I SA/Wa 1327/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Monika Sawa, sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik, asesor WSA Dorota Kozub-Mariciniak (spr.), , Protokolant referent Anna Kaczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 23 marca 2022 r. nr KOC/44/Op/22 w przedmiocie ustalenia odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz J. B. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

J.B. (dalej, jako: skarżąca), reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 23 marca 2022 r. w przedmiocie ustalenia odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej. Stan sprawy przedstawia się następująco. Decyzją z dnia 2 grudnia 2021 r. Prezydent m. W. orzekł o ustaleniu odpłatności od J. B. za pobyt jej ojca Z.M. w domu pomocy społecznej od dnia 2 stycznia do dnia 31 stycznia 2021 r. w wysokości 1405,24 zł, od dnia 1 lutego do dnia 31 marca 2021 r. w wysokości 1452,08 zł miesięcznie i od dnia 1 kwietnia 2021 r. w wysokości 1542,87 zł miesięcznie. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał m.in., że zgodnie z art. 61 ust. 2d ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2021 r. poz. 2268 ze zm., dalej, jako: u.p.s.) w przypadku, gdy zstępny pensjonariusza domu pomocy społecznej odmawia zawarcia umowy w sprawie odpłatności, wysokość opłaty ustala się w drodze decyzji, stosując ograniczenia wskazane w art. 61 ust. 1 pkt 2 i art. 103 ust. 2 u.p.s., w tym zwłaszcza odnoszące się do kryterium dochodowego. Dalej Prezydent podniósł, że skarżąca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z dwójką niepełnoletnich dzieci. Dochodem rodziny jest dochód z działalności gospodarczej skarżącej, który w 2020 r. wyniósł 138 117,84 zł, co daje miesięcznie 11 509,82 zł oraz pieniądze otrzymane na utrzymanie rodziny od ojca dzieci w wysokości 5 000 zł. Łącznie dochód rodziny wynosi 16 509, 82 zł miesięcznie. Stałe wydatki wynoszą ok 11 500 zł miesięcznie. Na życie pozostaje kwota 5009,82 zł. Jak podał organ uwzględnił cały zgromadzony materiał dowodowy oraz to, że skarżąca w dniu 6 września 2021 r. złożyła wniosek o zwolnienie z odpłatności za pobyt jej ojca w domu pomocy społecznej. Organ biorąc pod uwagę przepisu ustawy o pomocy społecznej oraz sytuację dochodową skarżącej uznał, że posiada ona wystarczające środki, z których może ponosić opłaty za pobyt ojca w domu pomocy społecznej. Od tej decyzji skarżąca odwołała się. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Kolegium przytoczyło treść art. 61 ust.1-4 u.p.s. i podniósło, że dochody przebywającego w Domu Pomocy Społecznej w [...] Z.M. nie wystarczają na pokrycie wszystkich kosztów jego przebywania w tej placówce, zaszła zatem potrzeba ustalenia pozostałych kosztów od osób zobowiązanych. Jak wskazał organ, ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżąca jest osobą zobowiązaną do ponoszenia opłaty za pobyt Z. M. w domu pomocy społecznej, jako jego zstępna, stosownie przepisów u.p.s. J.B. prowadzi trzyosobowe gospodarstwo domowe wraz z małoletnimi córkami, a dochód gospodarstwa domowego wynosi 16 509,82 zł miesięcznie (5503,27 zł na osobę w rodzinie). Dochód skarżącej jest zatem wyższy o 300% kryterium dochodowego dla osoby w rodzinie, tj. 1584 zł o kwotę 3919,27 zł (5503,27 zł - 1584 zł = 3919,27 zł). Jak dalej podał organ, stosownie do art. 61 ust. 2f u.p.s. wysokość opłaty za pobyt mieszkańca domu w domu pomocy społecznej, o której mowa w ust. 2e, ustala się proporcjonalnie do liczby osób obowiązanych do jej wnoszenia. W sprawie ustalono, że są dwie