I SA/Wa 1574/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Wesołowska, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska, sędzia WSA Monika Sawa (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 marca 2021 r. sprawy ze skargi T. D. na decyzję Ministra Rozwoju z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2019 roku Minister Rozwoju (dalej: Minister/organ) po rozpatrzeniu wniosku T. D. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] października 2016 r., znak: [...], stwierdzającej nabycie przez gminę R., z mocy prawa z dniem [...] stycznia 1999 r., prawa własności nieruchomości, położonej w obrębie J., gm. R., zajętej pod ul. [...] w J., oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] m2. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wojewoda [...], działając na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. z 1998 r., Nr 133, poz. 872 ze zm.), decyzją nr [...] z dnia [...] października 2016 r., znak: [...], stwierdził nabycie przez gminę R., z mocy prawa z dniem [...] stycznia 1999 r., prawa własności nieruchomości, położonej w obrębie J., gm. R., zajętej pod ul. [...] w J., oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] m2. Pismem z dnia [...] czerwca 2018 r. T. D. wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. decyzji nr [...] z dnia [...] października 2016 r., podnosząc, iż w sprawie zaistniała przesłanka o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, bowiem - Wojewoda [...] nie uznał T. D. za stronę postępowania, gdyż nie został powiadomiony o wszczęciu postępowania, ani nie doręczono mu ww. decyzji z dnia [...] października 2016 r. Zawiadomieniem z dnia [...] sierpnia 2018 r. znak [...], Minister Inwestycji i Rozwoju poinformował strony o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] października 2016 r., znak: [...]. Po rozpatrzeniu wniosku, Minister Rozwoju, wskazał, że stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest instytucją procesową stanowiącą wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych, wyrażonej w art. 16 Kpa i w związku z tym wymaga jednoznacznego ustalenia zaistnienia przesłanki nieważności, określonej w art. 156 § 1 Kpa. Celem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest jedynie ustalenie, czy dana decyzja dotknięta jest jedną z wad enumeratywnie wymienionych wart. 156 § 1 Kpa. Minister odwołał się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który w wyroku z dnia 6 maja 2010 r. sygn. II OSK 739/09 (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych) wskazał, że ocena organu administracji, orzekającego w trybie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, dotyczy wyłącznie tego, czy kwestionowana w tym trybie decyzja jest dotknięta wadą, określoną w art. 156 § 1 Kpa. W tym więc postępowaniu organ nadzorczy nie poddaje analizie całego postępowania zwykłego, lecz jedynie, mając na uwadze zaskarżoną decyzję, kontroluje, czy jej wydanie może się wiązać z zaistnieniem którejkolwiek z przesłanek określonych w tym przepisie. W postępowaniu nieważnościowym nie ma więc, co do zasady, miejsca na prowadzenie postępowania dowodowego w takim zakresie, jaki jest wymagany w zwykłym postępowaniu administracyjnym. Organ podkreślił, że decyzja administracyjna może zostać uznana za wydaną "z rażącym naruszeniem prawa", o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, tylko wówczas, gdy w odniesieniu do niej spełnią się kumulatywnie następujące przesłanki: 1) oczywistość naruszenia prawa polegająca na widocznej prima facie, tzn. rzucającej się w oczy, sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną; 2) przepis, który został naruszony, nie wymaga przy jego stosowaniu wykładni prawa; 3) skutki, które wywołuje decyzja, są nie do pogodzenia z wymaganiami praworządności, które należy chronić nawet kosztem obalenia tej decyzji (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 marca 2012 r. sygn. akt III UK 77/11, LEX nr 1213420). Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności między treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki zaś, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 marca 2012 r. sygn. akt II OSK 2525/10, LEX nr 1145613). Zdaniem Ministra z akt sprawy wynika, iż zawiadomienie Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. zostało skierowane do T. D. oraz odebrane przez adresata w dniu [...] kwietnia 2016 r., o czym świadczy podpis wnioskodawcy na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Decyzja Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] października 2016 r. również została skierowana do T. D. