I SA/Sz 876/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz, Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.) Protokolant starszy inspektor sądowy Edyta Wójtowicz po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi N. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 października 2025 r. nr SKO/KD/408/2503/2025 w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od 1 stycznia 2025 r. do 31 grudnia 2025 r. oddala skargę.

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie decyzją z 9 października 2025 r., nr SKO/KD/408/2503/2025, Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: "SKO", "organ odwoławczy") utrzymało w mocy decyzję Zarządu Związku Gmin D. ("organ I instancji", "[...]") z 16 lipca 2025 r. o nr ZGDO.3137.8-025.2025.MT określającą N. S. (dalej "strona" lub "skarżący") wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na nieruchomości położonej w miejscowości L., ul. [...], w kwocie [...]zł miesięcznie za okres od dnia 1 stycznia 2025 do dnia 31 grudnia 2025 r. Stan sprawy przedstawia się następująco: 4 lutego 2025 r. do Związku Gmin [...] wpłynęła deklaracja podpisana przez stronę bez obliczonej kwoty opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Postanowieniem z 29 maja 2025 r. organ I instancji wszczął wobec strony postępowanie w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości położonej w miejscowości L., ul. [...] za okres 1 stycznia 2025 r. – 31 grudnia 2025 r. Opisaną powyżej decyzją z 16 lipca 2025 r. organ I instancji określił stronie wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na ww. nieruchomości w kwocie [...]zł miesięcznie, za ww. okres. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że na podstawie § 1 ust. 1 pkt 6 statutu Związku Gmin [...] (Dz. Urz. Woj. Zach. z 2020 r. poz. 4127) Związek wykonuje zadania własne Gminy L. w zakresie gospodarowania odpadami komunalnymi. W związku z tym, że strona złożyła deklarację bez odpowiednich wpisów, organ I instancji wszczął postępowanie i ustalił w nim, że nieruchomość w L., ul. [...] jest zamieszkana, a w 2024 r. zużycie na niej wody z licznika głównego z wyłączeniem podlicznika wyniosło 145 mł (zestawienie odczytów z maja 2025 r. Gminnego Zakładu Komunalnego w L.). Organ I instancji obliczył opłatę z uwzględnieniem zapisów uchwały nr 13/2024 w sprawie wyboru metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia stawki tej opłaty (Dz. Urz. z 2024 r., poz. 5071) poprzez przemnożenie średniomiesięcznego zużycia wody i stawki za 1 mł zużytej wody (§ 1 i 3 uchwały). Organ wyjaśnił, że w oparciu o zapisy prawa miejscowego oraz uwzględniając kompostowanie odpadów biodegradowalnych, przyjął obniżoną stawkę przy wyliczeniu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W odwołaniu od powyższej decyzji strona nie zgadzając się z rozstrzygnięciem wniosła o: - stwierdzenie przez SKO, że zużycie wody nie może być podstawą do naliczenia opłat za wytwarzania śmiecie i jest niezgodne z prawem, nieobiektywne i krzywdzące część mieszkańców, - o stwierdzenie, że w przypadku strony opłata za wywóz śmieci została bezpodstawnie rażąco zawyżona, o obniżenie stronie opłaty za wywóz śmieci o minimum 30%, stwierdzenie, że uzyskiwanie przez ZGDO danych jest niezgodne z prawem, a podstawą opłaty za wywóz śmieci jest wystawienie przez ZGDO faktury VAT, stwierdzenie, że wydana decyzja przez ZGDO jest sprzeczna z prawem i wadliwa. SKO utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W motywach decyzji organ odwoławczy wskazał, że strona z racji bycia właścicielem nieruchomości, która jest zamieszkana, co jest równoznaczne z wytwarzaniem odpadów i zużyciem wody, jest podmiotem, na którym ciążą obowiązki z ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, w tym ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (art. 2 ust. 1 pkt 4 i art. 6h pkt 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 733, zwanej dalej " u.c.p.g."). Zdaniem SKO, organ I instancji, prawidłowo zastosował tryb określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wynikający z art. 6o u.c.p.g. gdyż strona złożyła deklarację bez jej wypełnienia i