I SA/Sz 883/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz, Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.) Protokolant po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 15 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi B. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 września 2025 r. nr SKO.4140.1640.2025 w przedmiocie opłaty targowej oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z 26 września 2025 r. o nr SKO.4140.1640.2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: "SKO", "organ odwoławczy") utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy U. M. (dalej: "wójt", "organ I instancji") z 27 czerwca 2025 r. o nr PW.3132.2.2024.PWI w sprawie określenia B. M. (dalej: "strona", "skarżąca") wysokości zobowiązania podatkowego w opłacie targowej za okresy: od 20 lipca 2024 r. do 31 lipca 2024 r., od 1 sierpnia 2024 r. do 24 sierpnia 2024 r. oraz od 26 sierpnia 2024 r. do 31 sierpnia 2024 r. (razem 42 dni) w łącznej kwocie [...]zł. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco. Decyzją z 27 czerwca 2025 r. o ww. numerze wójt określił stronie wysokość zobowiązania podatkowego w opłacie targowej za wskazane okresy (razem 42 dni) w łącznej kwocie [...]zł. W uzasadnieniu powyższej decyzji wyjaśniono, że w wyniku przeprowadzonego postępowania organ I instancji ustalił, że strona prowadzi sezonową sprzedaż biżuterii w obiekcie handlowym zlokalizowanym na terenie Gminy U. , przy ul. [...], działka gruntu nr [...]. Działka gruntu nr [...] jest własnością osoby fizycznej - Z. K.. W toku postępowania strona (będąca dzierżawcą punktu handlowego) przedstawiła opinię prawną w przedmiocie charakteru (statusu prawnego) punktu handlowego zlokalizowanego w U. przy ul. [...] (działka numer [...]), z której wynikało, że sprzedaż dokonywana była w budynku, który zlokalizowany jest na terenie prywatnym, co - zdaniem strony - czyni bezzasadnymi działania organu podatkowego I instancji w przedmiocie domagania się z tego tytułu opłaty targowej. W celu ustalenia statusu punktu handlowego, znajdującego się na działce nr [...] w U. , organ I instancji uzyskał od Starosty Powiatowego w K. pismo z 6 maja 2025 r. informujące, że z posiadanej przez, działający w Starostwie, Wydział Budownictwa dokumentacji wynika, że udzielane zezwolenia w latach 2008-2009 dotyczyły wolnostojącego budynku gospodarczego oraz budynku usługowego (punkt sprzedaży lodów) znajdujących się na wskazanej działce. Organ I instancji, w oparciu o powyższe oraz zapisy ewidencji gruntów i budynków stwierdził, że brak jest jakichkolwiek informacji w zakresie obiektu będącego przedmiotem prowadzonego postępowania. Wobec powyższego organ I instancji uznał, wbrew twierdzeniom strony oraz przedstawionej opinii prawnej, a także oświadczeniom właściciela działki, że obiekt został prawdopodobnie samowolnie postawiony, nie posiada dokumentacji związanej z procesem powstawania konstrukcji, a także nie został wprowadzony do ewidencji gruntów i budynków. Wobec tego, w ocenie wójta, brak jest podstaw do przyjęcia, że jest to budynek. Nadto, organ I instancji ustalił, że obiekt nie znajduje się w ewidencji podatkowej. W konsekwencji, organ I instancji uznał, że strona dokonywała sprzedaży na targowisku, podlegającej opłacie targowej w oparciu o art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 70 ze zm.), dalej: "u.p.o.l." Zdaniem wójta, opłata targowa pobierana jest bowiem także na "targowiskach prywatnych" niezależnie od innych opłat wprowadzonych i pobieranych przez osobę (podmiot) prowadzącą targowisko, a wpływy z niej stanowią dochód gminy, nie zaś podmiotu prowadzącego targowisko. Według organu I instancji, na obowiązek uiszczenia opłaty targowej nie wpływa tytuł prawny, na podstawie którego dany podmiot dokonuje sprzedaży. Wójt wskazał następnie, że identyfikacji sprzedawcy (jako podmiotu zobowiązanego do uiszczenia opłaty targowej) dokonał na podstawie uzyskanego paragonu z kasy fiskalnej. Wskazał także, że na terenie gminy U. M. opłata targowa została wprowadzona na mocy uchwały Nr LII/404/2022 Rady Gminy [...] z dnia 12 lipca 2022 r. w sprawie opłaty targowej i sposobu jej poboru (Dz. Urz. Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 20 lipca 2022 r. poz. 3315), w której w § 2 pkt 3 określono dzienną stawkę opłaty targowej za stoisko o powierzchni większej niż 10 m2 a nie przekraczającej 100 m2 w wysokości 65 zł za pierwsze 10 m2 oraz 6 zł za każdy następny 1 m2 powierzchni zajętej w celu dokonywania sprzedaży. W związku z tym, stosownie do wskazań inkasenta w zakresie wielkości stanowiska handlowego wynoszącego powyżej 20 m˛, wójt obliczył, że dzienna stawka opłaty targowej w okresie od czerwca do końca sierpnia wynosiła 125,00 zł - zgodnie z poniższym wyliczeniem: pierwsze 10 m˛ - 65,00 zł, 10 m˛ x 6 zł/1m˛ - 60,00 zł. W konsekwencji, organ I instancji wskazał, że za wykazany okres, tj. od 20 lipca 2024 r. do 31 lipca 2024 r., od 1 sierpnia 2024 r. do 24 sierpnia 2024 r. oraz od 26 sierpnia 2024 r. do 31 sierpnia 2024 r. (razem 42 dni) łączna kwota zobowiązania z tytułu opłaty targowej wynosi [...] zł, a wynika z następującego wyliczenia: okres sprzedaży czerwiec, lipiec, sierpień (stawka pełna): lipiec (12 dni): 12 x [...] zł/1 dzień = [...] zł, sierpień (30 dni): 30 x [...] zł/1 dzień = [...] zł. Nie zgadzając się z powyższą decyzją organu I instancji, strona złożyła odwołanie, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i zarzucając naruszenie prawa materialnego i przepisów postępowania, w zakresie błędnych ustaleń faktycznych, tj. nieprawidłową interpretację art. 15 ust. 1 i 16 u.p.o.l. i błędne ustalenie, że skarżąca zobowiązana jest do uiszczania opłaty targowej, podczas gdy skarżąca prowadzi działalność handlową na terenie nieruchomości, której właściciel zobowiązany jest do zapłaty podatku od nieruchomości. SKO, we wskazanej na wstępie decyzji z 26 września 2025 r., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy, odwołując się do przepisów u.p.o.l. oraz do orzecznictwa NSA, wskazał na szerokie rozumienie pojęcia targowiska umożliwiające pobieranie na rzecz gminy opłat targowych wszędzie tam, gdzie prowadzony jest handel, bez względu na to, kto jest właścicielem targowiska i czy jest ono prowadzone w miejscu do tego przeznaczonym i na podstawie stosownej koncesji. SKO następnie wskazało, że przedmiotowy obiekt i miejsce położone w U. na działce nr [...], w którym strona dokonywała sprzedaży, należało uznać za targowisko w znaczeniu omawianych przepisów. Według organu odwoławczego, prawidłowo też ustalona została powierzchnia sprzedaży oraz dni sprzedaży, co jest okolicznością bezsporną. SKO również nie podzieliło stanowiska przedstawionego w opinii prawnej z 17 stycznia 2025 r., przedłożonej przez stronę w toku postępowania, gdyż – w ocenie SKO - sprzeczna jest ona przede wszystkim z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1151 ze zm.), dalej: ".u.p.g.k." oraz z orzecznictwem sądowoadministracyjnym odnoszącym się do sytuacji braku ujawnienia obiektu w danych ewidencyjnych. Organ odwoławczy wskazał, że skoro w przedmiotowej sprawie sporny obiekt handlowy, gdzie prowadzona była sprzedaż nie został ujawniony w ewidencji jako budynek, to ma to znaczenie przesądzające o nieistnieniu budynku a więc o obowiązku wymiaru opłaty targowej. W ocenie SKO, przy określeniu stronie opłaty targowej organ podatkowy I instancji prawidłowo zatem zidentyfikował ją jako podmiot zobowiązany i prawidłowo wyliczył należną opłatę. Zasadnie organ też przyjął, że skoro sprzedaży dokonywał podmiot inny niż podatnik podatku od nieruchomości w związku z przedmiotami opodatkowania położonymi na targowisku, nie przysługiwało mu zwolnienie z opłaty targowej oraz prawidłowo zastosował art. 15 ust.2b u.p.o.l. w zw. z art. 21 ust. 1 u.p.g.k. SKO nie stwierdziło żadnych naruszeń postępowania podatkowego. W skardze złożonej do Sądu na powyższą decyzję SKO z 26 września 2025 r. skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zobowiązanie organu do ponownego wydania decyzji w niniejszej sprawie, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji zarzuciła: I. Naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci: art. 21 § 1 pkt 1 O.p., w związku z art. 15 u.p.o.l., poprzez ich błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, polegające na nieprawidłowym uznaniu, że skarżąca zobowiązana jest do uiszczania opłaty targowej. Tymczasem, mając na uwadze, że skarżąca prowadzi działalność handlową na terenie nieruchomości, której właściciel uiszcza podatek od nieruchomości, bezzasadne i nieuprawnione jest dodatkowe obciążanie jej obowiązkiem zapłaty opłaty targowej. Prowadziłoby to bowiem do nieuzasadnionego podwójnego opodatkowania tej samej nieruchomości - zarówno podatkiem od nieruchomości, jak i opłatą targową; art. 16 u.p.o.l. poprzez jego niewłaściwą interpretację oraz błędne zastosowanie, polegające na nieuzasadnionym przyjęciu, że w niniejszej sprawie skarżąca powinna zostać obciążona obowiązkiem uiszczenia opłaty targowej. Tymczasem z dokumentacji będącej w posiadaniu organów samorządowych jednoznacznie wynika, że działalność handlowa prowadzona przez skarżącą odbywała się wyłącznie na terenie nieruchomości, której właściciel uiszcza podatek od nieruchomości. Wobec tego brak jest podstaw prawnych do jednoczesnego nakładania na ten sam grunt obowiązku zapłaty opłaty targowej, gdyż prowadziłoby to do nieuzasadnionego rozszerzenia zakresu opodatkowania i naruszenia istoty instytucji opłaty targowej, której celem nie jest obciążanie działalności prowadzonej na terenach już objętych podatkiem od nieruchomości. II. Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy a mianowicie art. 7, art. 8 § 1 i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak dokładnego rozważenia stanu faktycznego sprawy w sytuacji gdy wszystkie budynki znajdujące się na nieruchomości są zalegalizowane, co więcej organ samorządowy nie miał problemu w nakładaniu podatku od nieruchomości, za zabudowaną część gruntu. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ, przedstawiając swoje stanowisko, opiera się tylko i wyłącznie na tworzeniu wywodów odnoszących się do ustawowej definicji pojęcia budynku, co w zasadzie w żaden sposób nie odnosi się do meritum odwołania. W uzasadnieniu skargi powyższe zarzuty zostały uszczegółowione. SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym kończących postępowanie lub podlegających zaskarżeniu zażaleniem postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym lub egzekucyjnym, z prawem procesowym i materialnym, obowiązującym w dacie wydania postanowienia. Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143), dalej "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem nieistotnym dla sprawy). Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów, w trybie uproszczonym w oparciu o art. 119 pkt 2 i art. 120 p.p.s.a. Wspomniane przepisy przewidują taką możliwość, gdy strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Skarżąca w skardze, a organ w odpowiedzi na skargę, zgodnie wnieśli o rozpoznanie sprawy w trybie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji, Sąd nie stwierdził bowiem naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji. Istota sporu sprowadza się do ustalenia tego, czy w okolicznościach rozpatrywanej sprawy w sposób prawidłowy określono wysokość zobowiązania podatkowego w opłacie targowej w wysokości [...] zł z tytułu sprzedaży towarów (biżuterii), która prowadzona była przez skarżącą w dzierżawionym obiekcie handlowym zlokalizowanym na terenie Gminy U. przy ul. [...] na działce gruntu nr [...], w dniach od 20 lipca 2024 r. do 31 lipca 2024 r., od 1 sierpnia 2024 r. do 24 sierpnia 2024 r. oraz od 26 sierpnia 2024 r. do 31 sierpnia 2024 r. (razem 42 dni). Zdaniem skarżącej, w przedmiotowej sprawie nie należy jej obciążać obowiązkiem uiszczenia opłaty targowej albowiem z dokumentacji dostępnej organowi jednoznacznie wynika, że działalność handlowa skarżącej miała miejsce na terenie nieruchomości obciążanej podatkiem od nieruchomości. W ocenie organów, obiekt, w którym skarżąca dokonywała sprzedaży nie stanowił budynku ujawnionego w ewidencji gruntów i budynków, zatem