I SA/Sz 515/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA – Anna Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosków A. C. o wstrzymanie oraz o umorzenie postępowania egzekucyjnego sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. z dnia [...] maja 2018 r. nr [...], [...] w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym p o s t a n a w i a: oddalić wnioski.

W skardze na postanowienie w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym, skarżący wniósł o wstrzymanie oraz o umorzenie postępowania prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wnioski strony nie mogły zostać uwzględnione, albowiem przepisy nie przewidują możliwości wstrzymania i umorzenia postępowania egzekucyjnego przez Sąd. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (-Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, zwanej dalej P.p.s.a.) po przekazaniu skargi sądowi administracyjnemu, sąd ten może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Możliwość wstrzymania wykonania, o której mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., obejmuje wszystkie akty i czynności wymienione w art. 3 § 2 pkt 1-7 P.p.s.a., które mogą być zaskarżone do sądu administracyjnego, a więc decyzje, postanowienia oraz inne akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Sąd administracyjny działając na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. nie ma prawnej możliwości udzielenia ochrony tymczasowej stronie, która wnosi o wstrzymanie i umorzenie postępowania egzekucyjnego, prowadzonego w myśl przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1201 – dalej: u.p.e.a.). Sądy administracyjne są właściwe w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżanych orzeczeń organów administracji, natomiast wnioski o wstrzymanie oraz umorzenie egzekucji nie mają podstawy prawnej w przepisach normujących postępowanie przed tymi sądami. Kwestie wstrzymania czynności egzekucyjnych w uzasadnionych przypadkach reguluje art. 54 § 6 u.p.e.a. Z kolei wniosek o umorzenie postępowania egzekucji reguluje art. 59 § 1 u.p.e.a. Przedmiotowe wnioski w rozumieniu tych przepisów podlegają rozpatrzeniu w postępowaniu egzekucyjnym, prowadzonym przez właściwe organy, a następnie orzeczenie tych organów może podlegać kontroli sądowej w zakresie wyznaczonym przepisami prawa. Sądy administracyjne nie mają bowiem kompetencji do zastępowania administracji publicznej, a jedynie sprawują kontrolę jej działalności na podstawie art. 3 P.p.s.a. Przedstawiony pogląd, który Sąd podziela, należy uznać za utrwalony w judykaturze (por. postanowienia NSA: z 27 lipca 2010 r., sygn. akt II GZ 178/10; z 8 listopada 2011 r., sygn. akt II OZ 1065/11; z 19 stycznia 2012 r., sygn. akt II GZ 593/11; jak również postanowienie NSA z 10 grudnia 2013 r., sygn. akt II GZ 720/13 w zakresie braku podstawy prawnej wstrzymania przez sąd administracyjny tytułu wykonawczego — orzeczenia dostępne w pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu wskazać także należy, że nawet w przypadku sformułowania przez stronę wniosku stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a. jako żądania wstrzymania zaskarżonego postanowienia, a nie, jak to uczyniono, żądania wstrzymania i umorzenia postępowania egzekucyjnego, również taki wniosek nie mógłby w przedmiotowej sprawie zostać uwzględniony. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. może bowiem dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania. Problem wykonania aktów administracyjnych dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy lub zakazy określonego zachowania, a także aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki, itp. (zob. T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Komentarz, wyd. LexisNexis Warszawa 2005, str. 295). Stąd, nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Wstrzymanie wykonania dotyczy zatem sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Zauważyć także trzeba, że nie kwalifikują się do wykonania wszelkie akty administracyjne odmowne. Nie można mówić o wykonaniu rozstrzygnięcia odmownego, ponieważ nie ma ono przedmiotu wykonania, to jest węzła praw i obowiązków, który mógłby podlegać wykonaniu. Zaskarżone w niniejszej sprawie orzeczenie dotyczy nieuznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Nie nakłada więc na stronę skarżącą żadnych obowiązków i nie wywołuje skutków materialnoprawnych. Skoro zaskarżone orzeczenie nie podlega wykonaniu, to żądanie wstrzymania jego wykonania nie mogłoby zostać uwzględnione. Z tych względów na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.