I SA/Wa 1551/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Skiba (spr.), sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska, sędzia WSA Monika Sawa, , po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi B. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Płocku z dnia 30 marca 2022 r. nr KO-1187/4103/650/21 w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę.

Decyzją z dnia 30 marca 2022 r., nr KO-1187/4103/650/21 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. (SKO lub organ) utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy S. z dnia 6 października 2021 r. nr GOPS.5112.43.2021 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego. W uzasadnieniu organ przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Decyzją z dnia 6 października 2021r. Nr GOPS.5112.43.2021 Kierownik GOPS w S. , działając z upoważnienia Wójta Gminy S. , odmówił przyznania B. N. świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawną matką D. J. . Od powyższej decyzji odwołanie złożyła B. N. . Samorządowe Kolegium Odwoławcze w w P. decyzją z dnia 30 marca 2022 r., nr KO-1187/4103/650/21 utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Kolegium, przywołując treść mających zastosowanie w sprawie przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych (u.ś.r.) podniosło, że organ I instancji błędnie stwierdził, że wiek powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki stanowi przesłankę negatywną do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Zauważyć bowiem należy, iż art. 17 ust. 1b u.ś.r. wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. o sygn. K 38/13 został uznany za niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności. Jednakże błąd ten nie miał wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, bowiem skarżąca nie spełniła przesłanki z art. 17 ust. 1 u.ś.r., tj. niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką. Jak wynika z akt sprawy, B. N. jest jednym z czwórki dzieci D. J. . Zgodnie z wyjaśnieniami, które B. N. złożyła w charakterze strony pod rygorem odpowiedzialności karnej przed Kolegium w dniu 14 stycznia 2022 r., robi mamie zakupy, wykupuje leki, przygotowuje obiad, sprząta, pierze. Dalej podała, że rano idzie do matki, by pomóc się jej ubrać i przygotować śniadanie, następnie przygotowuje i podaje obiad, a wieczorem przygotowuje i podaje kolację. Jest ubezpieczona w KRUS jako rolnik i cały czas opłaca składki KRUS. D. J. zamieszkuje w osobnym domu, który znajduje się na tej samej działce, w jednym podwórku co dom skarżącej. D. J. porusza się o dwóch kulach, w taki sposób samodzielnie wychodzi na dwór. Samodzielnie spożywa posiłki, które córka jej przygotuje nie jest leżąca ani pampersowana, samodzielnie korzysta z toalety jest sprawna umysłowo. Zostaje sama w domu, a w razie potrzeby zostaje z nią czasem starsza córka. B. N. oświadczyła także podczas przesłuchania w SKO, że nie pracuje głównie z powodu zaangażowania w czasochłonny proces edukacji i rehabilitacji córek. Córka P. N. orzeczeniem Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w P. z dnia 8 października 2021r., nr [...] została zaliczona do grona osób o lekkim stopniu niepełnosprawności, orzeczenie zostało wydane do dnia 31.10.2023 r. Natomiast córka A. N. orzeczeniem Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w P. z dnia 28 stycznia 2019 r., nr [...] została zaliczona do grona osób niepełnosprawnych, orzeczenie zostało wydane do dnia 09.08.2022 r. W uzasadnieniu podkreślono, iż w chwili obecnej dziecko wymaga współudziału opiekuna w procesie leczenia, edukacji i rehabilitacji. B. N. pracowała w zawodzie fryzjera do 2001 r., kiedy to urodziła syna. Od tamtej pory pracowała w swoim gospodarstwie rolnym, nie podejmowała już innej pracy zawodowej czy to na umowę o pracę czy też zlecenie. Jak podała, nie jest zarejestrowana w Urzędzie Pracy, a nie poszukiwała pracy z powodu czasochłonnej rehabilitacji córek. Ponadto w ocenie Kolegium czynności wykonywane przez stronę wskazane w trakcie postępowania takie jak: przygotowanie posiłków, sprzątanie, robienie zakupów to zwykłe czynności dnia codziennego wykonywane w każdej, przeciętnej rodzinie, również przez osoby pracujące i nie stanowią one przeszkody w podjęciu pracy. Takie czynności jak realizacja recept czy pomoc w przebieraniu, to typowe czynności świadczone względem rodziców, którzy wymagają pomocy ze względu na podeszły wiek i pogarszający się stan zdrowia i są niejednokrotnie wykonywane przez większość dzieci względem starszych rodziców oraz łączone z wykonywaniem pracy zawodowej. Czynności świadczone wobec mamy zajmują jej około 2 godzin dziennie, na noc mama zostaje sama, zatem nie jest to opieka całodobowa. W tych okolicznościach, zdaniem Kolegium, nie można przyjąć, że w rozpatrywanej sprawie zachodzi przesłanka wynikająca