rzeszowskim, tarnowskim i zielonogórskim (Dz.U. Nr 30 poz. 151 ze zm.). Stan taki wynika z mapy z projektem podziału opracowanej na kopii mapy ewidencyjnej w skali 1:5000, sporządzonej 17 lipca 2017 r. przez geodetę [...] i przedstawiającej stan zajęcia części działki nr [...] (wydzielonej jako działka nr [...]) na dzień 5 grudnia 1990 r. Mapa ta została przyjęta do pzgik 29 listopada 2017 r. Stan ten jest zbieżny z mapą podziału nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], sporządzoną na użytek sprawy o zatwierdzenie podziału nieruchomości decyzją Wójta Gminy [...] z 28 września 2018 r. nr POR.6831.78.2018, która stała się ostateczna 17 października 2018 r. Podział nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] m.in. na działkę drogową nr [...] został w 2019 r. ujawniony w Kw nr [...]. Opinia geodety [...] z 23 grudnia 2019 r. przyjęta do pzgik 23 grudnia 2019 r. potwierdza, że przebieg granic pasa drogowego przedmiotowej drogi na odcinku [...] nie uległ zmianie pomiędzy latami 1975-1976, a 5 grudnia 1990 r. Trzeba wskazać, że wskazana wyżej dokumentacja geodezyjna nie jest kwestionowana przez żadną ze stron postępowania, w tym przez PKP S.A. w Warszawie. Zatem brak jest podstaw, aby odmawiać mocy dowodowej dokumentom sporządzonym przez uprawnionych geodetów i włączonych do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego. Dokumenty te mają walor dokumentów urzędowych, o których mowa w art. 76 kpa i wzruszenie ich mocy dowodowej jest możliwe wyłącznie poprzez przeprowadzenie przeciwdowodu. Trafnie zatem uznał Minister, że dokumentacja ta stanowiła wystarczający dowód w sprawie potwierdzający faktyczne zajęcie części uwłaszczonej działki nr [...] pod drogę publiczną 5 grudnia 1990 r. Rację ma Minister, że skoro 5 grudnia 1990 r. teren obejmujący obecną działkę nr [...] znajdował się w pasie drogowym drogi publicznej rangi wojewódzkiej, to na tym obszarze nie mogło powstać prawo zarządu na rzecz przedsiębiorstwa państwowego PKP. Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 3 udp (w brzmieniu obowiązującym 5 grudnia 1990 r.) Minister Komunikacji jest naczelnym organem administracji państwowej w sprawach budowy, modernizacji, utrzymania i ochrony dróg wojewódzkich, gminnych i zakładowych, z wyłączeniem dróg w granicach miast i w granicach województw stołecznego warszawskiego, krakowskiego i łódzkiego. Według art. 21 ust. 2 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 12 udp siecią dróg publicznych dla których naczelnym organem administracji państwowej jest Minister Komunikacji, zarządzają w rozumieniu ustawy - z zastrzeżeniem art. 23 ust. 3-5 - dyrekcje okręgowe dróg publicznych jako zarządy dróg. Art. 23 ust. 1 pkt 3 udp przewidywał wówczas, że budowa, modernizacja, utrzymanie i ochrona dróg wojewódzkich poza granicami miast i województw stołecznego warszawskiego, krakowskiego i łódzkiego - należy do dyrekcji okręgowych dróg publicznych. Obowiązki i prawa zarządów dróg regulował m.in. art. 23 ust. 6 i 7 udp. Zgodzić należało się z Ministrem, że zarząd gruntem zajętym pod drogę publiczną powstał z mocy prawa, bez potrzeby wydawania w tym zakresie decyzji administracyjnej. Sąd Najwyższy w uzasadnieniu uchwały z 16 listopada 1990 r. sygn. III AZP 10/90 wskazał, że przekazywanie w drodze decyzji administracyjnej gruntów w zarząd okręgowym dyrekcjom dróg publicznych jest zbędne i niecelowe, skoro wcześniej już uzyskały one prawo do pełnienia tego zarządu mocą ustawy o drogach publicznych. Tak więc skoro 5 grudnia 1990 r. (wówczas niewydzielona) część działki nr [...] pozostawała w zarządzie Dyrekcji Okręgowej Dróg Publicznych w Białymstoku (§ 8 ust. 1 pkt 1 w zw. z Lp. 1 do Załącznika rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 grudnia 1985 r. w sprawie powołania i zakresu działania Generalnej