obliczenia należnej opłaty. Podnoszone zaś przez stronę okoliczności nie wpływają na metodę i sposób naliczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Organ odwoławczy wskazał, że metody obliczenia opłaty określa art. 6j u.c.p.g., w którym przewidziano, że opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowić może iloczyn liczby mieszkańców zamieszkujących daną nieruchomość (art. 6 j ust. 1 pkt 2 ustawy). Szczegółowy sposób obliczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi określa uchwała Zgromadzenia Związku [...] w sprawie wyboru metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia stawki tej opłat. Na podstawie § 1 pkt 2 uchwały w przypadku nieruchomości, w której średniomiesięczne zużycie wody przekracza 3,5 mł, opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi iloczyn średniomiesięcznej ilości zużytej wody na nieruchomości i stawki opłaty, to jest 14,40 zł pomniejszone o 0,40 zł przy kompostowaniu bioodpadów - 14,00 zł (§ 2 ust. 2 i 6 uchwały). Przy czym, ilość zużytej wody w mł ustala się na podstawie wskazań wodomierza głównego za poprzedni rok kalendarzowy, do której nie wlicza się ilości wody bezpowrotnie zużytej za poprzedni rok kalendarzowy na podstawie wskazań licznika dodatkowego (§ 3 pkt 1 i 2 uchwały). Organ odwoławczy przedstawił sposób wyliczenia opłaty w niniejszej sprawie przez organ I instancji, który ustalił na podstawie informacji z Gminnego Zakładu Komunalnego, że z licznika głównego roczne zużycie wody na przedmiotowej nieruchomości wyniosło 197 mł, a z podlicznika 52 mł, co daje 12,08 mł średniomiesięcznego zużycia wody w roku poprzedzającym rok 2025 r. W związku z tym, w ocenie organu odwoławczego, organ I instancji zasadnie obliczył opłatę w wysokości [...] zł jako iloczyn 12,08 mł i stawki - 14,00 zł pomniejszonej o 40 gr w związku z kompostowaniem. Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutów strony uznał je za bezzasadne, wskazując, że tryb odwoławczy nie jest w właściwy dla badania prawidłowości wyboru metody obliczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Na koniec SKO wskazało, że przy ocenie zaskarżonej decyzji wzięło także pod uwagę, że organ I instancji w postępowaniach prowadzonych za wcześniejsze lata podjął się wyjaśnienia z udziałem strony kwestii posiadania przez nią hodowli zwierząt gospodarskich (gospodarstwa rolnego) i posiadania odrębnego wodomierza do pomiaru bezpowrotnie zużytej wody, jak również ocenił te okoliczności w świetle przepisów prawa. Za zasadne uznano stanowisko organu I instancji, że dokonane ustalenia w powyższym zakresie nie rzutują na inny, niż przyjęty w sprawie sposób obliczenia należnej opłaty. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na decyzję SKO z 9 października 2025 r. skarżący wniósł o jej uchylenie w całości, a także ewentualnie o stwierdzenie, iż: - zużycie wody nie może być podstawą do naliczania opłat za wytwarzanie śmieci i jest niezgodne z prawem, nieobiektywne i krzywdzące dla części mieszkańców; - o stwierdzenie, że w jego przypadku opłata za wywóz śmieci została bezpodstawnie rażąco zawyżona; - o obniżenie opłaty za wywóz śmieci o minimum 30%; - stwierdzenie, że uzyskiwane dane przez ZGDO o mieszkańcach jest niezgodne z prawem, sprzeczne z RODO, którego musi przestrzegać obywatel, a ZGDO i inni urzędnicy nie; - stwierdzenie, że podstawą opłaty za wywóz śmieci jest wystawienie przez ZGDO faktury VAT; - stwierdzenie, że wydana decyzja przez ZGDO jest sprzeczna z prawem i wadliwa. W uzasadnieniu skargi skarżący zawarł wywód na poparcie swojego stanowiska zmierzając do wykazania, że przyjęty przez organ sposób naliczania opłat jest niesprawiedliwy i nieobiektywny, wskazując na wyjątkowy charakter jego działalności związanej z hodowlą zwierząt. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem w oparciu o art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267). Oznacza to, że wyeliminować z obrotu prawnego można jedynie rozstrzygnięcie naruszające prawo w sposób, o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej: "p.p.s.a."). Z brzmienia tego przepisu wynika, że w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, sąd uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części. Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że sąd ma prawo, ale i obowiązek, dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie jest decyzja SKO, utrzymująca w mocy decyzję z 16 lipca 2025 r. ZGDO w przedmiocie ustalenia skarżącemu wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za 2025 r. Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 733, zwanej dalej " u.c.p.g."). Skarga jest niezasadna. Skarżona decyzja przekonuje, że opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi jest daniną publiczną i ma charakter obowiązkowy i powszechny, wobec czego mieszkaniec gminy nie jest zwolniony od jej płacenia, ani nie może oczekiwać, że będzie potraktowany w sposób indywidualny przez obniżenie opłaty. Powstanie obowiązku uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie jest uzależnione od wytwarzania odpadów komunalnych, lecz od faktu zamieszkiwania w danej nieruchomości w danej gminie, a podmioty zobowiązane do uiszczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie mają swobody kształtowania treści stosunku prawnego, w szczególności wysokości opłaty, jej obniżenia lub odstąpienia od jej pobrania. Wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi określana jest w uchwale rady gminy, a obowiązek uiszczenia opłaty w przypadku nieruchomości, w której zamieszkuje mieszkaniec, powstaje za każdy miesiąc zamieszkiwania w nieruchomości i nie jest uzależniony od przekazania przez mieszkańca odpadów komunalnych. Opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi ma charakter ekwiwalentnego świadczenia obowiązkowego, które należy uiszczać dopóty, dopóki spełnia się ustawowe przesłanki, precyzowane w odpowiednich uchwałach będących aktami prawa miejscowego. Taką przesłanką jest bycie właścicielem nieruchomości zamieszkałej i taki status posiada skarżący. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 6k ust. 1 u.c.p.g. rada gminy, w drodze uchwały: 1) dokona wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi spośród metod określonych w art. 6 j ust. 1 i 2 oraz ustali stawkę takiej opłaty; dopuszcza się stosowanie więcej niż jednej metody ustalenia opłat na obszarze gminy; 2) ustali stawkę opłaty za pojemnik lub worek o określonej pojemności, przeznaczony do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości; 3) ustali stawkę opłaty za mł zużytej wody - w przypadku wyboru metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 6j ust. 3a. W myśl natomiast art. 6 m ust. 1 pkt 1 u.c.p.g. deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi są obowiązani złożyć do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta właściciele nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy. Stosownie do art. 6 m ust. 11 pkt 1 u.c.p.g. pierwszą deklarację o wysokości opłaty składa się w terminie 14 dni odpowiednio od dnia zamieszkania pierwszego mieszkańca na danej nieruchomości albo w lokalu w budynku wielolokalowym objętym uchwałą, o której mowa w art. 2a ust. 1, lub wytworzenia na danej nieruchomości lub w danym lokalu odpadów komunalnych. Sąd zauważa, że wobec aktualnego brzmienia przepisów u.c.p.g., które pozwalają gminom stosować metodę "od gospodarstwa domowego", a jednocześnie nie pozwalają - przy jej stosowaniu - różnicować wysokości stawek opłat (np. od liczby osób należących do gospodarstwa domowego), nie ma możliwości skutecznego zakwestionowania stosowania przez gminy tej metody. Jednocześnie - w ocenie Sądu - organ odwoławczy klarownie wyjaśnił stronie, że na terenie miasta L. obowiązuje uchwała nr 13/2024 Zgromadzenia Związku Gmin [...] z 29 października 2024 r., z której wprost wynika, że opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy ustala się na podstawie średniomiesięcznego zużycia wody poprzez jego przemnożenie z określoną stawką za 1mł zużytej wody (§ 1, § 3). Powyższa uchwała, w § 2 pkt 2 stanowi, że ustala się stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od właścicieli nieruchomości, o której mowa w § 1 pkt 2, na których zamieszkują mieszkańcy w wysokości 14,40 zł za każdy