I SA/Wa 2330/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Wesołowska, Sędziowie sędzia WSA Monika Sawa, sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2021 r., na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia podziału nieruchomości 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz [...] kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżoną decyzją z [...] sierpnia 2020 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu odwołania Syndyka [...] Spółdzielni Mieszkaniowej w upadłości likwidacyjnej w W. od decyzji Prezydenta W. z [...] kwietnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że decyzją z [...] kwietnia 2020 Prezydent W., po rozpatrzeniu wniosku Syndyka [...] Spółdzielni Mieszkaniowej w upadłości likwidacyjnej w W. odmówił zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości uregulowanej w księdze wieczystej nr [...], położonej w W. w Dzielnicy [...] przy ul. [...], [...] oznaczonej w ewidencji gruntów, jako działka ew. nr [...] z obrębu [...], przedstawionego na mapie z projektem podziału, wchodzącej w skład operatu technicznego wpisanego [...] czerwca 2019 r. do ewidencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego o identyfikatorze [...]. Decyzję wydano na podstawie art. 93 ust. 3, art. 95 pkt. 7, art. 96 ust. 1, art. 97 ust. 1 i 2 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj. Dz. U. z 2020 r. poz. 65 ze zm. – dalej "ugn"). W uzasadnieniu Prezydent przywołał treść art. 95 pkt 7 i art. 93 ust. 3b ugn, § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 7 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości, a także art. 3 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz wskazał, że z dołączonej przez stronę do akt sprawy kopii rzutów budynku jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej wynika, że budynek wewnątrz którego przebiega projektowana linia podziałowa posiada wspólną ścianę z przewodami wentylacyjnymi i kominy, a złożone przez stronę wyjaśnienia i dokumentacja nie potwierdzają, że budynki wewnątrz których przebiega projektowana linia podziałowa posiadają odrębne przylegające ściany. W konsekwencji organ uznał, że nie jest możliwe wydanie decyzji zatwierdzającej podział przedmiotowej nieruchomości, gdyż nie można wydzielić działki budowlanej skoro proponowany podział powoduje podział obiektu budowlanego posiadającego wspólne elementy konstrukcyjne - wspólną ścianę. Od powyższej decyzji odwołanie złożył Syndyk Masy Upadłości [...] Spółdzielni Mieszkaniowej w upadłości likwidacyjnej w W. W treści odwołania zarzucono naruszenie przepisów art. 93 ust. 3b i art. 95 pkt 7, art. 4 pkt 3a ugn, art. 3 pkt 2 i 2a ustawy Prawo budowlane, § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 7 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości, § 210 i § 217 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a także art. 7, art. 8 i art. 77 kpa. Rozpatrując sprawę Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 93 ust. 1 ugn podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. Jeżeli nie ma planu stosuje się art. 94 ugn. Zgodnie z art. 94 ugn w przypadku braku planu miejscowego - jeżeli nieruchomość jest położona na obszarze nieobjętym obowiązkiem sporządzenia tego planu - podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli: (1) nie jest sprzeczny z przepisami odrębnymi, albo (2) jest zgodny z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ wskazał, że [...] sierpnia 2019 r. Syndyk Masy Upadłości [...] Spółdzielni Mieszkaniowej w upadłości likwidacyjnej złożył wniosek o dokonanie podziału nieruchomości położonej przy ul. [...], [...], [...], oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] w trybie art. 95 pkt. 7 ugn, poprzez wydzielenie czterech działek nr: [...], [...], [...] i [...]