I SA/Wa 148/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bożena Marciniak, Sędziowie sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik (spr.), sędzia WSA Przemysław Żmich, Protokolant referent Agata Szczepanik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich z dnia 10 listopada 2020 r. nr KR II R 43/19 w przedmiocie uchylenia decyzji ustalającej odszkodowanie za nieruchomość oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z 10 listopada 2020 r., nr KR II R 43/19, Komisja do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich (dalej: "Komisja"), działając na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 4a ustawy z 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa (Dz. U. z 2018 r., poz. 2267 oraz z 2020 r, poz. 1709), uchyliła w całości decyzję Prezydenta m. st. Warszawy (dalej: "Prezydent", "organ") z 5 grudnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania oraz przekazała temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia. Decyzja Komisji została wydana w poniższym stanie faktycznym i prawnym. Postanowieniem z 26 listopada 2019 r. Komisja wszczęła postępowanie rozpoznawcze dotyczące powyższej decyzji Prezydenta nr [...] ustalającej na rzecz W. K. odszkodowanie w wysokości 6 518 000,00 zł za część przejętej - dekretem z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz.U Nr 50, poz. 279, dalej: "dekret warszawski") - nieruchomości, położonej w Warszawie przy ulicy [...], pochodzącej z nieruchomości hipotecznej oznaczonej jako "[...] hip. [...]", w części dotyczącej dz. ew. nr [...] z obrębu [...]. Komisja zawiadomiła właściwe organy oraz sądy o wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie oraz zwróciła się do Społecznej Rady o wydanie opinii w przedmiocie decyzji nr [...]. W dniu 1 października 2020 r. Społeczna Rada złożyła opinię, wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji ww. Prezydenta m. st. Warszawy w całości. Komisja ustaliła, że działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...] o powierzchni 3943 m2, wchodzi w skład gruntów stanowiących dawną nieruchomość hipoteczną "[...] " o powierzchni 22.561,40 m2. Zgodnie z ustaleniami organu z gruntów dawnej nieruchomości hipotecznej oprócz dz. ew. nr [...] wyodrębniono następujące działki: – dz. ew. nr [...], stanowiąca fragmenty ul. [...] - część o pow. 59 m2, – dz. ew. nr [...], stanowiąca fragment ul. [...] - część o pow. 397 m2, – dz. ew. nr [...], stanowiąca fragment ul. [...] - część o pow. 355 m2, – dz. ew. nr [...] - część o pow. 923 m2 (łączna powierzchnia działki wynosi 1513 m2), – dz. ew. nr [...] (obecnie podzielona) - pow. 12 229 m2, – dz. ew. nr [...] - pow. 645 m2, – dz. ew. nr [...] - pow. 3442 m2. Zgodnie z pismem Urzędu Dzielnicy [...] z 10 stycznia 1994 r. nieruchomość warszawska przy ul. [...] i [...], to obecnie ul. [...] od nr [...] do nr [...]. Z treści zaświadczenia Sądu Grodzkiego w Warszawie - Oddział Ksiąg Wieczystych z 20 czerwca 1947 r. nieruchomość "[...] Nr [...] d. [...]", rej. hip. [...], uregulowana była jawnym wpisem na imię J. F., na mocy aktów kupna z 16 marca 1925 r. i 17 października 1925 r. Objęcie przez gminę m.st. Warszawa ww. nieruchomości (stanowiących przedmiot decyzji Prezydenta m.st. Warszawy nr [...]) nastąpiło 13 sierpnia 1948 r., tj. z dniem ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Rady Narodowej i Zarządu Miejskiego m. st. Warszawy Nr [...]. W dniu 7 lutego 1949 r. J. F. złożył wniosek o przyznanie prawa własności czasowej z czynszem symbolicznym do gruntu wskazanej wyżej nieruchomości. Orzeczeniem administracyjnym z 24 maja 1965 r., nr [...] Prezydium Rady Narodowej m. st. Warszawy (dalej: "Prezydium") odmówiło dawnemu właścicielowi ustanowienia użytkowania wieczystego, co do części gruntu nieruchomości warszawskiej położonej przy ul. [...] nr hip. [...] o powierzchni 0,40 ha, albowiem teren ten przeznaczony został pod budowę warsztatów i pracowni [...] - wchodzącego w skład obszaru objętego decyzją o lokalizacji nr [...] z 15 września 1964 r. Prezydium przyjęło że korzystanie przez wnioskodawcę z gruntu będącego przedmiotem odmowy nie da się pogodzić z przeznaczeniem terenu według planu zagospodarowania przestrzennego. Prezydium nie rozpoznało wniosku J. F. w całości. Wnioskiem z 20 lipca 1965 r. Prezydium wystąpiło do Sądu Powiatowego dla [...] o ujawnienie tytułu własności Skarbu Państwa do nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] nr hip. "[...] nr [...]". Decyzją z 28 maja 1992 r., nr [...], Wojewoda [...], na podstawie art.18 ust. 1 ustawy 2 dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz.U. Nr 32, poz. 191 i Nr 43, poz. 253) w związku z art. 5 ust. 1 tej ustawy stwierdził nabycie przez [...] z mocy prawa w dniu 27 maja 1990 r. nieodpłatnie własności zabudowanej nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] oznaczonej w ewidencji gruntów w jednostce ewidencyjnej Warszawa- [...] obręb ewidencyjny [...] dz. ew. nr [...]. Wnioskiem z 25 maja 2010 r. W. P. (następca prawny J. F.) reprezentowany przez J.P. wystąpił o odszkodowanie za część nieruchomości o pow. 3943 m2 położonej w Warszawie przy ul. [...] stanowiącej obecnie działkę ew. [...] z obr. [...] pochodzącą z nieruchomości hipotecznej ozn. jako "[...] hip. [...]." Z akt sprawy wynika bowiem, że postanowieniem z 31 maja 1985 r., sygn. akt II [...], Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy w Warszawie stwierdził, że spadek po J. F. zmarłym w Warszawie [...] 1985 r. nabyła na mocy testamentu z 13 stycznia 1977 r. żona H. F. w całości. Postanowieniem z 16 grudnia 1991 r, sygn. akt [...], Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie stwierdził, że spadek po H. F. z d. P. zmarłej [...] 1991 r. w Warszawie na podstawie ustawy nabył w całości bratanek W. P. W dniu 4 maja 2010 r. (Rep. [...]) W. P. udzielił J. P. pełnomocnictwa do wszczynania i prowadzenia wszelkich postępowań administracyjnych dotyczących dawnej nieruchomości hipotecznej "[...] hip. [...]." Zgodnie z pełnomocnictwem dopuszczono także ustanawianie dalszych pełnomocników (str. 5 aktu notarialnego [§ 3 ust. 2 pkt 1]). Umową sprzedaży spadku z 13 lipca 2011 r. (Rep. [...]) W.P. za 1 200 000 zł sprzedał W.K. spadek po H. F. W umowie tej strony postanowiły, że zbycie obejmuje wszelkie przypadające spadkobiercy prawa majątkowe w szczególności wszelkie przysługujące mu roszczenia o odszkodowanie wynikające z art. 215 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - w odniesieniu do części gruntu dawnej nieruchomości hipotecznej "[...] hip. Nr [...] d. [...]". Fragment aktu wskazywał, że: "przedmiotem dokumentowanej niniejszym aktem umowy jest zbycie wszystkiego co wchodzi w skład masy spadku w szczególności prawa i roszczenia do części gruntu dawnej nieruchomości hipotecznej "[...] hip. [...] d. [...]" o obszarze 22 561,40 m2". Decyzją z 5 grudnia 2012 r., nr [...], Prezydent m.st. Warszawy - na podstawie art. 215 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2010 r., Nr 102, poz. 651 z późn. zm., dalej: "u.g.n.") - orzekł o ustaleniu na rzecz W. K. odszkodowania w wysokości 6.158.000,00 zł. Zgodnie z tym przepisem "Przepisy ustawy dotyczące odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości stosuje się odpowiednio do domu jednorodzinnego, jeżeli przeszedł on na własność państwa po dniu 5 kwietnia 1958 r., oraz do działki, która przed dniem wejścia w życie dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy mogła być przeznaczona pod budownictwo jednorodzinne, jeżeli poprzedni właściciel bądź jego następcy prawni zostali pozbawieni faktycznej możliwości władania nią po dniu 5 kwietnia 1958 r. W ramach przyznanego odszkodowania poprzedni właściciel bądź jego następcy prawni mogą otrzymać w użytkowanie wieczyste działkę pod budowę domu jednorodzinnego. Prezydent analizując przesłanki zawarte w art. 215 ust. 2 u.g.n. ocenił, że zgodnie z ogólnym planem zabudowania m.st. Warszawy zatwierdzonym przez Ministerstwo Robót Publicznych 11 sierpnia 1931 r., obowiązującym w dacie wejścia w życie dekretu z dnia 26 października 1945 r., nieruchomość położona przy ul. [...] znajdowała się w strefie III, w której obowiązywała zabudowa luźna lub grupowa o 3 kondygnacjach oraz 30% powierzchni zabudowania. Zdaniem organu nieruchomość położona przy ul. [...] mogła być więc przed dniem wejścia w życie dekretu z dnia 26 października 1945 r. przeznaczona pod budownictwo jednorodzinne (pierwsza przesłanka). Analizując drugą przesłankę, tj. pozbawienia faktycznej możliwości władania działką po dniu 5 kwietnia 1958 r. – organ przyjął, że nieruchomość została przejęta pod budowę warsztatów i pracowni Centralnego [...], albowiem w dniu 15 września 1964 r. Prezydium Rady Narodowej Warszawa- [...], wydało decyzję o lokalizacji szczegółowej Nr [...] pod budowę warsztatów i pracowni C.L.G. na terenie położonym w Warszawie [...] przy ul. [...], który został oznaczonym na szkicu [...] literami A,B,C,D,A. Wskazano, że protokołem zdawczo-odbiorczym sporządzonym w dniu 13 maja 1966 r. przedstawiciel Prezydium Rady Narodowej Warszawa- [...] przekazał na rzecz inwestora Centralnego [...] teren położony przy ul. [...]. Na podstawie opinii wykonanej przez geodetę uprawnionego organ wskazał, że do roku 1965, kiedy zostały wykonane pomiary sytuacyjne - dla terenu na którym znajduje się działka ewidencyjna [...] nie istniała zabudowa. Następnie stwierdził, że w dniu 21 maja 1965 r. Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej Warszawa- [...] wydało pozwolenie na wykonanie robót budowlanych dla Centralnego [...] na nieruchomości położonej przy ul. [...] według projektu zatwierdzonego w dniu 17 listopada 1964 r. Nr [...]