mł zużytej wody z danej nieruchomości. Natomiast w myśl § 2 pkt 6 ww. uchwały zwalnia się w części z opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi właścicieli nieruchomości zabudowanych budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi kompostujących bioodpady stanowiące odpady komunalne w kompostowniku przydomowym. W takim przypadku wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi pomniejsza się o 0,40 zł od stawki za mł zużytej wody, jak to ma miejsce w przypadku skarżącego. Z kolei § 3 uchwały w zakresie sposobu ustalenia ilości zużytej wody stanowi, że obowiązują wskazania wodomierza głównego, a w przypadku tzw. bezpowrotnie zużytej wody – wodomierza dodatkowego. Opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi ustala się zatem w oparciu o przepisy powołane na wstępie, w sposób tam wskazany, według danych zawartych w systemie ewidencji gruntów i budynków oraz otrzymanych od przedsiębiorstwa komunalnego zestawień odczytów wodomierzy. Wskazany system opłat za odbiór i zagospodarowanie odpadów obowiązuje od 1 stycznia 2022 r. Do 10 lutego 2025 r. należało złożyć nową deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z datą powstania obowiązku ponoszenia opłaty od stycznia 2025 r. 4 lutego 2025 r. do organu I instancji wpłynęła deklaracja o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, dotycząca nieruchomości, na której zamieszkują mieszkańcy, położonej w L., ul. [...], w której nie wpisano obliczonej kwoty opłaty. Wobec powyższego organ I instancji był zobligowany wszcząć postępowanie w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, co też zasadnie uczynił. Sąd stwierdza też, że nie ma możliwości wnoszenia opłat w innej wysokości niż te, które ustalono w uchwale. Brak jest zatem podstaw do uiszczania opłaty za odbiór odpadów komunalnych w innej wysokości niż została ustalona przez ZGDO. Subiektywne odczucie skarżącego o zawyżeniu opłaty, nie wpływa na wysokości opłaty. W tym miejscu Sąd nadmienia, że zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1153), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli w sprawie orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił. Skarżący może zatem wnieść do sądu administracyjnego taką skargę w imieniu własnym lub reprezentując grupę mieszkańców gminy, którzy na to wyrażą pisemną zgodę, stosownie do art. 101 ust. 2a ww. ustawy. Konstatując wywód, Sąd stwierdza w oparciu o obowiązujący stan prawny, że wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości położonej w L., przy ul. [...], za 2025 rok, w wysokości [...] zł miesięcznie - którą strona zobligowana jest uiścić - została prawidłowo określona zarówno przez organ I instancji, z uwzględnieniem zniżki za kompostowanie, na podstawie odczytów wodomierza głównego i podlicznika (zestawienie odczytów z maja 2025 r. Gminnego Zakładu Komunalnego w L.), jak i przez organ odwoławczy. W konsekwencji obie decyzje organów administracji publicznej są zgodne z obowiązującym prawem, a zarzuty skargi dotyczące zawyżenia w przypadku skarżącego opłaty są niezasadne. Zadaniem sądu administracyjnego jest sprawdzenie, czy postępowanie organu odpowiadało wymogom formalnym i czy w ustalonym stanie faktycznym prawidłowo zastosowano przepisy prawa materialnego. Tym samym, sąd nie zastępuje organów administracji publicznej w merytorycznym załatwieniu spraw i nie dokonuje samoistnie ustaleń faktycznych i prawnych. Sąd jedynie weryfikuje zgodność zajętego przez organ stanowiska z obowiązującymi przepisami prawa, co też uczynił w niniejszej sprawie. Jednocześnie, Sąd rozpoznając niniejszą sprawę nie jest trzecią instancją, więc nie ma możliwości obniżenia skarżącemu opłat za wywóz śmieci o 30%, o co strona wnosi w skardze. Pozostałe zarzuty przedstawione przez skarżącego nie dotyczyły badanej sprawy. Skarga do sądu administracyjnego na decyzję organu rozstrzygającego w przedmiocie ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi zakreśla granice rozpoznania sprawy, wyznaczone przez jej przedmiot, wynikający z treści zaskarżonego orzeczenia. Sprawa oznacza sprawę w znaczeniu materialnym, a nie