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, iż ww. decyzja została odebrana przez N. M. - sąsiada. Zgodnie z art. 43 Kpa, w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli te osoby podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, w drzwiach mieszkania. Zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym, samo pobranie przesyłki przez domownika lub sąsiada, potwierdzone znajdującym się na zwrotnym potwierdzeniu odbioru podpisem, jest uznawane za oświadczenie, iż dana osoba zobowiązuje się przekazać przesyłkę adresatowi. Bez wpływu na skuteczność doręczenia pozostaje kwestia, czy faktycznie przesyłka została przekazana. Istotą doręczenia zastępczego jest bowiem już samo powstanie domniemania takiego przekazania, czyli samo pobranie przesyłki przez domownika, sąsiada lub dozorcę domu i pokwitowanie jej odbioru. Ponadto, skoro należy przyjąć, że decyzja została doręczona wnioskodawcy w sposób zastępczy, to takie doręczenie jest traktowane jak doręczenie bezpośrednio do rąk adresata, co powoduje, że adresata obciążają skutki działania osoby, której to rozstrzygnięcie doręczono tak, jakby zostało ono doręczone jej wprost - do rąk własnych (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 października 2016 r., sygn. akt II OSK 55/15, Legalis nr 1554058, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 września 2018 r., sygn. akt I OSK 2506/16, Legalis nr 1868831). Minister wskazał, że zgodnie z treścią wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2016 r., sygn. akt II OSK 3291/14, okoliczności związane z doręczeniem decyzji nie mogą być przyczyną stwierdzenia nieważności decyzji. Naruszenie prawa, które ma miejsce po wydaniu decyzji, a więc po wydaniu przez organ administracji aktu odpowiadającego wymogom określonym w art. 107 Kpa, nie ma w związku z tym znaczenia dla oceny, czy zaszła podstawa do stwierdzenia nieważności decyzji. Organ stwierdził, że kwestionowana decyzja Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] października 2016 r" znak: [...], nie zawiera wady kwalifikowanej, stanowiącej przesłankę do stwierdzenia jej nieważności. Zgodnie bowiem z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie Ministra materiał dowodowy zgromadzony przez Wojewodę [...] wskazuje na łączne spełnienie wszystkich przesłanek warunkujących zastosowanie w sprawie art. 73 ust. 1 ustawy z dnia [...] października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Decyzja Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] października 2016 r., znak [...], została wydana na podstawie art. 73 ww. ustawy z dnia 13 października 1998 r., zgodnie z którym nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, niestanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stały się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego. Z treści księgi wieczystej nr [...] oraz akt sprawy wynika, iż właścicielami działki nr [...] w dniu [...] grudnia 1998 r. były osoby fizyczne. Ponadto, zgodnie z uchwałą nr 245 Rady Narodowej m.st. Warszawy z dnia 26 maja 1988 r. w sprawie zaliczenia dróg publicznych na terenie m.st. Warszawy i województwa stołecznego warszawskiego do kategorii dróg lokalnych miejskich oraz dróg gminnych (Dz. Urz. Województwa Stołecznego Warszawskiego z 1988 r., nr 17, poz. 186), ul. [...] została zaliczona do dróg gminnych. Działka nr [...] była zajęta pod drogę publiczną, co potwierdza wyrys z mapy ewidencyjnej. Zgodnie z treścią pisma Wójta Gminy R. z dnia [...] stycznia 2015 r., znak [...], ul. [...] na dzień [...] grudnia 1998 r. posiadała nawierzchnię utwardzoną, wykonaną przez Gminę R. Wyposażona była w sieć wodociągową oraz utrzymywano ją zimą i latem. Minister wskazał ponadto, że T. D., wnioskodawca w niniejszym postępowaniu oraz współwłaściciel przedmiotowej nieruchomości, pismem z dnia [...] października 2014 r. złożył wniosek o wydanie decyzji potwierdzającej nabycie przez jednostkę samorządu terytorialnego z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości, oznaczonej jako działka nr [...] i wskazał w nim, iż przedmiotowa działka spełnia wszystkie warunki zawarte w art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Skoro w przedmiotowej sprawie zostały spełnione łącznie wszystkie przesłanki wynikające z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r., Wojewoda [...] był zobowiązany do stwierdzenia nabycia przez Gminę R., własności nieruchomości położonej w obrębie ewidencyjnym J., gm. R., oznaczonej jako działka nr [...]