I SA/Wa 1246/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Boniecka – Płaczkowska, sędzia WSA Elżbieta Lenart, sędzia WSA Przemysław Żmich (spr.), Protokolant specjalista Katarzyna Krynicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2021 r. sprawy ze skargi E. C. w przedmiocie niewykonania przez Prezydenta [...] wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 listopada 2016 r. sygn. akt I SAB/Wa 1308/16 1. wymierza Prezydentowi [...] grzywnę w wysokości 2000 (dwa tysiące) złotych; 2. stwierdza, że bezczynność organu w wykonaniu wyroku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałej części.

E. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na niewykonanie przez Prezydenta [...] wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 listopada 2016 r. sygn. akt I SAB/Wa 1308/16. W skardze wniósł o: 1) stwierdzenie, że bezczynność organu w wykonaniu wyżej wymienionego wyroku miała miejsce z wyjątkowo rażącym naruszeniem prawa; 2) wymierzenie Prezydentowi [...] grzywny w najwyższej przewidzianej przez prawo wysokości; 3) przyznanie od Prezydenta [...] na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w maksymalnej określonej przez prawo wysokości; 4) nakazanie Prezydentowi [...] bezzwłocznego zakończenia przedmiotowego postępowania, najdalej w terminie 7 dni. W uzasadnieniu wskazał, że sprawa skarżącego jest solidnie i w całości udokumentowana oryginalnymi dokumentami (od okresu sprzed wojny). Skarżący spełnił wszystkie prawne wymogi, które powinny bez jakiejkolwiek opieszałości uczynić zadość jego roszczeniu. Organ całkowicie ignoruje wyroki sądu i prowadzi celowo rozwlekłe postępowanie, w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużych odstępach czasu, które de facto są li tylko czynnościami pozornymi mającymi zapewne wzbudzić błędne przekonanie, że formalnie organ nie jest bezczynny. Skarżący wniósł o uznanie za integralną część prawnej motywacji skargi stanowiska zaprezentowanego w uzasadnieniu do wyroku Naczelnego Sadu Administracyjnego z 20 stycznia 2021 r. sygn. akt I OSK 2123/20. Skarżący przedstawił w porządku chronologicznym swoje podstawowe działania. [...] września 1993 r. złożył zastrzeżenie zgłoszenia roszczeń. [...] listopada 2000 r. podanie o zwrot przedmiotowej nieruchomości, co pozostało bez reakcji. [...] marca 2003 r. wniósł pismo do Prezydenta [...] o spowodowanie podjęcia czynności w sprawie zwrotu nieruchomości. Następnie miały miejsce 3 lata iluzorycznego rozpoznawania i bezczynności. 18 listopada 2016 r. zapadł wyrok WSA w Warszawie. Dalej sprawa pozostawała bez reakcji. [...] marca 2017 r. zostało wniesione ponaglenie, parokrotnie również osobiście. [...] grudnia 2017 r. wniesione zostało pismo, co do bezczynności. [...] maja 2018 r. skarżący spełnił kolejne wymogi. 3 września 2018 r. wniósł skargę na bezczynność z kolejnym plikiem usystematyzowanej dokumentacji. 28 maja 2019 r. został wydany wyrok WSA w Warszawie, który pozostał bez reakcji. Organ kierował do skarżącego fikcyjne żądania przedłożenia dokumentów, które już były składane lub takich, które 20 lat temu nie były potrzebne. [...] września 2019 r. po pół roku organ wystosował do skarżącego pismo o numer konta by zwrócić koszty postepowania. [...] marca 2021 r. skierowano do organu wezwanie do wykonania wyroku. [...] marca 2021 r. organ wystosował bezpodstawne pismo o dostarczeniu dokumentu. Następna grupa załączników to przykładowa li tylko korespondencja organu od [...] września 2014 r. do [...] marca 2018 r. Skarżący uważa, że