I SA/Wa 2488/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Dariusz Pirogowicz (spr.) sędzia WSA Łukasz Trochym asesor WSA Kamil Kowalewski Protokolant starszy specjalista Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2024 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 10 października 2023 r. nr KOX/537/Pu/23 w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty rocznej przekształceniowej oddala skargę.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z 10 października 2023 r. nr KOX/537/Pu/23, po rozpatrzeniu odwołania E. S., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z 27 czerwca 2023 r. nr 9/2023 ustalającą obowiązek wnoszenia rocznej opłaty przekształceniowej w wysokości 2545,67 zł oraz okres jej wnoszenia na 20 lat od dnia przekształcenia prawa w odniesieniu do udziału ½ w prawie użytkowania wieczystego gruntu nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] (dz. ew. [...] z obrębu [...] o powierzchni 386 m2), uregulowanej w księdze wieczystej nr [...], związanego z przynależnym E. S. prawem własności lokalu nr [...]. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym: E. S. na dzień wejścia w życie ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (Dz.U. z 2024 r., poz. 386) dalej: "u.p.p.u.w.", była współużytkownikiem wieczystym gruntu przy ul. [...] (w udziale wynoszącym ½ części) zabudowanego budynkiem o funkcji mieszkalnej. Udział w prawie użytkowania wieczystego, związany z odrębną własnością lokalu nr [...] znajdującego się w budynku posadowionym na przedmiotowym gruncie, nabyła w drodze umowy sprzedaży z 27 października 2004 r. (rep. A nr [...]) do H. i M. małż. S., którzy wcześniej nabyli to prawo również umownie, aktem notarialnym z 12 sierpnia 1999 r. (rep. A nr 5828/99) od K. K., który z kolei prawo użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości uzyskał w trybie art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. [...] (Dz.U. Nr 50, poz. 279). Opłata roczna z tytułu użytkowania wieczystego w stosunku do przynależnego E. S. udziału w prawie użytkowania wieczystego wynosiła 2545,67 złotych, przy zastosowaniu do jej wyliczenia stawki 1% ceny gruntu. Ustalona została w następstwie prawomocnego wypowiedzenia przez Zarząd Dzielnicy [...] m. [...] dotychczasowej opłaty pismem z 11 czerwca 2012 r. nr UID.III.WGU.6843.11231.2012.DHR. Zaświadczeniem z 23 lipca 2020 r. Prezydent m.st. Warszawy potwierdził przekształcenie prawa użytkowania wieczystego gruntu przedmiotowej nieruchomości w prawo własności z dniem 1 stycznia 2019 r. W oświadczeniu z 5 maja 2020 r. E. S. podała, że lokal nr [...] przy ul. [...] w [...] jest lokalem użytkowym, który został wynajęty na podstawie umowy najmu z 29 lipca 2016 r. firmie H. T. sp. k. w Warszawie. Zgodnie z załączoną do oświadczenia umową najmu przeznaczony był wyłącznie na cele biurowe, związane z prowadzoną przez najemcę działalnością gospodarczą jako kancelaria prawna, a czynsz najmu ww. nieruchomości strony ustaliły na kwotę 3000,00 zł płatną do każdego 10-tego dnia miesiąca przelewem na konto wynajmującego. Najem ten jest kontynuowany, a ww. spółka adres przedmiotowej nieruchomości wskazuje w KRS (nr [...]) jako swoją siedzibę. Do powyższego oświadczenia załączony został podpisany przez pełnomocnika strony "Formularz informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minimis", który - zgodnie z jego treścią - "stosuje się pomocy de minimis udzielanej na warunkach określonych w rozporządzeniu Komisji (UE) nr [...] z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz.Urz. UE L 352 z 24.12.2013, str. 1)". W formularzu E. S. określona została jako "osoba fizyczna wynajmująca lokal użytkowy" i "mikroprzedsiębiorca". Na tej podstawie udzielona została jej 26 listopada 2021 r. pomoc de minimis, co