I SA/Wa 2004/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz (spr.) Asesor WSA Iwona Ścieszka Sędzia WSA Łukasz Trochym po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 marca 2021 r. sprawy ze skargi K. M.(1), K. M.i(2), L. M., K. D. i K. M.(3) na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę.

Decyzją z [...] lipca 2020 r., nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu [...] z [...] kwietnia 2020 r., nr [...] ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości gruntowych, oznaczonych jako działki: nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha, położonych w obrębie ewidencyjnym miasto [...] i stanowiących współwłasność K. D., K. M., K. M. i L. M., poprzez udzielenie zezwolenia na przeprowadzenie przewodów i urządzeń służących do dystrybucji gazu ziemnego i ich późniejszą eksploatację. Decyzja Wojewody [...] wydana została przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej. Wnioskiem z [...] października 2019 r. P. Sp. z o.o. wystąpiła o ograniczenie sposobu korzystania z położonych w m. [...] obręb [...] nieruchomości oznaczonych jako działki nr [...] i nr [...], uregulowanych odp. w księgach wieczystych nr [...] i [...], poprzez zezwolenie na przeprowadzenie na nich przewodów i urządzeń służących do dystrybucji gazu ziemnego i ich późniejszą eksploatację tj. gazu wysokiego ciśnienia [...], relacji [...] - [...], na odcinku [...] - [...]. Nieruchomości, na których nastąpić miało ograniczenie, stanowią współwłasność K. D. (w 1/8 części), K. M. (w 1/8 części), K. M. (w 1/8 części) oraz L. M. (w 5/8 części). Ich część, na której zaprojektowano inwestycje objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] uchwalony uchwałą Rady Miejskiej w [...] Nr [...] z [...] lutego 2005 r. (Dz.Urz. woj. [...]. Nr [...] poz. [...]). W części graficznej planu (załącznik 1 b do uchwały) wyrysowana była m.in. przecinająca ww. działki strefa bezpieczeństwa gazociągu wysokiego ciśnienia oraz stacji redukcyjno-pomiarowej wynosząca, jak stanowił § 15 ust. 1 części tekstowej planu 20 m od osi gazociągu i obrysu urządzeń gazowych stacji. W planie uwidoczniony był również przebieg linii dotychczas istniejącego gazociągu wysokiego ciśnienia DN 200. Projektowana inwestycja miała przebiegać w ww. pasie, obok gazociągu dotychczasowego, który po jej zrealizowaniu miał zostać zamulony, a następnie pozostawiony do samoistnego zniszczenia. Strefa bezpieczeństwa dla nowego gazociągu miała zostać zmniejszona do 6 m, tj. po 3 m od osi gazociągu. Teren przez który przebiegać ma nowy gazociąg (i w którym zlokalizowany jest gazociąg dotychczasowy) oznaczony jest w planie symbolem "[...]", dla którego podstawowym przeznaczeniem jest zieleń izolacyjna (§ 158 ust. 1 planu). W myśl ust. 3 § 158 obowiązywały także dla tego obszaru m.in. ustalenia zawarte w rozdziale 6 planu, gdzie w § 184 ujęto postanowienia dotyczące zaopatrzenia w gaz. Wnioskując o wyrażenie zgody na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości inwestor powołał się na nieskuteczność prowadzonych z jej właścielami negocjacji w sprawie dobrowolnego udostępnienia nieruchomości. W następstwie rozpoznania powyższego wniosku Starosta Powiatu [...] decyzją z [...] kwietnia 2020 r., utrzymaną w mocy decyzją Wojewody [...] z [...] lipca 2020 r., działając na podstawie art. 124 ust. 1 , 4 i 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2020 r., poz. 65) przywoływanej dalej jako: "u.g.n.", orzekł o ograniczeniu korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] i [...] (w obszarze oznaczony na załączniku graficznym stanowiącymi integralną część decyzji), poprzez udzielenie zezwolenia na realizację inwestycji polegającej na przeprowadzeniu przewodów i urządzeń służących do dystrybucji gazu ziemnego i ich późniejszą eksploatację tj. gazu wysokiego ciśnienia [...], relacji [...] - [...], na odcinku [...] – [...], przy jednoczesnym ustanowieniu na okres użytkowania gazociągu na poszczególnych działkach, wzdłuż gazociągu, pasa strefy kontrolowanej o szerokości 6 m (po 3 m od osi gazociągu). Ustalono, że ww. gazociąg będzie przebiegać w pasie kontrolowanym (bezpieczeństwa) wynoszącym 20 m od osi istniejącego gazociągu wysokiego ciśnienia [...][...]