jeżeli Sąd dokona analizy całej dokumentacji fabrykowanej przez organ, to otrzyma aż nader przekonywujący dowód, że to przerywane bardzo odległymi interwałami bezczynności, nieusprawiedliwionym ekspediowaniem pism dzień po dniu oraz wzywanie do przedstawiania dokumentów już składanych albo zbytecznych musi prowadzić do konkluzji o całkowitej opieszałości i braku woli w zakończeniu przedmiotowej sprawy. Skarżący podkreślił, że pomimo niepodważalnych dokumentów i wyjątkowej jasności prawnej jego roszczenia organ wszelkimi działaniami - do dnia dzisiejszego - próbuje nie dopuścić do zwrotu własności. Nie może również ujść z pola widzenia fakt, że takie celowo opieszałe działanie spowodowało fakt niedożycia niektórych członków rodziny, co z kolei generowało następne postępowania i konieczność przedłożenia dokumentacji. Wreszcie nie może z pola widzenia ujść fakt wielokrotnego kierowania do skarżącego pism, a i także do urzędu miasta, z których wynikało ewidentnie, że materiał dowodowy jest w pełni zebrany, a potrzeba tylko trochę czasu do jego analizy. Po 23 latach, ale też i po wyroku WSA znowu żąda się czegoś, co już skarżący dwukrotnie składał i co było zbędne. Odnosząc się do kwestii zasądzenia na rzecz skarżącego sumy pieniężnej skarżący przywołał ponownie powoływany wcześniej wyrok NSA. Podał, że poczucie jego bezradności, postponowanie jego godności, upadlanie człowieka przez 30 lat doprowadziło do tego, że skarżący obecnie jest wrakiem człowieka. Stracił prawie całkowicie wzrok oraz dwukrotnie musiano wymieniać mu rozrusznik serca. Ponad 40 lat pracował jako elektryk konserwator w [...] i gdy rozpoczynał batalię o zwrot własności był w pełni sił sprawnym człowiekiem, który jeszcze mógł taką nieruchomość dla dobra rodziny zagospodarować. W odpowiedzi na skargę Prezydent [...] wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu podał, że prowadzi postępowanie administracyjne wszczęte na skutek wniosku z [...] marca 2014 r. złożonego przez E. C. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położną w [...] przy ul. [...], ozn. jako "[...]", rej. hip [...], dz. nr [...]. Organ wskazał, że w aktach postępowania znajdują się nierozpatrzone wnioski o zwrot przedmiotowej nieruchomości, które podlegają rozpoznaniu. Rozpatrzenie wniosku o przyznanie odszkodowania zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia wniosku o zwrot. W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 31 maja 2012 r. sygn. akt l SAB/Wa 270/14 wskazano, że jeżeli chodzi o sprawy z zakresu roszczeń dekretowych pierwszeństwo ma sprawa tocząca się w trybie art. 7 dekretu, później sprawa prowadzona na podstawie art. 214 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Jeżeli nie ma możliwości odzyskania nieruchomości w naturze, to strona może zainicjować sprawę o przyznanie odszkodowania w trybie art. 215 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Natomiast w wyroku z 10 stycznia 2018 r. sygn. akt I SAB/Wa 509/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że w sytuacji, gdy chociażby jeden ze spadkobierców dawnego właściciela nieruchomości dekretowej zmierza do odzyskania przedmiotowej nieruchomości osoby popierające złożony wniosek o odszkodowanie muszą liczyć się z tym, że sprawa odszkodowawcza będzie musiała czekać na załatwienie sprawy dekretowej z art. 7 dekretu lub zwrotowej z art. 214 ustawy o gospodarce nieruchomościami, mających przed nią pierwszeństwo. W związku z powyższym Prezydent [...] postanowieniem z [...] czerwca 2021 r. nr [...] zawiesił