. W uwagach do wniosku wskazano, że działka nr [...] przeznaczona jest do połączenia z nieruchomością sąsiednią KW [...]. Z treści mapy z projektem podziału nieruchomości KW [...], wchodzącej w skład operatu technicznego wpisanego [...] czerwca 2019 r. do ewidencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego o identyfikatorze [...], która stanowi załącznik do decyzji organu I instancji wynika, że według projektowanego podziału miałyby powstać następujące działki: - nr [...], na której usytuowany byłby budynek mieszkalny jednorodzinny bliźniaczy oznaczony nr [...], o pow. [...] ha; - nr [...], na której usytuowany byłby budynek mieszkalny jednorodzinny bliźniaczy oznaczony nr [...], o pow. [...] ha; - nr [...], na której usytuowany byłby budynek mieszkalny jednorodzinny oznaczony nr [...], o pow. [...] ha; - nr [...], niezabudowana, o powierzchni [...] ha. Dla przedmiotowego terenu obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego rejonu pod [...] - część I, który został uchwalony przez Radę W. uchwałą nr [...] z [...] października 2008 r. (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2008 r. Nr [...], poz. [...] ze zm). Zgodnie z § 15 ust. 2 pkt 2 tej uchwały, "Określa się minimalne powierzchnie działek budowlanych uzyskiwanych w wyniku łączenia lub podziału nieruchomości: a) dla budynków wielorodzinnych - [...] m2; b) dla willi miejskich - [...] m2; c) dla domów jednorodzinnych szeregowych - [...] m2 dla jednego segmentu; d) dla domów jednorodzinnych bliźniaczych - [...] m2 dla jednego segmentu; e) dla domów jednorodzinnych wolnostojących - [...] m2, chyba że ustalenia szczegółowe stanowią inaczej; f) dla usług sportu, kultury, oświaty, zdrowia - [...] m2; ustalenie nie dotyczy usług wbudowanych w budynki o innych funkcjach. W tym stanie rzeczy Kolegium stwierdziło, że zasadnie organ I instancji, jako podstawę materialnoprawną decyzji rozstrzygającej sprawę ww. wniosku, przyjął art. 95 pkt. 7 ugn, zgodnie z którym niezależnie od ustaleń planu miejscowego, a w przypadku braku planu niezależnie od decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, podział nieruchomości może nastąpić w celu wydzielenia działki budowlanej niezbędnej do korzystania z budynku mieszkalnego. Z brzmienia art. 95 ugn wynika, że przepis ten przewiduje wyjątki od reguł określonych w art. 93 i 94 ugn, wprowadzając katalog wyłączenia ograniczeń, który ma charakter zamknięty, a zatem nie jest dopuszczalna interpretacja rozszerzająca tego przepisu. Literalna, czyli językowa wykładnia przepisu, mająca pierwszeństwo przed innymi rodzajami wykładni, nie budzi w ocenie Kolegium wątpliwości. Powołując się na przepis art. 95 pkt. 7 ugn możliwe jest dokonanie podziału nieruchomości niezależnie od ustaleń planu miejscowego, a w razie braku owego planu - niezależnie od warunków określonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu, jedynie w celu wydzielenia jednej działki niezbędnej do korzystania z budynku mieszkalnego. Na podstawie art. 95 pkt. 7 ugn nie jest zatem możliwe w ramach jednego postępowania wydzielenie więcej niż jednej działki budowlanej, gdyż prowadziłoby to do niedopuszczalnego ominięcia ograniczeń nałożonych przez ten przepis. W ocenie Kolegium brzmienie art. 95 pkt. 7 ugn daje podstawy do stwierdzenia, że w jednym czasie możliwe jest prowadzenie postępowania, którego celem jest wydzielenie z nieruchomości gruntowej tylko jednej działki budowlanej. Wydzielenie z takiej nieruchomości kolejnej działki budowlanej możliwe byłoby dopiero po uprawomocnieniu się decyzji o wydzieleniu pierwszej działki. Organ powołał pogląd zawarty w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 czerwca 2007 r., sygn. akt I SA/Wa 384/07. Kolegium zauważyło, że art. 95 pkt 1 ugn umożliwia dokonanie podziału nieruchomości niezależnie od ustaleń planu miejscowego, a w przypadku braku planu niezależnie od decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w celu zniesienia współwłasności nieruchomości zabudowanej co najmniej dwoma budynkami, wzniesionymi na podstawie pozwolenia na budową, jeżeli podział ma polegać na wydzieleniu dla poszczególnych współwłaścicieli, wskazanych we wspólnym wniosku, budynków wraz z działkami gruntu niezbędnymi do prawidłowego korzystania z tych budynków. Porównanie treści obu przywołanych wyżej wyjątków zawartych w art. 95 pkt 1 i 7 ugn również dowodzi, że na podstawie pierwszego z nich możliwe byłoby wydzielenie więcej niż jednej działki budowlanej, na podstawie drugiego zaś - tylko jednej takiej działki. Kolegium zaznaczyło, że art. 95 pkt 1 ugn dotyczy współwłasności nieruchomości, natomiast pkt 7, wskazany przez Syndyka we wniosku, dotyczy własności nieruchomości. Skoro zaś z akt sprawy (por. zaświadczenie [...] sierpnia 2019 r., znak [...] o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności) oraz treści księgi wieczystej nr [...] wynika, że właścicielem działki nr [...] z jest jeden podmiot - [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa, to przepis art. 95 pkt 1 ugn nie znajduje w niniejszej sprawie zastosowania. Z powyższych względów odmowę zatwierdzenia podziału nieruchomości uregulowanej w księdze wieczystej nr [...] oznaczonej jako działka ew. nr [...], przedstawionego na mapie z projektem Kolegium uznało za zasadną. Odnosząc się natomiast do warunków podziału nieruchomości zabudowanej, wynikających z art. 93 ust. 3b ugn, a w szczególności tego, czy budynek mieszkalny jednorodzinny bliźniaczy posadowiony na projektowanych działkach nr [...] i nr [...] stanowi jeden budynek mieszkalny podlegający podziałowi, czy też dwa samodzielne budynki mieszkalne Kolegium wskazało, że w tym zakresie istnieje rozbieżność w orzecznictwie sądów administracyjnych. Za poglądem prezentowanym przez organ I instancji przemawiają przywołane w zaskarżonej decyzji: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 października 2016 r., sygn. akt II OSK 64/15 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 29 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 1063/17, zgodnie z którymi zabudowę bliźniaczą charakteryzuje między innymi to, że każdy obiekt posiada odrębne ściany zewnętrzne tak, aby każdy z budynków mógł w całości stanowić odrębny przedmiot własności. O ile zatem istnienie szczeliny dylatacyjnej nie jest elementem niezbędnym do uznania, że budynek jest "bliźniakiem", o tyle niewątpliwie dla takiego stwierdzenia niezbędne jest istnienie dwóch odrębnych ścian, np. przylegających do siebie. Odmienny pogląd prezentowany jest natomiast w przywołanym przez skarżącego orzecznictwie, np.: w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1601/08; wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 2 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Po 908/16, czy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 12 lutego 2019 r., sygn. akt II SA/Bd 1264/18. Usunięcie tego typu rozbieżności w orzecznictwie wymagałyby podjęcia przez Naczelny Sąd Administracyjny stosownej uchwały. Kolegium podkreśliło, że na podstawie art. 95 pkt. 7 ugn możliwe jest dokonanie podziału nieruchomości niezależnie od ustaleń planu miejscowego jedynie w celu wydzielenia tylko jednej działki niezbędnej do korzystania z budynku mieszkalnego. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] sierpnia 2020 r. złożył Syndyk Masy Upadłości [...] Spółdzielni Mieszkaniowej w upadłości likwidacyjnej w W., zaskarżając decyzję w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1. Przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 93 ust. 3b ugn poprzez jego błędne zastosowanie niezgodnie z wnioskiem skarżącego i niezgodnie ze stanem faktycznym i prawnym, b) art. 95 ust. 7 ugn poprzez jego niezastosowanie i nieodniesienie się do jego treści i brzmienia wg dnia pozwolenia na budowę, zgłoszenia zakończenia prac budowlanych, a także z uwagi na próbę jego zawężającego stosowania, c) art. 4 pkt 3a ugn poprzez jego niezastosowanie, d) art. 3 pkt 2 prawa budowlanego poprzez dowolną jego interpretację i zastosowanie z jednoczesnym pominięciem art. 3 pkt 2a tej ustawy, e) § 4 ust. 1 rozporządzenia w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości poprzez jego błędne zastosowanie niezgodnie ze stanem faktycznym i prawnym oraz niezgodnie ze zgromadzonym materiałem dowodowym, f) § 210 i 217 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez ich niezastosowanie. 2. Przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 7 kpa przez naruszenie zasady prawdy obiektywnej wyrażające się niepodjęciem dostatecznych kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, w tym mieszkańców, spółdzielców i masy upadłości służącej zabezpieczeniu wierzycieli spółdzielni, b) art. 8 kpa przez naruszenie zasady pogłębiania zaufania wyrażające się w zastosowaniu do niniejszego postępowania rozstrzygnięcia SKO w innej sprawie o całkowicie odmiennym stanie faktycznym i prawnym, a także poprzez nieuwzględnienie merytorycznych argumentów skarżącego i tendencyjne potraktowanie jego wniosków, a w ostatniej decyzji niepodjęcie rozstrzygnięcia merytorycznego, c) art. 12 § 1 kpa poprzez naruszenie zasady szybkości i prostoty postępowania z uwagi na odmowę rozstrzygnięcia i enigmatyczne odwołanie się przez SKO w [...] do rzekomych rozbieżności interpretacyjnych, d) art. 77 kpa z uwagi na pominięcie szeregu faktów i dowodów przy rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, w tym chronologii zdarzeń mających wpływ na stosowanie konkretnych przepisów, e) art. 80 kpa oraz 107 § 3 kpa poprzez nieustosunkowanie się przez SKO do wszystkich okoliczności faktycznych oraz argumentów prawnych podniesionych przez stronę skarżącą zawartych w odwołaniu od decyzji Prezydenta W. z [...] kwietnia 2020 r., f) art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy została ona wydana z naruszeniem przepisów prawa i tym samym powinna być uchylona. Na podstawie powyższych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z 23 lutego 2021 r. wydanym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U z 2020 r., poz. 347 ze zm.) sprawa została skierowana na posiedzenie niejawne, o czym pełnomocnik skarżącego i organ zostali powiadomieni. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności wyrażoną w art. 15 kpa, organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji. Organ odwoławczy nie może zatem ograniczyć się tylko do kontroli decyzji pierwszoinstancyjnej. Istota administracyjnego toku instancji polega bowiem na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, a nie tylko na kontroli zasadności argumentów wskazanych przez organ I instancji. W związku z tym organ odwoławczy nie tylko zobowiązany jest do ponownego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, w tym poczynienia własnych ustaleń faktycznych - o ile jest to konieczne - ale też do samodzielnej oceny mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa i odniesienia się do zarzutów powołanych przez stronę w odwołaniu. Zadośćuczynienie powyższym wymogom stanowi gwarancję realizacji celu zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego oraz zapewnienie, że ponowne rozpatrzenie sprawy, przez organ odwoławczy, nie będzie iluzoryczne. W niniejszej sprawie Kolegium rozpatrując sprawę ograniczyło głównie się do przytoczenia przepisów prawa, orzecznictwa odnośnie zatwierdzania podziału nieruchomości, wskazania obowiązującego planu. Organ nie wskazał - tak jak nakazuje to art. 107 § 3 kpa faktów, które uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Podnieść należy, że w odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżący przedstawił szereg zarzutów