. Wobec powyższego, zdaniem Prezydenta, byli właściciele utracili faktyczną możliwość władania nieruchomością po dni 5 kwietnia 1958 r. a zatem spełnione zostały obie przesłanki kwalifikujące ww. nieruchomość do wypłacenia odszkodowania za działkę budowlaną. Odszkodowanie ustalono w zgodzie ze sporządzonym operatem szacunkowym z 23 lipca 2012 r. przez rzeczoznawcę majątkowego. Prokuratura Regionalna we Wrocławiu w grudniu 2018 r. wniosła sprzeciw od ostatecznej decyzji Prezydenta z 5 grudnia 2012 r., zarzucając wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), - tj.: – art. 215 ust. 2 u.g.n., polegającym na zaniechaniu zbadania wszystkich przesłanek wymienionych w ww. artykule, w szczególności daty utraty faktycznej możliwości władania nieruchomością i w konsekwencji błędnym przyjęciu, że poprzedni właściciel nieruchomości miał możliwość korzystania z tej części nieruchomości hip. o powierzchni 3943 m2 i potencjalnie mógł nią władać jeszcze po 5 kwietnia 1958 r., podczas gdy powyższa nieruchomość już w 1950 r. znajdowała się we władaniu Centralnego [...], który na wymienionym terenie wybudował Stację [...], która przebudowana została w latach 1964/1965 na potrzeby Centralnego [...] w Warszawie; – art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia przez organ wszelkich czynności niezbędnych do pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, w tym zaniechanie zgromadzenia wszelkiej dokumentacji związanej - tak z realizacją inwestycji na stanowiącym przedmiot postępowania terenie w latach 60-tych - tj. przebudowy stacji tankowania gazu, jak i wybudowania tej stacji w latach 1950-1952 r., a w konsekwencji dokonanie oceny faktycznej i prawnej w oparciu o niekompletnego materiał dowodowy, co skutkowało wydaniem wadliwej decyzji końcowej. Postanowieniem z 7 stycznia 2020 r., nr [...], Wojewoda [...] zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie sprzeciwu Prokuratora, powołując się na art. 26 pkt 1 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. Komisja, powołaną na wstępie decyzją z 10 listopada 2020 r., nr KR II R 43/19, uchyliła decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z 5 grudnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia na rzecz W. K. odszkodowania w wysokości 6 518 000 zł za wyżej opisaną nieruchomość położoną w Warszawie. Odnosząc się do pierwszej przesłanki – planistycznej, w ocenie Komisji, nie można stwierdzić tak jak Prezydent, że została ona spełniona. Prezydent ustalił, że zgodnie z ogólnym planem zabudowania m. st. Warszawy zatwierdzonym przez Ministerstwo Robót Publicznych w dniu 11 sierpnia 1931 r., obowiązującym w dacie wejścia w życie dekretu z dnia 26 października 1945 r., nieruchomość znajdowała się w strefie III, w której obowiązywała zabudowa luźna lub grupowa o 3 kondygnacjach oraz 30% powierzchni zabudowania, co nie wyklucza budownictwa jednorodzinnego. W ocenie Komisji analiza materiału dowodowego nie pozwala jednak na precyzyjne ustalenie w jakiej określonej strefie planu rzeczywiście działka się znajduje. Na poczynienie takich kategorycznych ustaleń nie pozwala zwłaszcza mapa ze wskazanymi orientacyjnie strefami zabudowy oraz naniesione prowizorycznie na tę mapę ogólne zarysy działki ewidencyjnej nr [...] bez wskazania punktów odniesienia (por. teczka "[...]; "[...]hip. [...] d. [...] z dopiskiem "akta sprawy"; k. [...]). Komisja podniosła, że wykreślenie to sporządzone zostało co prawda przez geodetę, ale jest ono nieczytelne i nieprecyzyjne - nie zawarto w nim wykreśleń dawnych działek hipotecznych, oraz współczesnych działek ewidencyjnych. W związku z powyższym niemożliwym jest w tym zakresie zweryfikowanie rzeczywistego położenia określonych działek w danej strefie w sposób precyzyjny. Dalej wskazała, że gdyby dosłownie traktować wykreślenie zawarte na karcie 89 ww. akt, to przyjmując - jak wskazano na marginesie mapy - skalę mapy jako 1: 5000, boki działki nr [...] mają odpowiednio: około 50 m oraz 72,5 m (na mapie długość północnej krawędzi działki wynosi 10 mm a południowej 9 mm oraz długości 14 mm) co daje powierzchnię około 3625 m2, podczas gdy z księgi wieczystej nieruchomości stanowiącej dz. ew. nr [...] KW nr [...] wynika, że powierzchnia ta wynosi 3943 m2. Podobnie uwagi Komisja podniosła w odniesieniu do mapy z wykreśleniem geodety znajdującej się na k. 87. Na tym wykreśleniu po przeanalizowaniu mapy o skali 1:10000 krawędzie nieruchomości wynoszą około 4,5 mm (co daje 45 m w rzeczywistości) oraz między 6,5 a 7 mm (co daje 65-70 m w terenie). Z takiego wykreślenia wynika, że działka nr [...] ma mieć między 2925 m2 a 3150 m2. Komisja stwierdziła, że ww. wykreślenie stanowi dokument prywatny (podpisany przez A. R.). Dokumenty prywatne stanowią jedynie dowód na to, że zawarte w nich oświadczenie pochodzi od wystawcy, lecz nie przesądzają o zgodności zawartych w nich twierdzeń ze stanem faktycznym. Ponadto, wykreślenie to zostało wykonane na zlecenie strony postępowania, nie mogło więc zastępować dowodu z opinii biegłego przeprowadzonego przez organ. Tym samym zachodzą uzasadnione wątpliwości co do bezstronności ww. osoby sporządzającej przedmiotowe opracowanie. Komisja podkreśliła także, że plan zabudowy z 1931 r. jest ogólnikowy, a w związku z tym brak było możliwości precyzyjnego nałożenia go na plan określający przebieg dawnych działek hipotecznych przez osobę nieposiadającą odpowiedniej wiedzy specjalistycznej. Co oznacza, że zasadnym było powołanie biegłego specjalisty geodety na okoliczność sporządzenia precyzyjnego opracowania zawierającego wykreślenie granic dawnych działek hipotecznych na tymże planie i odniesienia go do stref zabudowy wskazanych na planie z 1931 r., czego Prezydent nie uczynił. Następnie Komisja zwróciła uwagę, że w operacie szacunkowym (rzeczoznawca P. C.) z 14 września 2015 r. dotyczącym dawnej nieruchomości hipotecznej a przygotowanym w związku z postępowaniem dotyczącym działki ewidencyjnej [...] z obrębu [...] wskazano odnośnie planu zagospodarowania przestrzennego z 1931 r., że ,,Plan ten nie obejmował swoim zakresem przedmiotowej nieruchomości, w 1931 r. była ona położona poza granicami Warszawy" (...). Zgodnie z treścią tego planu teren, na którym znajdowała się przedmiotowa nieruchomość przeznaczony był: - strefa III i VI; - sposób zabudowy: grupowy i zwarty; - ilość kondygnacji: 3 i 6; - powierzchnia zabudowy: 30% i 70%". Ponadto zaznaczono, że "Z uwagi na cel i zakres wyceny oraz sposób użytkowania gruntów przyległych w 1945 roku i związane z tym uwarunkowania prawne, do dalszych obliczeń przyjęto, że teren, na którym znajduje się przedmiotowa nieruchomość mógł być przeznaczony pod zabudowę budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym". Zdaniem Komisji powyższe stanowisko odnosi się nie tylko do działki ewidencyjnej nr [...], lecz do wszystkich działek powstałych z przekształcenia dawnej nieruchomości hipotecznej [...] (w tym sąsiedniej działki ewidencyjnej nr [...]). Argumentując dalej Komisja stwierdziła, że w przekazanej (wraz z pismem J. P. z 29 listopada 2010 r.) opinii przygotowanej przez geodetę A. R. wskazano natomiast, że nieruchomość położona przy ul. [...] znajdowała się w strefie [...] z przeznaczeniem pod zabudowę luźną lub grupową o wysokości max. do 2 kondygnacji, powierzchnia zabudowy 30%.Dodatkowo do opinii dołączono wykreślenie granic działki na tle planu zagospodarowania z 1931 r., ale nie odniesiono granic działki do pomiarów geodezyjnych. Z kolei, zdaniem Prezydenta (który wskazał to w uzasadnieniu decyzji [...]): ,,(...) nieruchomość położona przy ul. [...] znajdowała się w strefie III, w której obowiązywała zabudowa luźna lub grupowa o 3 kondygnacjach oraz 30% powierzchni zabudowania." Wobec powyższego Komisja stwierdziła, że Prezydent w zakresie pierwszej przesłanki nie wskazał dlaczego przyjął taką, a nie inną wersję dotyczącą znajdowania się gruntu w strefie określonej zabudowy i jednocześnie dlaczego odmówił wiary innym dowodom. Prezydent zaniechał także oceny operatów szacunkowych znajdujących się w aktach sprawy. Zdaniem Komisji, Prezydent nie poczynił także dostatecznych i prawidłowych ustaleń co do zaistnienia drugiej przesłanki - czyli utraty możliwości faktycznego władania nieruchomością przez byłego właściciela właścicieli po 5 kwietnia 1958 r. Prezydent stwierdził w uzasadnieniu decyzji, że z analizy dokumentacji wynika, iż pozbawienie byłych właścicieli faktycznej możliwości władania nieruchomością nastąpiło po dniu 5 kwietnia 1958 r., a zatem spełnione zostały obie przesłanki kwalifikujące ww. nieruchomość do wypłacenia odszkodowania za działki budowlane. Komisja zauważyła jednak, że wśród materiału dokumentacyjnego, w skoroszycie opisanym znakami: "[...]; ul. [...]" (stanowiącym załącznik do pisma Biura Spraw Dekretowych Urzędu m.st. Warszawy z 5 września 2018 r. K. 342 t. II akt czynności Sprawdzających [...]) oprócz wskazanej przez Prezydenta decyzji Prezydium Rady Narodowej Warszawa-[...]z 15 września 1964 r., nr [...] o lokalizacji szczegółowej pod budowę warsztatów i pracowni C.L.G. na terenie położonym w Warszawie-[...] przy ul. [...], znajduje się pismo Zjednoczenia [...] (dalej: ZPC) z 26 kwietnia 1965 r., skierowane do Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy (skoroszyt "[...]; ul. [...]" k. [...]). Pismo to zawiera wniosek o przekazanie terenu przy ul. [...] Centralnemu [...]. W piśmie tym wskazano m.in., że "na powyższym terenie znajdowała się stacja tankowania gazu", która "od połowy 1963 r. została unieruchomiona'''. ZPC we wniosku ponadto wskazało, że budynki przy ul. [...] po unieruchomieniu stacji tankowania pozostawały bez właściwego wykorzystania". Powyższe (również w powiązaniu z notatką z k. [...]) oznacza, że nieruchomość ta rzeczywiście nie była użytkowana w 1965 r., ale w połowie roku 1963 przerwano działalność istniejącej tam wcześniej stacji. W ocenie Komisji, powyższe dokumenty powinny w organie wzbudzić wątpliwości i skłonić do dokładnego zbadania okoliczności utraty władztwa przez dawnego właściciela. Błędne było więc przyjęcie przez Prezydenta, że dawny właściciel utracił faktyczną możliwość korzystania z tej nieruchomości w związku z decyzją lokalizacyjną z 15 września 1964 r, skoro do połowy 1963 r. znajdowała się już stacja tankowania gazu. Oczywiście nie przesądza to, zdaniem Komisji, że utrata władztwa nastąpiła przed 5 kwietnia 1958 r., ale zdecydowanie podważa stan faktyczny ustalony w decyzji nr [...]. Komisja podniosła także, iż Prokurator Regionalny we Wrocławiu wnosząc sprzeciw od decyzji nr [...]r. wskazał również, że dokumenty, dotyczące losów nieruchomości położonej przy ul. [...] o powierzchni 0,4 ha, potwierdzają, iż utrata faktycznej możliwości władania tym gruntem przez dawnego właściciela nastąpiła wcześniej niż w 1964 r., jak to przyjęto w skarżonej decyzji. Również, zdaniem Prokuratora, analiza dokumentacji dotyczącej przedsięwzięcia budowlanego zrealizowanego na opisanym gruncie w latach 60-tych przez Centralne [...] w Warszawie wskazuje, że nie była to pierwsza inwestycja realizowana przez jednostkę państwową na tym terenie. Komisja wskazała za Prokuratorem, że budowa [...]polegała na rozbudowie i przebudowie posadowionych tam obiektów po byłej tankowni gazu, ze zmianą ich przeznaczenia na laboratorium dla Centralnego [...]. Zdaniem Prokuratora treść przywołanych dokumentów - pozostających w dyspozycji Urzędu Dzielnicy [...] Wydział Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...]- wskazywała na konieczność poszukiwania dokumentacji poprzedniej inwestycji zlokalizowanej na nieruchomości warszawskiej ul. [...]