I SA/Wa 2361/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Skiba, sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska, sędzia WSA Monika Sawa (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi I. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 15 lipca 2022 r. nr KOC/3839/Sr/22 w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 13 maja 2022 r. nr 001033/SP/05/2022; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz I. B. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Decyzją z 15 lipca 2022 r. nr KOC/3839/Sr/22 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (SKO/organ) po rozpoznaniu odwołania I. B. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] nr 001033/SP/05/2022 z dnia 13 maja 2022 r. wydaną w przedmiocie odmowy przyznania I. B. świadczenia pielęgnacyjnego, z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad J. S. (ojcem) Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją nr 001397/SP/05/2021 z dnia 21 maja 2021 r. Prezydent [...] orzekł o odmowie przyznania I. B. świadczenia pielęgnacyjnego, z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad J. S. (ojcem). Po rozpoznaniu odwołania strony Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją KOC 3891/21 z dnia 25 października 2021 r., uchyliło zaskarżoną decyzję i poleciło dokonanie aktualizacji materiału dowodowego, gdyż ustalenia zalegające w aktach pochodziły sprzed ponad 2 lat. W toku postępowania, I. B. złożyła m.in. oświadczenie: nie pracuję, nie pobierałam i nie pobieram żadnych innych świadczeń od przeszło 3 lat tj. od chwili sprawowania opieki. Decyzją nr 000216/SP/01/2022 z dnia 24 stycznia 2022 r. Prezydent [...] orzekł o odmowie przyznania I. B. świadczenia pielęgnacyjnego, z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad J. S. (ojcem). Po rozpoznaniu odwołania strony Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją KOC 958/Sr/22 z dnia 24 marca 2022 r., uchyliło zaskarżoną decyzję i poleciło uzupełnienie materiału dowodowego, poprzez wezwanie do udokumentowania zatrudnienia wykonywanego przed datą złożenia wniosku o świadczenie oraz datą złożenia wniosku o ustalenie stopnia niepełnoprawności. Przy piśmie z dnia 10 maja 2022 r. pełnomocnik strony złożyła umowy i świadectwa pracy dokumentujące zatrudnienie: a/ w firmie [...] sp. z o.o. za listopad, grudzień oraz 5 dni września 2015 r. b/ w firmie [...] w okresie od 16.03.2015 r. do 31.08.2017 r. w wymiarze 1/3 etatu, c/ w firmie [...] w okresie od 05.09.2019 r. do 21.10 2019 r. w wymiarze ¼ etatu oraz w okresie od 19.09.2018 r. do 20.06.2019 r. w wymiarze 1/8 etatu oraz od 02.03.2018 r. do 30.06.2018 r. w wymiarze 1/8 etatu, d/ w firmie [...] w okresie od 08.09.2017 r. do 31.03.2018 r. w wymierzę 1/2 etatu. Złożono także nieczytelne wydruki ZUS za 2016 r. Decyzją nr 001033/SP/05/2022 z dnia 13 maja 2022 r. Prezydent [...] orzekł ponownie o odmowie przyznania I. B. świadczenia pielęgnacyjnego, z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad J. S. (ojcem). W uzasadnieniu podano, że u osoby uprawnionej nie ustalono daty powstania niepełnosprawności. Przytoczono także wyrok Trybunału Konstytucyjnego K 38/13, wskazując że wyrok ten nie może być jednak podstawą do przyznania świadczenia. Z tą decyzja ponownie nie zgodziła się I. B. i w złożonym w dniu 10 czerwca 2022 r. odwołaniu wniosła o zmianę decyzji i przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 17 ust. 1b pkt 1 i 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych, poprzez zastosowanie wskazanej normy bez uwzględnienia okoliczności, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku K 38/13 stwierdził niekonstytucyjność wskazanego przepisu w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną ze względu na datę powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki, a nadto naruszenie art. 6, 8, 9, 77 § 1 oraz 7 w zw. z art. 80 kpa, poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Rozpatrując ponownie odwołanie skarżącej Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie po odwołaniu się do treści art. 17 