dotyczących zarówno zastosowanych przepisów prawa materialnego, jego błędnej wykładni w stanie faktycznym niniejszej sprawy, zarzuty dotyczące postępowania przeprowadzonego przez organ I instancji. Skarżący w odwołaniu powołał dowody z dokumentów, wskazał na orzecznictwo na poparcie podniesionych zarzutów. Kolegium rozpoznając sprawę ograniczyło się przede wszystkim do powołania i przytoczenia treści przepisów prawa materialnego, powołania orzecznictwa. Wskazując na rozbieżność w orzecznictwie dotyczącym art. 93 ust. 3b ugn - w kwestii dotyczącej podziału nieruchomości zabudowanej budynkiem bliźniaczym wskazało na rozumienie pojęcia budynku bliźniaczego, nie odnosząc go do stanu faktycznego w niniejszej sprawie. Skarżący zarówno w odwołaniu jak i składanych w toku postępowania pismach podnosił kwestie ścian pomiędzy budynkami przy ul. [...] i [...]. Wskazywał na błędne zastosowanie przez organ I instancji wyżej wskazanego przepisu. Kolegium nie odniosło się do powyższego, wskazując na rozbieżność w orzecznictwie odnośnie podziału działki zabudowanej budynkiem bliźniaczym na gruncie art. 93 ust. 3b ugn oraz poprzestając na stwierdzeniu, że najpierw musi być rozstrzygnięte, czy w ogóle podział nieruchomości w trybie art. 95 pkt 7 ugn jest w stanie faktycznym niniejszej sprawy możliwy. Kolegium wskazując na orzecznictwo uznało, że w niniejszej sprawie podział w trybie art. 95 pkt. 7 ugn nie jest możliwy. Przy czym orzecznictwo dotyczące zabudowy bliźniaczej i zastosowania powyższego przepisu zostało przywołane wybiórczo. Organ nie wyjaśnił dlaczego nie podzielił poglądów zawartych w orzeczeniach wskazanych w odwołaniu. Nie odniósł się do argumentów i dowodów przedstawionych przez skarżącego w odwołaniu, ale również nie podał przyczyny takiego stanu rzeczy. Podnieść należy, że art. 95 ust. 7 ugn stanowi lex specialis w stosunku do ogólnych zasad obowiązujących przy podziale nieruchomości, gdyż reguluje jeden z przypadków, w których - pomimo braku planu zagospodarowania przestrzennego albo niezależnie od jego ustaleń lub ustaleń zawartych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - jest dopuszczalny podział nieruchomości. Przypadek, o którym mowa w tym przepisie, dotyczy wydzielenia działki budowlanej niezbędnej do korzystania z budynku mieszkalnego. Należy podkreślić, że prawo do dzielenia rzeczy własnej jest prawem przysługującym właścicielowi, a wynikającym z samej istoty prawa własności. Zgodnie z art. 140 k.c., właściciel rzeczy ma bowiem prawo korzystać z rzeczy zgodnie ze społecznym przeznaczeniem swego prawa i rzeczą rozporządzać, choć oczywiście w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Przepisy zatem ograniczające prawa właściciela w jego prawie własności, a więc w tym przypadku w uprawnieniu do podziału rzeczy nieruchomej, nie mogą być w żadnym stopniu interpretowane w sposób rozszerzający. Wręcz przeciwnie, tego rodzaju przepisy muszą być zawsze wykładane w sposób ścisły i precyzyjny. Przypadek uregulowany w art. 95 ust. 7 ugn dopuszcza dokonanie podziału nieruchomości (niezależnie od istnienia lub ustaleń planu miejscowego) pod warunkiem spełnienia określonego celu. Jest nim wydzielenie "działki budowlanej, niezbędnej" do korzystania z budynku mieszkalnego. Powyższe oznacza zatem, że jest możliwe, aby z dotychczasowej działki zostały wydzielone dwie lub więcej działek budowlanych, które będą niezbędne do korzystania ze znajdujących się na ich powierzchni budynków, ale jest również dopuszczalne, by z istniejącej dotąd jednej działki została wydzielona tylko jedna działka budowlana, która będzie niezbędna do korzystania z posadowionego na niej budynku mieszkalnego zaś reszta z dzielonego gruntu, będzie stanowiła działkę odrębną, powstałą na skutek powyższego wydzielenia. Powstanie przy tym tej ostatniej działki nie jest oczywiście celem podziału, określonego