potwierdza zaświadczenie Prezydenta m.st. Warszawy z 26 listopada 2021 r. oraz wydana w dniu 27 czerwca 2023 r. korekta tego zaświadczenia w zakresie wartości pomocy udzielonej w dniu 26 listopada 2021 r. W tym stanie rzeczy wnioskiem z 14 stycznia 2022 r. E. S. wystąpiła do Prezydenta m.st. Warszawy o ustalenie w drodze decyzji wysokości i okresu wnoszenia opłaty przekształceniowej, z tytułu przekształcenia przysługującego jej udziału w prawie własności. W następstwie rozpoznania powyższego wniosku Prezydent m.st. Warszawy, działając na podstawie art. 6 ust. 1 oraz art. 7 ust. 1, 2, 6 pkt 1 i ust. 6c u.p.p.u.w., decyzją z 27 czerwca 2023 r., utrzymaną w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 10 października 2023 r., ustalił w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości obowiązek wnoszenia rocznej opłaty przekształceniowej w wysokości 2545,67 zł przez okres 20 lat, licząc od dnia przekształcenia. Decyzja Prezydenta m.st. Warszawy była kolejnym podjętym w sprawie rozstrzygnięciem, zapadłym po uchyleniu przez Kolegium decyzją z 25 lipca 2022 r. nr KOX/679/Pu/22 uprzednio wydanej w tym przedmiocie decyzji organu pierwszej instancji. Ustalony w decyzji dwudziestoletni okres wnoszenia opłaty przekształceniowej, wynikał ze zmniejszenia okresu tej opłaty - przewidzianego w art. 7 ust. 6a pkt 1 u.p.p.u.w. na 99 lat dla właścicieli gruntów będących przedsiębiorcami, w odniesieniu do nieruchomości wykorzystywanej na cele prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2024 r., poz. 236) – w związku udzieleniem właścicielce nieruchomości pomocy publicznej de minimis. Organy stanęły bowiem na stanowisku, że w sprawie spełnione zostały przesłanki zastosowania tego przepisu, gdyż właścicielka gruntu jest przedsiębiorcą; należąca do niej nieruchomości wykorzystywana jest do prowadzenia działalności gospodarczej, w rozumieniu art. 3 Prawa przedsiębiorców, a stawka procentowa opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, która obowiązywałaby w dniu przekształcenia prawa wynosi 1%. Identyfikując właścicielkę jako przedsiębiorcę, mimo niezarejestrowanej przez nią działalności gospodarczej, organy wywodziły, że w świetle przepisów ustawy Prawa Przedsiębiorców za przedsiębiorcę może być uznana osoba fizyczna jeżeli prowadzi działalność gospodarczą, która jest lub powinna być wpisana do Centralnej E. i Informacji o Działalności Gospodarczej. W szczególności taka, który prowadzi tzw. nieewidencjonowaną działalność gospodarczą, jeżeli spełniony został warunek w zakresie osiągniętego przez nią "przychodu należnego". W tym aspekcie Kolegium zwracało uwagę, że zgodnie z art. 5 ust. 3 Prawa przedsiębiorców, jeżeli przychód należny z działalności, o której mowa w ust. 1, przekroczył w danym miesiącu wysokość określoną w ust. 1 (tj. 75% kwoty minimalnego wynagrodzenia, o którym mowa w ustawie z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę - Dz.U. z 2020 r. poz. 2207), działalność ta staje się działalnością gospodarczą, począwszy od dnia, w którym nastąpiło przekroczenie wysokości, o którym mowa w ust. 1. Ponieważ zaś minimalne wynagrodzenie za pracę od dnia 1 stycznia 2023 r. wynosi 3490 zł, a miesięczny przychód uzyskiwany z tytułu najmu lokalu nr [...] przy ul. [...] wynosi 3000 zł, przekracza on 75% owego minimalnego wynagrodzenia. To zaś pozwala to na zakwalifikowanie uzyskującej ten przychód właścicielki nieruchomości za przedsiębiorcę prowadzącego nieewidencjonowaną działalność gospodarczą. Kolegium wskazywało także na samozadeklarowanie się przez stronę jako mikroprzedsiębiorca i osoba wynajmująca lokal użytkowy w formularzu wniosku o przyznanie pomocy de minimis. Stąd nie podzieliło stanowiska strony, kwestionującej zasadność zaliczenia jej do grona przedsiębiorców. Organy wskazywały również, że właścicielka nieruchomości, nie należy do kręgu podmiotów zwolnionych z opłaty przekształceniowej wymienionych w art. 8 pkt 2 u.p.p.u.w. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie E. S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając jej: 1.naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz przepisów prawa materialnego polegające na ich niewłaściwym zastosowaniu tj. art. 7 ust. 1, ust. 2 ust. 6a pkt 1 i ust. 6c u.p.p.u.w., które miało istotny wpływ na wynik postępowania, polegające na wadliwym ustaleniu okresu wnoszenia opłaty przekształceniowej i zakwalifikowaniu skarżącej jako przedsiębiorcy w rozumieniu art. 7 ust. 6a pkt 1 powołanej ustawy, w sytuacji gdy nie spełnia ona tego kryterium - nie jest przedsiębiorcą. Organ zaś dokonał takiego ustalenia mimo, że nie uzupełnił postępowania dowodowego w tej materii, zgodnie w pierwotnymi wytycznymi SKO, co powoduje, że rozstrzygniecie oparte jest nie na faktach tylko na dowolnych interpretacjach; 2.wadliwą interpretację art. 7 ust. 6a pkt. 1 u.p.p.u.w oraz art. 4 ust. 1 i art. 3 w związku z art. 17 ust. 1 prawa przedsiębiorców, polegające na ustaleniu, że w realiach tej sprawy skarżąca może być uznana za podmiot prowadzący nierejestrowaną działalność gospodarczą i może być uznana za przedsiębiorcę, w sytuacji gdy najem mieszkania powinien być uznany jako najem prywatny. W motywach skargi negowała fakt bycia przedsiębiorcą, zwracając uwagę, że nie jest zarejestrowana w CEIDG, która to okoliczność jest w sprawie niesporna. Zaprzeczała by prowadziła także niezarejestrowaną formalnie działalność gospodarczą polegająca na wynajmowaniu lokalu przy ul. [...] w [...]. Przyjęta przez organ interpretacja jest jej zdaniem dowolna, gdyż pozwala na uznanie każdego wynajmującego lokal za osobę prowadzącą działalność gospodarczą i wyklucza wynajmowanie mieszkań w ramach tzw. najmu prywatnego. W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta m.st. Warszawy i zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu. Materialnoprawną podstawę zakwestionowanej decyzji stanowiły przepisy ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów, której art. 1 stanowi, że z dniem 1 stycznia 2019 r. prawo użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe przekształca się w prawo własności tych gruntów. Przekształcenie to jest co do zasady odpłatne. Wynika to z art. 7 ust. 1 tej ustawy stanowiącego, że nowy właściciel gruntu obowiązany jest ponieść na rzecz dotychczasowego właściciela opłatę przekształceniową, której wysokość, w myśl art. 7 ust. 2, jest równa wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, która obowiązywałaby w dniu przekształcenia. Regulacje dotyczące okresu ponoszenia omawianej opłaty zostały zawarte m.in. w art. 7 ust. 6-6d u.p.p.u.w. Zgodnie z art. 7 ust. 6, opłata jest wnoszona przez okres 20 lat, licząc od dnia przekształcenia. W myśl natomiast ust. 6a art. 7 u.p.p.u.w., właściciel gruntu będący przedsiębiorcą, w odniesieniu do nieruchomości wykorzystywanej do prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2024 r. poz. 236), z uwzględnieniem art. 14, może w terminie 3 miesięcy od dnia przekształcenia złożyć właściwemu organowi oświadczenie o zamiarze wnoszenia opłaty przez okres: 1) 99 lat, licząc od dnia przekształcenia - jeżeli stawka procentowa opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, o której mowa w ust. 2, wynosi 1% albo 2) 50 lat, licząc od dnia przekształcenia - jeżeli stawka procentowa opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, o której mowa w ust. 2, wynosi 2%, albo 3) 33 lat, licząc od dnia przekształcenia - jeżeli stawka procentowa opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, o której mowa w ust. 2, wynosi 3%, albo 4) w którym suma opłat nie przekroczy