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 111, z późn. zm.) wskazało, że z uwagi na treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego w z dnia 21 października 2014 r., K 38/13 (obowiązującego od dnia 23 października 2014 r.), organy administracji winny stosować przepis uznany za niekonstytucyjny w sposób wykładany w orzecznictwie. Zatem - w ocenie SKO, brak możliwości ustalenia daty powstania niepełnosprawności u J. S. nie mógł być czynnikiem uniemożliwiającym przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Organ wskazał jednocześnie, że podzielił pogląd organu, że skarżąca nie wykazała związku przyczynowego pomiędzy rezygnacją z wykonywania pracy, a koniecznością opieki nad ojcem. Z orzeczenia o stopniu niepełnosprawności (z 8 marca 2019 r.) J. S. wynika, że wniosek o wydanie tego orzeczenia złożono w dniu 7 lutego 2019 r. i jakkolwiek daty powstania niepełnosprawności nie da się ustalić, to stopień znaczny tejże niepełnosprawności datuje się od dnia 7 lutego 2019 r. Wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego złożono w dniu 8 października 2019 r. Organ wskazał, że w dniu 16 listopada 2021 r. I. B. złożyła oświadczenie, że nie pracuje od ponad 3 lat. Ze złożonych dokumentów wynika, że pracowała ona: - od marca 2015 r. do sierpnia 2017 r. w wymiarze 1/3 etatu, - od września 2017 r. do marca 2018 r. w wymiarze pół etatu, - od marca 2018 r. do czerwca 2018 r. oraz od września 2018 r. do czerwca 2019 r. w wymiarze 1/8 etatu oraz - od września do października 2019 r. w wymiarze 1/4 etatu. W okresie roku i 7 miesięcy przed złożeniem wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego wnioskodawczyni pracowała w wymiarze 1/8 oraz 1/4 etatu. Wcześniej do marca 2015 r. wymiar czasu pracy nie przekroczył 1/2 etatu. Zatem także przed podjęciem decyzji o zajęciu się opieką nad ojcem wnioskodawczyni pracowała nieregularnie oraz w niewielkim wymiarze czasu pracy. Zdaniem organu mimo, że wówczas opieka nad ojcem nie zabierała jej całego dnia, także wówczas nie wykonywała znaczącego zatrudnienia. Zdaniem organu wnioskodawczyni w żadnym zakresie nie udokumentowała też okoliczności (w szczególności za pomocą dokumentów lekarskich), że stan zdrowia J. S. już wcześniej (przed marcem 2018 r.) uniemożliwiał wykonywanie I. B. zatrudnienia (podobnego stosunku prawnego). Organ podał, że ferując orzeczenie w niniejszej sprawie kierował się poglądami prezentowanymi w orzecznictwie, w tym w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie sygn. II SA/01 211/2 z dnia 30.06 2020 r. gdzie wskazano: "Jedną z podstawowych przesłanek uprawniających do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego jest stała i osobista opieka ubiegającego się o przyznanie świadczenia nad osobą niepełnosprawną. Opieka taka musi w sposób oczywisty stanowić przeszkodę do wykonywania pracy zawodowej. Tym samym związek między rezygnacją z zatrudnienia (albo jego niepodejmowaniem), a sprawowaną opieką musi być bezpośredni i ścisły. Organ odwołał się także do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 11 marca 2020 r. sygn. IV SA/Wr 520/19, gdzie wskazano, że podstawowym wymogiem do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego jest sprawowanie stałej, ciągłej opieki wykluczającej podjęcie zatrudnienia lub powodującej konieczność zrezygnowania z pracy. Świadczenie to bowiem ma być rekompensatą za rezygnację z pracy z uwagi na konieczność opieki nad osobą bliską, która jej wymaga. Organ podkreślił, że świadczenie pielęgnacyjne nie jest przyznawane za samą opiekę nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, lecz za faktyczny brak możliwości podjęcia zatrudnienia z powodu konieczności sprawowania tej opieki lub za rezygnację z zatrudnienia w celu jej sprawowania. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła I. B. (skarżąca) zaskarżając ją w całości. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. naruszenie prawa materialnego mającego istotny wpływ na wynik sprawy poprzez dokonanie błędnej wykładni przepisu art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez zaniechanie wykładni systemowej i celowościowej i w konsekwencji niewłaściwe przyjęcie przez organ, że brak jest związku pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia przez skarżącą a sprawowaniem przez nią opieki nad ojcem, podczas gdy w przedmiotowej sprawie taki związek przyczynowo - skutkowy istnieje i przesądzające znaczenie ma pozostawanie bez zatrudnienia bez względu na to, czy oznacza ono rezygnację z trwającego stosunku prawnego, czy też niepodejmowanie pracy, co doprowadziło do niekorzystnego dla Strony rozstrzygnięcia; 2. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 6, art. 8, art. 9, art. 77 par. 1, art. 7 w zw. z art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. związku przyczynowego pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia przez skarżącą a pogorszającym się stanem zdrowia jej ojca, determinującym konieczność stałego sprawowania opieki, co skutkuje brakiem ustalenia prawa skarżącej do świadczenia pielęgnacyjnego. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz uchylenie decyzji organu I instancji a także o zobowiązanie organów I i II instancji do przyjęcia oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w orzeczeniu Sądu wydanym w niniejszej sprawie i zasądzenie kosztów postępowania administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Wniosła również o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., który stanowił materialnoprawną podstawę decyzji organów obu instancji, świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje innym osobom (niż wskazane w pkt 1-3), na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności, jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Jak zatem z powyższego wynika, do przyznania osobom wymienionym we wskazanych przepisach świadczenia pielęgnacyjnego, konieczne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek. Pierwsza z nich dotyczy sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji, albo osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Druga z kolei dotyczy niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania takiej opieki. Wskazać przy tym należy, że ustawodawca w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. wyraźnie rozróżnił sprawowanie opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o niepełnosprawności, podając dodatkowe przesłanki, które muszą zostać spełnione aby przyznane zostało świadczenie pielęgnacyjne, od sprawowania opieki nad osobą legitymującą się znacznym stopniem niepełnosprawności, gdzie dodatkowych warunków już nie zakreślono. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (w dacie wydawania zaskarżonej decyzji - Dz.U. z 2020 r. poz. 426 ze zm.) do znacznego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolną do pracy albo zdolną do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej i wymagającą, w celu pełnienia ról społecznych, stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innych osób w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji. Z normy powyższej wynika zatem, że dla przyznania skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego musi istnieć związek przyczynowy pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia a sprawowaną opieką nad niepełnosprawnym w stopniu znacznym ojcem. Sąd podziela wyrażony w orzecznictwie pogląd, że zasadniczym celem świadczenia pielęgnacyjnego jest kompensacja strat materialnych. Brak perspektyw na zatrudnienie przejawiający się w porzuceniu zamiaru podjęcia zatrudnienia lub rozwiązania dotychczasowego stosunku zatrudnienia w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny w prosty sposób pozbawia osobę ekspektatywy wynagrodzenia za pracę. Niedobory te częściowo są kompensowane w formie świadczenia pielęgnacyjnego określonego w art. 17 ust. 1 u.