. Ujawniono ją w zasobach Biura Organizacji Urzędu m. st. Warszawy - przechowywana jest w zbiorze z WUIA pod sygn. ,, [...]". W ocenie Prokuratora inwestycje na terenie obecnej działki nr [...] rozpoczęły się decyzją z 23 października 1950 r. nr [...], którą Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy zatwierdziło projekt budowy stacji tankowania gazu wraz z ogrodzeniem na nieruchomości [...], oznaczonej i zrealizowanej ostatecznie przy ul. [...] j pod numerem [...], dla inwestora - Zakładów [...]w [...]. Zdaniem Prokuratora wynika to z dokumentacji związanej z pozwoleniem na użytkowanie ww. inwestycji z 1952 r. - dokumenty wskazują, że na tym terenie wzniesiono budynek główny stacji tankowania gazu oraz budynek magazynu i że to właśnie te budynki były wymienione w projekcie wstępnym inwestycji realizowanej w 1964 r. przez Centralne [...] w Warszawie (wskazano, że budynek tankowni gazu i budynek (magazyn) gazu sprężonego zostaną zaadoptowane i przebudowane na potrzeby inwestycji - dla potrzeb laboratorium). Dalej Komisja stwierdziła, że w ocenie Prokuratora przywołany archiwalny materiał wyraźnie dowodzi, iż co najmniej od 1952 r., to jest od czasu zrealizowania budowy i otrzymania pozwolenia na użytkowanie stacji tankowania gazu, dawny właściciel utracił faktyczną możliwość korzystania z tej nieruchomości, a ona sama pozostawała od tego czasu w faktycznym użytkowaniu jednostek publicznych zajmujących się gazownictwem. Inwestycja z lat 60-tych stanowiła jedynie przebudowę i rozbudowę obiektów już istniejących i nie była pierwszym realizowanym na tym terenie przedsięwzięciem podjętym przez jednostkę państwową, w związku z tym błędne jest przyjęcie, że z datą jej rozpoczęcia dawny właściciel utracił możliwości korzystania z gruntu. Zdaniem Komisji Prokuratora słusznie wskazała na wątpliwości, co utraty możliwości korzystania z nieruchomości już przed 1964 r. oraz co do istnienia na wskazanym terenie wcześniejszych budynków. W ocenie Komisji Prezydent w ogóle nie odniósł się do całości materiału dowodowego i nie dokonał jego analizy - a tymczasem -na podstawie tych samych dokumentów w maju 2017 r. Miasto Stołeczne Warszawa, przygotowując projekt zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa (por. teczka "[...]; "[...] hip. [...]d. [...] z dopiskiem "akta sprawy" k. 267-269), wskazało, że organ wydając decyzję odszkodowawczą opierał się na opinii geodety uprawnionego A. R., z której wynikało, że do roku 1965 na terenie należącym obecnie do działki [...] nie istniała zabudowa. W projekcie zawiadomienia wskazano wprost, że "Opinia geodety uprawnionego w sposób błędny wskazała, gdzie znajdował się budynek stacji tankowania gazu..." Wobec powyższego Komisja stwierdziła, że w tych okolicznościach nie można uznać, aby organ dokonał wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i prawidłowej jego oceny. Uzasadnienie decyzji Prezydenta także w zakresie spełnienia przesłanki planistycznej jest zbyt ogólnikowe i niejasne. Uzasadniając podstawy prawne uchylenia decyzji Komisja wskazała, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. Komisja uchyla decyzję reprywatyzacyjną w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi, który wydał ostateczną decyzję reprywatyzacyjną, jeżeli decyzja ta została wydana z naruszeniem prawa, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Natomiast, w myśl art. 30 ust. 1 pkt 4a ww. ustawy Komisja wydaje decyzję, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2-4, jeżeli stwierdzono inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (...) lub stwierdzono naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Według Komisji w sprawie zrealizowały się przesłanki z ww. art. 30 ust. 1 pkt 4a ustawy z dnia 9 marca 2017 r. Komisja podkreśliła, że decyzja o ustaleniu i wypłacie odszkodowania została wydana w oparciu o niezupełne ustalenia w zakresie stanu faktycznego, w szczególności z uwagi na występujące wątpliwości co sposobu ustalenia przeznaczenia nieruchomości pod budownictwo jednorodzinne oraz ustalenia rzeczywistego momentu utraty przez poprzedniego właściciela faktycznej możliwości władania nieruchomością gruntową. Zdaniem Komisji Prezydent naruszył reguły i zasady prowadzenia postępowania dowodowego, w tym m.in. zasadę bezpośredniości, jak i zakaz zastępowania opinii biegłego prywatnymi wyjaśnieniami strony postępowania. W ocenie Komisji doszło do naruszeń - art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. Skargi na decyzję Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich z 10 listopada 2020 r. wnieśli: W. K., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika (sprawa o sygn. akt I SA/Wa 148/21) i Miasto Stołeczne Warszawa, reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika (sprawa o sygn. akt I SA/Wa 149/21), przy czym Miasto Stołeczne Warszawa wniosło skargę na wskazane fragmenty uzasadnienia decyzji Komisji. Postanowieniem z 13 grudnia 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w trybie art. 111 § 1 p.p.s.a., połączył sprawy ze skarg W. K.(I SA/Wa 148/22) i Miasta Stołecznego Warszawy (I SA/Wa 149/22) do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia oraz dalszego prowadzenia pod sygn. akt I SA/Wa 148/21. Skarżąca W. K. zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: I. przepisów postępowania mających wpływ na rozstrzygnięcie i wynik sprawy, z uwagi na uchylenie ostatecznej i pozostającej w obrocie prawnym od 2012 r. decyzji Prezydenta m.st. Warszawy i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a to: 1. art. 29 ust. 1 pkt 3 ustawy o Komisji poprzez bezpodstawne uchylenie ostatecznej decyzji Prezydenta m.st. Warszawy i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi pomimo, iż nie doszło do łącznego spełnienia ustawowych przesłanek dopuszczających uchylenie ostatecznej i pozostającej w obrocie prawnym od 2012 r. decyzji Prezydenta m.st. Warszawy i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania ponadto ustalenia faktyczne, którym organ orzekający dał wyraz w uzasadnieniu rozstrzygnięcia nie zostały podważone, a Komisja nie wykazała, że w postępowaniu odszkodowawczym pozostał konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy mający istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Uchylenie ostatecznej i pozostającej w obrocie prawnym decyzji Prezydenta narusza obowiązujący stan prawny, zasadę pewności prawa i stabilnego obrotu; 2. art. 29 ust. 1 pkt 3 ustawy o Komisji polegające na nieuprawnionym uznaniu przez 4 Komisję, iż zwrot "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie"’ jest tożsamym z zwrotem "nieprzeprowadzenia przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części" bezpodstawnie uznając, iż jest zwrotem tylko ocennym i nie wymaga jej wykazania przez Komisję, co nie zostało wyjaśnione; 3. art. 30 ust. 1 pkt 4a ustawy o Komisji w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 3) ustawy o Komisji polegające na nieuprawnionym wydaniu w tym postępowaniu decyzji kasacyjnej, podczas gdy, nie zostały łącznie spełnione obie przesłanki w zakresie podstaw uchylenia, w sytuacji, gdy Komisja błędnie uznała, iż: a) kontrolowana decyzja nie spełnia wymogów a przedstawiony w uzasadnieniu decyzji stan faktyczny sprawy jest w ocenie Komisji niepełny, natomiast decyzja Prezydenta m.st. Warszawy jest zgodna z wymogami decyzji administracyjnej, organ rozstrzygnął o istocie sprawy i o wiążących konsekwencjach obowiązującej normy prawa administracyjnego dla indywidualnie określonego podmiotu w konkretnej sprawie; b) wnioski Prezydenta m.st. Warszawy wynikające ze zgromadzonego materiału dowodowego są nieprzekonujące, nie mogą być w obecnym stanie sprawy zaakceptowane, w sytuacji, gdy, Komisja wyciągnęła z zebranego materiału podobne wnioski stwierdzając m.in., iż nie można przyjąć, że budowane od 1950 r. instalacje są tożsame z instalacjami istniejącymi w granicach aktualnej działki nr[...]; c) okoliczności sprawy nie zostały wszechstronnie rozważone, w sytuacji, gdy Komisja jako organ nadzorczy podjęła próbę wszechstronnego rozważenia sprawy ponownie i wnioski z przeprowadzonej analizy, nie potwierdziły, że pozostał konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy, który mógłby mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie; d) uzasadnienie wydanej decyzji Prezydenta nie wyjaśnia wszystkich występujących w sprawie wątpliwości, doszło do naruszeń norm proceduralnych, które stanowią o obowiązku wyczerpującego uzasadnienia wydanej decyzji, w sytuacji, gdy, organ ma obowiązek uzasadnienia wydanej decyzji zgodnie z celem prowadzonego postępowania i w granicach podstaw materialnoprawnych; e) Prezydent m.st. Warszawy zaniechał dokonania oceny operatów szacunkowych znajdujących się w aktach sprawy, w tym operatu z 23 lipca 2012 r. w zakresie ustalającym wysokość odszkodowania, podczas gdy dokument ten nie był kwestionowany przez strony, także organ nie miał wątpliwości odnośnie co do treści opinii, w konsekwencji uznając ją za autentyczną i wiarogodną włączył do akt celem uczynienia podstawy ustaleń w zakresie wysokości odszkodowania, co było działaniem prawidłowym; a zatem brak jest wpływu w stopniu uzasadniającym uchylenie decyzji wydanej przez Prezydenta m.st. Warszawy i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania; nadto Komisja nie wykazała, że uznane przez Komisję naruszenia przepisów postępowania zostały dokonane w stopniu mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie tj., że w sprawie niniejszej może zostać w ponownym postępowaniu wydana decyzja inna aniżeli dotychczas; 4. art. 30 ust. 1 pkt 4a ustawy o Komisji poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że okoliczność stanowiąca podstawę do wznowienia postępowania o której mowa w art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a., tj. uzasadnione wątpliwości co do bezstronności - w przypadku tej sprawy dotyczące uprawnionego geodety A.R. biorącej udział w niniejszym postępowaniu - może zostać uznana za naruszenie przepisów postępowania w sytuacji gdy prawidłowa wykładnia przepisu wyklucza możliwość uznania przesłanki uzasadnionych wątpliwości co do bezstronności, jako podstawy uchylenia decyzji reprywatyzacyjnej; 5. art. 7a § 1 k.p.a. oraz art. 81a § 1 k.p.a. w zw. z art. 38 ust. 1 ustawy o Komisji i art. 3 ust. 2 ustawy o Komisji polegające na ich niewłaściwym zastosowaniu, wyrażające się w sprzeczności wniosków z uzasadnienia z rozstrzygnięciem, gdy w rzeczywistości Komisja rozstrzygnęła wątpliwości na korzyść strony, a mimo to uznała, że pozostał konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy mający istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, a ponadto uchyliła decyzję Prezydenta m.st. Warszawy i sprawę przekazała do ponownego rozpatrzenia, podczas gdy organ nadzorczy winien oceniać całokształt sprawy z uwzględnieniem obowiązujących przepisów prawa regulujących kwestie ogólne i z zachowaniem norm zawartych w ustawie procesowej Kodeks postępowania administracyjnego; 6. art. 3 ust. 2 w zw. z art. 17a i art. 29 ust. 1 pkt 1) ustawy o Komisji poprzez nieprzeprowadzenie w całości postępowania rozpoznawczego zgodnie z celem ustawy, o którym stanowi art. 3 ust. 2 ustawy z uwzględnieniem całości materiału dowodowego zebranego w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez Prezydenta m.st. Warszawy i dowodów przeprowadzonych w postępowaniu rozpoznawczym, pomimo, iż Komisja w ramach własnego postępowania wyjaśniającego doszła do następujących wniosków: a) że, przedmiotowa nieruchomości wg planu z 1931 r. była położona poza granicami Warszawy, co odnosi się do wszystkich działek powstałych z przekształcenia dawnej nieruchomości hipotecznej (w tym działki ewidencyjnej nr [...]), w sytuacji, gdy granice m.st. Warszawy przebiegały ulicą [...] przecinając ulicę [...] na wysokości ulicy M. D. (za torami kolejowymi) i dalej ulicą [...], aż do ulicy [...], a co za tym idzie dawna nieruchomość hipoteczna "[...] hip. [...]" (znajdująca się przed torami kolejowymi) w całości znajdowała się w granicach m.st. Warszawy; b) że, można tylko przyjąć, iż teren przedmiotowej nieruchomość mógł być przeznaczony pod zabudowę budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, w sytuacji, gdy umiejscowienie działki nr [...] wg planu zabudowy z 1931 r. jednoznacznie wskazuje na położenie w strefie przeznaczonej pod budownictwo jednorodzinne; c) że, błędne było przyjęcie przez Prezydenta m.st. Warszawy, że dawny właściciel utracił faktyczną możliwość korzystania z nieruchomości w związku z decyzją lokalizacyjną wydaną w dniu 15 września 1964 r. skoro do połowy 1963 r. znajdowała się tam stacja tankowania gazu, położona wg załączników graficznych znajdujących się w dokumentach w innym miejscu oddalonym od terenu obecnej działki nr [...], stąd budowane od 1950 r. instalacje nie były tożsame z instalacjami istniejącymi w granicach aktualnej działki nr [...] wg zabudowy realizowanej w latach 60-tych; co w konsekwencji powinno doprowadzić do wydania w niniejszym postępowaniu decyzji utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawa, ponieważ przesłanki odszkodowawcze zostały w tym postępowaniu ustalone, czemu organ dał wyraz w uzasadnieniu wydanej decyzji, zaś wszelkie dalej idące wątpliwości powinny zostać rozstrzygnięte na etapie prowadzonego postępowania nadzorczego przez ekstraordynaryjny organ administracji publicznej powołany do wykrycia i usunięcia nieprawidłowości związanych z reprywatyzacją gruntów warszawskich; 7. art. 30 ust. 1 pkt 4a ustawy o Komisji i art. 84 k.p.a. w zw. z art. 75 k.p.a. w zw. z art. 38 ust. 1 ustawy o Komisji polegające na bezzasadnym przyjęciu, iż w postępowaniu administracyjnym zakończonym wydaniem ostatecznej decyzji Prezydenta, organ rozpoznający sprawę naruszył przy tym liczne reguły i zasady prowadzenia postępowania dowodowego, w tym m.in. zasadę bezpośredniości, jak i zakaz zastępowania opinii biegłego prywatnymi wyjaśnieniami strony postępowania, podczas gdy to organ decyduje w postępowaniu jakimi środkami dowodowymi dysponuje i jakie dowody przeprowadzi w postępowaniu wyjaśniającym; organ może, ale nie musi przeprowadzić dowód z opinii biegłego, tym bardziej, że w postępowaniu administracyjnym katalog dowodowy jest szeroki i otwarty; 8. art. 30 ust. 1 pkt 4a ustawy o Komisji w zw. z art. 76 § 2 k.p.a. w zw. z art. 38 ust. 1 ustawy o Komisji i art. 42 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r., poz. 520) oraz art. 6 ust. 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 782) polegające na nieprawidłowym uznaniu, iż wszelkie opinie, operaty i mapy oraz "wykreślenia" sporządzone przez geodetę uprawnionego do wykonywania samodzielnych czynności rzeczoznawcy z zakresu prac geodezyjnych i kartograficznych (Nr świadectwa: [...]) są dokumentami prywatnymi, podczas gdy są to dokumenty urzędowe korzystające z mocy dowodowej w zakresie autentyczności i wiarygodności, którego to domniemania Komisja w niniejszym postępowaniu nie obaliła; 9. art. 30 ust. 1 pkt 4a ustawy o Komisji w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. i 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 38 ust. 1 ustawy o Komisji i art. 17a ustawy o Komisji polegające na nieprawidłowym przeprowadzeniu postępowania polegające na dokonaniu dowolnej, nie zaś swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, w tym dowodów z następujących dokumentów: a) fragmentu z planu zabudowy z 1931 r. zawierającego strefy z przeznaczeniem terenu z naniesionym zarysem działki ewidencyjnej nr [...] (por. teczka "[...]; "[...] hip. [...] z dopiskiem "akta sprawy"; k. 86-90) i mapy z wykreśleniem geodety k. 87 poprzez uznanie, iż nie jest możliwe zweryfikowanie rzeczywistego położenia określonych działek w danej strefie w sposób precyzyjny, podczas gdy wystarczające było zweryfikowanie czy działka nr [...] znajduje się na terenie przeznaczonym pod budownictwo mieszkalne; nadto, Komisja sama uznała, iż nie posiada wiedzy specjalistycznej (str. 24 decyzji Komisji), którą posiada geodeta uprawniony, a zatem dokonane wyliczenia bez uwzględnienia skali mapy uznać należy za niewiarygodne i pozostające bez znaczenia dla rozstrzygnięcia; b) operatu szacunkowego rzeczoznawcy P.C. z dnia 14 września 2015 r. (por. niebieski skoroszyt znajdujący się w teczce "[...]; [...] hip. [...]" z dopiskiem "akta sprawy") poprzez zupełne dowolne uznanie, iż opinia dotycząca działki nr [...] jest prawidłowo w zakresie w jakim wskazuje rzekome położenie działki poza granicami administracyjnymi m.st. Warszawy w 1945 r., podczas gdy granica ta na geomapie Warszawy stanowi fakt powszechnie znany i poprzez proste zestawienie mapy z naniesionymi obecnymi działkami ewidencyjnymi oraz mapy w wersji historycznej możliwe jest jednoznaczne ustalenie, że działka nr [...], jak i pozostałe pochodzące z nieruchomości hip. [...] hip. [...]znajdują się w granicach m.st. Warszawy (granica miasta przebiega za torami kolejowymi, zaś granica działki nr [...] przed torami); c) pisma Zjednoczenia [...] (ZPC) z dnia 26 kwietnia 1965 r., skierowanego do Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy (skoroszyt "[...].; ul. [...]" k. "[...]) poprzez nieuzasadnione uznanie, iż (w powiązaniu z notatką z k. 6) oznacza, że nieruchomość ta rzeczywiście nie była użytkowana w 1965 r., ale w połowie roku 1963 przerwano działalność istniejącej tam wcześniej stacji, podczas gdy dowód ten należało ocenić z uwzględnieniem całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego, nie zaś wybiórczo jako odrębny dokument, tym bardziej, iż jest to dowód prywatny, nie zaś urzędowy, a w zestawieniu z materiałami z lat 50-tych nie pozwala na przyjęcie tak jednoznacznych wniosków; d) sprzeciwu Prokuratora, z którego wynika kwestia dotycząca rzekomej rozbudowy i przebudowy obiektów po byłej tankowni gazu, ze zmianą ich przeznaczenia na laboratorium dla Centralnego [...] w sytuacji, gdy kwestia ta nie ma oparcia w dokumentach geodezyjnych i dokumentach opatrzonych w latach 50-tych klauzulą tajne, z których wynika, że wobec posługiwania się różnymi jednostkami adresowymi tj. ul. [...], ul. [...] i ul. [...] nie jest zasadne sugerowanie się samym tylko adresem nieruchomości, zaś biorąc pod uwagę charakter inwestycji pn. stacja tankowania gazu oraz jej znaczenie dla bezpieczeństwa państwowego istotne jest analizowanie całokształtu materiału z lat 50- tych, wraz z załącznikami graficznymi i mapami z zatwierdzonego projektu inwestycji, pokazującymi rzeczywiste położenie inwestycji; 10) art. 30 ust 1 pkt 4a ustawy o Komisji w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. i 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 38 ust. 1 ustawy o Komisji i art. 17a ustawy o Komisji polegające na nieprawidłowym przeprowadzeniu postępowania polegające na pominięciu następującego materiału dowodnego istotnego dla rozstrzygnięcia w sprawie: a) opinii geodety uprawnionego do wykonywania samodzielnych czynności rzeczoznawcy z zakresu prac geodezyjnych i kartograficznych (Nr świadectwa: [...]) z dnia 24 stycznia 2011 r., z treści której wynika, że do roku 1965, gdy zostały wykonane pomiary sytuacyjne dla terenu na którym znajduje się działka ew. [...] z obr. [...], nie istniała na tym terenie zabudowa, która to opinia przez Prezydenta został następnie uznana za fałszywą - W projekcie zawiadomienia wskazano wprost, że "Opinia geodety uprawnionego w sposób błędny wskazała, gdzie znajdował się budynek stacji tankowania gazu - w sytuacji gdy, Komisja posiadająca uprawnienia Prokuratora powinna przeprowadzić ocenę tego dowodu pod kątem jego autentyczności wobec czynionych zarzutów organu orzekającego w trybie zwyczajnym; b) opinii uzupełniającej geodety uprawnionego do ww. opinii z dnia 24 stycznia 2011 r., w której osoba dysponująca wiadomościami specjalnymi wskazała położenie zabudowy dokonanej w latach 50-tych obiektu pn. stacja tankowania gazu", w sytuacji, gdy Komisja pomimo nieposiadania wiedzy specjalistycznej, samodzielnie ustaliła, że budynki tego obiektu powstały w innym miejscu aniżeli położenie obecnej działki ewidencyjnej nr [...]; 11. art. 30 ust. 1 pkt 4a ustawy o Komisja w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. i 80 k.p.a. w zw. z art. 38 ust. 1 ustawy o Komisji i art. 17a ustawy o Komisja poprzez niedokładne wyjaśnienie sprawy i nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy oraz wewnętrzną sprzeczność uzasadnienia decyzji Komisji wobec bezzasadnego uznania, iż: a) analiza materiału dowodowego zgromadzonego przez Prezydenta w toku postępowania nie pozwala na jednoznaczne i precyzyjne ustalenie w jakiej określonej strefie planu rzeczywiście działka się znajduje, w sytuacji, gdy wystarczające dla potrzeb ustalenia przesłanki planistycznej jest ustalenie przeznaczenia nieruchomości pod budownictwo jednorodzinne; b) ocenie wg Komisji miała podlegać mapa ze wskazanymi orientacyjnie strefami zabudowy, gdy w rzeczywistości był to wyrys z fragmentu Ogólnego Planu Zabudowy z dnia 11 sierpnia 1931 r. dla terenu, na którym położona była nieruchomość będąca przedmiotem postępowania; c) Prezydent m.st. Warszawy w ogóle nie zbadał i nie przeanalizował ww. dokumentu w sytuacji, gdy dokonał prawidłowych ustaleń w odniesieniu do