wartości rynkowej nieruchomości stanowiącej podstawę ustalenia opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, o której mowa w ust. 2 - jeżeli stawka procentowa opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, o której mowa w ust. 2, jest wyższa niż 3%. Przepis art. 7 ust. 6b u.p.p.u.w. stanowi, że właściciel gruntu będący przedsiębiorcą w okresie pozostałym do wnoszenia opłaty w każdym czasie, z uwzględnieniem art. 14, może złożyć nowe oświadczenie o zamiarze wnoszenia opłaty stosownie do ust. 6 albo 6a, z uwzględnieniem dotychczas wniesionych opłat. Właściwy organ wydaje zaświadczenie potwierdzające wysokość i okres pozostały do wnoszenia opłaty w terminie 30 dni od dnia złożenia nowego oświadczenia. Do zaświadczenia potwierdzającego wysokość i okres pozostały do wnoszenia opłaty stosuje się odpowiednio przepis art. 11 ust. 2. Stosownie natomiast do art. 7 ust. 6c u.p.p.u.w. w przypadku gdy właściciel gruntu będący przedsiębiorcą nie złożył oświadczenia w terminie, o którym mowa w ust. 6a, właściwy organ wydaje zaświadczenie i informuje o obowiązku wnoszenia opłaty odpowiednio przez okres, o którym mowa w ust. 6a. Oświadczenie złożone po upływie terminu, o którym mowa w ust. 6a, ale przed doręczeniem zaświadczenia uznaje się za skuteczne. Z kolei zgodnie z art. 7 ust. 6d u.p.p.u.w. do zaświadczenia, o którym mowa w ust. 6c, właściwy organ załącza informację o możliwości złożenia wniosku o zmianę okresu wnoszenia opłaty na okres 20 lat, pod warunkiem złożenia przez właściciela gruntu będącego przedsiębiorcą oświadczenia o nieprowadzeniu działalności gospodarczej w rozumieniu art. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców na nieruchomości, której dotyczy to zaświadczenie, lub wniosku o udzielenie pomocy publicznej wraz z dokumentami wymaganymi na podstawie przepisów odrębnych. Z przywołanych przepisów wynika, że okres wnoszenia opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntu we własność został uzależniony od tego czy grunt po przekształceniu stanowi własność przedsiębiorcy i czy wykorzystywany jest do prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 3 Prawa przedsiębiorców. Przy czym w przypadku takich podmiotów może on być określony na preferencyjnych warunkach (poprzez jego skrócenie do 20 lat) m.in. w sytuacji złożenia wniosku o udzielenie pomocy publicznej wraz z dokumentami wymaganymi na podstawie przepisów odrębnych. W okolicznościach faktycznych rozpoznawanej sprawy, poza sporem jest, że przynależny skarżącej udział w prawie użytkowania gruntu przy ul. [...] w W. związany z odrębną własnością lokalu nr [...], z dniem 1 stycznia 20199 r. uległ przekształceniu z mocy prawa w udział w prawie własności. Niesporna jest także wysokość opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego obowiązującej przed przekształceniem prawa, kształtującej w myśl art. 7 ust. 2 u.p.p.u.w. wymiar rocznej opłaty przekształceniowej. Nie jest również sporne, że nieruchomość ta wykorzystywana jest do prowadzenia działalności gospodarczej (co potwierdziła sama skarżąca w oświadczeniu z 28 lipca 2020 r. – k.44 akt administracyjnych). Nie kwestionowany pozostaje także fakt złożenia przez skarżącą wniosku o udzielenie pomocy publicznoprawnej (vide formularz informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minimis – k. 59 akt administracyjnych) oraz, że pomoc taka dla celów rozliczeń związanych z przekształceniem prawa użytkowania wieczystego została jej udzielona, co potwierdzone zostało zaświadczeniem o pomocy de minimis wraz z korektą tego zaświadczenia (k. 81 i 133 akt administracyjnych). Istotą sporu pozostaje natomiast to, czy skarżącą, która formalnie niezarejestrowała własnej działalności gospodarczej, można było uznać za przedsiębiorcę, co uzasadniałoby stosowanie wobec