. Zdaniem Ministra kwestionowana decyzja Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] października 2016 r., nie narusza rażąco prawa. Uzasadniając swoje stanowisko Minister odwołał się do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, wskazując że ugruntowany jest w nim pogląd, iż organ badając, czy w sprawie zachodzą przesłanki wymienione w art. 156 § 1 Kpa, nie gromadzi nowego materiału dowodowego, który prowadziłby do nowych ustaleń faktycznych w sprawie (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2014 r" sygn. akt I OSK 2057/12, z dnia 30 października 2012 r" sygn. akt I OSK 1657/11, z dnia 1 sierpnia 2012r., sygn. akt I OSK 2384/11, z dnia 26 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OSK 642/11; publ. CBOSA). Badanie zaś przesłanki rażącego naruszenia prawa z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa oznacza obowiązek sprawdzenia jakie były ustalenia faktyczne organu wydającego weryfikowaną decyzję, czy znajdowały oparcie we wskazanym materiale dowodowym oraz, czy wypełniały one przesłanki zastosowanego przepisu prawnego, a jeżeli nie, to czy uchybienie to w sposób rażący odbiegało od prawidłowego stosowania tego przepisu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lutego 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2127/12; publ. CBOSA). Minister przytoczył również treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 czerwca 2014 r. sygn. akt I OSK 2878/12, w którym Sąd stwierdził, iż organ, prowadzący postępowanie nieważnościowe, nie kontroluje kwestionowanej decyzji pod względem zebrania w postępowaniu, które ona kończy, materiału dowodowego i dokonanej w nim jego oceny tak, jak ma to miejsce przy rozpoznawaniu odwołania. Po dokonaniu powyższej analizy, Minister stwierdził, że decyzja Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] października 2016 r" znak: [...], nie zawiera żadnych wad wymienionych enumeratywnie w art. 156 § 1 Kpa, pozwalających na stwierdzenie jej nieważności. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł T. D. (dalej: skarżący) zaskarżając ją w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. naruszenie art. 156 par. 1 pkt 2 kpa wyrażającym się w przyjęciu przez Ministra Rozwoju, że decyzja Wojewody [...] nr. [...] z dnia [...] października 2016 roku nie zawiera żadnych wad wymienionych enumeratywnie w art. 156 par. 1 kpa, podczas gdy: - organ rozpoznając wniosek nie uwzględnił absolutnie tego, że istnieje bardzo ścisły związek pomiędzy decyzją Wojewody [...] Nr. [...] i decyzją Starosty P. Nr. [...], - o doręczeniu decyzji Wojewody [...] nr. [...] sąsiadowi T. D. nie powiadomiono adresata, stosownie do art. 43 kpa, - Wojewoda [...] prowadził postępowanie administracyjne, zakończone wydaniem decyzji nr. [...] w sposób bardzo opieszały i przewlekły (ok. 3 lat), co znalazło następnie bezpośrednie przełożenie w oddaleniu wniosku T. D. w przedmiocie wypłaty odszkodowania Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie od organu administracji publicznej na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że w jego ocenie wydana przez Ministra Rozwoju decyzja jest sprzeczna "z prawem a przede wszystkim z art. 156 kpa. Organ wydający decyzję nie rozpoznał wszystkich przesłanek określonych w tym przepisie. Ograniczono się jedynie do stwierdzenia, że T. D. otrzymał zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego' oraz samą decyzję Wojewody [...]. Nie uwzględniono natomiast, że istnieje bardzo ścisły związek pomiędzy decyzją Wojewody [...] Nr. [...] i decyzją Starosty P. Nr. [...]. W dniu [...] grudnia 2016 roku Starosta P. wydał decyzję nr. [...], na mocy której odmówiono T. D. ustalenia i wypłaty odszkodowania z tytułu nabycia przez Gminę R. części działki o nr. ewidencyjnym [...] o powierzchni [...] ha. Tymczasem decyzja Nr. [...] Wojewody [...] potwierdzająca nabycie działki nr. [...] na rzecz Gminy R. została wydana w dniu [...] października 2016 roku, co w ocenie Starosty P. stanowiło warunek ukończenia postępowania administracyjnego i wydania decyzji nr. [...]. Starosta P. z rozpoznaniem wniosku T. D. o odszkodowanie czekał aż do momentu wydania decyzji przez Wojewodę [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości i podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest do zbadania, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, powoływana dalej jako "ppsa"). Rozpoznając przedmiotową sprawę według wskazanych wyżej kryteriów, sąd doszedł do przekonania, że skarga nie jest uzasadniona, a zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Poza sporem pozostaje fakt, że postępowanie toczące się w sprawie nieważności decyzji administracyjnej jest postępowaniem nadzwyczajnym i stanowi formę nadzoru. Postępowanie nadzorcze prowadzone jest na podstawie przepisów art. 156-158 k.p.a. i podlega podobnym regułom procesowym jak postępowanie zwykłe, inny jest jednak przedmiot obu postępowań. W