spełnienia przesłanki planistycznej, w tym w zakresie wskazanej strefy zabudowy z uwagi na oczywistą omyłkę geodety uprawnionego przy podawaniu danych z wykazu (strefa Ila znajdowała się w wykazie planu zabudowy tuż nad strefą III, zaś z planu i naniesionej na plan działki nr [...] ewidentnie wynika, że strefa zabudowy oznaczona była jako III) pominął dane w tym zakresie i na podstawie własnej przeprowadzonej oceny wskazał prawidłową strefę zabudowy; d) stanowisko rzeczoznawcy P. C. zawarte operacie szacunkowym z dnia 14 września 2015 r. (por. niebieski skoroszyt znajdujący się w teczce "[...]; [...] hip. [...]" z dopiskiem "akta sprawy") odnosi się nie tylko do działki ewidencyjnej nr [...], lecz do wszystkich działek powstałych z przekształcenia dawnej nieruchomości hipotecznej [...] dz. [...] (w tym sąsiedniej działki ewidencyjnej nr [...]), podczas gdy Komisja mogła zweryfikować położenie aktualnych działek oraz przebiegu granicy m.st. Warszawy w 1945 r. korzystając z ogólnodostępnego geoportalu mapa.um.warszawa.pl i w ten sposób, mimo braku posiadanej (tak przez Komisję, jak i rzeczoznawcę majątkowego P. C.) wiedzy specjalnej z zakresu geodezji i kartografii, ustalić prawidłowo, że nie ma wątpliwości odnośnie do położenia całej nieruchomości hip. [...] hip. [...] w granicach administracyjnych miasta w dacie wejścia w życie dekretu; nadto nie bez znaczenia jest, że wniosek dekretowy złożony do całej nieruchomości hip. [...] hip. [...] podlegał merytorycznemu rozpoznaniu na mocy odrębnych i niekwestionowanych w tej kwestii decyzji administracyjnych; e) ustalenia Prezydenta m.st. Warszawy w zakresie dotyczącym dawnej działki hipotecznej nr [...] dz. [...] różnią się między sobą {a konkretnie różnią się między sobą ustalenia zawarte w uzasadnieniu decyzji [...], operacie biegłego oraz w dokumentach prywatnych przedstawionych przez stronę), podczas gdy rzeczoznawca majątkowy szacował wartość nieruchomości w granicach obecnej działki ewidencyjnej nr [...], a nie działki nr [...]; zaś oczywista omyłka w opinii geodety nie rzutowała na ustalenie poczynione w tym zakresie przez Prezydenta; f) błędne było powiązanie przez Prezydenta utraty przez dawnego właściciela faktycznej możliwości korzystania z nieruchomości z decyzją lokalizacyjną z dnia 15 września 1964 r., skoro do połowy 1963 r. znajdowała się już stacja tankowania gazu podczas gdy Komisja w sposób bezsporny nie przyjęła, że stacja tankowania gazu znajdowała się na obecnej działce nr [...], ponieważ z dokumentów objętych klauzula tajne/poufne (do których dostęp miał również organ w dacie wydawania decyzji) wynika inne położenie tej inwestycji tj. na terenie obecnej działki [...] i [...], co Komisja w uzasadnieniu podkreśliła "możliwe jest, że inwestycja z lat 50-tych dotyczy terenów, które należą obecnie do działek: [...], [...], [...] czy nawet [...] oraz [...]"; g) Prezydent nie przeanalizował wszystkich dokumentów i materiałów związanych z wymienionymi wyżej przedsięwzięciami, zrealizowanymi przez jednostki gospodarki uspołecznionej i wydał rozstrzygnięcie bez wnikliwego przeanalizowania materiału dowodowego, w sytuacji gdy sama Komisja stwierdziła po dokonanej analizie tych samych dokumentów i materiałów, że "analiza dokumentów z pliku "ul. [...]; [...]" nie pozwała jednoznacznie przyjąć, że budowane od 1950 r. instalacje są tożsame z instalacjami istniejącymi w granicach aktualnej działki nr [...] ", a zatem ten sam materiał oceniła w podobny sposób; h) Prezydent m.st. Warszawy w niniejszym postępowaniu w znikomym stopniu przeprowadził postępowanie wyjaśniające (na taką okoliczność zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w prawomocnym wyroku z 7 września 2011 r. sygn. akt. I SAB/Wa 181/11 m.in. w uzasadnieniu którego wskazano, że Prezydent m.st. Warszawy praktycznie nie podejmował w niniejszym postępowaniu czynności wyjaśniających - w aktach brak jest dokumentacji z czynności organu, które w sposób zasadniczy prowadziłyby do zakończenia postępowania), w sytuacji gdy przywołany wyrok nie dotyczy sprawy nieruchomości warszawskiej przy ul. [...], zaś dokonana ocena Prezydenta i przyjęte ustalenia faktyczne w tym postępowaniu wynikają z podjętych czynności realizowanych w postępowaniu wyjaśniającym; 12. art. 29 ust. 1 pkt 3 ustawy o Komisji polegające na niewłaściwym określeniu okoliczności jakie powinien wziąć pod uwagę organ orzekający ponownie poprzez bezzasadne uznanie, iż konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy obejmuje: a) uzupełnienie zebranego materiału dowodowego i wystąpienie do instytucji mogących posiadać jakąkolwiek dokumentacje, w sytuacji, gdy Komisja w ramach przysługujących jej uprawnień wystąpiła do szeregu instytucji i organów, a pomimo tego, nie uzyskała dodatkowej dokumentacji, z której mogłyby wynikać odmienne wnioski i ustalenia od tych przyjętych w decyzji; b) przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego celem ustalenia czy nieruchomość przeznaczona jest w planie zabudowy pod budownictwo jednorodzinne, w sytuacji gdy niezależnie od tego czy przedmiotowa nieruchomość znajdowałaby się w strefie Ila omyłkowo wskazaną przez geodetę, czy w strefie III gdzie się znajduje to byłaby to zabudowa jednorodzinna, zaś dokonane wykreślenie ma moc dokumentu urzędowego przeciwko któremu nie wniesiono kontr dowodu podważającego jego autentyczność i wiarygodność; nadto w sytuacji, gdy rozliczenia całej nieruchomości hipotecznej wraz z wykazem zmian gruntowych dokonał biegły geodeta S. S. w operacie z maja 2012 r. (akta o sygn. KR II R 42/19 - skoroszyt zielony "[...] hip. [...] d. [...]dz. [...]" ul. [...]) stanowiącym podstawę ustaleń Komisji w tej sprawie o czym na str. 12 decyzji Komisji (dowód niekwestionowany przez Komisję) zaś umiejętność czytania map geodezyjnych i przestrzennych przez pracowników organu rozstrzygającego wnioski dekretowe (zgodnie z przesłanką zgodności planu zagospodarowania) powinna być umiejętnością podstawową w tym wydziale; Skarżąca zarzuciła także naruszenie przepisów prawa materialnego, a to: 1. art. 215 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2020 r., poz. 1990 t.j. "u.g.n.") polegające na jego błędnej wykładni wobec nieuprawnionego uznania, iż organ orzekający w sprawie odszkodowawczej ma precyzyjnie odnieść aktualne położenie nieruchomości w odniesieniu do stref zabudowy wskazanych w Ogólnym planie zabudowy z 1931 r., podczas gdy prawidłowa wykładnia przepisu prowadzi do wniosku, iż dla ustalenia przesłanki planistycznej wymagane jest ustalenie przeznaczenia nieruchomości pod budownictwo jednorodzinne; 2. art. 215 ust. 2 u.g.n. polegające na jego błędnej wykładni w zakresie przesłanki faktycznego władania nieruchomością poprzez uznanie, iż w postępowaniu odszkodowawczym wymagane jest ustalenie dokładnej daty utraty możliwości władania nieruchomością, podczas gdy w rzeczywistości przepis wymaga ustalenia, że po dniu 5 kwietnia 1958 r. poprzedni właściciele nieruchomości lub ich następcy prawni zostali pozbawieni faktycznej możliwości władania tą nieruchomością, a jednocześnie stan ten miał charakter trwały i ostateczny; Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 145 § 1 ust. 1) pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 145 § 3 p.p.s.a. skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Komisji w całości i umorzenie postępowania. Na podstawie art. 200 p.p.s.a. wniosła o zasądzenie od Komisji na rzecz Skarżącej kosztów postępowania przed sądami administracyjnymi, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych. Zarzuty skargi W. K.rozwinęła w uzasadnieniu skargi. Skarżące Miasto Stołeczne Warszawa zarzuciło zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów tj.: art. 107 § 3 w zw. z art. 6, art. 7, art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 1, art. 30 ust. 1 pkt 4a Ustawy w zw. z art. 215 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, poprzez zawarcie bezpodstawnych stwierdzeń w uzasadnieniu decyzji, tj. w pkt. 3. w całości (str. 12.); w pkt. 3.1. w zakresie: "W ocenie Komisji Prezydent m.st. Warszawy nie przedstawił w sposób zgodny z zasadami postępowania administracyjnego motywów swojego rozstrzygnięcia, a ustalenia faktyczne Prezydenta m.st. Warszawy nie spełniają wymogów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. Prezydent m.st. Warszawy naruszył bowiem zasady prowadzenia postępowania dowodowego, w tym m. in. zasadę bezpośredniości. Ponadto badane rozstrzygnięcie narusza normy określone w treści art. 107 § 3 k.p.a." (str. 13.); w pkt. 3.3. w zakresie: "W ocenie Komisji uzasadnione wątpliwości budzą ustalenia organu poczynione w zakresie przesłanki przeznaczenia działki pod budownictwo jednorodzinne." (str. 14.); w pkt. 3.3. w zakresie: ,,W ocenie Komisji analiza materiału dowodowego zgromadzonego przez Prezydenta m.st Warszawy w toku postępowania nie pozwała na jednoznaczne i precyzyjne ustalenie w jakiej określonej strefie planu rzeczywiście działka się znajduje. Na poczynienie takich kategorycznych ustaleń nie pozwala bowiem materiał dowodowy zawarty znajdujący się w aktach własnościowych, a zwłaszcza mapa ze wskazanymi orientacyjnie strefami zabudowy oraz naniesione prowizorycznie na tę mapę ogólne zarysy działki ewidencyjnej nr [...] bez wskazania punktów odniesienia (por. teczka "[...]; [...] lup. [...] z dopiskiem akta sprawy"; k 86-90)." (str. 15.); w pkt 3.3. w zakresie; "Oznacza to, że w toku postępowania administracyjnego zmierzającego do decyzji ustalającej odszkodowanie Prezydent m.st. Warszawy zaniechał dokonania czynności w postaci dopuszczenia dowodu z opinii biegłego na opisaną wyżej okoliczność, która wszak miała istotne znaczenie przy ustalaniu kolejnej kluczowej przesłanki niniejszej sprawy." (str. 17.); w pkt 3.3. w zakresie: "W ocenie Komisji, zachodzi podejrzenie, że Prezydent m.st. Warszawy w toku postępowania wyjaśniającego w ogóle nie zbadał i nie przeanalizował ww. dokumentu prywatnego. Z uwagi na nieczytelność tej opinii organ powinien był przeprowadzić, zgodnie z regulacjami określonymi w Kodeksie postępowania administracyjnego, dowód z opinii biegłego specjalisty, który mógłby odpowiedzieć na kluczowe pytania pojawiające się w sprawie." (str. 17.); w pkt 3.3. w zakresie: "Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że ustalenia Prezydenta m.st. Warszawy w zakresie dotyczącym dawnej działki hipotecznej nr [...] dz. [...] różnią się między sobą (a konkretnie różnią się między sobą ustalenia zawarte w uzasadnieniu decyzji [...], operacie biegłego oraz w dokumentach prywatnych przedstawionych przez stronę)." (str. 19.); w pkt 3.3. w zakresie: "Zestawienie ze sobą ww. informacji prowadzi do wniosku, że organ w sposób niedostateczny ustalił istotne informacje co do kwestii przeznaczenia przedmiotowych działek pod budownictwo jednorodzinne, bowiem w tym zakresie mogą występować znaczne rozbieżności. Prezydent nie wskazał dlaczego przyjął taką, a nie inną wersję dotyczącą znajdowania się gruntu w strefie określonej zabudowy, i jednocześnie dlaczego odmówił wiary innym dowodom. Nadto należy zauważyć, że Prezydent m.st. Warszawy w uzasadnieniu kontrolowanej decyzji zaniechał także dokonania oceny operatów szacunkowych znajdujących się w aktach sprawy - w tym operatu z 23 lipca 2012 r. – a jedynie przywołał go w decyzji w zakresie ustalającym wysokość odszkodowania.