z urzędu postępowanie odszkodowawcze, do czasu zakończenia postępowania administracyjnego w sprawie wniosków złożonych przez E. C.: [...] września 1993 r., [...] września 1998 r., [...] listopada 2000 r., [...] kwietnia 2013 r., ponowionych wnioskiem z [...] marca 2003 r. złożonym przez E. C. i H. D. o zwrot przedmiotowej nieruchomości. Prezydent [...] nadmienił, że w niniejszej sprawie został sporządzony projekt rozstrzygnięcia dotyczący wniosków o zwrot przedmiotowej nieruchomości, jednakże z uwagi na śmierć jednego z użytkowników wieczystych niniejsza decyzja nie mogła być wydana. W piśmie z [...] lipca 2021 r. E. C. poparł wniesioną skargę i wniósł o: 1) pilne wyznaczenie posiedzenia; 2) podjęcie niesłusznie zawieszonego postępowania, z jednoczesnym nakazaniem, jak w pkt 4) petitum skargi. W uzasadnieniu wskazał, że treść odpowiedzi na skargę musi być uznana jako przemawiająca zdecydowanie za trafnością skargi. Dalej skarżący podał, że w odpowiedzi na skargę organ w drugim akapicie celowo przemilcza całą chronologię trwania tego postępowania. Skarżący podkreślił, że obecne (trzecie z kolei) postępowanie dotyczy niewykonania wyroków WSA oraz niebywałej opieszałości i ignorancji w rozstrzyganiu sprawy. E. C. podał, że w sprawie wszyscy spadkobiercy przeddekretowych właścicieli nieruchomości są ustaleni. Skarżący nie rozumie więc kogo dokładnie śmierć miałaby być przeszkodą w wydaniu decyzji, skoro organ wcześniej potwierdzał, że wszystko jest skompletowane. Jeżeli chodzi o wydane w niniejszej sprawie postanowienie o zawieszeniu postępowania odszkodowawczego skarżący podał, że gdyby nawet uznać zasadność i prawnie uzasadnioną podstawę do zawieszenia, to nie było żadnych przeszkód by to uczynić ponad 7 lat temu. Zawieszanie obecnie i to z takim uzasadnieniem musi być uznane, poza oczywistym mijaniem się z prawdą i materiałem dowodowym sprawy, za wyjątkowo bezczelną ignorancję skarżącego i tego postępowania. Skarżący uważa, że nie było żadnych podstaw do zawieszenia postępowania nawet 7 lat temu. Organ cały czas pomija treść wyroków WSA z 2017 r. i 2019 r. WSA nigdy nie nakazywał zawieszenia postępowania, a wręcz przeciwnie zobowiązywał do pilnego wydania decyzji. E. C. za całkowicie błędne uznał stwierdzenie, że od przyznania prawa użytkowania wieczystego zależy przedmiotowe roszczenie odszkodowawcze. Przy czym – zdaniem skarżącego - organ mota się w okolicznościach sprawy zawierając zasadnicze sprzeczności w swych rozważaniach, skoro w tym samym uzasadnieniu raz przyjmuje, że pozostają w mocy wszystkie wnioski o zwrot nieruchomości by w innym miejscu przyjmować, że obecnie jedynie czynnym wnioskiem jest wniosek z 2014 r. o odszkodowanie, zaś jeszcze w innym, że niezbędne tu zawieszenie postępowania, bo trzeba wrócić do wniosków od 1993 r., choć stwierdza wyraźnie, że postępowanie toczy się od 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Poza sporem jest to, że prawomocnym wyrokiem z 18 listopada 2016 r. sygn. akt I SAB/Wa 1308/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązał Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku z [...] marca 2014 r. o odszkodowanie za nieruchomość, położoną w [...] przy ul. [...], ozn. hip. "[...]" rej. hip. [...] w terminie trzech miesięcy od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. W wyroku tym Sąd stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Faktem jest również to, że termin wyznaczony przez Sąd upłynął 1 czerwca 2017 r., skoro – jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy o sygn. akt I SAB/Wa 1308/16 zwrotnego potwierdzenia odbioru - Prezydent [...] otrzymał odpis prawomocnego wyroku wraz z uzasadnieniem oraz aktami sprawy 1 marca 2017 r. W zakreślonym przez Sąd terminie organ nie rozpoznał powyższego wniosku o przyznanie odszkodowania za przejęcie przedmiotowej nieruchomości, a zatem nie wykonał powołanego wyżej wyroku Sądu. Ponadto prawomocnym wyrokiem z 29 maja 2019 r. sygn. akt I SA/Wa 1762/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wymierzył Prezydentowi [...] grzywnę w wysokości 2.000 zł w związku z niewykonaniem wyroku tego Sądu z 18 listopada 2016 r. Jednocześnie Sąd stwierdził, że bezczynność Prezydenta [...] w wykonaniu wyroku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Jednakże Prezydent [...] postanowieniem z [...] czerwca 2021 r. nr [...] zawiesił z urzędu postępowanie odszkodowawcze, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa, do czasu zakończenia sprawy zainicjowanej wnioskiem E. C. z [...] września 1993 r. (podtrzymanym pismami z: [...] września 1998 r., [...] listopada 2000 r., [...] marca 2003 r., [...] kwietnia 2013 r., [...] października 2019 r.) o zwrot działki nr [...] pochodzącej z dawnej nieruchomości hipotecznej pn. "[...]", nr hip. [...]. Wniosek zwrotowy poparła H. D. (pismo z [...] marca 2003 r.), a po jej śmierci jej córka E. D. (pismo z [...] października 2019 r.), a także M. W. (pismo z [...] października 2019 r.). Do dnia orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie Prezydent [...] nie załatwił poprzez wydanie decyzji wniosku o odszkodowanie z [...] marca 2014 r. Skarga o wymierzenie grzywny jest zatem zasadna. Uznaniu Sądu pozostawiono natomiast ustalenie wysokości grzywny, ponieważ zgodnie z art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) – dalej zwanej "ppsa" grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów, tj. art. 5 ust. 7 ustawy z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych w zw. z art. 110 ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych. Ustalenie wysokości grzywny zależy od okoliczności konkretnej sprawy. Analizując przebieg postępowania administracyjnego, od chwili otrzymania przez Prezydenta [...] prawomocnego wyroku Sądu z 29 maja 2019 r. sygn. akt I SA/Wa 1762/18 wraz z aktami sprawy (11 września 2019 r.), do czasu zawieszenia postępowania odszkodowawczego ([...] czerwca 2021 r.) Sąd uznał, że zasadnym było wymierzenie organowi kolejnej grzywny w wysokości 2.000 zł. Z materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy wynika, że Prezydent [...] w powyższym okresie nie był zupełnie bezczynny, ponieważ prowadził w sprawie postępowanie wyjaśniające celem ustalenia przesłanek z art. 215 ustawy o gospodarce nieruchomościami, tj. stanu własnościowego przedmiotowej nieruchomości przed dniem wejścia w życie tzw. dekretu [...] (21 listopada 1945 r.) i daty pozbawienia właściciela bądź następców prawnych faktycznej możliwości władania nieruchomością po 5 kwietnia 1958 r. W tym celu organ występował do różnych jednostek organizacyjnych i sądu o udzielenie informacji i przesłanie dokumentów dotyczących prowadzonych na spornym gruncie inwestycji, decyzji lokalizacyjnych, przejęcia gruntu i budynku, zdjęć lotniczych, uwierzytelnionych aktów notarialnych nr [...] i [...] (w aktach znajdowały się jedynie kserokopie tych umów), odpisu wykazu hipotecznego działu I i II, uwierzytelnionego postanowienia spadkowego stwierdzającego nabycie spadku po Z. C. (w aktach znajdowała się jedynie kserokopia tego postanowienia) i