z art. 17 ust. 1 ustawy niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przez skarżącą w celu sprawowania osobistej opieki nad niepełnosprawną matką. Nie ma ona bowiem charakteru stałego i długotrwałego, wyłączającego podjęcie zatrudnienia - tym samym brak jest w tym przypadku bezpośredniego związku przyczynowego pomiędzy niepodejmowaniem przez skarżącą zatrudnienia a koniecznością sprawowania stałej opieki nad niepełnosprawną matką. Nadto podkreśliło, iż zgodnie z oświadczeniem samej B. N. , nie pracuje ona głównie z powodu zaangażowania w czasochłonny proces edukacji i rehabilitacji córek A. i P. N. . Z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie wynika, że córki skarżącej rzeczywiście takiego zaangażowania ze strony matki wymagają - jest to pożądane zarówno w sferze rehabilitacji, ale także organizacji życia rodzinnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. stwierdziło, że w przedstawionym stanie faktycznym i prawnym, zarzuty podniesione w odwołaniu nie znajdują uzasadnienia prawnego, jak również nie dają podstaw do innego rozstrzygnięcia sprawy. Na powyższą decyzję B. N. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej jej decyzji organu I instancji. Wniosła także o zobowiązanie organów I i II instancji do przyjęcia oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w orzeczeniu Sądu wydanym w niniejszej sprawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Skarżaca wniosla również o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. naruszenie art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych przez: -zaniechanie wykładni systemowej i celowościowej i w konsekwencji niewłaściwe przyjęcie przez organ, że zakres opieki świadczony przez skarżącą nie wypełnia ww. dyspozycji podczas gdy opieka świadczona przez skarżącą jest stała i permanentna, - zaniechanie wykładni systemowej i celowościowej i w konsekwencji niewłaściwe przyjęcie przez organ, że brak jest związku pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia przez skarżącą (rezygnacją z pracy w gospodarstwie) a sprawowaniem przez nią opieki nad matką, podczas gdy w przedmiotowej sprawie taki związek przyczynowo - skutkowy istnieje. 2. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 6, art. 8, art. 9, art. 77 par. 1, art. 7 w zw. z art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. faktycznego zakresu opieki skarżącej nad matką, co skutkuje brakiem prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i zwalnia organy rozstrzygające w sprawie z podejmowania działań zmierzających do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, pozwalającego na wydanie rozstrzygnięcia z uwzględnieniem słusznego interesu strony. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Plocku wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W skardze nie oponowało przeciwko rozpoznaniu sprawy w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez sąd, następuje w przypadku stwierdzenia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (por. art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2022 r., poz. 329, dalej w skrócie jako: "p.p.s.a."). Przeprowadzona przez Sąd kontrola zaskarżonej decyzji, według kryterium legalności wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż akt ten odpowiada prawu. Organy przeprowadziły postępowanie z zachowaniem zasad wynikających z art. 153 p.p.s.a, słusznie uznając, że brak jest podstaw do przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawną matką. Stosownie do treści art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 615 dalej "u.ś.r.") świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Na wstępie wskazać należy, że prawidłowe jest stanowisko SKO, iż w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. K 38/13, kryterium momentu powstania niepełnosprawności nie może stanowić wyłącznej podstawy orzekania o odmowie przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, w związku z powyższym art. 17 ust. 1b u.ś.r. nie mógł stanowić podstawy odmowy przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego. Prawidłowe jest także stanowisko organu w odniesieniu do drugiej z przesłanek omawianych przez organ tj. przesłanki uniemożliwiającej przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z powodu braku związku przyczynowego pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia lub jej niepodejmowaniem a sprawowaniem opieki. Z powołanego art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. wynika, że jednym z wymogów uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego jest rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej albo niepodejmowanie zatrudnienia w związku z koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną. Zatem przesłanką ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego jest faktyczna rezygnacja