Dyrekcji Dróg Publicznych, organizacji i zakresu działania dyrekcji okręgowych dróg publicznych i jednostek im podległych oraz drogowej służby liniowej – Dz.U. z 1986 r. Nr 1, poz. 2), to prawo osoby trzeciej (państwowej jednostki organizacyjnej sprawującej z mocy ustawy zarząd drogi), o którym mowa w art. 2 ust. 1 ustawy, stało na przeszkodzie uwłaszczeniu spornym gruntem przedsiębiorstwa państwowego PKP. Wbrew temu co twierdzi PKP S.A. prawa osób trzecich wskazane w art. 2 ust. 1 ustawy nie obejmowały tylko praw osób dochodzących zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Art. 2 ust. 1 zdanie drugie ustawy odnosi się do wszystkich praw podmiotów zewnętrznych względem państwowej osoby prawnej domagającej się uwłaszczenia. Uwłaszczenie z art. 2 ust. 1 ustawy mogło mieć miejsce tylko wtedy, gdy nie kolidowało z prawami do gruntu innych osób, także państwowych jednostek organizacyjnych. W 1996 r. beneficjentem prawa zarządu, jako prawnej formy władania gruntem państwowym, mogła być bowiem państwowa jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej (art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości – Dz.U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127 ze zm.). Trafnie zatem przyjął organ nadzoru, że decyzja Wojewody Białostockiego z 15 lipca 1996 r., w części dotyczącej działki nr [...], została wydana z oczywistym, a przez to rażącym, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa, naruszeniem prawa materialnego – art. 2 ust. 1 ustawy i z tego powodu skutki tej decyzji nie są do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. Dla niniejszej sprawy nie miał znaczenia podnoszony w skardze zarzut naruszenia art. 6 ust. 1 i 2 udp, ponieważ zasadność zaliczenia w 1986 r. drogi nr [...] do kategorii dróg wojewódzkich wykracza poza przedmiot niniejszej sprawy. Wskazany w skardze zarzut naruszenia art. 2a ust. 2 udp również był nieskuteczny. PKP S.A. pomija to, że przepis ten został dodany do udp przez art. 52 pkt 2 ustawy z dnia 24 lipca 1998 r. o zmianie niektórych ustaw określających kompetencje organów administracji publicznej w związku z reformą ustrojową państwa (Dz.U. Nr 106, poz. 668) i zaczął obowiązywać dopiero od 1 stycznia 1999 r. Zatem przepis ten nie miał znaczenia dla niniejszej sprawy, ponieważ dla oceny legalności uwłaszczenia mającego swą podstawę prawną w art. 2 ust. 1 ustawy znaczenie miał stan faktyczny i prawny sprawy obowiązujący na 5 grudnia 1990 r. Minister zasadnie wskazał, że w niniejszej sprawie brak było podstaw do stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji organu wojewódzkiego, w części dotyczącej działki nr [...]. Na mocy art. 1 pkt 1 w zw. z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 1491) od 16 września 2021 r. art. 156 § 2 kpa otrzymał nowe brzmienie. Zgodnie z tym przepisem nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne. Przepis ten (w nowym brzmieniu) dotyczy postępowań o stwierdzenie nieważności decyzji, wszczętych i niezakończonych ostateczną decyzją przed 16 września 2021 r. Art. 156 § 2 kpa, w nowym brzmieniu, miał zastosowanie w niniejszej sprawie bowiem postępowanie nieważnościowe zostało wszczęte na wniosek z 19 lutego 2019 r., który organ nadzoru otrzymał 25 lutego 2019 r., gdy tymczasem sprawa nadzorcza została zakończona 8 stycznia 2024 r. Skoro zatem decyzja uwłaszczeniowa z 15 lipca 1996 r. została opatrzona klauzulą ostateczności 13 sierpnia 1996 r., a PKP S.A. zostało ujawnione na podstawie tej decyzji jako użytkownik wieczysty w Kw nr [...] w dniu 14 sierpnia 2003 r., to niewątpliwie od dnia doręczenia decyzji uwłaszczeniowej z 15 lipca 1996 r. do dnia wydania decyzji kończącej postępowanie nieważnościowe upłynęło 10 lat. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935) orzekł, jak w sentencji wyroku.