I SA/Wa 2269/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Skiba, sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska (spr.), sędzia WSA Monika Sawa, , Protokolant referent Radosław Fijałkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi E. G. w przedmiocie niewykonania przez Prezydenta m.st. Warszawy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 10 czerwca 2021 r., sygn. akt I SAB/Wa 298/20 1. wymierza Prezydentowi m.st. Warszawy grzywnę w wysokości 2000 (dwa tysiące) złotych, 2. stwierdza że bezczynność organu w wykonaniu wyroku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3. przyznaje od Prezydenta m.st. Warszawy na rzecz skarżącej E. G. sumę pieniężną w kwocie 1000 (tysiąc) złotych, 4. zasądza od Prezydenta m.st. Warszawy na rzecz E. G. kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotów kosztów postępowania.

E. G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na niewykonanie przez Prezydenta [...] wyroku tego Sądu z 10 czerwca 2021 r., sygn. akt I SAB/Wa 298/20. Wyrokiem z 10 czerwca 2021 r. Sąd zobowiązał Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku z 6 sierpnia 1948 r. o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], ozn. hip. [...], w terminie trzech miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy oraz stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Przyznał także E. G. sumę pieniężną. Skarżąca wniosła o wymierzenie Prezydentowi [...] grzywny w wysokości stosownej do bezczynności, biorąc pod uwagę kwoty przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2021 r. ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego 18 lutego 2022 r. oraz przyznanie na jej rzecz sumy pieniężnej w kwocie 7.000 złotych. Ponadto wniosła o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podała, że wyrokiem z 10 czerwca 2021 r., sygn. akt I SAB/Wa 298/20 Sąd zobowiązał Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku z 6 sierpnia 1948 r., w terminie trzech miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Skarżąca wskazała, że akta sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem zostały zwrócone do organu 15 grudnia 2021 r., a zatem termin na wykonanie wyroku upłynął 15 marca 2022 r. Pismem z 5 sierpnia 2022 r. wezwała Prezydenta do wykonania wyroku. Podniosła, że pomimo wezwania Prezydent nie wydał decyzji w sprawie oraz nie podjął żadnych czynności zmierzających do rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Wniosła więc o wymierzenie grzywny adekwatnej do bezczynności organu. Uzasadniając wniosek o przyznanie sumy pieniężnej skarżąca podniosła, że Prezydent pozostaje w wyjątkowo rażącej zwłoce, bowiem nie wykonał wyroku, a wniosek z 6 sierpnia 1948 r. nie był nigdy rozpoznany. Organ nie podjął działań zmierzających do jak najszybszego zakończenia postępowania. Zdaniem skarżącej, istnieje zatem obawa, że bez przyznania kwoty na jej rzecz wyrok nadal nie zostanie wykonany. Skarżąca podkreśliła, że suma pieniężna stanowi swoiste zadośćuczynienie, którego przyznanie jest zasadne ze względu na to, iż od pokoleń oczekuje na rozpoznanie wniosku. Podniosła, że bez przyznania sumy pieniężnej w kwocie 7.000 zł nie zostanie zrekompensowane bezprawne zachowanie Prezydenta, które narusza nie tylko prawa strony, ale również zasadę szybkości postępowania, a ponadto narusza zobowiązanie wynikające z wyroku z 10 sierpnia 2021 r., przez co narusza także poczucie praworządności. W odpowiedzi na skargę Prezydent [...] wskazał, że w niniejszej sprawie koniecznym było wyjaśnienie tożsamości spadkobierczyni po byłym właścicielu nieruchomości K. S.. Chodzi o wyjaśnienie, czy M. G. z d. S. wskazana w postanowieniu spadkowym po byłym właścicielu i M. K. [...] [...] M., to ta sama osoba. Organ wskazał także, że konieczne było wykonanie rozliczenia dawnej nieruchomości hipotecznej w obecnych działkach ewidencyjnych przez uprawnionego geodetę. Opinia geodezyjna wpłynęła 13 maja 2021 r., natomiast akta postępowania wraz z prawomocnym wyrokiem 15 grudnia 2021 r. Organ zaznaczył, że w przedmiotowej sprawie zachodzi okoliczność wyjątkowej aktywności procesowej strony. Dodał, że wraz z odpowiedzią na skargę jest obowiązany do ponownego przesłania akt sprawy do Sądu, co utrudnia znacząco prawidłowe procedowanie. W piśmie procesowym z 4 stycznia 2023 r. skarżąca wskazała, że Prezydent w sposób nieuprawniony kwestionuje fakt, że M. G. z domu S. to ta sama osoba, co M. K. [...] [...] M.. Podniosła, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 20 stycznia 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 2299/12, a następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 20 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OSK 1461/14 nie uwzględniły zarzutów dotyczących braku tożsamości pomiędzy M. G., a M. K. [...] [...] M.. Podała, że już w piśmie z 3 sierpnia 2020 r. przedstawiła Prezydentowi dokumenty potwierdzające, że jest to ta sama