osoby zobowiązane do ponoszenia opłaty. Mieszkaniec domu pomocy społecznej ponosi opłatę w wysokości: do dnia 31 marca 2021 r. w wysokości 1443,85 zł miesięcznie i od dnia 1 kwietnia 2021 r. w wysokości 1504,26 zł miesięcznie, zaś różnica między średnim kosztem utrzymania w domu pomocy społecznej a opłatą wnoszoną przez mieszkańca wynosi 2904,15 zł (do 31 marca 2021 r.) i 3085,74 zł (od 1 kwietnia 2021 r.). W ocenie Kolegium, zasadnie zatem organ I instancji ustalił obowiązek wnoszenia przez skarżącą opłaty za pobyt ojca w domu pomocy społecznej, tj. od dnia 2 stycznia do 31 stycznia 2021 r. w wysokości 1405,24 zł, od dnia 1 lutego do dnia 31 marca 2021 r. w wysokości 1452,08 zł miesięcznie i od dnia 1 kwietnia 2021 r. w wysokości 1542,87 zł miesięcznie. Podsumowując organ odwoławczy stwierdził, iż w okolicznościach faktycznych sprawy zakończonej kontrolowaną decyzją i w świetle ustalonego stanu prawnego, istniały podstawy do wydania decyzji o ustaleniu należnych od skarżącej opłat z tytułu pobytu ojca w domu pomocy społecznej zarówno co do zasady, jak i co do wysokości. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ przytoczył art. 8 ust. 3 u.p.s. i wskazał, że z powyższego przepisu wynika, że ponoszone przez stronę wydatki nie podlegają odliczeniu od dochodu, a w konsekwencji nie wpływają na kwotę ponoszonej odpłatności. Z tego powodu podniesione w odwołaniu zarzuty nie mogą być uwzględnione. Powołany w odwołaniu art. 103 ust. 2 u.p.s. odnosi się do przypadków ponoszenia odpłatności w wyniku zawarcia dobrowolnej umowy. W niniejszej sprawie taka umowa nie została zawarta. Nadto wysokość koniecznych wydatków może być wzięta pod uwagę w odrębnym postępowaniu o zwolnienie z należnej opłaty. Zdaniem Kolegium argumenty zawarte w odwołaniu dotyczące powyższej kwestii, jak również relacji skarżącej ze swoim ojcem, w tym załączone do odwołania dowody, będą rozpatrywane w odrębnym postępowaniu z wniosku skarżącej o zwolnienie jej z opłaty za pobyt ojca w domu pomocy społecznej. Z tym rozstrzygnięciem skarżąca nie zgodziła się i wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie decyzji obu instancji i umorzenie postępowania ewentualnie uchylenie decyzji obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Nadto wniesiono o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.: a. art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez nieuwzględnienie w przedmiotowej sprawie zasad demokratycznego państwa prawnego, a w szczególności zasady sprawiedliwości społecznej, która to powinna mieć zastosowanie w każdym prowadzonym postępowaniu, wskutek czego wydano decyzję sprzeczną z tą zasadą i ustalono obowiązek odpłatności za pobyt Z.M. w Domu Pomocy Społecznej w [...] od J. B.; b. art. 8 ust 3 u.p.s. poprzez jego błędną wykładnię, która przejawiła się w błędnym zrozumieniu przez organ kwestii dochodu jaki uzyskuje skarżąca, oraz błędnym jego określeniu, co w konsekwencji miało wpływ na wydanie decyzji ustalającej opłatę za pobyt Z. M. w Domu Pomocy Społecznej, a prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi do ustalenia, że dochód skarżącej jest znacząco mniejszy, wskutek czego nie powinna być wydana decyzja o ustaleniu opłaty od J.B.; c. art. 61 ust 2 pkt 2 lit. b u.p.s. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji, gdy istniały przesłanki do jego zastosowania, wskazane w art. 61 ust 2d, u.p.s., wobec czego jego zastosowanie i ustalenie przez organ dochodu po zbadaniu sytuacji finansowej i możliwości zarobkowania J. B., nie doprowadziłoby do uznania skarżącej za zobowiązaną do ponoszenia opłat za pobyt ojca w domu pomocy społecznej; d. art. 64 pkt 2 u.p.s. poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji uznanie, że J. B. nie przysługuje zwolnienie z ponoszenia opłat za pobyt w Domu Pomocy Społecznej ojca Z. M., mimo, iż występują uzasadnione okoliczności, na podstawie których powinna ona zostać zwolniona od ponoszenia tejże opłaty, w szczególności stosowanie przez Z. M. – ojca skarżącej – przemocy psychicznej oraz fizycznej wobec rodziny, nieutrzymywanie kontaktu ze skarżącą, brak łączących ich więzi społecznych, odczuwalny żal córki względem ojca, nieczynienie przez ojca osobistych starań o wychowanie dzieci; e. art. 103 ust 2 u.p.s. w zw. z art. 61 ust. 2d u.p.s. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji gdy, w postępowaniu ustalającym odpłatność za pobyt mieszkańca w Domu Pomocy Społecznej przeprowadzono wywiad środowiskowy ze skarżącą, organ administracji powinien wziąć pod uwagę wysokość dochodów skarżącej oraz jej możliwości finansowe, badając je w szczegółowy sposób, by nie naruszyć znacząco jej dotychczasowego standardu życiowego, zaś w niniejszej sprawie możliwości finansowe skarżącej pozostały poza polem widzenia procedującego organu, do których organ nie odniósł się w ogóle; 2. naruszenie przepisów postepowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: a. art. 7 i 77 K.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności do wyjaśnienia okoliczności sprawy, niezebranie materiału dowodowego w sposób całościowy - który pozwoliłby na wydanie merytorycznej decyzji oraz brak wszechstronnego rozpatrzenia zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie, w szczególności rozbieżności co do uzyskiwanych dochodów w relacjach miesięcznych, dużych obciążeń finansowych ciążących na skarżącej oraz pominięciu okoliczności dotyczących sytuacji rodzinnej skarżącej, w tym jej relacji z biologicznym ojcem, braku jakiegokolwiek udziału ojca w wychowaniu J. B. i jej późniejszym życiu, stosowania przez ojca przemocy względem rodziny czego między innymi skutkiem było rozwiązanie małżeństwa z matką skarżącej przez rozwód w 1996 r., b. art. 8 § 1 K.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie jego uczestników do organów władzy publicznej, co polegało na nieuwzględnieniu szczególnych okoliczności sprawy, w szczególności możliwości finansowych skarżącej, co skutkowało między innymi uznaniem, że dochód wykazany przez skarżącą w toku postępowania jest jej stałym dochodem, w sytuacji gdy jej dochód nie jest stały, pozostaje niepewny oraz ulega zmianom, jak również nieuwzględnieniu przez organ okoliczności dotyczących utraty więzi J. B. z biologicznym ojcem, znęcania się przez Z. M. nad rodziną, a które to okoliczności powinny zostać wzięte pod uwagę przez organy przy wydaniu decyzji, jako kluczowe do wyjaśnienia istoty sprawy; c. art. 78 § 1 K.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z zeznań świadków D. M., A. S., K. M. i J. B., mimo złożenia przez skarżącą wniosku o ich przesłuchanie, a które to dowody mają kluczowe znaczenie dla sprawy i przyczyniłyby się do wyjaśnienia okoliczności mających wpływ na treść zaskarżonej decyzji, a mianowicie ustaleniu możliwości finansowych skarżącej, charakteru jej pracy, możliwości zarobkowania oraz utraty więzi z ojcem z uwagi na jego zaniedbania względem rodziny i braku jakiegokolwiek zainteresowania rodziną na przestrzeni lat; d. art. 80 K.p.a. poprzez błędną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, co doprowadziło do uznania, iż J. B. jest