kolejnych postanowień spadkowych po dawnych właścicielach nieruchomości i ich danych adresowych (pisma z [...] września 2019 r.). W piśmie z [...] września 2019 r. organ poinformował strony o tym, że rozpatrzenie wniosku o odszkodowanie zależy od rozstrzygnięcia sprawy o zwrot nieruchomości. Jednocześnie organ wyznaczył termin na załatwienie sprawy odszkodowawczej do [...] stycznia 2020 r. W piśmie z [...] września 2019 r. organ wystąpił do R. D. o wskazanie, czy jest następcą prawnym E. D. Uwierzytelniony odpis postanowienia spadkowego organ otrzymał [...] października 2019 r. Uwierzytelnione umowy nr [...] i [...] organ otrzymał [...] listopada 2019 r. Zdjęcia lotnicze organ otrzymał [...] marca 2020 r. Organ pismami z [...] listopada 2019 r., [...] kwietnia 2020 r., [...] maja 2020 r., [...] sierpnia 2020 r. zwracał się do sądu wieczystoksięgowego o wydanie odpisu z wykazu hipotecznego obejmującego działy I i II księgi hipotecznej. Informację na temat zniszczenia księgi hipotecznej organ otrzymał [...] listopada 2020 r. Pismem z [...] kwietnia 2020 r. organ wystąpił o przedłożenia aktów małżeństw M. W. i S. W.. Pismami z [...] listopada 2020 r. i [...] marca 2021 r. organ zwracał się do sądu wieczystoksięgowego o przedłożenie oryginału zaświadczenia hipotecznego z 1992 r. oraz dokumentów potwierdzających stan własnościowy przedmiotowej nieruchomości. Zdaniem Sądu utrzymująca się bezczynność Prezydenta [...] w wykonaniu wyroku Sądu z 18 listopada 2016 r. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, skoro postępowanie odszkodowawcze toczy się już ponad 7 lat. Sąd uznał za bezzasadną skargę w zakresie żądania przyznania od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej, o której mowa w art. 154 § 7 ppsa. Zdaniem Sądu dodatkowa sankcja finansowa tego rodzaju nakładana jest w szczególnie drastycznych przypadkach rażącej bezczynności lub przewlekłości organu. W tego typu przypadkach musi wystąpić sytuacja bezczynności lub przewlekłości organu wynikająca z ewidentnie złej woli organu, a zwłoka organu ma charakter uporczywy i nie wiadomo dlaczego organ nie wydaje decyzji kończącej postępowanie w sprawie. Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie takie okoliczności jednocześnie nie wystąpiły. W niniejszej sprawie nie ujawnił się fakt uporczywego niepodejmowania czynności przez organ, noszący znamiona celowej, złej woli organu w rozpatrzeniu sprawy o odszkodowanie. Sprawy z zakresu tzw. gruntów [...] należą do spraw skomplikowanych. Przyczyny przedłużającego się procedowania w sprawie wynikają m.in. z zalegającej w organie bardzo dużej ilości spraw tego typu, co znane jest Sądowi z urzędu. Załatwienie sprawy odszkodowawczej blokuje toczące się równolegle postępowanie o zwrot przedmiotowej nieruchomości. Skarżący nie wnosił skargi na bezczynność Prezydenta [...] w sprawie o zwrot nieruchomości, lecz koncentruje swe działania na sprawie o odszkodowanie. Tymczasem w tejże sprawie (odszkodowawczej) nie mogło dojść do wydania decyzji kończącej postępowanie, skoro organ zawiesił z urzędu postępowanie odszkodowawcze, do czasu zakończenia sprawy o zwrot nieruchomości. Zasadność tego postanowienia nie była przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie. Postanowienie to podlega bowiem odrębnemu trybowi zaskarżenia. Z tego względu Sąd nie był upoważniony do rozpatrzenia wniosku skarżącego o podjęcie zawieszonego postępowania i nakazania organowi bezzwłocznego zakończenia postępowania odszkodowawczego. Jeżeli skarżący kwestionuje