. W decyzji tej zobowiązano także, każdorazowego właściciela nieruchomości do jej udostępnienia w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii ciągów, przewodów i urządzeń, a inwestora do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po wybudowaniu przewodów i urządzeń służących do dystrybucji gazu ziemnego. Zaznaczono także, że o ile przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego będzie niemożliwe albo spowoduje nadmierne trudności lub koszty, bądź na skutek zrealizowania inwestycji zmniejszy się wartość nieruchomości, zostanie ustalone odszkodowanie za wynikłe z tego szkody. W motywach rozstrzygnięcia wskazywano, że decyzja udzielająca zezwolenia na przeprowadzenie na nieruchomości prac, określonych w art. 124 ust. 1 u.g.n. stanowi dowód posiadania przez wnioskodawcę prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm.). Mając na uwadze cel uregulowania zawartego w art. 124 ust. 1 u.g.n. i jego usytuowanie w ustawie, wywodzono, że bez znaczenia pozostaje to czy prowadzone prace mają stanowić budowę nowej infrastruktury technicznej, czy też przebudowę już istniejącej. Kwalifikacja robót, jakie mają być przeprowadzone może mieć znaczenie jedynie w przypadku dalszego toku procesu inwestycyjnego, jakim jest wystąpienie z wnioskiem o pozwolenie na budowę. Wskazywano również, że w rozpoznawanej sprawie wniosek inwestora związany jest z realizacją celu publicznego, o którym mowa w art. 6 pkt 2 u.g.n. Sama zaś inwestycji jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Uzasadniając w tym aspekcie swoje stanowisko organy z jednej strony odwoływały się do treści § 184 planu, a także przepisów szczególnych dotyczących warunków technicznych jakim odpowiadać sieci gazowe, a z drugiej do faktu potwierdzenia owej zgodności przez Burmistrza [...] w mającej walor ostateczności decyzji z [...] lipca 2019 r., nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach przedmiotowej inwestycji, a także w piśmie z [...] czerwca 2020 r. Wojewoda wywodził przy tym, odwołując się do poglądu prawnego wyrażonego w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 stycznia 2018 r., sygn. akt I OSK 1683/17, że im bardziej ogólne postanowienie planu miejscowego w zakresie dopuszczalności inwestycji o charakterze publicznym, tym większy margines swobody dla starosty w toku postępowania z art. 124 u.g.n. W oparciu zaś o przedstawioną przez inwestora dokumentację, jak też wyniki rozprawy administracyjnej przeprowadzonej [...] stycznia 2020 r., doszły do przekonania, ze w sprawie spełniony została również warunek uprzedniego przeprowadzenia z właścicielami nieruchomości bezskutecznych negocjacji o ich dobrowolne udostępnienie. W tym kontekście wskazywały na kierowane do nich przez inwestora propozycje zawarcia umowy o ustanowieniu odpłatnej służebności przesyłu oraz zajęcia pasa montażowego, jak również notatki z przeprowadzonych rokowań z [...] kwietnia 2018 r. i z [...] września 2018 r Na decyzję Wojewody [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli K. M., K. M., L. M., K. D. i K. M. zarzucając jej naruszenie: 1. art. 124 ust. 1 u.g.n. poprzez przyjęcie, że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, poprzez udzielenie zezwolenia na przeprowadzenie przewodów i urządzeń służących do dystrybucji gazu ziemnego i ich późniejszą eksploatację tj. gazu wysokiego ciśnienia [...], relacji [...]-[...], na odcinku [...]-[...], następuje zgodnie z planem miejscowym, w sytuacji gdy plan miejscowy nie przewiduje przeprowadzenia przewodów i urządzeń służących do dystrybucji gazu wysokiego ciśnienia [...]; 2. art. 124 ust. 3 u.g.n. poprzez przyjęcie, że przed złożeniem wniosku o ograniczenie korzystania z nieruchomości, przeprowadzono rokowania o uzyskanie zgody na wykonanie prac pomiędzy inwestorem a właścicielami nieruchomości, w sytuacji gdy nie można mówić o przeprowadzonych rokowaniach, jeżeli polegały one wyłącznie na wystąpieniu inwestora z jednostronną propozycją treści umowy, a pomiędzy stronami nie doszło do przeprowadzenia rzeczywistych negocjacji; 3. art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a., poprzez przyjęcie, że organ podjął wszelkie czynności niezbędne do dokonania prawidłowych ustaleń faktycznych dotyczących zgodności zaproponowanej trasy przebiegu przewodów i urządzeń