niej przy ustalaniu wymiaru i okresu wnoszenia opłaty przekształceniowej regulacji ujętych w art. 7 ust. 6a pkt 1, ust. 6c i ust. 6d u.p.p.u.w., jak przyjęły organy, czy też winna być traktowana jako osoba fizyczna, a najem lokalu z własnością którego związane jest przekształcone prawo, jako tzw. najem prywatny. Odnosząc się do tego zagadnienia w pierwszej kolejności zauważyć wypada, że zgodnie z definicją ujętą w art. 4 ust. 1 Prawa przedsiębiorców, za przedsiębiorcę uważa się osobę fizyczną, osoba prawną lub jednostkę organizacyjną niebędącą osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, wykonującą działalność gospodarczą. Działalnością gospodarczą jest natomiast, w myśl art. 3 tej ustawy, zorganizowana działalność zarobkowa, wykonywana we własnym imieniu i w sposób ciągły. Zorganizowanie, zgodnie z uzasadnieniem projektu ustawy Prawo przedsiębiorców, należy rozumieć jako wykorzystanie konkretnych składników materialnych (np. nieruchomości lub ruchomości) lub składników niematerialnych (np. know-how, dobre imię, prawa na dobrach niematerialnych), które są przez daną osobę łączone w sensie funkcjonalno-gospodarczym w jeden uporządkowany kompleks, zdatny do tego, aby przy jego wykorzystaniu można było uczestniczyć w obrocie gospodarczym. Zarobkowy charakter ma działalność, która jest prowadzona w celu (z subiektywnym zamiarem) osiągania zysków, nawet jeżeli de facto dana działalność nie zawsze będzie obiektywnie dochodowa. Przeciwieństwem działalności zarobkowej w tym rozumieniu jest działalność niezarobkowa, czyli taka, której rzeczywistym przeznaczeniem nie jest generowanie czystych zysków, nawet jeżeli w toku jej wykonywania pewne niezamierzone zyski w pewnym momencie de facto się pojawiają. Działalnością wykonywaną w sposób "ciągły" jest natomiast działalność wykonywana regularnie i powtarzalnie. Jako całość działalność ta nabiera charakteru względnie trwałego i stabilnego, nie ograniczającego się do jednorazowych, okazjonalnych czy też sporadycznych przedsięwzięć gospodarczych (por. rządowy projekt ustawy - Prawo przedsiębiorców, VIII kadencja, druk nr 2051, s. 57-58). Cechy takie wykazuje działalność w postaci najmu należącego do jednostki lokalu, choć nie w każdym przypadku oznaczać to będzie, że dany wynajmujący jest osobą prowadzącą działalność gospodarczą. Decydujący dla rozróżnienia pomiędzy najmem rzeczy w ramach zarządu majątkiem niezwiązanym z działalnością gospodarczą (nazywanym także niekiedy potocznie "prywatnym" lub "osobistym"), a najmem rzeczy w ramach prowadzonej działalności gospodarczej – jak akcentuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych podejmowanym na gruncie przepisów podatkowych, które jest relewantne także w niniejszej sprawie - jest zamiar samego podatnika. To on decyduje o tym czy "powiązać" określone składniki swojego mienia z wykonywaniem działalności gospodarczej, czy też zachować je w zarządzie majątkiem niezwiązanym z działalnością gospodarczą i oddać np. w najem. W niektórych przypadkach o tego rodzaju związaniu świadczyć będą obiektywne okoliczności, jak np. amortyzowanie danego składnika majątku jako środka trwałego w ramach działalności gospodarczej co wskazuje, że przychody z najmu należy zaliczyć do źródła przychodów z działalności gospodarczej niezależnie od stanowiska samego podatnika. Należy również podkreślić, że majątek osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą nie jest prawnie wyodrębniony od jej majątku niezwiązanego z działalnością gospodarczą, dlatego też przekazanie składnika majątku z prowadzonej działalności gospodarczej na inne własne potrzeby, w tym także zarobkowe poprzez oddanie go w najem, nie może być postrzegany jako bezskuteczny na gruncie podatkowym. Nastąpi w takim przypadku wyłącznie przesunięcie rzeczy z