postanowienie o zawieszeniu postępowania, to winien w stosownym terminie wnieść na to postanowienie zażalenie do organu wyższego stopnia. Nie jest tak, jak twierdzi E. C., że w sprawie o odszkodowanie Sąd nakazał organowi wydanie decyzji kończącej sprawę odszkodowawczą. Skarżący pomija to, że w sprawie ze skargi na bezczynność Sąd zobowiązał Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku o odszkodowanie, a nie do wydania decyzji administracyjnej w sprawie o odszkodowanie. Rozpoznanie wniosku, to nie to samo, co rozstrzygnięcie wniosku poprzez wydanie decyzji administracyjnej. Rozpoznanie wniosku polega na podjęciu przez organ działania adekwatnego do okoliczności sprawy. Takim działaniem może być, np. wydanie postanowienia o zawieszeniu z urzędu postępowania administracyjnego. Odnosząc się do podnoszonej w skardze motywacji zaprezentowanej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 stycznia 2021 r. sygn. akt I OSK 2123/20 należy wskazać, że w sprawie tej NSA stwierdził, że dla miarkowania wysokości sankcji finansowych znaczenie mogą mieć: stopień naruszenia prawa przez organ, okoliczności towarzyszące naruszeniu i zwłoce w wykonaniu prawomocnego wyroku oraz zasadność wynagrodzenia skarżącemu bezczynności w wykonaniu prawomocnego wyroku uwzględniającego jego skargę. Zdaniem NSA okoliczności danego przypadku mają znaczenie dla określenia przez sąd, w jakiej wysokości grzywna oraz ewentualna suma pieniężna powinny być określone, aby dawały możliwość wypełnienia swojej roli. Z tego stanowiska NSA wynika, że o wysokości orzekanych przez sąd administracyjny sankcji finansowych (grzywny, sumy pieniężnej) decydują realia konkretnej sprawy. Nie ma więc podstaw do mechanicznego porównywania stanu faktycznego i prawnego różnych spraw i orzekania z tej perspektywy o wysokości sankcji finansowych. Trzeba też mieć na uwadze, że powoływany w skardze wyrok NSA o sygn. akt I OSK 2123/20 zapadł w zupełnie innym stanie faktycznym i prawnym, niż niniejsza sprawa. W tamtej sprawie postępowanie odszkodowawcze zostało zawieszone w marcu 2015 r., do czasu rozpoznania odwołania od decyzji Prezydenta [...] z września 2014 r. o odmowie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości [...]. Strony, po złożeniu wniosku o odszkodowanie, cofnęły w kwietniu 2015 r. odwołanie od ww. decyzji i organ odwoławczy orzekł w kwietniu 2015 r. o umorzeniu postępowania odwoławczego. W kwietniu 2015 r. strony wniosły o podjęcie postępowania odszkodowawczego i postępowanie to zostało podjęte postanowieniem z lipca 2015 r. W opisanej wyżej sprawie strony postępowania w sposób jednoznaczny sprecyzowały swe żądania. Tymczasem – w ocenie Sądu - niejasne jest stanowisko E. C., co do przedmiotu zgłoszonego żądania. Nie jest tak, jak twierdzi skarżący w skardze, że oczekuje na rozpatrzenie sprawy odszkodowawczej już kilkadziesiąt lat. W pismach z lat: 1993, 1998, 2000, 2003, 2013 skarżący konsekwentnie domagał się realizacji roszczenia dekretowego w naturze poprzez zwrot nieruchomości. Wniosek o ustalenie odszkodowania w formie pieniężnej skarżący złożył zaś w 2014 r. Z kolei w piśmie z [...] października 2019 r. powołującym się m.in. na wniosek o odszkodowanie z 2014 r. skarżący podał, że wnosi w imieniu własnym i M. W. o zwrot nieruchomości (pełnomocnictwo od M. W. dotyczy sprawy o zwrot nieruchomości). Realizacji roszczenia o zwrot przedmiotowej nieruchomości domaga się także E. D. (pismo z [...] października 2019 r., mimo, że udzieliła E. C. pełnomocnictwa do odbioru korespondencji w sprawie