(str. 19.); w pkt 3.3. w zakresie: "Mając na uwadze skalę jak i wielość wskazanych wyżej naruszeń należy stwierdzić, że miały one wpływ na treść wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, bowiem dotyczyły istotnej przesłanki warunkującej wypłatę odszkodowania określonej w treści art. 215 ust. 2 u.g.n. W taki sposób poczynione ustalenia posiadają wątpliwy charakter, i nie są wolne od wad." (str. 19.); w pkt 3.4. w zakresie: "Ponadto, w ocenie Komisji, Prezydent m.st. Warszawy przyznając odszkodowanie za nieruchomość warszawską nie poczynił dostatecznych i prawidłowych ustaleń co do zaistnienia drugiej przesłanki, czyli utraty możliwości faktycznego władania nieruchomością przez byłego właściciela właścicieli po 5 kwietnia 1958 r. Konsekwencją było błędne uznanie, że zachodzą podstawy do przyznania W. K. odszkodowania za część przejętej dekretem warszawskim nieruchomości o powierzchni 3943 m2 i wydanie decyzji nr [...], zawierającej istotne wady." (str. 19.); w pkt 3.4. w zakresie: "W ocenie Komisji Prezydent m.st. Warszawy nie zbadał w sposób prawidłowy, czy w sprawie została spełniona druga z przesłanek wskazanych w art. 215 ust. 2 u.g.n., tj. pozbawienie byłych właścicieli faktycznej możliwości władania działką po dniu 5 kwietnia 1958 r." (str. 21.); w pkt 3.4. w zakresie: "Również w ocenie Komisji uzasadnienie kontrolowanej decyzji Prezydenta m.st. Warszawy co do spełnienia przesłanki pozbawienia byłych właścicieli faktycznej możliwości władania działką po dniu 5 kwietnia 1958 r. jest zbyt ogólnikowe i niejasne, przez co nie spełnia w tym zakresie wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Sprawia to, że błędnym wydaje się przyjęcie przez Prezydenta m.st. ustalenia, że dawni właściciele zdecydowanie utracili posiadanie po 1958 (a nawet już w okolicy 1964-65 r.). Data ta może nie być prawidłowa, bowiem dokumenty z lat 60-tych dotyczące budowy Centralnego [...] wskazują na adaptację/rozbudowę istniejących budynków." (str. 23.); w pkt 3.4. w zakresie: "Prezydent m.st. Warszawy w ogóle nie odniósł się do wskazanych wyżej dokumentów, mimo, że niewątpliwie miał do nich dostęp. Nie wskazał, które z nich uznał za wiarygodne, a którym nie dał wiary. Tymczasem na podstawie tych samych dokumentów w maju 2017 r. m.st. Warszawa przygotowując projekt zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa (por. teczka «[...]»; «[...]hip. [...] z dopiskiem akta sprawy» k. 267-269) wskazało, że organ wydając decyzję odszkodowawczą opierał się na opinii geodety uprawnionego A. R., z której wynikało, że do roku 1965 na terenie należącym obecnie do działki [...] nie istniała zabudowa. W projekcie zawiadomienia wskazano wprost, że «Opinia geodety uprawnionego w sposób błędny wskazała, gdzie znajdował się budynek stacji tankowania gazu...»" (str. 24.); w pkt. 3.4. w zakresie: "Trudno w tych okolicznościach uznać, że organ dokonał wyczerpującego zebrania materiału dowodowego w sprawie jak również przeanalizował cały materiał dowodowy. Bowiem w swoich ustaleniach odwołał się wyłącznie do dokumentu prywatnego przekazanego przez stronę, a już po wydaniu decyzji na podstawie tych samych dokumentów doszedł do odmiennych wniosków." (str. 24-25.); w pkt. 3.4. w zakresie: "Podsumowując, Prezydent m.st Warszawy orzekając o przyznaniu W. K. odszkodowania za część przejętej dekretem warszawskim nieruchomości o pow. 3943,00 nr położonej w [...] przy ul. [...], stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...], nie zgromadził i nie przenalizował wszystkich dokumentów i materiałów związanych z wymienionymi wyżej przedsięwzięciami, zrealizowanymi przez jednostki gospodarki uspołecznionej na tym terenie, co uniemożliwiło mu ustalenie w sposób prawidłowy faktycznej daty utraty możliwości władania nią przez dawnego właściciela, a tym samym drugiej przesłanki ustawowej wynikającej z art. 215 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2016 r. poz. 2147), której zrealizowanie jest niezbędne, by przyznać w tym trybie odszkodowanie." (str. 25.); w pkt. 3.4. w zakresie: "Organ wydal więc rozstrzygnięcie bez wnikliwego przeanalizowania materiału dowodowego - po myśli art. 77 § 1 i art, 80 k.p.a. - co powoduje, że wydana przez niego decyzja rażąco narusza prawo. Wbrew zaś twierdzeniom Prezydenta m.st. Warszawy dokumentacja zebrana przez organ w toku dotychczasowego postępowania nie pozwala na jednoznaczne dokonanie ustalenia rzeczywistego momentu pozbawienia możliwości faktycznego władania nieruchomością przez jego poprzedniego właściciela." (str. 25.); w pkt. 3.4. w zakresie: " W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, iż pomimo podjętych działań Prezydent m.st. nie ustalił dokładnej daty pozbawienia poprzednich właścicieli faktycznej możliwości władania nieruchomością, która to okoliczność ma istotne znaczenie dla sprawy, gdyż udowodnienie, że pozbawienie faktycznej możliwości władania działką nastąpiło przed lub po dniu 5 kwietnia 1958 r., przesądza (przy spełnieniu pozostałych przesłanek) o negatywnym lub pozytywnym rozstrzygnięciu wniosku odszkodowawczego." (str. 25.); w pkt 3.4. w zakresie: "Ponieważ dotychczasowe ustalenia Prezydenta m.st. Warszawy zawarte w uzasadnieniu kontrolowanej decyzji budzą duże wątpliwości, w tym zaś zakresie Prezydent m.st. Warszawy winien uzupełnić materiał dowodowy sprawy o precyzyjne i czytelne wykreślnie przez biegłego specjalisty na przedmiotowym planie zabudowy, granic dawnych działek hipotecznych obecnych działek ewidencyjnych. Ponadto tego biegłego należy powołać zgodnie z regulacji określonymi w kodeksie postępowania administracyjnego." (str. 25.); w pkt 4. w zakresie: "W ocenie Komisji, kontrolowana decyzja nie spełnia wskazanych wyżej wymogów. Przedstawiony w uzasadnieniu decyzji stan faktyczny sprawy jest w ocenie Komisji niepełny, a przez to podjęte rozstrzygnięcie jest nieprzekonujące. Wnioski Prezydenta m.st. Warszawy wynikające ze zgormadzonego materiału dowodowego nie mogą być w obecnym stanie sprawy zaakceptowane i budzą uzasadnione wątpliwości. Okoliczności sprawy nie zostały wszechstronnie rozważone, z uwzględnieniem okoliczności wynikających z wszystkich dowodów. Uzasadnienie wydanej decyzji przy tym nie wyjaśnia wszystkich występujących w sprawie wątpliwości, dlatego też nie spełnia kryteriów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. " (str. 26.); w pkt 4. w zakresie: "Decyzja o ustaleniu i wypłacie odszkodowania została wydana w oparciu o budzące wątpliwości i niezupełne ustalenia w zakresie stanu faktycznego, w szczególności z uwagi na stępujące wątpliwości co sposobu ustalenia przeznaczenia nieruchomości pod budownictwo jednorodzinne oraz ustalenia rzeczywistego momentu utraty przez poprzedniego właściciela faktycznej możliwości władania nieruchomością gruntową, organ rozpoznający sprawę (Prezydent m.st.) naruszył przy tym liczne reguły i zasady prowadzenia postępowania dowodowego, w tym m.in. zasadę bezpośredniości, jak i zakaz zastępowania opinii biegłego prywatnymi wyjaśnieniami strony postępowania." (str. 27.); w pkt 4. W zakresie: "Ponadto w niniejszej sprawie w ocenie Komisji doszło do naruszeń norm proceduralnych które stanowią o obowiązku wyczerpującego uzasadnienia wydanej decyzji. Prezydent m.st. Warszawy naruszył tym samym art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a, a także art. 107 § 3 k.p.a. W konsekwencji Komisja uznała, że decyzja Prezydenta m.st. Warszawy podlega uchyleniu w całości i przekazaniu do jej ponownego rozpoznania." (str. 27.); w pkt 5. w zakresie: Analiza kontrolowanej decyzji Prezydenta m.st. Warszawy prowadzi do wniosku, że postępowanie nie zostało przeprowadzone prawidłowo, a dokonane przez organ ustalenia budzą uzasadnione wątpliwości. W konsekwencji ocena dokonana na podstawie przyjętych ustaleń nie znajduje umocowania w zgromadzonym materiale dowodowym i jest co najmniej przedwczesna. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie można ocenić kiedy doszło do utraty przez poprzedniego właściciela faktycznej możliwości władania przedmiotową nieruchomością gruntową. Z uwagi zaś na niejasności zebranego materiału dowodowego wątpliwości budzą również ustalenia poczynione w zakresie przeznaczenia przedmiotowej działki pod budownictwo jednorodzinne." (str. 28.); w pkt 5. w zakresie: "Z uwagi na skalę, jak i mnogość występujących w sprawie wątpliwości koniecznym jest w ocenie Komisji jej ponowne rozpoznanie przez Prezydenta m.st. Warszawy. W tym zakresie należy podkreślić, że w sprawie koniecznym jest przeprowadzenie kluczowych czynności dowodowych jak i wyjaśniających, celem rozpoznania niniejszego wniosku o odszkodowanie w sposób wolny od wad; nader istotna jest przy tym okoliczność, że z uwagi na skalę stwierdzonych przez Komisję naruszeń w niniejszej sprawie w istocie rzeczy należy przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w całości, tj. w zakresie wszystkich przesłanek przewidzianych w treści art. 215 ust. 2 u.g.n. Dlatego też w ocenie Komisji zasadnym jest ponowne rozpoznanie niniejszej sprawy przez organ I instancji, bowiem w istocie rzeczy Prezydent m.st. Warszawy w niniejszym postępowaniu w znikomym stopniu przeprowadził postępowanie wyjaśniające(...)" (str. 28-29.); w pkt 5. w zakresie: "Na podstawie analizy akt sprawy stwierdzono, że Prezydent m.st. Warszawy nie przeprowadzał pod tym kątem czynności dowodowych w niniejszej sprawie, w ocenie zaś Komisji poszerzenie zgromadzonego materiału dowodowego o takie dowody pozwoli na precyzyjne wyjaśnienie daty utraty faktycznej możliwości władania nieruchomością przez poprzedniego właściciela." (str. 29.); w pkt. 5. W zakresie: "W zgromadzonym przez Prezydenta m.st. Warszawy materiale dowodowym brak jest bowiem dokumentów wskazujących na możliwość faktycznego władania nieruchomością przez J.F. przed dniem 5 kwietnia 1958 r. W tej sprawie organ nie podjął żadnych czynności w celu ustalenia, co działo się z