ś.r. Rozpoznając wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego obowiązkiem organów jest więc każdorazowe wykazanie, czy w okolicznościach sprawy istnieje związek przyczynowy między niepodejmowaniem przez wnioskodawcę zatrudnienia lub pracy zarobkowej a koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną. Istotą świadczenia pielęgnacyjnego jest zapewnienie odpowiednich świadczeń dla członków rodzin osób niepełnosprawnych, którzy poświęcając się dla najbliższych rezygnują z zatrudnienia, aby stale się nimi opiekować, co ma miejsce w stanie faktycznym niniejszej sprawy. Celem uregulowania art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. jest bowiem udzielenie pomocy państwa osobie, która podejmuje się sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną i tym samym na czas tej opieki dobrowolnie pozbawia się potencjalnego dochodu. Jak wynika z akt administracyjnych niniejszej sprawy i co stanowi okoliczność niesporną, skarżąca jest córką osoby wymagającej opieki. Jej matka zmarła [...] maja 2018 r. Skarżąca jest zatem osobą spokrewnioną z osobą wymagającą opieki w pierwszym stopniu i zobowiązaną do alimentacji w pierwszej kolejności. Tym samym niewątpliwie należy do kręgu osób określonych w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. Wobec treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r. K 38/13 niesporne jest również, że podstawą odmowy przyznania świadczenia nie może stanowić moment powstania niepełnosprawności. Istotne natomiast dla ustalenia w niniejszej sprawie jest czy skarżąca zrezygnowała z zatrudnienia w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym ojcem oraz czy ma możliwość kontynuacji zatrudnienia w dotychczasowym zakresie z uwagi na zakres świadczonej przez nią opieki nad niepełnosprawnym w stopniu znacznym ojcem. Ojciec skarżącej, urodzony [...] czerwca 1937 r., orzeczeniem Miejskiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w [...] z dnia 8 marca 2019 r. został zaliczony do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności. Wojewódzki Zespół do Spraw orzekania o Niepełnoprawności orzeczeniem z 27 maja 2019 r., utrzymał to orzeczenie w mocy. Jednakże wobec zaskarżenia tych orzeczeń wyrokiem z 15 stycznia 2021 r. Sąd Rejonowy dla [...] w [...] zmienił decyzje Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności i zaliczył J. S. do osób niepełnosprawnych w stopniu znacznym od [...] lutego 2019 r. na stałe. Sąd wskazał jednocześnie na konieczność stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Bezspornie zatem ojciec skarżącej wymaga stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby, w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie, w takim stanie faktycznym, opieka świadczona osobie o znacznym stopniu niepełnosprawności, niezdolnej do samodzielnej egzystencji oznacza całkowitą zależność tej osoby od otoczenia, polegającą na pielęgnacji w zakresie higieny osobistej i karmienia lub w wykonywaniu czynności samoobsługowych, prowadzeniu gospodarstwa domowego oraz ułatwiania kontaktów ze środowiskiem, jak również konieczność udzielania pomocy, w tym również w pełnieniu ról społecznych - co oznacza współdziałanie w procesie leczenia, rehabilitacji, edukacji oraz w pełnieniu ról społecznych właściwych dla każdego człowieka, zależnych od wieku, płci, czynników społecznych i kulturowych. Jak wynika z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego z [...] stycznia 2022 r. ojciec skarżącej cierpi na chorobę [...] a skarżąca wykonuje wobec niego wszelkie czynności higieniczne, pielęgnacyjne, czynności w gospodarstwie domowym oraz wozi na zajęci rehabilitacyjne, z których korzysta ojciec. Sąd zwraca jednocześnie uwagę, że część złożonych przez organ dokumentów w tym oświadczanie skarżącej jest nieczytelne. Organ nie przeprowadził zatem należycie postępowania dowodowego skupiając się wyłącznie na wymiarze czasu pracy skarżącej w okresie poprzedzającym rezygnację z zatrudnienia w sytuacji gdy okoliczność w jakim wymiarze skarżąca świadczyła prace przed całkowitą rezygnacją z zatrudnienia w związku z koniecznością sprawowania opieki nad ojcem nie ma znaczenia. Istotne jest bowiem, że skarżąca z pracy zrezygnowała właśnie w związku z koniecznością sprawowania opieki nad ojcem gdyż zakres opieki uniemożliwiał jej wykonywanie nawet w niewielkim wymiarze. Sąd zwraca także