zobowiązana do odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej Z. M., w sytuacji gdy brak jest możliwości finansowych skarżącej na ponoszenie przedmiotowej opłaty oraz istnienia okoliczności szczególnych, w szczególności zaniedbań ze strony ojca oraz braku więzi ze skarżącą, których ustalenie winno wyłączać odpowiedzialność materialną skarżącej za pobyt Z. M. w Domu Pomocy Społecznej; e. art. 107 § 3 K.p.a. poprzez wadliwe uzasadnienie decyzji wydanej w niniejszej sprawy, co przejawia się przede wszystkim w nie odniesieniu się do złożonych w odwołaniu oświadczeń świadków, oraz pominięciu szczególnych okoliczności dotyczących stosunku skarżącej do ojca, zgłaszanych przez nią w sprawie, które to powinny mieć wpływ na treść zaskarżanej decyzji. W uzasadnieniu skargi przedstawiono szczegółową argumentację na poparcie wskazanych zarzutów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Podstawę materialnoprawną wydanych w sprawie rozstrzygnięć stanowią przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej. W myśl art. 60 ust. 1 ustawy pobyt w domu pomocy społecznej jest odpłatny do wysokości średniego miesięcznego kosztu utrzymania mieszkańca, z zastrzeżeniem ust. 3. Zgodnie natomiast z art. 61 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy: obowiązani do wnoszenia opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej są w kolejności: 1) mieszkaniec domu, a w przypadku osób małoletnich przedstawiciel ustawowy z dochodów dziecka, 2) małżonek, zstępni przed wstępnymi, 3) gmina, z której osoba została skierowana do domu pomocy społecznej - przy czym osoby i gmina określone w pkt 2 i 3 nie mają obowiązku wnoszenia opłat, jeżeli mieszkaniec domu ponosi pełną odpłatność. Opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej wnoszą: 1) mieszkaniec domu, nie więcej jednak niż 70% swojego dochodu, a w przypadku osób małoletnich przedstawiciel ustawowy z dochodów dziecka, nie więcej niż 70% tego dochodu; 2) małżonek, zstępni przed wstępnymi - zgodnie z umową zawartą w trybie art. 103 ust. 2: a) w przypadku osoby samotnie gospodarującej, jeżeli dochód jest wyższy niż 300% kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, jednak kwota dochodu pozostająca po wniesieniu opłaty nie może być niższa niż 300% tego kryterium; b) w przypadku osoby w rodzinie, jeżeli posiadany dochód na osobę jest wyższy niż 300% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, z tym że kwota dochodu pozostająca po wniesieniu opłaty nie może być niższa niż 300% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie; 3) gmina, z której osoba została skierowana do domu pomocy społecznej - w wysokości różnicy między średnim kosztem utrzymania w domu pomocy społecznej a opłatami wnoszonymi przez osoby, o których mowa w pkt 1 i 2. Obowiązek ponoszenia opłaty za pobyt osoby w domu pomocy społecznej ciążący z mocy prawa na określonych podmiotach wymaga skonkretyzowania i zindywidualizowania co do wysokości oraz osoby zobowiązanej (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 czerwca 2018 r., sygn. akt I OPS 7/17, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 października 2021 r., sygn. akt I OSK 574/21), co następuje w formie umowy, o której mowa w art. 103 ust. 2 ustawy bądź decyzji określonej w art. 61 ust. 2d i 2e w związku z art. 59 ust. 1 ustawy. W tej sprawie, ustalenie wysokości wskazanych opłat zostało oparte o konkretne wyliczenia przeprowadzone przez organ I instancji. Organ ustalił średniomiesięczną opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej w konkretnym okresie, następnie pomniejszył ją o wpłatę pensjonariusza, w ten sposób ustalając pozostałą do zapłaty kwotę. Następnie uznał, że kwotę tą jako odpłatność, ponosić powinna skarżąca (w połowie albowiem koszty tej opłaty zostały podzielone na dwoje dzieci). Wobec braku zgody skarżącej na podpisanie umowy określającej wysokość należnej opłaty, organ ustalił kwoty opłatności podane w decyzji administracyjnej. W przedmiotowej sprawie zaistniały bowiem podstawy do decyzyjnego określenia opłaty za pobyt mieszkańca w domu pomocy społecznej, gdyż skarżąca odmówiła zawarcia umowy. W takiej sytuacji podstawę prawną podjętego rozstrzygnięcia stanowił art. 61 ust. 2d u.p.s. Obowiązkiem organu przy ustalaniu wysokości opłaty w tym trybie było uwzględnienie wszystkich ograniczeń ustawowych wyszczególnionych w tej regulacji. W ocenie Sądu tego obowiązku organ odwoławczy nie wykonał należycie. Zauważyć bowiem należy, iż ustalenie dochodu strony na gruncie art. 61 ust. 2d u.p.s. pozostaje obowiązkiem organu przy uwzględnieniu kwoty dochodu na osobę oraz przy uwzględnieniu "dochodów i możliwości". Nie jest to zatem działanie wyłącznie matematyczne mające na celu ustalenie dochodu na osobę samotnie gospodarującą, następnie ustalenie czy dochód ten jest wyższy niż 300% kryterium dochodowego na osobę, a przy wymierzaniu skonkretyzowanej odpłatności uwzględnienie by dochód pozostały po wniesieniu opłaty nie był niższy niż 300% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie. Nie jest to jedynie dodatnia różnica między dochodem na osobę, a kwotą 300% kryterium dochodowego. Konieczne pozostaje bowiem, zgodnie z treścią art. 61 ust. 2d u.p.s., uwzględnienie ograniczeń wynikających zarówno z art. 61 ust. 2 pkt 2 tej ustawy jak i wynikających z art. 103 ust. 2 u.p.s., tj. poza wysokością dochodów także "możliwości", o których mowa w art. 103 ust. 2 u.p.s. W ocenie Sądu, taka analiza nie została poczyniona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie w niniejszej sprawie. Organ ograniczył się jedynie do matematycznych wyliczeń i pominął badanie okoliczności związanych z "możliwościami" skarżącej, czym naruszył art. 61 ust. 2d w związku z art. 61 ust. 2 pkt 2 i art. 103 ust. 2 u.p.s. O ile organ I instancji przyjmując miesięczny dochód rodziny w wysokości 16 509,82 zł, uwzględnił stałe wydatki w kwocie 11 5000 zł i wskazał, że na życie pozostaje kwota 5009,82 zł i stąd dopiero wyprowadził wnioski o zasadności obciążenia skarżącej przedmiotową opłatą - to organ odwoławczy ten sam miesięczny dochód rodziny podzielił jedynie przez ilość członków rodziny i wykazał, że na osobę w rodzinie przypada kwota 5503,27 zł. Kolegium w żadnej części swojego uzasadnienia nie podjęło próby skonfrontowania ww. kwot z "możliwościami" skarżącej i jej rodziny. Dodatkowo zauważyć należy, iż z dniem 1 stycznia 2022 r. zmieniła się kwota kryterium dochodowego na osobę w rodzinie (zob. z § 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 lipca 2021 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej - Dz.U.2021.1296), czego organ nie uwzględnił opierając się jedynie na ustaleniach dokonanych przez organ I instancji. Tymczasem istotą dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego - w rozumieniu art. 15 K.p.a. - jest dwukrotne rozstrzygnięcie tej samej sprawy. Zgodnie z tak rozumianą zasadą dwuinstancyjności organ odwoławczy nie może się zatem ograniczyć do kontroli zasadności środka odwoławczego i trafności zawartych w nim argumentów, nie może też poprzestać na kontroli decyzji organu I