I SA/Wa 1113/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz, asesor WSA Nina Beczek, Protokolant referent Anna Kaczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2023 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 kwietnia 2023 r. nr DAP-WOSR.7280.35.2023.AM w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami RP oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] kwietnia 2023r., [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: : Dz. U. z 2022 r., poz. 2000; dalej: k.p.a.), w zw. z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935) oraz art. 9 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jednolity: Dz. U. z 2017, poz. 2097; dalej: ustawa o realizacji, ustawa z 8 lipca 2005r.), po rozpatrzeniu odwołania J. J., od decyzji Wojewody [...] z [...] lutego 2023 r., znak: [...], odmawiającej J. J., A. J., K. J., S. J., A. B., A. P., I. P. i J. H. potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez A. P. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, we [...], przy ul. [...], woj. [...], utrzymał ją w mocy. Stan sprawy przedstawiał się w sposób następujący. Wnioskiem z [...] grudnia 2008 r. J. J. wystąpił do Wojewody [...] o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez A. P. nieruchomości położonej poza obecnymi granicami RP we [...], przy ul. [...], woj. [...], dalej "nieruchomość". W piśmie z dnia [...] października 2013 r. J. J. wyjaśnił, że [...] grudnia 2008 r. złożył wniosek o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości we [...] przez ciotkę A. P.. będąc upoważnionym ustnie przez swą matkę M. J., jedną ze spadkobierców ciotki A. P.. Wyjaśnił, że matka była choro, leżała na OIOM w a następnie [...] stycznia 2009 r. zmarła. Mama życzyła sobie aby w jej imieniu złożył wniosek. Pismami z dnia [...] listopada 2017 r. i [...] listopada 2017 r., E. P. i I. P. zwróciły się do Wojewody [...] o uwzględnienie ich - jako osób uprawnionych do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez A. P. nieruchomości położonej we [...] przy ul. [...] - w prowadzonym postępowaniu. Ponadto, pismem z [...] listopada 2017 r. J. J., działając w imieniu: A. J., K. J., S. J., A. B. i A. P. zwrócił się do organu I instancji o "dołączenie" ww. osób do przedmiotowego postępowania. Do ww. przedłożono stosowne pełnomocnictwa udzielone J. J.. Organ powołał w decyzji postanowienia spadkowe z których ostatecznie wynika wskazany przez organ krąg spadkobierców po A. P.. Wskazano również na dowody w postaci uwierzytelnionych kserokopii: orzeczenia Państwowego Urzędu Repatriacyjnego, Wojewódzkiego Oddziału w [...], z dnia [...] stycznia 1945 r., Ldz. [...], oraz dokumentów stanowiących podstawę wydania tego orzeczenia, pozyskane z Archiwum Narodowego w [...], zaświadczenia Archiwum Państwowego Obwodu [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...], wraz z poświadczonym tłumaczeniem z języka ukraińskiego, dotyczące nieruchomości położonej we [...] przy ul. [...], oświadczenia J. J. o dotychczasowym stanie realizacji prawa do rekompensaty oraz miejscach zamieszkania po przybyciu na obecne terytorium RP, złożone w dniu [...] października 2013 r. przed organem prowadzącym postępowanie, upoważnienia. Organ ustalił, że właścicielem nieruchomości położonej we [...], przy ul. [...], była A. P., c. J. i M. ur. [...] maja 1891 r. w [...], zm. [...] października 1976 r. w [...]. Zawiadomieniem z dnia [...] grudnia 2012 r. organ I instancji poinformował J. J. o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie. Decyzją z dnia [...] lutego 2023 r" znak: [...], Wojewoda [...] odmówił J. J., A. J., K. J. S. J., A. B., A. P., I. P. i J. H. potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez A. P. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. wskazując, że wnioski ww. osób zostały złożone po upływie ustawowego terminu. Wskazano, że wniosek Józefa Jaroszyńskiego nie mógł skutecznie zainicjować postępowania o potwierdzenie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez A. P. ww. nieruchomości, albowiem w dniu złożenia wniosku o potwierdzenie prawa do rekompensaty, tj. w dniu [...] grudnia 2008 r. J. J. nie należał do grona spadkobierców A. J., a tym samym, nie posiadał legitymacji do złożenia wniosku o rekompensatę w swoim imieniu. W powyższej dacie jedną z uprawnionych do zainicjowania postępowania w sprawie o rekompensatę po A. P. była matka J. J. - tj. M. J., która zmarła dnia [...] stycznia 2009 r. Z uwagi na okoliczność, że w aktach sprawy brak jest stosownego pełnomocnictwa, udzielonego J. J. przez jego matkę do złożenia stosownego wniosku o przyznanie prawa do rekompensaty, nie można, w ocenie organu wojewódzkiego, uznać, że J. J. był prawidłowo umocowany do działania w Jej imieniu. Od powyższej decyzji Wojewody [...], odwołanie do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, wniósł J. J.. Organ II instancji, rozpoznając odwołanie wskazał, że w sprawie mają zastosowanie przepisy k.p.a. w stanie sprzed wejścia w życie 1 czerwca 2017 r. ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935). – art. art. 16 tej ustawy. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. potwierdzenie prawa do rekompensaty następuje na wniosek osoby ubiegającej się o potwierdzenie tego prawa, złożony nie później niż do dnia 31 grudnia 2008 r. Z powyższego przepisu wynika zatem, że postępowanie w danej sprawie może zostać wszczęte i toczy się wyłącznie na wniosek osoby ubiegającej się o potwierdzenie prawa do rekompensaty. Osoby mogące ubiegać się o potwierdzenie prawa do rekompensaty wymienione są zaś w art. 2 i art. 3 ustawy. Są to właściciel nieruchomości, współwłaściciele nieruchomości albo niektórzy z nich, wskazani przez pozostałych współwłaścicieli, spadkobiercy właściciela nieruchomości albo niektórzy z nich, wskazani przez pozostałych spadkobierców, spełniający wymogi wskazane w art. 2 ustawy. Ustawa o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej zawęża zatem krąg osób uprawnionych, które mogą wystąpić że stosownym wnioskiem, jedynie do właścicieli mienia i ich spadkobierców. Nadto ustawodawca ograniczył w czasie możliwość złożenia wniosku do dnia 31 grudnia 2008 r. i jest to warunek konieczny. Zachowanie tego terminu stanowi zatem dodatkową przesłankę, od której ustawodawca uzależnił możliwość przyznania przedmiotowego świadczenia. Termin na składanie powyższego wniosku ma charakter materialny, co oznacza, że po jego upływie roszczenie wygasa. W przedmiotowej sprawie ustalono, że wniosek do Wojewody [...] o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez A. P. nieruchomości położonej we [...] przy ul. [...], złożył w dniu [...] grudnia 2008 r. J. J.. W dniu złożenia wniosku o potwierdzenie prawa do rekompensaty, tj. w dniu [...] grudnia 2008 r. J. J. nie należał do grona spadkobierców A. J., a tym samym, nie posiadał legitymacji do złożenia wniosku o rekompensatę w swoim imieniu. W powyższej dacie jedną z uprawnionych do zainicjowania postępowania w sprawie o rekompensatę po A. P. była matka J. J. - tj. M. J., która zmarła [...] stycznia 2009 r. Do wniosku nie załączono pełnomocnictwa, z którego wynikałoby umocowanie dla J. J. do złożenia stosownego wniosku w imieniu jego matki – M. J.. W piśmie datowanym na dzień [...] października 2013 r. (data wpływu do organu I instancji – [...] sierpnia 2016 r.), J. J. wyjaśnił, że składając ww. wniosek działał w imieniu matki M. J., na podstawie ustnego upoważnienia. W myśl art. 32 k.p.a., strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych (art. 33 § 1 k.p.a.), a pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie lub zgłoszone do protokołu (art. 33 § 2 k.p.a.). Jednakże, stosownie do treści art. 33 § 4 k.p.a., w sprawach mniejszej wagi organ administracji publicznej może nie żądać pełnomocnictwa, jeśli pełnomocnikiem jest członek najbliższej rodziny lub domownik strony, a nie ma wątpliwości co do istnienia i zakresu upoważnienia do występowania w imieniu strony. Skarżący podnosi, że składając wniosek, działał w imieniu swojej matki M. J., na podstawie pełnomocnictwa, o jakim mowa w art. 33 § 4 k.p.a., Odnosząc się do powyższego organ stwierdził, że postanowienie art. 33 § 4 k.p.a., ustanawiające pełnomocnictwo domniemane należy traktować jako