nieruchomością przed 5 kwietnia 1958 r." (str. 29.); w pkt. 5. w zakresie: "Prezydent m.st. Warszawy zaniechał również analizy rzeczywistej daty pozbawienia poprzedniego właścicieli faktycznej możliwości władania nieruchomością gruntową w szczególności zaś nie poczynił kategorycznych ustaleń w zakresie spełnienia przez poprzedniego właściciela przesłanki pozbawienia faktycznej możliwości władania" (str. 29.); w pkt. 5. w zakresie: "Mając na uwadze skalę jak i mnogość omówionych wyżej naruszeń należy stwierdzić, że także i one miały wpływ na treść wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, bowiem dot. kolejnej istotnej przesłanki warunkującej wypłatę odszkodowania określonej w treści art. 215 ust. 2 u.g.n. Poczynione zaś w tym zakresie ustalenia organu obarczone są istotnymi wadami, które w tym zakresie dyskwalifikują przedmiotowe rozstrzygnięcie." (str. 29.); podczas gdy: (a) zgromadzony w dacie orzekania przez Prezydenta m.st. Warszawy materiał dowodowy sprawy, w szczególności w postaci operatu z dnia 23 lipca 2012 r., sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego J. N., wskazywał, że nieruchomość przy ul. [...], stanowiąca obecnie dz. ew. nr [...], położona była w obszarze umożlwiającym zabudowę budynkiem jednorodzinnym; (b) zgromadzony w dacie orzekania przez Prezydenta m.st. Warszawy materiał dowodowy sprawy wskazywał, że faktyczne przejęcie przez Państwo władania nieruchomością przy ul. [...], stanowiącą obecnie dz. ew. nr [...], a przez to pozbawienie poprzedniego właściciela (lub jego następców prawnych) faktycznej możliwości władania tą nieruchomością nastąpiło połowie lat 60-tych XX wieku, w związku z budową warsztatów i pracowni Centralnego [...]; (c) niewskazanie w uzasadnieniu decyzji Prezydenta m.st. Warszawy nr [...] konkretnej daty pozbawienia poprzedniego właściciela nieruchomości lub jego następcy prawnego faktycznej możliwości władania nieruchomością, w sytuacji gdy z materiału dowodowego sprawy wynikało, że do faktycznego przejęcia nieruchomości przez Państwo doszło po dniu 05 kwietnia 1958 r. nie stanowi wady decyzji nr [...]; (d) przewidziany w przepisie art. 215 ust. 2 u.g.n. katalog przesłanek warunkujących przyznanie odszkodowania ma zamknięty charakter, a przewidziane tym przepisem odszkodowanie przysługuje wówczas, gdy; (-) działka objęta działaniem dekretu, przed datą wejścia w życie dekretu, mogła być przeznaczona pod budownictwo jednorodzinne, (-) poprzedni właściciel bądź jego następcy prawni zostali pozbawieni faktycznej możliwości władania nią po dniu 5 kwietnia 1958 r., wobec czego kwestia faktycznego władania nieruchomością przez poprzedniego właściciela lub jego następcę prawnego, przed dniem 05 kwietnia 1958 r., nie stanowi przesłanki przyznania odszkodowania i - wbrew stanowisku Komisji - nie podlega badaniu w toku postępowania. W oparciu o powyższe zarzuty Miasto Stołeczne Warszawa wniosło: 1) na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. o uwzględnienie skargi i uchylenie decyzji Komisji nr KR II R 43/19 z dnia 10 listopada 2020 r., w części dotyczącej uzasadnienia w zakresie wskazanym w uzasadnieniu skargi; 2) na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. – o zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Pismami z 22 stycznia 2021 r. Komisja wniosła o oddalenie skarg, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Jednocześnie Komisja ustosunkowała się do zarzutów skarg. Pismem z 16 maja 2022 r. Miasto Stołeczne Warszawa - na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. – wniosło o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z: 1. "Opracowania geodezyjnego, dotyczącego dz. ew. [...] z obr. [...] wchodzącej w skład dawnej nieruchomości hipotecznej [...] hip. Nr [...]- fakty podlegające dowodzeniu: treść tego dokumentu, w szczególności ustalony przebieg granic dz. ew. nr [...] z obrębu [...], stanowiącej część nieruchomości hipotecznej, oznaczonej jako "[...] hip. [...] na pozyskanych z Wojskowego Biura Historycznego archiwalnych zdjęciach lotniczych (z 1951 r., 1953 r., 1955 r.), zakres i przedmiot zabudowy oraz zagospodarowania tej nieruchomości w latach 1951, 1953, 1955, a w konsekwencji fakt pozbawienia poprzedniego właściciela faktycznej możliwości władania nieruchomością przed dniem 05 kwietnia 1958 r.; 2. "Opracowania fotogrametrycznego (opisu) zdjęć lotniczych" - fakty podlegające dowodzeniu: treść tego dokumentu, w szczególności przebieg granic dz. ew. nr [...]z obrębu [...], stanowiącej część nieruchomości hipotecznej, oznaczonej jako ,, [...] hip. [...]" na archiwalnych zdjęciach lotniczych (z 1951 r., 1953 r., 1955 r.), zakres i przedmiot zabudowy oraz zagospodarowania tej nieruchomości w latach 1951, 1953, 1955, a w konsekwencji fakt pozbawienia poprzedniego właściciela faktycznej możliwości władania nieruchomością przed dniem 05 kwietnia 1958 r.; 3. Okładki i strony nr 130 "Spisu telefonów" - fakty podlegające dowodzeniu: treść tego dokumentu, w szczególności funkcjonowanie na nieruchomości przy ul. [...] w [...], w latach 1955-1956, stacji tankowania gazu [...] Okręgu [...] w [...], a w konsekwencji fakt pozbawienia poprzedniego właściciela faktycznej możliwości władania nieruchomością przed dniem 05 kwietnia 1958 r.; 4. decyzji Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy nr [...] z dnia 17 marca 2022 r. - fakty podlegające dowodzeniu: treść tego dokumentu, w szczególności odmowa przyznania W. K. odszkodowania w trybie art. 215 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami za nieruchomość przy ul. [...], dz. ew. nr [...] z obrębu [...], pochodzącą z nieruchomości ozn. hip. "[...] hip. [...]" z uwagi na pozbawienie poprzedniego właściciela (jego następcy prawnego) faktycznej możliwości władania nieruchomością przed dniem 05 kwietnia 1958 r. Miasto Stołeczne Warszawa wskazało, że przeprowadzenie zgłoszonych dowodów jest niezbędne do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, potwierdzających okoliczność niespełnienia jednej z przesłanek odszkodowawczych z art. 215 ust. 2 u.g.n., z uwagi na pozbawienie poprzedniego właściciela (jego następcy prawnego) faktycznej możliwości władania nieruchomością przed dniem 05 kwietnia 1958 r.; jednocześnie wyjaśniło, że charakter i nieznaczna ilość zawnioskowanych dowodów (dowód z czterech, kilkustronicowych dokumentów) nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie, lecz jedynie przyczyni się do jej rzetelnego i prawidłowego rozstrzygnięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie; dodało przy tym należy, że dowody te powstały lub zostały ujawnione już po dniu wydania przez Komisję decyzji nr KR II R 43/19 oraz po wniesieniu przez Miasto Stołeczne Warszawa skargi na tę decyzje, wobec czego wcześniejsze ich powołanie nie było możliwe. Jednocześnie, na podstawie art. 60 zd. 1 p.p.s.a., Miasto Stołeczne Warszawa cofnęło skargę na decyzję Komisji z dnia 10 listopada 2020 r., nr KR II R 43/19, w całości oraz na podstawie art. 151 p.p.s.a. - wniosło o oddalenie skargi W. K. Uzasadniając oddalenie skargi podniesiono, że ustalenia wskazane w decyzji nr [...] z 17 marca 2022 r. oraz wynikające z dołączonych dokumentów, a dotyczące braku spełnienia w stanie faktycznym sprawy przesłanki pozbawienia poprzedniego właściciela (jego następcy prawnego) faktycznej możliwości władania nieruchomością po dniu 05 kwietnia 1958 r., czynią skargę wniesioną przez W. K. za bezzasadną. Postanowieniem z dnia 26 maja 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał cofnięcie skargi za dopuszczalne i umorzył postępowanie sądowe ze skargi Miasta st. Warszawy, Postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2023 r. Sąd dopuścił do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika postępowania (z wniosku) [...]– Stowarzyszenie Właścicieli Lokali w [...]. Na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2023 r. pełnomocnik Miasta Stołecznego Warszawy podtrzymał wniosek dowodowy zawarty w piśmie z 16 maja 2022 r. Sąd postanowił dopuścił dowód dokumentów, wskazanych w piśmie z 16 maja 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Rozpoznając sprawę niniejszą w ramach powyższych kryteriów, zdaniem Sądu, skarga jest niezasadna i jako taka podlega oddaleniu. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Komisji z 10 listopada 2020 r., nr KR II R 43/19 uchylająca decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z 5 grudnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie odszkodowania i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Rozważania zacząć należy od kwestii proceduralnej, a mianowicie wniosku skarżącego Miasta Stołecznego Warszawy (zgłoszonego w piśmie z 16 maja 2022 r., a podtrzymanego na rozprawie) o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentów, tj: 1) "Opracowania geodezyjnego, dotyczącego dz. ew. [...] z obr. [...] wchodzącej w skład dawnej nieruchomości hipotecznej [...] hip. Nr [...]d. [...]'; 2) "Opracowania fotogrametrycznego (opisu) zdjęć lotniczych", 3) okładki i strony nr 130 "Spisu telefonów" oraz 4) decyzji Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z 17 marca 2022 r., nr [...] – na okoliczności w piśmie tym podniesione. Dokumenty powyższe (1 do 3) stanowiły podstawę ponownego rozstrzygnięcia organu (po decyzji Komisji nr KR II R 43/19, którą Sąd obecnie kontroluje), wyartykułowanego w decyzji nr [...]. Tym razem decyzją tą organ (po rozpoznaniu wniosku z 25 maja 2010 r.) odmówił W.K. przyznania odszkodowania w trybie art. 215 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami za nieruchomość przy ul. [...], dz. ew. nr [...] z obrębu [...], pochodzącą z nieruchomości ozn. hip. "[...] hip. [...]" - z uwagi na pozbawienie poprzedniego właściciela (jego następcy prawnego) faktycznej możliwości władania nieruchomością przed dniem 5 kwietnia 1958 r. Co do zasady, nie jest możliwe prowadzenie postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym, który – na podstawie art. 133 § 1 p.p.s.a. – kontrolę legalności opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji wydającym zaskarżony akt administracyjny. Od tej zasady istnieje wyjątek, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a., z którego wynika, że w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym dopuszczalne jest przeprowadzenie uzupełniającego dowodu jedynie z dokumentów i to wyłącznie wówczas, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania sądowego, co należy rozumieć jako konieczność odroczenia rozprawy. Przesłanką przeprowadzenia uzupełniających dowodów z dokumentów jest więc usunięcie istotnych wątpliwości dla wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Art. 106 § 3 p.p.s.a. nie może stanowić podstawy do ustaleń stanu faktycznego, który jest kwestionowany ze względu na naruszenie przepisów postępowania administracyjnego. Mając na uwadze charakter i wagę sprawy w przedmiocie przyznania odszkodowania, w wysokości 6 518 000,00 zł za część przejętej dekretem warszawskim wyżej opisanej nieruchomości, Sąd - celem zapoznania się z treścią wnioskowanych dokumentów – dopuścił je na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. – uznając, że potwierdziły one istotne braki w ustaleniach stanu faktycznego w postępowaniu prowadzonym przez Prezydenta m.st. Warszawy w sprawie nr [...]