w art. 95 ust. 7 ugn, ale jest to po prostu jego konsekwencja. Omawiany przepis służy bowiem utworzeniu dla już istniejącego budynku mieszkalnego działki gruntu o takich parametrach, które będą zgodne z wymaganiami, jakie winny być spełnione, jeśliby budynek ten byłby obecnie budowany. Celem więc wydzielenia owej działki jest powstanie działki budowlanej (art. 4 ust. 3a ugn), której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej umożliwiają prawidłowe, bezkonfliktowe i racjonalne korzystanie z budynków i urządzeń na niej położonych (por. E. Bończak - Kucharczyk, Komentarz do art. 95 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz M. Wolanin – "Podziały i scalenia nieruchomości" Wyd. CH.BECK, Warszawa 2011 str. 187 i nast.). Podnieść należy, że w postępowaniu o zatwierdzenie podziału, dokonywanego w trybie art. 95 pkt 7 ugn przedmiotem oceny organu nie jest nieruchomość dzielona, lecz działka z niej wydzielana (zabudowana budynkiem mieszkalnym). Stanowisko takie zostało zaprezentowane w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1027/12. Pogląd taki został przedstawiony także w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie 16 września 2014 r., sygn. akt. I SA/Wa 3151/13 i powołanym w odwołaniu orzecznictwie. Jak wyżej zaznaczono Kolegium wskazało na wybrane orzeczenia bez podania innych orzeczeń, które prezentują odmienną interpretację powołanego przepisu, nie wyjaśniając dlaczego uznało, że takie rozumienie przepisu powinno mieć w niniejszej sprawie zastosowanie. Nie dokonało też wnikliwej oceny budynków posadowionych na działce nr [...] zgłoszonej do podziału w kontekście zarzutów odwołania, dowodu z kartoteki budynku i orzeczeń powołanych w odwołaniu dotyczących możliwości podziału zabudowanych nieruchomości i przebiegu granic podziału. Należy podzielić zarzuty skargi, że organ nie odniósł się do prawa skarżącej do podziału nieruchomości w celu ustanowienia odrębnej własności budynków przy ul. [...] i [...] oraz trzeciego wolnostojącego budynku przy ul. [...]. Skarżący zarzucił w odwołaniu brak zastosowania przez organ I instancji przepisu art. 4 pkt 3 a ugn, zgodnie z którym pod pojęciem działki budowlanej należy rozumieć zabudowaną działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej umożliwiają prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków i urządzeń położonych na tej działce. Kolegium do powyższego zarzutu nie odniosło się. To samo dotyczy zarzutu odwołania dotyczącego nieprawidłowego zastosowania § 4 ust. 1 rozporządzenia w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości. Skarżący podnosił, że przedmiotowe budynki bliźniacze mają samodzielne wejścia oraz posiadają oddzielne przyłącza wodociągowe, energetyczne, teletechniczne, gazowe oraz kanalizacji deszczowej, a także przewody kominowe oddzielne dla każdego budynku. Wskazywał, że budynki posadowione na projektowanych działkach [...] i [...] są samodzielne, na co w ocenie skarżącego, wskazuje niniejszym kartoteka z budynków, które mają oddzielne numery ewidencyjne. Wywodził, że organ (również Biuro Geodezji i Katastru) zarejestrował już w 2005 r. trzy budynki na zgłoszonej do podziału działce, nadając im samodzielne numery ewidencyjne w kartotece. Również do tych zarzutów Kolegium nie odniosło się. Ze wszystkich wyżej omówionych przyczyn uznać należy, że Kolegium nie dokonało właściwego, wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, nie odniosło się do zarzutów odwołania, co oznacza, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów art. 7, 8, 15, 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dlatego Sąd, z mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c ppsa, orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ppsa. Wskazania co do ponownego rozpoznania sprawy wynikają wprost z treści uzasadnienia niniejszego wyroku .