służących do dystrybucji gazu wysokiego ciśnienia [...] z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w sytuacji, gdy: • organ oparł swoje twierdzenia głównie na piśmie Burmistrza [...] z [...] czerwca 2020 r., w którym Burmistrz wskazał wyłącznie, że dla nieruchomości o nr [...] i [...] obowiązują dwa plany zagospodarowania przestrzennego i że planowana przebudowa gazociągu jest zgodna z ustaleniami planu, • organ oparł swoje twierdzenia na bardzo ogólnych przepisach uchwały Rady Miejskiej w [...] nr [...] oraz rozporządzenia Ministra Gospodarki z 30 lipca 2001 r., z których zdaniem strony skarżącej nie wynika zgodność zaproponowanej trasy przebiegu gazociągu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego; 4. art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a., poprzez przyjęcie, że organ podjął wszelkie czynności niezbędne do dokonania prawidłowych ustaleń faktycznych dotyczących przeprowadzenia przez inwestora rokowań z właścicielami spornych nieruchomości, w sytuacji gdy nie dokonano prawidłowych ustaleń co do tych faktów i stwierdzono jedynie, że spełniony został warunek przeprowadzenia rokowań. W oparciu o tak sformułowane zarzuty, rozwinięte w motywach skargi, wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Starosty Powiatu [...] oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji jest art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Przepis ten w ust. 1 stanowi, że starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W myśl ust. 2 art. 124, udzielenie zezwolenia następuje z urzędu albo na wniosek organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego, innej osoby lub jednostki organizacyjnej. Zgodnie zaś z ust. 3 tego artykułu, udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy natomiast dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Wydanie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości przez jej właścicieli, w myśl przywołanej regulacji jest zatem uwarunkowane spełnieniem dwóch przesłanek: 1) nieruchomość ma być przeznaczona do realizacji określonej inwestycji celu publicznego, której przeprowadzenie przez nią jest zgodne z planem zagospodarowania przestrzennego lub decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego, 2) brak jest zgody właściciela na przeprowadzenie na niej prac związanych z realizacją owej inwestycji, co z kolei wymaga udokumentowania prowadzonych przez inwestora rokowań o zgodę na jej wykonanie, które to rokowania okazały się bezskuteczne. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy poza sporem jest, że inwestycja w związku z którą doszło do ograniczenia sposobu korzystania z należącej do skarżących nieruchomości (tj. budowa linii gazociągu na odcinku [...]-[...]) jest inwestycją celu publicznego, w rozumieniu art. 6 pkt 2 u.g.n. W przepisie tym wprost bowiem wskazano, że celem publicznym jest m.in. budowa i utrzymywanie przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Istotą sporu jest natomiast to, czy znajduje ona oparcie w obowiązującym dla tego terenu miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a także czy przed wszczęciem postępowania przeprowadzono i zakończono (z wynikiem negatywnym) rokowania z właścicielami o dobrowolne udostępnienie nieruchomości. Skarżący bowiem kwestionują spełnienie tych warunków, bez których wydanie decyzji ingerującej w przynależną im własność w ogóle było niedopuszczalne. Odnosząc się do pierwszego ze spornych zagadnień zgodzić się przyjdzie co do zasady ze skarżącymi, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, aby stwarzał podstawę do zastosowania instytucji z art. 124 ust. 1 u.g.n., musi nie tylko dopuszczać realizację celu publicznego, ale też w sposób precyzyjny określać lokalizację takiej inwestycji poprzez wskazanie nieruchomości, przez które ma ona przebiegać oraz granic terenu, jaki może być pod nią zajęty. Zgoda na zajęcie nieruchomości musi być wszak odnoszona do inwestycji, której realizacja jest przewidziana w planie miejscowym, tzn. w tym planie został ustalony jej przebieg (por. wyroki NSA: z 21 marca 2017 r., I OSK 2033/15, z 21 marca 2018 r., I OSK 742/16, z 31 lipca 2018 r., I OSK 505/18 – dostępne w internetowej bazie orzeczeń http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przy