należało uznać to miejsce za targowisko w rozumieniu u.p.o.l. Prawidłowo też ustalona została powierzchnia sprzedaży oraz dni sprzedaży. W powyższym sporze rację należało przyznać organowi. Materialnoprawną podstawę prawną decyzji stanowił art. 15 u.p.o.l., zgodnie z którym rada gminy może wprowadzić opłatę targową. Opłatę targową pobiera się od osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, dokonujących sprzedaży na targowiskach, z zastrzeżeniem ust. 2b (ust. 1). Targowiskami, o których mowa w ust. 1, są wszelkie miejsca, w których jest prowadzona sprzedaż (ust. 2). Opłacie targowej nie podlega sprzedaż dokonywana w budynkach lub w ich częściach (ust. 2b). Opłatę targową pobiera się niezależnie od należności przewidzianych w odrębnych przepisach za korzystanie z urządzeń targowych oraz za inne usługi świadczone przez prowadzącego targowisko (ust. 3). Stosownie do art. 16 u.p.o.l. zwalnia się od opłaty targowej: osoby i jednostki wymienione w art. 15 ust. 1, które są podatnikami podatku od nieruchomości w związku z przedmiotami opodatkowania położonymi na targowiskach (pkt 1); rolników i ich domowników prowadzących w piątki i soboty handel w rozumieniu art. 2 pkt 4 ustawy z 29 października 2021 r. o ułatwieniach w prowadzeniu handlu w piątki i soboty przez rolników i ich domowników (Dz. U. poz. 2290) (pkt 2). Celem ustawodawcy było więc zwolnienie z tej opłaty podmiotów, które płacą już inny podatek, czyli podatek od nieruchomości, tak aby ciężar podatkowy nie był zbyt duży. Jak zasadnie wskazał organ odwoławczy, istotne znaczenie, dla potrzeb pobierania opłaty targowej ma właściwe rozumienie terminu "targowisko". W przepisie art. 15 ust. 2 u.p.o.l. ustawodawca zamieścił definicję tego terminu, zgodnie z którą targowiskami są wszelkie miejsca, "w których prowadzona jest sprzedaż". Regulacją tą nie wprowadzano żadnego ograniczenia w zakresie wskazania konkretnego miejsca do "prowadzenia sprzedaży", nie wskazano też, jaki charakter ma mieć prowadzona sprzedaż (stały czy tylko okazjonalny), nie zawarto też innych ograniczeń, jak np. umiejscowienie kasy, oznakowanie towarów cenami, itp. Ustawodawca jedynie wykluczył pobieranie opłaty targowej od sprzedaży dokonywanej w budynkach lub w ich częściach, a także, w art. 16 u.p.o.l., od podatników podatku od nieruchomości w związku z przedmiotami opodatkowania położonymi na targowiskach, co oznacza, że "prowadzenie sprzedaży" czy też "dokonywanie sprzedaży" poza budynkiem lub jego częścią uzasadnia uprawnione przyjęcie, że każda powierzchnia, która nie znajduje się w budynku lub w jego części, a jest zajęta na "prowadzenie sprzedaży", a zatem stanowi "targowisko" w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.o.l. Sąd zwraca uwagę, że zgodnie z art. 15 ust. 2 u.p.o.l., targowiskami są wszelkie miejsca, w których prowadzona jest sprzedaż, to chodzi o miejsca, których lokalizację wyznacza gmina, jak i każde inne miejsce, mimo, że formalnie nie jest ono przez gminę oznaczone jako targowisko. W takim rozumieniu targowiskiem jest, m.in. hala targowa, dom handlowy, plac, chodnik, pas przydrożny, o ile w tych miejscach prowadzona jest sprzedaż (por. wyrok NSA z 26 kwietnia 2017 r. sygn. akt II FSK 957/15). Opłatę targową pobiera się niezależnie od należności przewidzianych w odrębnych przepisach za korzystanie z urządzeń targowiska oraz za inne usługi świadczone przez prowadzącego targowisko (art. 15 ust. 3 u.p.o.l.). Stąd też, handlujący na "targowisku", mimo uiszczania czynszu dzierżawnego, opłaty za wjazd na targowisko lub za zajęcie straganu, zobowiązany jest również do opłacania opłaty targowej na rzecz gminy. Wskazać nadto należy, że ustawodawca w przepisach u.p.o.l., nie zdefiniował terminu "dokonywanie sprzedaży". Należy zatem przyjąć jego szerokie rozumienie, obejmujące nie tylko sprzedaż jako umowę w rozumieniu art. 535 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), lecz także czynności mające miejsce przed sprzedażą. Przy ustalaniu znaczenia terminu "dokonywanie sprzedaży" nie jest istotne, czy dana osoba lub jednostka