I SA/Wa 2200/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Kosińska po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia M. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 marca 2016 r. o odrzuceniu zażalenia M. B. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 stycznia 2016 r. w sprawie ze skargi U. T., A. K. i L. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia odrzucić zażalenie.

Pismem z dnia 11 kwietnia 2016 r., uzupełnionym pismem z dnia 16 maja 2016 r., M. B., wniósł zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt I SA/Wa 2200/13 z dnia 14 marca 2016 r. w przedmiocie odrzucenia zażalenia M. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 stycznia 2016 r. Jak wynika z akt sądowych Sąd nie wydał postanowienia, którego dotyczy ww. zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zażalenie jest bezprzedmiotowe i jako takie podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.) do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Stosownie natomiast do treści art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływnie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. W myśl przepisu art. 194 § 1 p.p.s.a. zażalenia przysługują na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie oraz na postanowienia, które enumeratywnie wymienione zostały w punktach 1 – 10 tego przepisu. Zatem warunkiem koniecznym zaskarżenia postanowienia jest wydanie przez Sąd stosownego postanowienia, które z mocy prawa podlega zaskarżeniu. W konsekwencji brak takiego postanowienia powoduje, iż nie istnieje materia, którą można by było zaskarżyć. W takiej sytuacji, tj. w przypadku nie wydania przez Sąd stosownego postanowienia, brak jest bowiem przedmiotu, który upoważniałby stronę do uruchomienia postępowania odwoławczego w oparciu o przepisy Działu IV p.p.s.a. Innymi słowy stwierdzić należy, że w świetle art. 194 § 1 p.p.s.a. bezprzedmiotowymi, a przez to niedopuszczalnymi, są takie zażalenia, które Sygn. akt I SA/Wa 2200/13 wniesione zostały w sytuacji, gdy nie wydane zostało postanowienie, które mogłoby stanowić przedmiot zaskarżenia. Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności niniejszej sprawy zauważyć trzeba, że w dniu 14 marca 2016 r. Sąd nie wydał postanowienia o sygn. akt I SA/Wa 2200/13 w przedmiocie odrzucenia zażalenia M. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 stycznia 2016 r. W konsekwencji niniejsze zażalenie M. B. z dnia 11 kwietnia 2016 r., wobec braku wydania przez Sąd postanowienia będącego jego przedmiotem uznać należy za niedopuszczalne i podlegające odrzuceniu. Z powyższych względów, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.