postępowaniu nadzorczym przedmiotem jest z reguły ostateczna decyzja i ustalenie, czy została ona wydana z wadami, o których stanowi art. 156 § 1 k.p.a. Organ w postępowaniu nadzorczym powinien badać nie tylko samą treść decyzji oraz zachowanie przepisów procedury administracyjnej przy jej wydawaniu, ale również ustalić, czy weryfikowane rozstrzygnięcie nie narusza rażąco przepisów prawa materialnego będących podstawą jego wydania. Organ w toku postępowania bada m.in. prawidłowość gromadzenia materiału dowodowego, tym samym sprawdza, czy przy wydawaniu decyzji podlegającej weryfikacji zostały spełnione ustawowe wymagania warunkujące wydanie orzeczenia zgodnego z prawem. W dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, że rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) zachodzi wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu, a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Charakterystycznym dla rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie. Należy mieć bowiem na uwadze, że decyzje, które są ostateczne i znajdują się w obiegu prawnym podlegają domniemaniu legalności chyba, że w sposób oczywisty i niewątpliwy domniemanie to zostanie obalone. Potwierdzeniem dla takiego sformułowania jest treść przepisu art. 16 k.p.a. ustanawiającego zasadę trwałości decyzji. Podkreślić także należy, że wobec decyzji wydanej bez podstawy prawnej lub rażąco naruszającej prawo, niewykonalnej i takiej, która może wywołać czyn zagrożony karą, może nastąpić stwierdzenie nieważności nawet po upływie 10 lat od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji. Dlatego też organ nadzoru winien z należytą starannością określić przedmiot prowadzonego postępowania nadzorczego, a swoje racje decyzyjne jasno przedstawić, zgodnie z treścią art. 107 § 3 k.p.a., w uzasadnieniu wydanego orzeczenia. W ocenie Sądu orzekającego tym wymogom sprostał organ nadzoru w przedmiotowej sprawie. W niniejszej sprawie kontroli Sądu została poddana decyzja Ministra Rozwoju z [...] czerwca 2019 roku, którą to decyzją po rozpatrzeniu wniosku T. D. Minister odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] października 2016 r., znak: [...], stwierdzającej nabycie przez gminę R., z mocy prawa z dniem [...] stycznia 1999 r., prawa własności nieruchomości, położonej w obrębie J., gm. R., zajętej pod ul. [...] w J., oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] m2. Oceniana w postępowaniu nadzorczym decyzja Wojewody [...] nr 4268/2016 z dnia [...] października 2016 r., została wydana na podstawie ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (dalej: ustawa), zatem w aspekcie zgodności z przepisami tej ustawy decyzja ta była oceniana. Podkreślić ponownie należy, że rażące naruszenie prawa zachodzi w przypadku, gdy czynność zmierzająca do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona, stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, lecz o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny, tzn. gdy treść decyzji jest jednoznacznie sprzeczna z treścią określonego przepisu prawa i gdy rodzaj tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być akceptowana jako rozstrzygnięcie wydane przez organy praworządnego państwa. Nie będzie zatem kwalifikowanym naruszeniem prawa sytuacja, gdy organ przyjmuje któryś z dopuszczalnych wariantów interpretacyjnych przepisu prawa, ani sytuacja, gdy organ przeprowadza ocenę materiału dowodowego w sposób mieszczący w granicach zasady swobodnej oceny dowodów. Przechodząc do oceny decyzji będącej przedmiotem postępowania należy powtórzyć, że decyzja Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] października 2016 r., znak [...], została wydana na podstawie art. 73 ustawy powołanej wyżej ustawy z dnia 13 października 1998 r., zgodnie z którym nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, niestanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stały się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego. Organ nadzoru analizując zgromadzony w postępowaniu zwykłym materiał dowodowy uznał, że wszystkie przesłanki z art. 73 zostały w sprawie spełnione a Wojewoda nie naruszył powołanego przepisu. Z treści księgi wieczystej nr [...] oraz akt sprawy wynika bowiem, jak zasadnie wskazuje organ, iż właścicielami działki nr [...] w dniu [...] grudnia 1998 r. były osoby fizyczne a nie Skarb Państwa czy jednostki samorządu terytorialnego. Ponadto, zgodnie z uchwałą nr 245 Rady Narodowej m.st. Warszawy z dnia 26 maja 1988 r. w sprawie zaliczenia dróg publicznych na terenie m.st. Warszawy i województwa stołecznego warszawskiego do kategorii dróg lokalnych miejskich oraz dróg gminnych (Dz. Urz. Województwa Stołecznego