odszkodowawczej (co wynika z podanego w pełnomocnictwie numeru odszkodowawczej sprawy administracyjnej). Z opisanego wyżej stanu faktycznego niniejszej sprawy nie wynika jednoznacznie, czy E. C. w imieniu własnym i innych osób domaga się zwrotu przedmiotowej nieruchomości w trybie art. 214 ustawy o gospodarce nieruchomościami, czy ustalenia odszkodowania w formie pieniężnej w trybie art. 215 ustawy o gospodarce nieruchomościami, czy może wydania decyzji kończącej postępowanie w obu tych odrębnych sprawach administracyjnych. Na wezwanie organu z [...] września 2019 r. skierowane do E. C., E. D. i M. W. o jednoznaczne sprecyzowanie żądania (zwrot nieruchomości, czy ustalenie odszkodowania za nieruchomość) E. D. oświadczyła, że domaga się zwrotu przedmiotowej nieruchomości (jej pismo z [...] października 2019 r.), M. W. udzieliła pełnomocnictwa E. C. do decydowania w jej imieniu w sprawach dotyczących zwrotu nieruchomości (pełnomocnictwo z [...] października 2019 r.). Z Kolei E. C. w piśmie z [...] października 2019 r. działając w imieniu własnym i powołując się umocowanie od M. W., odpowiadając na wezwanie organu z [...] września 2019 r., wniósł o zwrot przedmiotowej nieruchomości, powołując się m.in. na wniosek o odszkodowanie z 2014 r., a w piśmie z [...] marca 2021 r. domagał się wykonania wyroku Sądu o sygn. akt I SAB/Wa 1308/16 wydanego w administracyjnej sprawie odszkodowawczej. Skarżący pomija także to, że w sprawie zakończonej wyrokiem o sygn. akt I OSK 2123/20 NSA wymierzył grzywnę w wysokości 10.000 zł i przyznał na rzecz skarżących sumę pieniężną po 5.000 zł dla każdego z nich w sytuacji, gdy w sprawie wydany został czwarty wyrok WSA w Warszawie w sprawie o wymierzenie organowi grzywny w związku z niewykonaniem wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność. Tymczasem w niniejszej sprawie Sąd orzekał po raz drugi w sprawie o wymierzenie organowi grzywny w związku z niewykonaniem wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność. W sprawie o sygn. akt I OSK 2123/20 WSA w Warszawie, orzekając po raz drugi w powyższym przedmiocie, wymierzył organowi grzywnę w wysokości 1.500 zł i oddalił skargę, w części dotyczącej przyznania na rzecz skarżących sumy pieniężnej. Skarżący pomija także to, że w sprawie o sygn. akt I OSK 2123/20 NSA nie stwierdził, aby istniały jakiekolwiek okoliczności tamujące rozpoznanie wniosku o odszkodowanie. W niniejszej sprawie jest inaczej. Prezydent [...] mimo, że E. C. prezentuje niejednoznaczne stanowisko w kwestii zgłoszonych żądań, przyjął (korzystnie dla skarżącego niebędącego profesjonalistą w zakresie obsługi prawnej), że domaga się on równolegle realizacji roszczenia z art. 214 ustawy o gospodarce nieruchomościami i roszczenia z art. 215 ustawy o gospodarce nieruchomościami. To zaś skutkowało zawieszeniem administracyjnego postępowania odszkodowawczego, do czasu zakończenia postępowania zwrotowego. Sąd dostrzegł także, że w sprawie o sygn. akt I OSK 2123/20 jednym z istotnych argumentów decydujących o wymiarze grzywny i sumy pieniężnej było to, że przez przedłużający się czas rozpatrywania sprawy skarżący ponosili koszty pomocy prawnej. W niniejszej sprawie ta okoliczność nie występuje bowiem w sprawie nie działa w imieniu stron postępowania adwokat, czy radca prawny. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd, na podstawie art. 154 § 1, 2 i 6 ppsa (pkt 1 i 2 wyroku) oraz art. 151 w zw. z art. 154 § 7 ppsa (pkt 3 wyroku) w zw. z art. 15zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.