wyraz ograniczenia formalizmu w postępowaniu administracyjnym. Przepis ma charakter wyjątkowy. Po pierwsze, odnosi się on wyłącznie do przypadków upoważnienia do występowania w imieniu osób fizycznych, na co wskazuje krąg domniemanych pełnomocników, tzn. najbliższa rodzina oraz domownicy. Po wtóre, przepis można zastosować tylko wtedy, gdy są spełnione łącznie trzy przesłanki w nim wymienione, a każda z nich ma charakter ocenny. Po trzecie wreszcie, skorzystanie z możliwości dopuszczonej tym przepisem poddane jest uznaniu administracyjnemu. Stosowanie tego przepisu nakłada na organ prowadzący postępowanie obowiązek zachowania szczególnej ostrożności w ocenie samej sprawy - czy jest ona "mniejszej wagi", oceny wymaga również to, kogo należy zaliczyć do "najbliższej rodziny" i domowników, jak też istotne jest ustalenie, że "nie ma wątpliwości" odnośnie do reprezentowania strony i jego zakresu, czyli należy mieć przekonanie, iż interesy strony są zgodne z interesami osób ją reprezentujących. Dopiero wtedy, gdy te trzy przesłanki, które muszą wystąpić łącznie, będą spełnione, zaistnieją podstawy do uznania zbędności pełnomocnictwa udzielonego na piśmie lub zgłoszonego do protokołu. W orzecznictwie podkreśla się przy tym, że przepis art. 33 § 4 k.p.a. odnosi się do przypadków "mniejszej wagi", a więc prostych życiowych spraw, niemających charakteru majątkowego. Za sprawę mniejszej wagi można jednak uznać tylko taką sprawę, która nie pociąga za sobą poważniejszych skutków (np. odebranie zaświadczenia, korespondencji, złożenie dokumentów). Taką z pewnością nie jest zaś uregulowanie stanu prawnego nieruchomości i to w sytuacji, kiedy występowały wątpliwości, komu uprawnienie to przysługuje. Złożenie wniosku o przyznanie prawa do rekompensaty nie może być uznane za sprawę mniejszej wagi. W ocenie organu prawo majątkowe, jakim jest prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej ze względu na swój wyjątkowy charakter, jak i doniosłość skutków finansowych dla strony nie jest sprawą mniejszej wagi w rozumieniu art. 33 § 4 k.p.a. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego zaniechania przez Wojewodę [...] wezwania J. J. w trybie art. 64 § 2 k.p.a. do uzupełnienia braku formalnego wniosku poprzez przedłożenie stosownego pełnomocnictwa wskazano, że o tym, jaki charakter ma mieć ostatecznie pismo, decyduje wyłącznie strona i w razie wątpliwości w tym zakresie, obowiązkiem organu administracji publicznej istotnie jest przekazanie stronie informacji o jej sytuacji procesowej, przysługujących jej środkach obrony jej praw oraz uwarunkowaniach ich złożenia, aby strona nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa. Zauważyć jednak należy, że obowiązek ten dotyczy jednak pism, które zredagowane zostały w sposób niezręczny, niezrozumiały, czy nieporadny, niepozwalający na ustalenie rzeczywistej woli strony, kiedy z okoliczności sprawy wynika, że strona nie rozeznaje się w sposób precyzyjny w zakresie przysługujących jej uprawnień. Taka sytuacja nie miała zaś miejsca w niniejszej sprawie. Wniosek z dnia [...] grudnia 2008 r. został jasno sformułowany i jego treść nie budził wątpliwości organu. Na uwagę zasługuje ponadto fakt, że o chorobie M. J. i o jej jak to wskazuje J.J. "życzeniu" i "usilnej prośbie", aby J. J. złożył w jej imieniu stosowny wniosek, skarżący poinformował dopiero po kilku latach od złożenia wniosku - tj. w piśmie z dnia [...] października 2013 r. zaś wniosek inicjujący postępowanie nie zawiera żadnej wzmianki na ten temat. Z powyższych względów brak było podstawy do zastosowania w sprawie regulacji przewidzianej w art. 33 § 4 k.p.a. Nie został bowiem spełniony jeden z przewidzianych w ww. przepisie warunków - tj. "przypadek mniejszej wagi". Przedmiotowa sprawa, związana z rekompensatą za pozostawioną poza obecnymi granicami RP nieruchomość, nie jest sprawą "mniejszej wagi", z uwagi na doniosłość skutków finansowych dla strony. Brak jest zaś podstaw do przyjęcia, aby składając ww. podanie, skrżący czynił to w imieniu swojej matki M. J. na podstawie pełnomocnictwa określonego w art. 33 § 4 k.p.a. Ponadto żadna z pozostałych osób legitymowanych do złożenia wniosku na podstawie art. 3 ust 2 ustawy, tj. spadkobierców A. P. w terminie określonym w art. 5 ust 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. nie wystąpiła z wnioskiem o rekompensatę za pozostawioną przez nią nieruchomość. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiódł J. J.. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: -art. 33 § 2 k.p.a. w zw. z art. 64 § 2 k.p.a. poprzez bezzasadne uznanie, że Skarżący nie posiadał stosownego pełnomocnictwa do wystąpienia z wnioskiem o potwierdzenie prawa do rekompensaty, w sytuacji, gdy Wojewoda nie wzywał go do uzupełnienia tego braku formalnego, -art. 33 § 4 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji, gdy Skarżący był pełnomocnikiem członka najbliższej rodziny (matki), przy jednoczesnym braku wątpliwości co do istnienia i zakresu upoważnienia do występowania w imieniu strony, -art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty w zw. z art. 64 § 1 i 4 k.p.a. oraz art. 8 § 1 k.p.a. poprzez bezzasadne uznanie, że wniosek J. J. złożony do Wojewody [...] nie mógł skutecznie zainicjować postępowania o potwierdzenie prawa do rekompensaty, w sytuacji, gdy organ w dniu [...] grudnia 2012 roku skierował do niego zawiadomienie o wszczęciu postępowania, -art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej poprzez bezzasadne uznanie, że wnioski E. P., I. P., A. J., K. J., S. J., A. B. i A. P. o potwierdzenie prawa do rekompensaty zostały złożone po upływie ustawowego terminu na ich złożenie, w sytuacji gdy osoby te dołączyły do już toczącego się postępowania w tym przedmiocie. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2023 roku, znak [...] i zwrot kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie jest zasadna. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.), dalej jako: "P.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Ponadto wskazać należy, że Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą, ale rozstrzyga jedynie w granicach danej sprawy, jak stanowi art. 134 § 1 ustawy P.p.s.a. przy czym stosownie do art. 135 P.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Zdaniem Sądu, organy nie dopuściły się naruszenia wskazanych w sprawie przepisów postępowania administracyjnego ani przepisów prawa materialnego. Organ prawidłowo ustalił, że właścicielem przedmiotowej nieruchomości była A. P., która zmarła [...] października 1976 r. Skarżący jest spadkobiercą po M. P., która zmarła [...] stycznia 2009 r. Ona z kolei była jedną ze spadkobierczyń po A. P.. Nie ma także wątpliwości, że ustawodawca ograniczył terminem możliwość skutecznego składania wniosków o potwierdzenie prawa do rekompensaty do 31 grudnia 2008 r, co wynika z art. 5 ust. 1 ustawy o prawie do rekompensaty. Po tej dacie roszczenie wygasa, jako że jest to termin prawa materialnego i nie ma możliwości jego przywrócenia. Oznacza to, że jedną z uprawnionych do złożenia wniosku była matka Skarżącego. Skarżący mógłby skutecznie złożyć ten wniosek w jej imieniu, gdyby posiadał stosowne pełnomocnictwo w formie pisemnej, do działania w jej imieniu. Jak wynika z wniosku o potwierdzenie prawa do rekompensaty: jako wnioskodawcę wskazano J. J., nie wynika z niego aby działał on w imieniu swojej mamy, nie dołączono do wniosku żadnego pełnomocnictwa, nie wskazano nawet czy wnioskujący jest wprost spadkobiercą A. P.. Okoliczności te w sposób jednoznaczny wskazywały, kto jest inicjatorem postępowania administracyjnego. Organ tymi wskazaniami był związany. Analiza wniosku o wszczęcie postępowania nie wymagała żadnych zabiegów interpretacyjnych i prawidłowo organ uznał, że to skarżący jest wnioskodawcą a nie jego matka. Sąd w pełni akceptuje wywody organu, że możliwość udzielenia ustnego pełnomocnictwa dotyczy spraw tzw. "mniejszej wagi" – art. 33 § 4 k.p.a. I gdyby sprawę niniejszą jako taką zakwalifikować wniosek o wszczęcie postępowania byłby skuteczny. Zgodnie bowiem z tym przepisem w sprawach mniejszej wagi organ administracji publicznej może nie żądać pełnomocnictwa, jeśli pełnomocnikiem jest członek najbliższej rodziny lub domownik strony, a nie