Warszawskiego z 1988 r., nr 17, poz. 186), ul. [...] została zaliczona do dróg gminnych. Działka nr [...] była zajęta pod drogę publiczną, co z kolei potwierdza wyrys z mapy ewidencyjnej. Organ przywołał także treść pisma Wójta Gminy R. z dnia [...] stycznia 2015 r., znak [...], z którego wynika, że ul. [...] na dzień [...] grudnia 1998 r. posiadała nawierzchnię utwardzoną, wykonaną przez Gminę R. Wyposażona była w sieć wodociągową oraz utrzymywano ją zimą i latem. Tym samym zostały spełnione przesłanki zarówno władania jak i zajętości przedmiotowej nieruchomości przez jednostkę samorządu terytorialnego. Znamienne jest także , na co zwrócił uwagę Minister, że to T. D. jako współwłaściciel przedmiotowej nieruchomości, pismem z dnia [...] października 2014 r. wystąpił o wydanie decyzji potwierdzającej nabycie przez jednostkę samorządu terytorialnego z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości, oznaczonej jako działka nr [...] i wskazał w nim, iż przedmiotowa działka spełnia wszystkie warunki zawarte w art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Minister zasadnie uznał, że skoro zostały spełnione łącznie wszystkie przesłanki wynikające z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r., Wojewoda [...] prawidłowo stwierdził nabycie przez Gminę R., własności nieruchomości położonej w obrębie ewidencyjnym J., gm. R., oznaczonej jako działka nr [...], tym samym decyzja Wojewody [...] nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 kpa. Nie stanowi również podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] października 2016 r okoliczność, że decyzja ta została odebrana przez N. M. (sąsiada skarżącego) gdyż została skierowana do T. D. Zgodnie z art. 43 Kpa, w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli te osoby podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, w drzwiach mieszkania. Zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym, samo pobranie przesyłki przez domownika lub sąsiada, potwierdzone znajdującym się na zwrotnym potwierdzeniu odbioru podpisem, jest uznawane za oświadczenie, iż dana osoba zobowiązuje się przekazać przesyłkę adresatowi. Bez wpływu na skuteczność doręczenia pozostaje kwestia, czy faktycznie przesyłka została przekazana. Istotą doręczenia zastępczego jest bowiem już samo powstanie domniemania takiego przekazania, czyli samo pobranie przesyłki przez domownika, sąsiada lub dozorcę domu i pokwitowanie jej odbioru. Ponadto, skoro należy przyjąć, że decyzja została doręczona wnioskodawcy w sposób zastępczy, to takie doręczenie jest traktowane jak doręczenie bezpośrednio do rąk adresata, co powoduje, że adresata obciążają skutki działania osoby, której to rozstrzygnięcie doręczono tak, jakby zostało ono doręczone jej wprost - do rąk własnych. Istotą doręczenia zastępczego jest bowiem już samo powstanie domniemania takiego przekazania, czyli samo pobranie przesyłki przez domownika oraz pokwitowanie jej odbioru. Samo oświadczenie strony, że dana osoba nie była osobą upoważnioną do odbioru przesyłki, jest niewystarczające do podważenia skuteczności doręczania zastępczego. Ustawodawca nie wiąże z kwestią upoważnienia żadnych konsekwencji w zakresie skuteczności doręczania zastępczego. Z powyższych względów w sytuacji, gdy nie można wykazać ewidentnego i rażącego naruszenia prawa, stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji stałoby w sprzeczności z ogólną zasadą trwałości decyzji administracyjnych, wyrażoną w art. 16 Kpa. Sąd zwraca uwagę, że powołana przez skarżącego decyzja starosty piaseczyńskiego stanowi wprawdzie konsekwencję decyzji będącej przedmiotem oceny tj. decyzji Wojewody [...] z [...] października 2016 r., w tym sensie, że przejęcie nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa rodzi obowiązek wypłaty odszkodowania na rzecz podmiotu będącego uprzednio właścicielem nieruchomości. Niemniej rozstrzygnięcie w zakresie odszkodowania następuje w drodze odrębnej decyzji. Także długotrwałe prowadzenie postępowania nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji. "Opieszałość" w wydaniu decyzji może być przedmiotem kontroli sądu w następstwie rozpoznania skargi o bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W świetle powyższego stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, w tym wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania. Organ orzekający w sprawie rozpatrzył całokształt materiału dowodowego (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.) i dokonał prawidłowej oceny przesłanek art. 156§ 1 pkt 2 kpa a swoje stanowisko w wyczerpujący sposób uzasadnił. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie 151 ppsa orzekł jak w sentencji