zastosowaniu omawianej instytucji prawnej koniecznym jest więc, aby konkretny przepis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazywał, że na konkretnej nieruchomości ma być lub może być realizowany konkretny cel publiczny. Za takim rozumieniem wymogu zgodności z planem, jako warunku ograniczenia własności, przemawia z jednej strony charakter tej instytucji - będącej formą wywłaszczenia, co wymaga ścisłego interpretowania regulujących ją przepisów. Z drugiej zaś możliwości zapewnienie właścicielom nieruchomości efektywnej ochrony przed nieuzasadnioną ingerencją w przynależne im prawa podmiotowe. Tylko bowiem w sytuacji, gdy w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego w sposób jednoznaczny przesądzona zostaje kwestia powstania określonych urządzeń infrastruktury technicznej oraz ich przebiegu właściciel nieruchomości może podjąć skuteczną polemikę z takimi rozstrzygnięciami, zaskarżając podjętą w przedmiocie miejscowego planu uchwałę. Takiej możliwości jest on natomiast bez wątpienia pozbawiony na późniejszym etapie procedowania, w tym w szczególności na etapie postępowania w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n., skoro wówczas badana ma być co do zasady wyłącznie kwestia zgodności ograniczenia z planem miejscowym lub decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jednakowoż należy mieć również na uwadze, że w sytuacji, gdy już w obszarze danej nieruchomości określone urządzenia infrastruktury przesyłowej są posadowione i ich przebieg znajduje odzwierciedlenie w treści obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w którym dodatkowo ustalone są w sposób wiążący strefy ograniczającej sposób użytkowania terenu ze względu na istnienie tych urządzeń, kolejna inwestycja mając na celu ich zastąpienie urządzeniami rodzajowo tożsamymi (choćby różniły się szczegółowymi parametrami technicznymi), nie w każdym przypadku będzie pozostawał w kolizji z postanowieniami owego planu. O ile bowiem miałaby zostać ona zrealizowana w obszarze, na którym ze względu na dotychczas tam funkcjonującą instalację przesyłową, plan zakładał określone ograniczenia inwestycyjny, a projektowana inwestycji nie będzie wymagała poszerzenia strefy tych ograniczeń na obszary dotychczas nimi nieobjęte, wymóg jej zgodności z planem uznać należy za zachowany. Taka właśnie sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. Z części graficznej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującego dla położonych w [...] nieruchomości oznaczonych jako działki nr [...] i [...], przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w [...] z [...] lutego 2005 r. wynika, że aktualnie przez ich teren na kierunku wschód-zachód przebiega gazociąg wysokiego ciśnienia. W związku z jego usytuowaniem zaznaczono w planie także dwudziestometrową strefę bezpieczeństwa, w obszarze której zakazano m.in. realizacji budynków mieszkalnych (vide § 15 ust. 2 części tekstowej planu). Jej wyodrębnienie graficzne na rysunku planu, podobnie jak uwidoczniony tam przebieg gazociągu wysokiego ciśnienia, jest elementem obowiązujących ustaleń planu, o czym przesądza § 5 ust. 1 pkt 4 i 5 części tekstowej planu. Jako regułę plan ów w § 184 ust. 3 zakłada także, że sieci gazowe powinny odpowiadać warunkom technicznym określonym w przepisach szczególnych (wymieniając jak aktualne w dacie uchwalania planu rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001 r. – Dz.U. Nr 97, poz.1055). To z kolei rozporządzenie nakłada obowiązek ustanowienie wzdłuż linii gazociągu "stref kontrolowania", co - zważywszy na ich funkcje - odpowiada przewidzianym w planie "strefom bezpieczeństwa". Wedle owego rozporządzenia, jak również obecnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. (Dz.U. z 2013 r., poz. 640) tak dla gazociągu podwyższonego ciśnienia o średnicy nominalnej 200 mm (jaką ma obecnie funkcjonujący) jak i średnicy 300 mm (gazociąg planowany) wymiar tych stref jest taki sam i wynosi 6 m (§ 9 ust. 6 rozporządzenia z 2001 r., § 10 ust. 6 rozporządzenia z 2013 r.). Z załącznika mapowego do decyzji Starosty Powiatu [...] wynika zaś niezbicie, że "strefa kontrolowana", o której mowa w ww. rozporządzeniach w całości mieści się w ustalonej miejscowym planem "strefie