uwagę na wyrażane w orzecznictwie stanowisko, że jednoczesne rozróżnianie przez ustawodawcę opieki stałej i długoterminowej wskazuje, że nie wymaga ona, aby osoba ją sprawująca przebywała bez jakichkolwiek przerw w ciągu dnia w pobliżu osoby, która opieki takiej w świetle orzeczenia o stopniu niepełnosprawności potrzebuje. Otóż według treści tej regulacji opieka powinna być sprawowana codziennie w taki sposób, który uniemożliwia wykonywanie przez opiekunów pracy zarobkowej. Z akt wynika, że na sprawowanie takiej opieki wskazuje skarżąca, a jej zakres nie został przez organy zakwestionowany. W tej sytuacji w ocenie Sądu, organy błędnie uznały, że skarżąca nie wykazała, że rezygnacja z pracy zarobkowej, spowodowana była koniecznością sprawowania permanentnej opieki nad osobą bliską o znacznym stopniu niepełnosprawności tylko z tego powodu, że wymiar świadczonej pracy był niepełny, a w konsekwencji naruszyły art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, co skutkowało uchyleniem decyzji obu instancji. Zaznaczyć przy tym należy, że organy nie są uprawnione do kwestionowania orzeczenia o niepełnosprawności, które oznacza jak wskazano wyżej, że sprawność organizmu jest naruszona na tyle, że osoba dotknięta niepełnosprawnością nie jest zdolna do pracy, a także wymaga stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innych osób w celu pełnienia ról społecznych takich jak czynności samoobsługowych - higiena, poruszanie się, prowadzenie gospodarstwa domowego, komunikacja i funkcjonowanie w społeczeństwie ani nie ma obowiązku badania jaki zakres tej opieki był w okresie w którym złożono wniosek o ustalenie stopnia niepełnosprawności czy w okresie kiedy skarżąca świadczyła pracę zważywszy w szczególności na fakt, że jak wynika z akt stan zdrowia ojca skarżącej ulega pogorszeniu. Choroba [...], co wynika z akt powoduje, że ojciec skarżącej został uznany za osobę niepełnosprawną w stopniu znacznym. Choroba ta ma charakter neurodegeneracyjny - stopniowa utrata komórek nerwowych i jest najczęstszą przyczyną otępienia w wieku starszym. Powoduje nieodwracalne zmiany w mózgu, przez co może prowadzić do niemożności samodzielnego funkcjonowania chorego. Powoduje m.in. spadek zdolności do wydawania osądów i podejmowania decyzji w codziennych sytuacjach jak również trudności w koncentracji i myśleniu. W ocenie Sądu zatem zakres opieki jaki skarżąca świadczy wobec ojca może uniemożliwiać jej podjęcie zatrudnienia z uwagi na schorzenie na jakie jej ojciec cierpi. Podkreślić przy tym należy, że według definicji przyjętej przez Światową Organizację Zdrowia (WHO) niepełnosprawnością określa się ograniczenie lub brak zdolności do wykonywania czynności w zakresie uważanym za normalny dla człowieka. Ograniczenie sprawności wynika z uszkodzenia i upośledzenia funkcji organizmu. Za niepełnosprawną uznawana jest osoba, której sprawność fizyczna lub umysłowa jest trwale bądź okresowo ograniczona i uniemożliwia normalne funkcjonowanie zawodowe i społeczne. W zależności od stopnia i zakresu ograniczenia funkcjonowania wyróżnia się właśnie trzy stopnie niepełnosprawności: lekki, umiarkowany i znaczny. Reasumując, z akt sprawy nie wynika, że niepodejmowanie zatrudnienia przez skarżącą jest spowodowane innymi okolicznościami niż koniecznością objęcia niepełnosprawnego członka rodziny wymaganą opieką. W ocenie Sądu skarżąca tym samym wykazała, że rezygnacja z zatrudnienia, spowodowana była koniecznością sprawowania permanentnej opieki nad osobą bliską o znacznym stopniu niepełnosprawności, w rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. Opieka ta stanowi przeszkodę do wykonywania pracy zawodowej. Zatem związek między rezygnacją z zatrudnienia przez skarżącą a sprawowaną opieką jest bezpośredni i ścisły. Ponownie rozpoznając sprawę organy administracji publicznej uwzględnią powyższą ocenę prawną Sądu, którą są związane z mocy art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) a następnie po uzupełnieniu akt o czytelne oświadczenie skarżącej rozpatrzą jej wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.