. W tym miejscu należy podkreślić, że sądy administracyjne nie mogą ustalać stanów faktycznych, a jedynie kontrolują prawidłowość ich ustalenia przez organy administracyjne. Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji Komisji z 10 listopada 2020 r., sąd w składzie orzekającym podzielił jej stanowisko, że decyzja Prezydenta m. st. Warszawy z 5 grudnia 2012 r., nr [...], została wydana z naruszeniem prawa (przepisów postępowania, tj: art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a. (w zw. z art. 215 u.g.n.) a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie (art. 30 ust. 1 pkt 4a w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. ). Przy czym, w ocenie Sądu, naruszenie to należy odnieść tylko do jednej z przesłanek wynikających z art. 215 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, o czym poniżej. Materialnoprawną podstawę decyzji Prezydenta m. st. Warszawy nr [...], stanowi art. 215 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, zgodnie z którym przepisy tej ustawy dotyczące odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości stosuje się odpowiednio do domu jednorodzinnego, jeżeli przeszedł on na własność państwa po 5 kwietnia 1958 r. oraz do działki, która przed dniem wejścia w życie dekretu warszawskiego wymienionego w ust. 1 mogła być przeznaczona pod budownictwo jednorodzinne, jeżeli poprzedni właściciel bądź jego następcy prawni zostali pozbawieni faktycznej możliwości władania nią po 5 kwietnia 1958 r. Powyższy przepis, w odniesieniu do działki, przewiduje więc dwa warunki dla ustalenia odszkodowania: 1) działka przed dniem wejścia w życie dekretu warszawskiego mogła być przeznaczona pod budownictwo jednorodzinne; 2) poprzedni właściciel lub jego następcy prawni zostali pozbawieni faktycznej możliwości władania nią po 5 kwietnia 1958 r. Oba te warunki muszą być spełnione łącznie. Niespełnienie zatem któregokolwiek z nich powoduje brak podstaw do odszkodowania. I tak w pierwszej kolejności, za nieuprawnione należy uznać stanowisko Komisji, że Prezydent wydał decyzję bez ustalenia przesłanki planistycznej warunkującej przyznanie odszkodowania za działkę budowlaną. Pogląd ten Komisja oparła bowiem wyłącznie na fakcie ustalenia tych okoliczności przez organ na podstawie wykreślenia w części graficznej planu z 1931 r. lokalizacji działki nr [...], które to wykreślenie jest w ocenie Komisji nieczytelne i nieprecyzyjne, a ponadto stanowi "dokument prywatny", sporządzony na zlecenie strony (przez biegłego A. R.). Odnosząc się do tej argumentacji wprawdzie można zgodzić się z Komisją, że ów dokument nie jest precyzyjny, gdyż nie obrazuje dawnych i nowych działek geodezyjnych. Nie dyskwalifikuje to jednak jego przydatności (wartości dowodowej). Powoduje jedynie konieczność zinterpretowania jego treści w powiązaniu z treścią aktualnej mapy nieruchomości dekretowej. Ponadto istotnym jest fakt, że zgodnie z ogólnym planem zabudowania z 11 sierpnia 1931 r., obowiązującym w dniu wejścia w życie dekretu z 26 października 1945 r., nieruchomość położona przy ul. [...] znajdowała się w strefie III, w której obowiązywała zabudowa luźna lub grupowa o 3 kondygnacjach oraz 30% powierzchni zabudowania (tak wskazał Prezydent w decyzji nr [...]). Tym samym, rację ma skarżąca, że pozostaje bez znaczenia, iż ustalenia zawarte w decyzji Prezydenta w zakresie stref zabudowy różnią się z ustaleniami zawartymi w operacie biegłego (P. C.) sporządzonym dla innej działki ewidencyjnej (nr [...]) położonej w innym miejscu aniżeli działka nr [...] czy też z opinią geodety A. R. (ta wskazała strefa IIa z przeznaczeniem pod zabudowę luźną lub grupową o wysokości max, do 2 kondygnacji, powierzchnia zabudowy 30%). W opinii biegłej wystąpiła bowiem jednoznaczna omyłka w zakresie oznaczeń stref (wpisano IIa zamiast III) pomimo, że nakreślona na planie zabudowy granica obecnej działki ewidencyjnej znajduje się na kolorze przypisanym do strefy III. W ocenie Sądu omyłka ta mogła być przez Prezydenta w decyzji skorygowana, ponadto przy ocenie wykreślenia geodety jako nieprecyzyjnego, wydaje się być postępowanie organu usprawiedliwione. To zaś, w ocenie Sądu, potwierdza spełnienie przesłanki planistycznej - także w przypadku nieprecyzyjnego wykreślenia tego terenu na dokumencie geodezyjnym. Zasadniczym argumentem Komisji uzasadniającym zakwestionowanie przez ten organ prawidłowości wykreślenia sporządzonego przez uprawnionego geodetę jest wykonanie tego dokumentu jako dokumentu prywatnego na wniosek strony. Pogląd ten, w świetle art. 75 k.p.a. ustanawiającego zasadę równej mocy środków dowodowych, uznać należy za nieuprawniony. Zauważenia wymaga, że ustalenie przesłanki planistycznej warunkującej przyznanie odszkodowania za działkę budowlaną na podstawie art. 215 ust. 2 u.g.n., w przeciwieństwie do dokonania jej wyceny w operacie szacunkowym, którego wykonanie zleca organ (art. 130 ust. 2 u.g.n.), nie jest prawnie zarezerwowane dla tego organu. Zdaniem składu orzekającego, Komisja nie przedstawiła ani nie odnalazła żadnego dowodu na potwierdzenie tezy, iż teren objęty uchyloną decyzją odszkodowawczą w ogólnym planie zabudowania z 1931 r. nie był przeznaczony pod budownictwo jednorodzinne. Tym samym Komisja - w toku prowadzonego postępowania - nie wzruszyła skutecznie ustaleń faktycznych dokonanych przez Prezydenta odnośnie planistycznego położenia spornego gruntu. Zdaniem Sądu zasadne jest jednak stanowisko Komisji, że Prezydent nie ustalił w sposób prawidłowy przesłanki drugiej, tj. daty faktycznej utraty władania nieruchomością przez byłego właściciela nieruchomości (następców prawnych) oraz, że nie podjął żadnych czynności w celu ustalenia, co działo się z nieruchomością przed dniem 5 kwietnia 1958 r. Organ przyjął, że nieruchomość została przejęta pod budowę warsztatów i pracowni Centralnego [...], gdyż w dniu 15 września 1964 r. Prezydium Rady Narodowej Warszawa-[...] wydało decyzję o lokalizacji szczegółowej Nr [...] pod budowę warsztatów i pracowni C.L.G. na terenie położonym w [...] przy ul. [...]. Prezydent wskazał, że protokołem zdawczo-odbiorczym sporządzonym w dniu 13 maja 1966 r. przedstawiciel Prezydium Rady Narodowej Warszawa-[...]przekazał na rzecz inwestora Centralnego [...] teren położony przy ul. [...]. Dalej powołując się na opinię geodety uprawnionego wyjaśnił, że do roku 1965 dla terenu na którym znajduje się działka ewidencyjna [...] nie istniała zabudowa, zaś w dniu 21 maja 1965 r. Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej Warszawa-[...] wydało pozwolenie na wykonanie robót budowlanych dla Centralnego [...] na nieruchomości położonej przy ul. [...]. według projektu zatwierdzonego w dniu 17 listopada 1964 r. Tymczasem, prawidłowo Komisja (za Prokuratorem wnoszącym sprzeciw) podniosła, że w materiale dokumentacyjnym (skoroszyt opisany znakami: "[...].; ul. [...]", stanowiącym załącznik do pisma Biura Spraw Dekretowych Urzędu m.st. Warszawy z 5 września 2018 r. K. 342 t. II akt czynności Sprawdzających KR II S 55/18) oprócz wskazanego wyżej dokumentu z 15 września 1964 r. (skoroszyt. "[...].;ul. [...]" k. [...]) znajduje się pismo Zjednoczenia Przemysłu Gazowniczego z 26 kwietnia 1965 r., skierowane do Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy (skoroszyt "[...].; ul. [...]" k. [...]), które zawiera wniosek o przekazanie terenu przy ul. [...] Centralnemu [...]. W piśmie tym wskazano m.in., że ,,na powyższym terenie znajdowała się stacja tankowania gazu, która do połowy 1963 r. została unieruchomiona''. ZPC we wniosku ponadto wskazało, że "(..) budynki przy ul. [...] po unieruchomieniu stacji tankowania pozostawały bez właściwego wykorzystania''. Słusznie więc Komisja podkreśliła, że oznacza to, iż nieruchomość ta nie była użytkowana w 1965 r., ale w połowie roku 1963 przerwano działalność istniejącej tam wcześniej stacji. Czyli błędne było przyjęcie przez Prezydenta, że dawny właściciel utracił faktyczną możliwość korzystania z tej nieruchomości w związku z decyzją lokalizacyjną z 15 września 1964 r., skoro do połowy 1963 r. znajdowała się już stacja tankowania gazu. Prawidłowo więc Komisja stwierdziła, że Prezydent przedwcześnie skonstatował (powołując się na opinię biegłej), że do roku 1965 kiedy zostały wykonane pomiary sytuacyjne dla terenu na którym znajduje się działka ew. [...] z obrębu [...] nie istniała zabudowa. Skład orzekający podziela więc stanowisko Komisji, że wobec tych wewnętrznych sprzeczności w materiale dokumentacyjnym, obowiązkiem Prezydenta było przeanalizowanie (ewentualnie zlecenie stosownych opinii), celem jednoznacznego i w sposób poprawny ustalenia faktycznej daty utraty możliwości władania nieruchomością przez dawnego właściciela. Tym samym, Sąd podziela stanowisko Komisji co do tego, że Prezydent m.st. Warszawy wybiórczo dokonał oceny zaistnienia przesłanek przyznania odszkodowania, czym naruszył przepisy procedury w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu Komisja prawidłowo wskazała, że Prezydent wydał wskazaną decyzję z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. w szczególności organ ustalił stan faktyczny sprawy z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a motywy rozstrzygnięcia, które zawarł w uzasadnieniu decyzji nie spełniają wymogów art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Powyższe oznacza, że wbrew zarzutom skargi Komisja nie naruszyła art. 29 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 4a ustawy z 9 marca 2017 r. Ponadto, wymaga zwrócenia uwagi, że dopuszczone w tym postępowaniu przez Sąd dokumenty potwierdzają, iż wątpliwości Komisji co do spełnienia drugiej przesłanki z art. 215 ust. 2 u.g.n. były uzasadnione. Co istotne, ponownie przeprowadzone przez Prezydenta postępowanie stanowiło podstawę zupełnie odmiennego obecnie rozstrzygnięcia (decyzja Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z 17 marca 2022 r.), tj. odmawiającego W.K. przyznania odszkodowania. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.