majątku związanego z działalnością gospodarczą do majątku niezwiązanego z taką działalnością, lecz nadal pozostającą mieniem tej samej osoby (por. wyrok NSA z 27 października 2023 r. II FSK 398/21, Lex nr 3642618). W okolicznościach rozpoznawanej sprawy skarżąca ubiegając się o uzyskaniu pomocy de minimis na potrzeby rozliczeń związanych z przekształceniem prawa użytkowania wieczystego - która to pomoc skądinąd ze swej istoty jest kierowana wyłącznie do przedsiębiorców - w formularzu informacji przedstawianej przy ubieganiu się o nią określała się jako "osoba fizyczna wynajmująca lokal mieszkalny" oraz "mikroprzedsiębiorca", oznaczając rodzaju prowadzonej działalności kodem PKD [...], pod którym zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2007 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) (Dz.U. Nr 251, poz. 1885) klasyfikowana jest działalność gospodarcza polegająca na wynajmie i zarządzaniu nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi. Sama zatem wiązała dysponowanie przedmiotową nieruchomością z aktywnością właściwą dla prowadzonej z jej wykorzystaniem działalności gospodarczej, choć tej formalnie nie zarejestrowała. Przychód uzyskiwany z najmu, wedle załączonej do owego formularza umowy najmu (k. 60-66 akt administracyjnych) wynosił 3000 zł miesięcznie. Przekraczał zatem 75% kwoty minimalnego wynagrodzenia, o którym mowa w ustawie z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (wynoszącym 3490 zł), co oznaczało, że dotychczas nieewidencjonowana działalność z dniem przekroczenia tego kryterium z przekształciła się w działalność gospodarczą, o czym stanowi art. 5 ust. 3 Prawa przedsiębiorców, co z kolej kreowało obowiązek jej rejestracji (art. 5 ust. 4 Prawa przedsiębiorców). Niedopełnienie tego obowiązku nie oznaczało jednak, że dotychczasowa działalność nieewidencjonowana, nie przekształciła się w działalność gospodarczą. Ten skutek następuje wszak z mocy prawa, a więc niezależnie od woli i działań podmiotu prowadzącego tego rodzaju aktywność. W tej sytuacji zasadne było zakwalifikowanie skarżącej do grona osób prowadzących działalność gospodarczą, co czyni zarzut naruszenia przepisów tej ustawy chybionym. W konsekwencji zasadne także było obciążanie jej obowiązkiem opłaty przekształceniowej w sposób przewidziany dla przedsiębiorców, tj. w oparciu o art. 7 ust. 6a pkt 1 u.p.p.u.w. z uwzględnieniem – jak stanowi art. 14 tej ustawy – przepisów o pomocy publicznej i skrócenia okresu wnoszenia tej opłaty, stosownie do art. 7 ust. 6d u.p.p.u.w., do lat 20 licząc od dnia przekształcenia. Podejmując tej treści rozstrzygnięcie Prezydent m.st. Warszawy nie naruszył więc ww. przepisów. Nie naruszyło ich również Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie utrzymując decyzję Prezydenta m.st. Warszawy w mocy. Podniesiony zatem w skardze zarzut naruszenia tych przepisów oraz art. 4 ust. 1 i art. w zw. z art. 17 ust. 1 Prawa przedsiębiorców pozbawiony jest usprawiedliwionych podstaw. Nie jest również zasadny zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., upatrywany w istocie nie tyle w braku przeprowadzenia określonych czynności dowodowych w ramach postępowania wyjaśniającego i braku ustalania istotnych elementów stanu faktycznego zgodnie z obiektywnie istniejącą rzeczywistością, ale subsumcji ustalonego przez organy stanu faktycznego pod normy prawa materialnego. Została ona bowiem w ocenie Sądu przeprowadzona w sposób adekwatny do poczynionych ustaleń, a te znajdują oparcie w zgromadzonym w aktach materiale dowodowym. Skarżąca zresztą poza polemiką ze stanowiskiem organu nie wskazuje jakich konkretnych okoliczności faktycznych lub dowodów nie wzięto pod uwagę przy rozstrzyganiu sprawy. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935), orzekł jak w sentencji wyroku.