osoba. Przy piśmie z 4 stycznia 2023 r. organ nadesłał postanowienie z 3 stycznia 2023 r., nr 3/SD/2023 o zawieszeniu postępowania w sprawie rozpoznania wniosku z 16 sierpnia 1948 r. o przyznanie prawa własności czasowej (obecnie użytkowania wieczystego) do przedmiotowej nieruchomości odnośnie działek nr [...] oraz części działki nr [...] z obrębu [...] do czasu przedstawienia następstwa prawnego po dawnej współwłaścicielce nieruchomości. Na rozprawie w dniu 9 stycznia 2023 r. pełnomocnik skarżącej oświadczył, że dopiero teraz dowiedział się o wydanym przez Prezydenta postanowieniu w przedmiocie zawieszenia postępowania. Podał, że kwestia zawieszenia postępowania może być podstawą oceny w niniejszym postępowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje : Skarga jest zasadna. Skarga została złożona w trybie art. 154 ppsa. Przepis ten w § 1 stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Stosownie do art. 154 § 6 ppsa grzywnę, o której mowa w § 1 wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 154 § 2 zd. 2 ppsa). Uwzględniając skargę Sąd, stosownie do treści art. 154 § 7 ppsa, może ponadto przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości kwoty określonej w art. 154 § 6 ppsa. Natomiast wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi (art. 154 § 3 ppsa). W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z 10 czerwca 2021 r., sygn. akt I SAB/Wa 298/20 zobowiązał Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku z 6 sierpnia 1948 r. o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości położonej w [...], przy ul. [...] - ozn. hip. [...], w terminie trzech miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Akta wraz z prawomocnym wyrokiem wpłynęły do organu 15 grudnia 2021 r. (data stempla wpływu akt do organu) i od tej daty rozpoczął bieg termin wyznaczony wyrokiem, w jakim sprawa powinna być rozpoznana. W konsekwencji termin ten upłynął 15 marca 2022 r. Pomimo upływu zakreślonego przez Sąd terminu, jak również wezwania przez skarżącą organu do wykonania prawomocnego wyroku Prezydent [...] nie rozpoznał wniosku o przyznanie prawa użytkowania wieczystego i nie wydał rozstrzygnięcia w sprawie. Zostały zatem spełnione przesłanki uzasadniające zastosowanie art. 154 § 1 ppsa i wymierzenie organowi grzywny. Biorąc pod uwagę, że termin załatwienia sprawy wyznaczony przez Sąd upłynął 15 marca 2022 r., a organ po tym terminie nie podejmował czynności zmierzających do załatwienia sprawy, a następnie 3 stycznia 2023 r. zawiesił postępowanie, co do dwóch (spośród trzech obecnych działek ewidencyjnych odpowiadających dawnej nieruchomości) Sąd uznał, że grzywna w wysokości 2.000 zł jest adekwatną sankcją za niewykonanie wyroku. Wymierzona kwota mieści się w wymiarze grzywny określonej w art. 154 § 6 ppsa. Jednocześnie Sąd uznał, że bezczynność organu po wyroku z 10 czerwca 2021 r. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wyznaczony w wyroku z 10 czerwca 2021 r. termin załatwienia sprawy został przez organ znacznie przekroczony. Tak długie procedowanie świadczy o lekceważeniu wyroków Sądu i unikaniu podejmowania rozstrzygnięcia w sprawie, bez jakichkolwiek obiektywnie weryfikowalnych przyczyn mogących ten stan rzeczy usprawiedliwiać. Nie sposób bowiem za takowe uznać gromadzenie dokumentacji koniecznej z punktu widzenia oceny materialnoprawnych przesłanek wniosku o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości w sytuacji, gdy postępowanie administracyjne prowadzone jest od wielu lat. Także kwestia nazwiska spadkobierczyni po byłym właścicielu nie była nowa i wiedzę o tym organ miał od wielu lat. Z omówionych przyczyn Sąd stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Mając na uwadze wyżej wskazane okoliczności Sąd uznał za zasadne przyznanie na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w kwocie 1.000 zł. W ocenie Sądu przyznanie przedmiotowej kwoty uzasadniają rażący charakter zwłoki w rozpoznaniu sprawy. Kwota te stanowi także swego rodzaju zadośćuczynienie za zaniechania organu w toku prowadzonego postępowania. Przyznana suma pieniężna w powiązaniu z wymierzoną organowi grzywną powinna skłonić organ do zaniechania dalszego naruszania prawa. Natomiast kwestia oceny prawidłowości zawieszenia postępowania, wbrew stanowisku pełnomocnika, nie może być oceniana w niniejszym postępowaniu. Po wyczerpaniu środków zaskarżenia może być przedmiotem odrębnej skargi. Ze wszystkich powyższych przyczyn Sąd, na podstawie art. 154 § 1 i § 2 zd. 2 w zw. z art. 154 § 6 ppsa orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku. Na podstawie art. 154 § 7 w zw. z art. 154 § 6 ppsa orzekł jak w pkt 3 sentencji wyroku. W przedmiocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ppsa (pkt 4 sentencji). Na powyższe koszty składają się wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej w kwocie 480 zł oraz wpis sądowy od wniesionej skargi w wysokości 200 zł.