ma wątpliwości co do istnienia i zakresu upoważnienia do występowania w imieniu strony. Nie jest jednak rzeczą organu aby "korygowała" stronę podmiotową wniosku. Wprost przeciwnie organ jest tym wnioskiem/żądaniem związany – co wynika z art. 61 § 1 k.p.a. ("postępowanie wszczyna się na żądanie strony..."). Jak się przyjmuje na gruncie wykładni sądowadministracyjnej tego przepisu za sprawę "mniejszej wagi" uważa się sprawy, które nie pociągają za sobą poważnych skutków dla strony i które zazwyczaj mają zazwyczaj charakter czynności procesowych. Organ nie musi żądać pełnomocnictwa, gdy łącznie spełnione są następujące przesłanki: -przedmiotem postępowania jest sprawa mniejszej wagi; -pełnomocnikiem jest członek najbliższej rodziny lub domownik strony; -nie ma wątpliwości co do istnienia i zakresu upoważnienia do występowania w imieniu strony. Rozstrzygnięcie organu następuje w ramach uznania administracyjnego. W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, nie mamy do czynienia ze sprawą "mniejszej wagi". Sprawa ma charakter majątkowy, co oznacza, że hipotetycznie odniosłaby poważny skutek w sferze praw majątkowych strony uprawnionej. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8.04. 2011 r. I OSK 858/10). Dlatego mimo, że skarżący był członkiem najbliższej rodziny nie mogło być mowy o uznaniu, że działał w imieniu swej matki na podstawie udzielonego mu ustnie pełnomocnictwa abstrahując od tego, że jak sam stwierdził mama przebywała w szpitalu na OIOM-e, co mogło świadczyć o braku możliwości udzielenia ustnego pełnomocnictwa z uwagi na jej stan zdrowia. Po drugie, samo wszczęcie postępowania administracyjnego, nie stanowi podstawy do uznania, że organ przyjął, że Skarżącemu przysługuje legitymacja do wszczęcia postępowania administracyjnego. Sprawy zabużańskie są sprawami o wysokim stopniu skomplikowania ze względu zarówno na przedmiot tego postępowania jak i podmioty, które zazwyczaj są nie tymi, które były właścicielami pozostawionego poza obecnymi granicami Polski majątku. Aby te kwestie wyjaśnić organ musi zatem wszcząć postępowanie administracyjne, gdyż dopiero po tej czynności może skutecznie podejmować działania służące ustaleniu istotnych okoliczności sprawy. Czyni to niezasadnymi wywody skargi co do kwestii skutków prawnych wynikających z wszczęcia postępowania administracyjnego. Dlatego biorąc pod uwagę treść wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego nie było podstaw do zastosowania wprost art. 61 a § 1 k.p.a. Po trzecie, fakt, że M. J. zmarła po dacie złożenia przez Skarżącego wniosku o potwierdzenie prawa do rekompensaty a Skarżący jest jej spadkobiercą nie niweluje skutku wygaśnięcia prawa do żądania potwierdzenia prawa do rekompensaty. Byłoby to istotne gdyby wniosek został złożony do 31 grudnia 2008 r. przez jego matkę – wstąpiłby do sprawy jako jej spadkobierca – a tak w tej sprawie nie było. Punktem wyjścia bowiem było wniosek pierwotny i to on podlegał ocenie organu, a nie to co się stało później. Co do kwestii "dołączenia" pozostałych spadkobierców do postępowania, na gruncie orzecznictwa sądowoadministracyjnego, biorą oni udział w sprawie gdyż sprawa dotyczy ich wspólnego prawa. W tej sprawie nie byli oni inicjatorami tego postępowania w określonej dacie uprawniającej do wszczęcia tego rodzaju postępowania. Prawidłowo zatem organ poinformował ich o toczącym się postępowaniu. Sumując, wniosek o wszczęcie postępowania, jako pochodzący od Skarżącego, nie mógł ostatecznie skutecznie zainicjować postępowania administracyjnego o potwierdzenie prawa do rekompensaty. Natomiast wnioski złożone przez E. P., I. Z., A. J., K. J., S. J., A. B. czy A. P., jako złożone po terminie o jakim mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z 8 lipca 2005 r. nie mogły uruchomić procedury administracyjnej i doprowadzić do potwierdzenia prawa do rekompensaty. Zostały bowiem złożone po wygaśnięciu roszczenia. Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 151 p.p.s.a. sąd skargę oddalił nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji na skutek przyczyn o jakich mowa w art. 145 § 1 pkt 1, 2, 3 p.p.s.a.