procesowym. Rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej, niż ta, w której wniesiono skargę. Innymi słowy, sąd nie może wkraczać w sprawę nową, w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania i wydawanych w nim orzeczeń administracyjnych. Wobec tego nie mogą być rozpoznawane przez Sąd w niniejszym postępowaniu zastrzeżenia skarżącego co do niesprawiedliwego, wadliwego określenia metod ustalania opłaty, wynikających z ww. uchwały, gdyż nie dotyczą badanej sprawy, a ewentualne kwestie związane z regulacjami zawartymi w uchwale mogą być przedmiotem odrębnej skargi na uchwałę, o czym była mowa wyżej. Poza kognicją Sądu pozostają także zagadnienia związane z jakością odbieranej przez skarżącego wody (zanieczyszczenia zobrazowane fotografiami dołączonymi do skargi), a także w zakresie naruszenia przez organy przepisów RODO, w związku z uzyskiwanymi danymi o stanach liczników od Gminnego Zakładu Komunalnego w L.. Stąd argumenty te jako niemające znaczenia dla sprawy należy uznać za chybione. Niemniej jednak, w ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, organy ustalając wielkość zużycia wody za wskazany okres, prawidłowo oparły się na odczytach wodomierzy według zbiorczego zestawienia, przedłożonego przez Gminny Zakład Komunalny (w aktach sprawy). Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że w rozpatrywanej sprawie ocena zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie dostarczyła podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Organy poczyniły w sprawie prawidłowe ustalenia faktyczne, wywiodły z nich prawidłowe wnioski, przytoczyły przepisy prawa znajdujące zastosowanie do ustalonego stanu faktycznego, omówiły ich treść oraz prawidłowo je zastosowały, czemu dały wyraz w zaskarżonej decyzji oraz w decyzji organu I instancji. W toku postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji Sąd nie dopatrzył się również naruszeń procedury, które miałyby istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W szczególności nie było podstaw do przyjęcia, aby organy gromadziły i rozpatrywały materiał dowodowy w sposób wybiórczy czy nieobiektywny, zaś dokonana ocena dowodów nie nosi znamion dowolności. Nie doszło zatem również do naruszenia przepisów postępowania. W sprawie zostały zastosowane właściwe przepisy prawa materialnego, zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi wynikające z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Zdaniem Sądu, nie doszło także do naruszenia art. 127 Ordynacji podatkowej przez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania. Zgodnie z tym przepisem postępowanie podatkowe jest dwuinstancyjne. Wskazana zasada przyznaje stronie postępowania prawo do dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia jej sprawy, po raz pierwszy przez organ pierwszej instancji, po raz drugi przez organ odwoławczy. Jednocześnie określa ona możliwość wniesienia od każdego orzeczenia wydanego w sprawie przez organ pierwszej instancji środka zaskarżenia. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych istota dwuinstancyjności postępowania oznacza obowiązek ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ drugiej instancji. Obowiązkowi temu sprostało SKO, czego potwierdzeniem jest przebieg postępowania odwoławczego i treść decyzji wydana przez ten organ. Na koniec wskazać należy, że sprawy dotyczące określenia skarżącemu wysokości opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi na nieruchomości w L. za inne okresy (tj. za 2020 r., 2021 r., 2022 r., 2023 r.) były już przedmiotem orzekania przez tutejszy Sąd, który uznając analogiczne zarzuty za nieuzasadnione wyrokami z: 24 listopada 2021 r., sygn. akt I SA/Sz 698/21, z 2 lipca 2023 r., sygn. akt I SA/Sz 222/23, z 8 lutego 2024 r., sygn. akt I SA/Sz 587/23, z 11 września 2024 r., sygn. akt I SA/Sz 317/24 oddalił skargi skarżącego. Powyższe wyroki (dostępne na stronie internetowej: www.orzecznenia.nsa.gov.pl) są prawomocne. Z tych przyczyn, uznając, że zarówno zaskarżona decyzja jak i decyzja organu I instancji nie naruszają prawa materialnego ani procesowego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.