bezpieczeństwa". Nie wykracza jednocześnie poza nią pas terenu zaprojektowany do zajęcia na czas prowadzenia budowy. W tym stanie rzeczy zgodzić się należy z Wojewodą [...], że nałożone na właścicieli ww. nieruchomości ograniczenia sposobu z nich korzystania (w związku z budową gazociągu) pozostają w zgodzie z obowiązującym dla tego terenu miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Potwierdza tę zgodność dodatkowo treść mającej walor ostateczności decyzji Burmistrza [...] o środowiskowych uwarunkowaniach z [...] lipca 2019 r. Nie mają zatem racji skarżący, stwierdzając, że oparta na takiej ocenie decyzja Wojewody [...] narusza art. 124 ust. 1 u.g.n. Rację ma również organ wywodząc, że w sprawie ziściła się przesłanka odnosząca się do negatywnego wyniku negocjacji pomiędzy inwestorem a właścicielami w przedmiocie dobrowolnego udostępnienia nieruchomości. Jak zasadnie zauważano w uzasadnieniu decyzji, obowiązujące przepisy ustawy nie regulują formy i przebiegu tego rodzaju rokowań, pozostawiając w tym zakresie stronom swobodę. Dopełnienie obowiązku ich przeprowadzenia, jako przesłanki wszczęcia postępowania o uzyskanie zezwolenia na zajęcie nieruchomości, oznacza natomiast taką sytuację, w której inwestor określił i zaproponował właścicielowi określone warunki uzyskania zgody na wykonanie prac, o jakich mowa w art. 124 ustawy, a druga strona ich nie zaakceptowała, lub też – jak miało to miejsce w sprawie – w ogóle nie odpowiedziała na propozycję przystąpienia do rokowań w tym zakresie. Jak wynika z akt sprawy do właścicieli kierowane była korespondencja przez P. sp. z o.o. z propozycją rozpoczęcia negocjacji jak też zawarcie odpowiedniej umowy służebności, która pozostała bez odpowiedzi. Także próby osobistego wcześniejszego przeprowadzenia z jedną ze współwłaścicielek (L. M.) w tym zakresie negocjacji zakończyły się fiaskiem - co potwierdza treść notatki służbowej z [...] września 2018 r., sporządzonej przez Kierownika Projektu Inwestycji Strategicznych spółki, której wiarygodności nie podważono. Do przełomu w tym zakresie nie doprowadziła także przeprowadzona [...] stycznia 2020 r. rozprawa administracyjna. Pasywna postawa właścicieli czyni zatem dalsze próby uzgodnienia z nimi istotnych warunków potencjalnej umowy za zbędne. Proces negocjacji nie może wszak – jak zasadnie wywodziły organy - przebiegać w nieskończoność, tj. dopóki jedna ze stron nie zmieni swojego stanowiska i w ogóle zechce prowadzić w tym względzie jakiekolwiek rokowania. Uzasadnione jest więc w takiej sytuacji wnioskowanie przez inwestora, że dalsza prowadzenie z właścicielami negocjacji (a w zasadzie próba ich efektywnego nawiązania) nie rokuje jakichkolwiek szans powodzenia, a przez to uznanie ich za zakończone. Taka ich zatem ocena przez organy orzekające w sprawie, była także w tych okolicznościach uzasadniona. W związku z czym także zarzut naruszenia skarżoną decyzją art. 124 ust. 3 u.g.n. jest chybiony. Konkludując zatem stwierdzić należy, że stan faktyczny sprawy w zakresie niezbędnym do podjęcia na gruncie norm prawa materialnego prawidłowego rozstrzygnięcia został ustalony przez organy w sposób wystarczający. Kluczowe z tego punktu widzenia okoliczności jak: zgodność zaplanowanej inwestycji celu publicznego w obszarze działek nr [...] i nr [...] z postanowieniami obowiązującego dla tego terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz kwestia negocjacji pomiędzy właścicielem i inwestorem, zostały – wbrew temu co sugerują skarżący - ustalone w sposób zgodny z obiektywnie istniejącą rzeczywistością i znajduje oparcie w zgromadzonym w aktach materiale dowodowym, którego ocena dokonana przez organy nie nosi znamion arbitralności. Samo natomiast rozstrzygnięcie sprawy, znajduje oparcie w treści normatywnej art. 124 ust. 1 u.g.n., co czyni skargę niezasadną. Skarżący zresztą poza zakwestionowaniem ustaleń poczynionych przez organy i formułowania względem decyzji zarzutu naruszenia art. 7 i 77 § 1 k.p.a., nie przedstawiają przekonującej argumentacji, która poprawność tych ustalenia by podważała. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), orzekł jak w sentencji. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nastąpiło na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.).