instancji. Na organie odwoławczym spoczywa obowiązek ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy - rozstrzygniętej przez organ I instancji - w sposób określony w art. 138 K.p.a. Co więcej, organ odwoławczy - rozstrzygając sprawę ponownie w ramach wskazanego wyżej postępowania dwuinstancyjnego - jest obowiązany, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, uwzględniać nie tylko zmiany stanu faktycznego sprawy zaistniałe po wydaniu zaskarżonej decyzji organu I instancji ale także zmiany stanu prawnego, (por. np. wyrok NSA w Lublinie z 21.06.1988 r., SA/Lu 151/88, ONSA 1988/2, poz. 72). Zmiany te organ winien był wziąć pod uwagę z urzędu. Organy administracji publicznej orzekają bowiem na podstawie przepisów prawa obowiązujących w dniu wydania decyzji (art. 6 K.p.a.). Powyższe uchybienie pozwala uznać, że organ nie rozstrzygnął istoty sprawy, nie poczynił samodzielnych ustaleń w ramach ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, czym naruszył art. 15 K.p.a. ale także art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i 80 K.p.a., a w konsekwencji art. 107 § 3 K.p.a. Odnosząc się z kolei do argumentacji skarżącej związanej z relacjami rodzinnymi i więzią miedzą nią a ojcem, to uznać należało, że w tej kwestii rację ma Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie. Podnoszone przez skarżącą okoliczności powinny zostać wzięte pod uwagę i przeanalizowane w postępowaniu dotyczącym zwolnienia skarżącej z ponoszenia opłat za pobyt jej ojca w domu pomocy społecznej. Ustawodawca bowiem z dniem 27 stycznia 2022 r. do art. 64 u.p.s. dodał przesłankę umożliwiającą zwolnienie z opłat odnoszącą się do rażącego naruszenia przez pensjonariusza obowiązków rodzinnych względem osoby zobowiązanej do ponoszenia opłat (art. 64 pkt 7 u.p.s.). W niniejszym postępowania omawiane okoliczności nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Sąd również nie podziela stanowiska skarżącej, że "nieregularność" dochodów miesięcznych skarżącej, wynikająca z prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, może – jako taka - stanowić przesłankę do odstąpienia od wydania przez organ decyzji ustalającej odpłatność za pobyt ojca skarżącej w domu pomocy społecznej. Takie stanowisko nie znajduje potwierdzenia w przepisach ustawy o pomocy społecznej. W ocenie Sądu, takie okoliczności mogą, co najwyższej, zostać ocenione przez organ w ramach badania dochodu skarżącej i "możliwości" ponoszenia przez nią omawianych opłat. Tym niemniej, należy jednak uwzględnić, że doświadczenie życiowe wskazuje, że osoby uzyskujące nieregularny dochód winny – co do zasady i w zakresie swoich możliwości - podjąć starania mające na celu zapewnienie bezpieczeństwa finansowego sobie i swojej rodzinie. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 tej ustawy w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800). Ponownie rozpatrując sprawę organ uwzględni ocenę prawną, a także wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w niniejszym wyroku. Organ uwzględni w odniesieniu do skarżącej wszelkie ograniczenia ustawowe wynikające z treści art. 61 ust. 2d i 103 ust. 2 u.p.s., rozważy zwrócenie się do strony celem umożliwienia przedłożenia dokumentów, wskazania okoliczności bądź wniosków dowodowych mogących mieć znaczenie dla oceny wskazanych przesłanek, uwzględni dokumentację już znajdującą się w aktach sprawy, w tym w szczególności wyniki wywiadu środowiskowego. Nadto organ poczyni ustalenia czy zmiana kwoty kryterium dochodowego na osobę w rodzinie mogła mieć wpływ na wynik sprawy.