lub niepodejmowanie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, będąca w związku przyczynowym z koniecznością sprawowania opieki nad chorym członkiem rodziny. Istotą świadczenia pielęgnacyjnego jest bowiem zapewnienie odpowiednich świadczeń dla członków rodzin osób niepełnosprawnych, którzy poświęcając się dla najbliższych rezygnują z zatrudnienia, aby stale się nimi opiekować. Treść art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. jednoznacznie wskazuje, że nie każda rezygnacja lub niepodejmowanie zatrudnienia jest podstawą do przyznania świadczenia, ale tylko taka, której celem i wyłączną przyczyną jest sprawowanie opieki. W związku z powyższym musi istnieć wyraźny i bezpośredni związek między rezygnacją bądź niepodejmowaniem zatrudnienia, a podjęciem opieki nad osobą wskazaną w ustawie. Jeżeli nie ma bezpośredniego związku między niepodejmowaniem zatrudnienia a sprawowaną przez taką osobę opieką nad osobą wymagającą opieki (opieka nad tą osobą nie była bezpośrednią przyczyną rezygnacji z zatrudnienia), to w konsekwencji nie zostaje spełniona pozytywna przesłanka przyznania prawa doświadczenia pielęgnacyjnego (por. wyrok NSA z 21 kwietnia 2022 r, I OSK 1333/21). Zatem organ administracji ma obowiązek, rozpoznając wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, ustalić czy istnieje związek między niepodejmowaniem pracy (rezygnacją z zatrudnienia) a sprawowaniem opieki nad osobą niepełnosprawną. Wskazać także należy, że ustawa o świadczeniach rodzinnych nie zawiera definicji sprawowania opieki, jednakże z treści art. 17 ust. 1 u.ś.r. wynika, że aby można było mówić o opiece w rozumieniu ustawy, musi ona być stała lub długoterminowa. Nie może to być opieka świadczona niecodziennie, a nawet jeżeli codziennie, to tylko przez małą część doby. Przepis art. 17 ust. 1 u.ś.r. należy bowiem stosować wyłącznie do takich stanów faktycznych, w których zakres opieki wyklucza możliwość podjęcia przez opiekuna jakiejkolwiek pracy zarobkowej (por. wyroki NSA: z dnia 23 października 2020 r., sygn. akt I OSK 1148/20; z dnia 5 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 2454/11 oraz z dnia 2 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 2201/15). Należy zatem przyjąć, że okoliczności sprawy muszą wskazywać na takie zaabsorbowanie czasu osoby sprawującej opiekę nad osobą niepełnosprawną, by podjęcie przez nią jakiejkolwiek aktywności zawodowej było niemożliwe (niewykonalne). Świadczenie pielęgnacyjne nie jest bowiem przyznawane za samą opiekę nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, lecz za faktyczny brak możliwości podjęcia zatrudnienia z powodu konieczności sprawowania tej opieki lub za rezygnację z zatrudnienia w celu jej sprawowania. Ustawodawca wymaga, aby brak podejmowania zatrudnienia lub rezygnacja z zatrudnienia przez osoby wymienione w art. 17 ust. 1 i ust. 1a u.ś.r. pozostawały w bezpośrednim związku przyczynowo-skutkowym z koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną. Zatem związek między rezygnacją z zatrudnienia (albo jego niepodejmowaniem) a sprawowaną opieką musi być bezpośredni i ścisły (por. wyrok NSA z dnia 12 lutego 2020 r., sygn. akt I OSK 516/19). Biorąc pod uwagę powyższe należy uznać, że w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy zasadne jest przyjęcie, iż powodem braku aktywności zawodowej skarżącej nie jest wyłącznie fakt sprawowania przez nią opieki nad matką. Z przedłożonych Sądowi akt administracyjnych wynika bowiem, że matka skarżącej jest samodzielna w wielu obszarach życia (samodzielnie porusza się po mieszkaniu, samodzielnie je opuszcza, spożywa posiłki i korzysta z toalety). Większą część czasu przebywa w swomi domu, który znajduje się obok domu skarżącej. Opieka skarżącej polega na przygotowywaniu matce posiłków, sprzątaniu, praniu, wykupywaniu leków. Zatem zakres jej opieki, jeśli chodzi o czas oraz czynności wykonywane przy matce nie przesądzają o związku między niepodejmowaniem pracy a sprawowaną nad matką opieką. Czynności takie jak podanie lekarstw, wizyty u lekarza nie są absorbujące czasowo, natomiast podanie posiłków, sprzątanie, zakupy czy spacery są czynnościami normalnie wykonywanymi przy starszych rodzicach – nie implikują konieczności rezygnacji z zatrudnienia. Słusznie Kolegium wskazało, że opieka nad matką nie zajmuje skarżącej codziennie całego dnia, a nadto pozostaje ona przez większą część dnia sama. Wynika z tego, że w tym czasie nie wymaga opieki i potrafią sama zająć się sobą. Ponadto w trakcie przesłuchania jej w charakterze strony z 14 stycznia 2022 r. skarżaca wskazala, że pracowała do 2001 r. tj do czasu urodzenia syna, jako fryzjer. Od tamtej pory nie pracowała już nigdy na podstawie umowy o pracę ani zlecenie, pracowała jedynie w gospodarstwie rolnym. Nie podejmowała pracy, gdyż jest bardzo zaaangażowana w proces