sprzedała oferowany towar, czy też żadna transakcja nie została sfinalizowana. Sama gotowość dokonywania sprzedaży, która przejawia się m.in. zajęciem miejsca na targowisku i wyeksponowaniem towaru, jest wystarczającą przesłanką do poboru opłaty targowej przez inkasenta. Termin "dokonywanie sprzedaży", zawarty w art. 15 ust. 1 u.p.o.l., oznacza, że każdy wymieniony w tym przepisie podmiot korzystający z targowiska, w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.o.l., w celu podjęcia sprzedaży jakichkolwiek artykułów jest zobowiązany do zapłacenia opłaty targowej, a tym samym sformułowanie "dokonujących sprzedaży" należy interpretować szeroko, uznając, że obejmuje ono wszelkie czynności podejmowane przez podmiot określony w art. 15 ust. 1 u.p.o.l. w celu dokonania sprzedaży, a w szczególności oferowanie produktów, składowanie ich na stoisku, oczekiwanie na kontrahentów. Powyższe okoliczności wystąpiły na gruncie stanu faktycznego ustalonego w rozpoznawanej sprawie, który za podstawę orzekania przyjmuje także skład orzekający w sprawie. Pojęcie "dokonywania sprzedaży" na gruncie u.p.o.l. jest pojęciem odmiennym zakresowo od zawierania umowy sprzedaży w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego, gdyż obejmuje także czynności prowadzące do celu jakim jest zawarcie umowy sprzedaży, przy czym ażeby można było mówić o "dokonywaniu sprzedaży" w rozumieniu przepisów u.p.o.l. nie jest niezbędne osiągnięcie skutku w postaci zawarcia umowy sprzedaży określonego przedmiotu. Zatem zakresowo umowa sprzedaży może, lecz nie musi zawierać się w pojęciu dokonywania sprzedaży. Mając powyższe na uwadze, przechodząc do oceny zarzutów skargi, Sąd stwierdził, że organy prawidłowo zinterpretowały przepisy prawa materialnego, w zakresie opłaty targowej, w szczególności chybiony jest zarzut naruszenia art. 15 u.p.o.l. Obowiązek uiszczenia opłaty targowej powstaje z mocy prawa z chwilą faktycznego podjęcia czynności handlowych zmierzających do dokonania sprzedaży (niezależnie od skutku) w każdym miejscu danej gminy, przy czym realizacja tego ustawowego obowiązku następuje w razie zażądania jej uiszczenia przez inkasenta i z tą też chwilą następuje określenie osoby zobowiązanej do zapłaty określonego już zobowiązania z tytułu opłaty targowej przewidzianej uchwałą rady gminy, uprawnionej do określenia zasad i poboru oraz wysokości stawek opłaty targowej, stosownie do art. 19 pkt 1 u.p.o.l. Powstanie zatem zobowiązania z tytułu opłaty targowej wynika z samego faktu podjęcia działalności handlowej (sprzedaży) na terenie danej gminy. Za bezzasadny Sąd też uznał zarzut naruszenia art. 16 u.p.o.l. Jak wyżej wskazano, na podstawie art. 16 u.p.o.l., zwalnia się od opłaty targowej osoby i jednostki dokonujące sprzedaży na targowiskach, które są podatnikami podatku od nieruchomości w związku z przedmiotami opodatkowania położonymi na targowiskach. Przepis ten nie ma zastosowania więc do osób, które są podatnikami podatku od nieruchomości i prowadzą działalność sprzedaży towarów na targowisku poza miejscem, od którego płacą podatek od nieruchomości; opłata targowa dotyczy tylko powierzchni nieobjętej tym podatkiem. Podatnikami podatku od nieruchomości są natomiast, na podstawie art. 3 ust. 1 u.p.o.l. m. in. osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące: 1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust.3; 2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych; 3) użytkownikami wieczystymi gruntów; 4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie: a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Krajowym Ośrodkiem Wsparcia Rolnictwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości, b) jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2. (zastrzeżenie pozostaje bez znaczenia w tej sprawie). Fakt prowadzenia przez skarżącą sprzedaży w analizowanym okresie został przesądzony, co wynika z wcześniejszych rozważań. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organy prawidłowo ustaliły, że mamy do czynienia z czynnościami wykonywanymi przez skarżącą w obiekcie zakwalifikowanym jako targowisko, w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.o.l., z pewnością nie będącym budynkiem, a czynności te nie podlegają zwolnieniu od opłaty targowej na podstawie art.16 u.p.o.l. Zasadnie w tym zakresie wskazano stronie, że o tym, czy obiekt stanowi budynek, decydują w pierwszej kolejności zapisy wiążącej organy podatkowe dla potrzeb wymiaru podatków (w tym opłaty targowej) ewidencji gruntów i budynków, na mocy art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne. Z ustaleń organów wynikało ponad wszelką wątpliwość, że w ewidencji gruntów i budynków, na działce numer [...], położonej w U. ujawnione są cztery budynki (nr [...] o pow. [...], nr [...] o pow. [...] m2, nr [...] o pow. [...] i nr [...] o pow. [...] ), będące własnością osoby trzeciej, natomiast nie widnieje w nich obiekt handlowy, w których strona dokonuje sprzedaży biżuterii. Brak jest również informacji o pozwoleniu na budowę tego obiektu handlowego, co potwierdza pismo Starosty [...] z 6 maja 2025 r. Budynek w tym miejscu formalnie nie istniał. Ustalono także, że – wbrew twierdzeniu skarżącej - za obiekt nie jest również płacony podatek od nieruchomości przez właściciela, obiekt ten nie jest ujawniony dla celów podatkowych. Nie jest zatem prawdą, że organy dysponowały dowodami (dokumentacją), z których wynika, że obiekt, w którym strona handlowała jest budynkiem oraz podlega podatkowi od nieruchomości. Okoliczności tej nie potwierdza przedstawiona w toku postępowania opinia prawna z 17 stycznia 2025 r., która została prawidłowo oceniona przez organy obydwu instancji, jako nie mająca znaczenia dla wymiaru opłaty targowej. Strona również w żaden sposób nie potwierdziła, że właściciel uiszcza podatek od nieruchomości za sporny punkt handlowy. W przedmiotowej sprawie nie mógł więc mieć zastosowania art. 16 u.p.o.l. Nietrafny jest też zarzut, że mogło dojść do nieuzasadnionego podwójnego opodatkowania tej samej nieruchomości. Ponadto, ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że we wskazanych w decyzji dniach, to skarżąca prowadziła sprzedaż detaliczną towarów (biżuterii) w obiekcie handlowym, przy ul. [...] w U. . Fakt ten potwierdzają znajdujące się w aktach sprawy sporządzone przez inkasenta opłaty targowej notatki służbowe oraz uzyskany paragon z kasy fiskalnej. Podmiotem dokonującym sprzedaży była więc skarżąca, która figuruje w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej jako przedsiębiorca, prowadzący sprzedaż i ona widnieje na dowodzie sprzedaży z 24 lipca 2024 r., a nie właściciel nieruchomości. W ocenie Sądu, zawarte w aktach sprawy dowody w sposób przekonujący potwierdzają również fakt prowadzenia przez skarżącą w poszczególnych dniach działalności handlowej na powierzchni wynikającej z notatek służbowych inkasenta gminnego, bowiem były one sporządzane na bieżąco i brak jest jakichkolwiek podstaw do kwestionowania danych w nich zawartych. Podkreślenia wymaga jednak, że sama skarżąca nie kwestionowała faktu wystawiania towaru na stwierdzonej przez inkasenta powierzchni, ani dni sprzedaży, wskazywała jedynie że sprzedaży dokonywała w budynku, od którego podatek od nieruchomości opłaca właściciel, czego nie potwierdziły ustalenia organów. Podzielić należy pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 2002 r. (sygn. akt III SA 680/02, wyrok dostępny na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl), w którym stwierdzono, że "notatki urzędowe, sporządzone przez uprawniony podmiot, mają walor dokumentu, który w pełni pozwala na przyjęcie za wiarygodne, zawartych w nim danych". Również w kwestii wyliczenia wysokości opłaty targowej, organ zasadnie oparł się na zestawieniach sporządzonych przez inkasenta, co do dat dokonywania sprzedaży i wielkości powierzchni (potwierdzonej protokołem czynności sprawdzających z 22 lipca 2024 r.), na której sprzedaż ta była dokonywana, materiale fotograficznym oraz stawkach dziennych opłaty, uchwalonych przez Radę Gminy [...] z dnia 12 lipca 2022 r. w sprawie opłaty targowej i sposobu jej poboru. Reasumując, Sąd uznał, że prawidłowo organy wykazały, że skarżąca jest zobowiązana do uiszczenia opłaty targowej. Przedstawiony przez organy sposób wyliczenia tej opłaty oparty został na podstawie zebranego materiału dowodowego i nie budzi wątpliwości. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Organy podatkowe nie naruszyły prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię. Przepisy ustawy zostały zastosowane do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego, który nie wymagał uzupełnienia. Organy prawidłowo przeprowadziły wyliczenia opłaty targowej w oparciu o stawki określone w ww. uchwale. Nadto, organy w toku powadzonego postępowania nie naruszyły zarzucanych w skardze przepisów postępowania, przy czym w sprawie zastosowanie miały przepisy Ordynacji podatkowej, nie zaś Kodeksu postępowania administracyjnego. Przypomnieć należy, że do obowiązków organów administracyjnych należy działanie w granicach i na podstawie przepisów prawa, o czym stanowi art. 120 O.p. Organy nie mogą zatem uchylić się od stosowania obowiązujących zapisów aktu prawa miejscowego. Stosownie do treści art. 122 O.p., w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Powołany wyżej przepis wyraża zasadę prawdy obiektywnej, będącej bez wątpienia naczelną zasadą postępowania podatkowego. Zasada ta znajduje rozwinięcie w art. 187 § 1 O.p. (odpowiednik art. 77 k.p.a.) , nakazującej organowi podatkowemu zebranie i w sposób wyczerpujący rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Materiał dowodowy jest zupełny, jeśli zebrano i rozpatrzono wszystkie dowody, a udowodniony stan faktyczny stanowi pełną, spójną i logiczną całość. Organy podatkowe, gromadząc i oceniając dowody w sprawie, przeprowadzić muszą określone rozumowanie oraz wyciągnąć swobodne wnioski dotyczące stanu faktycznego sprawy. Pozwala na to zasada swobodnej oceny dowodów przewidziana w art. 191 O.p. Organ dokonując ustaleń faktycznych na podstawie gromadzonych w toku postępowania informacji wyrabia sobie pogląd na stan faktyczny sprawy i może w związku z tym, wyciągać swobodnie wnioski i swobodnie decydować, jakie normy zastosuje, uwzględniając przyjęte przez siebie ustalenia faktyczne. W ten sposób swobodna ocena dowodów staje się sposobem osiągnięcia prawdy materialnej. Zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie zgromadzono dowody, które były niezbędne do prawidłowego określenia wysokości należnej opłaty targowej. Z uwagi na brzmienie przepisów uchwały, stanowiących podstawę wydanej decyzji, kluczowe znaczenie miało bowiem ustalenie wielkości powierzchni stoiska, z którego korzystała skarżąca oraz ilości dni, w których stoisko znajdowało się na targowisku. Takie dane zostały ustalone przez organy i w istocie nie były one kwestionowane przez stronę. Zdaniem Sądu, nałożony na organy obowiązek prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 O.p.) nie oznacza, że organy podatkowe obowiązane są interpretować fakty w sposób zadowalający dla podatnika, a więc w sposób zbieżny z jego stanowiskiem. Naruszeniem treści tej normy nie jest także sytuacja, w której strona pozostaje w przekonaniu, że zebrany materiał dowodowy ma charakter niezupełny. Strona ma prawo do własnego subiektywnego przekonania o zasadności jej zarzutów, jednakże przekonanie to nie musi mieć odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni (por. wyrok NSA z 7 lipca 2016 r., sygn. akt I FSK 178/15). Sąd stoi na stanowisku, że organy podatkowe przeprowadziły postępowanie w niniejszej sprawie w sposób wyczerpujący. Zaskarżona decyzja została prawidłowo uzasadniona i zawiera zarówno pełne uzasadnienie faktyczne, jak i prawne. W swojej decyzji SKO opisało stan faktyczny sprawy i odniosło się do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu, a prawne uzasadnienie decyzji spełnia wymogi art. 210 § 4 O.p. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł o oddaleniu skargi. Orzeczenia sądów administracyjnych przywołane w niniejszym uzasadnieniu publikowane są na stronie internetowej Naczelnego Sądu Administracyjnego: http://orzeczenia.nsa.gov.pl.