edukacji i rehabilitacji córek, który jest bardzo czasochłonny. Córki są w wieku 17 i 12 lat i mają orzeczony stopień niepełnosprawności. W świetle powyższych ustaleń stwierdzić należy, że organ odwoławczy prawidłowo wywiódł, iż w rozpatrywanej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, że skarżąca nie podejmuje zatrudnienia, chociażby w niepełnym wymiarze czasu pracy, w związku z koniecznością opieki nad matką. Z akt sprawy wynika, że w istocie skarżąca sprawuje przede wszystkim opiekę nad córkami, które wymagjają także rehabilitacji ze względu na stan zdrowia. Należy przy tym zauważyć, że sąd nie kwestionuje stanu zdrowia matki skarżącej i zakresu sprawowanej opieki przez skarżącą (do czego jest zobowiązana zgodnie z regulacjami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy; tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 1359). Jednak sama konieczność sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną nie stanowi - w świetle art. 17 ust. 1 u.ś.r. - samodzielnej i wystarczającej podstawy do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. System świadczeń rodzinnych został tak skonstruowany, aby rekompensować utratę dochodów z powodu konieczności pielęgnacji członka rodziny, wymuszającej rezygnację lub niepodejmowanie zatrudnienia. Trafnie zatem w tych okolicznościach faktycznych, które skutecznie przez skarżącą nie zostały zakwestionowane, Kolegium wywiodło, że nie została w sprawie spełniona podstawowa przesłanka z art. 17 ust. 1 u.ś.r. warunkująca uzyskanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego odnosząca się do związku przyczynowego pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia brakiem jego podejmowania) a koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. Podkreślenia również wymaga, że na pozostałych dzieciach D. J. także ciąży obowiązek alimentacyjny względem matki, wynikający wprost z treści art. 129 § 1 k.r.o. Zatem takie okoliczności jak wykonywanie pracy, podeszły wiek czy też zamieszkiwanie w znacznej odłegłosci nie zwalniają z wykonywania względem matki obowiązku alimentacyjnego - albo osobiście, albo poprzez osoby trzecie. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podzielany jest pogląd, że dopuszczalna jest każda postać́ świadczeń alimentacyjnych, w tym poprzez wypłatę̨ niezbędnych środków lub pokrycie koniecznych wydatków, w tym zapewnienia usług opiekuńczych. W związku z czym opiekę nad matką można rozłożyć równomiernie na każde z dzieci, tak aby nie obciążać tym obowiązkiem jednej osoby. Wyłącznie deklarowana wola, nawet urzeczywistniona w sprawowaniu opieki nad daną osobą, nie są wystarczające dla przełamania ustawowych reguł przyznawania świadczenia (por. WSA w Krakowie w wyroku z dnia 24 stycznia 2022r., sygn. akt III SA/Kr 1210/21). Zasadnie zatem organy obu instancji przyjęły, że brak jest bezpośredniego i ścisłego związku pomiędzy niepodejmowaniem przez skarżącą zatrudnienia i koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką pomimo tego, że jak wynika z akt spraw, opieka ta jest faktycznie sprawowana i organ nie ma do niej zastrzeżeń. Przywołane wyżej okoliczności jednoznacznie zatem wskazują, że sytuacja zawodowa skrżacej nie miała bezpośredniego związku z koniecznością opieki nad matką i nie mogą pozostać obojętne przy ocenie, czy strona ubiegając się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego spełnia ustawową przesłankę "niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej". Reasumując, zdaniem Sądu, zaskarżone rozstrzygnięcie zostało oparte na szczegółowej analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, który pozwolił na wyczerpujące ustalenie istotnych okoliczności sprawy, to jest zakresu i rozmiaru sprawowanej przez skarżącą opieki nad matką. Ustalenia poczynione w tym zakresie, znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zaskarżona decyzja zawiera wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne podjętego przez organ rozstrzygnięcia, które, w ocenie Sądu, w całości odpowiada prawu. Z tych to powodów Sąd uznał, za niezasadne zarzuty naruszenia zarówno przepisów prawa materialnego jak i procesowego. Organ w sposób logiczny, odwołując się do zebranych w sprawie dowodów, wykazał, że opisane we wniosku czynności opiekuńcze w istocie stanowią pomoc córki w czynnościach życia codziennego niepełnosprawnej matki, a pomoc ta mogła być świadczona poza godzinami pracy zarobkowej. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. Sąd rozpoznał przedmiotową sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 p.p.s.a. Zgodnie z treścią cyt. art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Wniosek o rozpoznanie przedmiotowej sprawy w trybie uproszczonym złożyła skarżąca, a organ nie zlozył w tym zakresie sprzeciwu. Powołane wyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.