I SA/Rz 93/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Małgorzata Niedobylska /spr./, Sędzia WSA Grzegorz Panek, Sędzia WSA Jarosław Szaro, Protokolant specjalista Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2026 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 15 grudnia 2025 r., nr SKO.4140/231/2025 w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych za 2025 rok oddala skargę.

Przedmiotem skargi J.K. (dalej: podatnik/strona/skarżący) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie (dalej: SKO/organ odwoławczy) z 15 grudnia 2025 r. nr SKO.4140/231/2025 utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. (dalej: organ I instancji) z dnia 18 sierpnia 2025 r. nr [...] odmawiającą umorzenia I i II raty podatku rolnego oraz podatku od nieruchomości, pobieranych w formie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2025 r. w łącznej kwocie [...] zł. Wnioskiem z 20 maja 2025 r. podatnik zwrócił się do Prezydenta Miasta R. o umorzenie I i II raty podatku rolnego i od nieruchomości wynikających z decyzji [...] z "powodu pogarszającej się sytuacji zdrowotnej i finansowej opisanych w poprzednim wniosku z 2024 roku." Jak wynika z akt sprawy, decyzją z 20 stycznia 2025r. o podanym we wniosku numerze, Prezydent Miasta R. ustalił wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 2025 r. w kwocie [...] zł, w skład którego wchodzi podatek rolny oraz podatek od nieruchomości, płatny w czterech ratach po [...] zł każda, I rata z terminem płatności do 15 marca 2025 r., II rata z terminem płatności do 15 maja 2025 r., III rata z terminem płatności do 15 września 2025 r., IV rata z terminem płatności do 15 listopada 2025 r. Decyzją z 18 sierpnia 2025 r. organ I instancji odmówił podatnikowi umorzenia zaległej I i II raty podatku rolnego oraz podatku od nieruchomości, pobieranych w formie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2025 r. w kwocie łącznej [...] zł uznając, że nie zostały spełnione przesłanki z art.67a § 1 pkt 3 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025r., poz.111 ze zm. – dalej: Ordynacja podatkowa). W uzasadnieniu decyzji wskazano m.in., że strona nie figuruje w CEIDG, a przedmioty opodatkowania podatkiem od nieruchomości w ramach łącznego zobowiązania pieniężnego nie są związane z działalnością gospodarczą. Podatnik w 2025r. był dwukrotnie beneficjentem pomocy publicznej na łączną kwotę 550,98 zł na podstawie programu pomocowego dotyczącego zwrotu części podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego w produkcji rolnej. Wnioskodawca posiada gospodarstwo rolne o powierzchni powyżej 1 ha. Analizując przedmiotowy wniosek organ podkreślił, że materialno-prawną podstawę stosowania ulg jest ważny interes podatnika i interes publiczny. Prezydent nie dopatrzył się żadnych nadzwyczajnych okoliczności, rozumianych jako zdarzenie wyjątkowe, nadzwyczajne, które wystąpiłyby u podatnika w ostatnim czasie, a które mogłyby wypełniać przesłanki umożliwiające udzielenie mu wnioskowanej ulgi. Zdaniem organu, podatnik nie wykazał i nie udokumentował w sposób dostateczny trwałej niemożności zapłaty przedmiotowych zaległości z uwagi na sytuację zdrowotną i finansową. Podatnik ma zapewnione warunki bytowe, posiada budynek mieszkalny i inne nieruchomości w różnych gminach, które nie są zabezpieczone hipotekami. Podatnik jest więc osobą majętną. W sprawie strona nie wykazała również innego zadłużenia niż podatkowe. Źródłem utrzymania rodziny jest renta rolnicza podatnika, dochody uzyskiwane z tytułu zatrudnienia żony oraz świadczenie wychowawcze 800+, wypłacane na czwórkę małoletnich dzieci. Renta rolnicza przyznana została do dnia 30 września 2027r. Od 1 marca 2025 r. jej miesięczna wysokość wynosi 1073,80zł brutto. Żona podatnika za 2024r. osiągnęła przychód/dochód w wysokości 78 055,01zł. Jakkolwiek wysokość samej renty rolniczej jest stosunkowo niska, to łączne dochody rodziny, w ocenie organu podatkowego, już nie są najniższe i pozwalają zarówno zabezpieczyć podstawy egzystencji rodziny, w tym małoletnich dzieci, jak i dokonać zapłaty zaległości objętych tym wnioskiem. Biorąc pod uwagę wykazane dochody rodziny, w ocenie organu podatkowego, nie można mówić o trwałej niemożności regulowania zaległości z tytułu łącznego zobowiązania pieniężnego. Powyższe potwierdza również i to, że rodzina nie korzysta ze wsparcia opieki społecznej z powodu ubóstwa, a zapłata zaległości objętej wnioskiem również nie będzie wiązać się z koniecznością sięgania po taką pomoc. Rodzina nie pozostaje też na utrzymaniu innych osób i jej byt nie jest zagrożony. W sprawie nie jest możliwa ocena miesięcznych wydatków ponoszonych na utrzymanie gospodarstwa domowego, albowiem wnioskodawca wysokości takich wydatków nie podał. Odnosząc się do podnoszonych problemów zdrowotnych organ wskazał, że samo istnienie po stronie podatnika trudnej sytuacji zdrowotnej nie stanowi automatycznie podstawy do pozytywnego rozpatrzenia wniosku. Trudna sytuacja zdrowotna może stanowić przesłankę ważnego interesu podatnika i uzasadniać umorzenie, gdy występują duże wydatki na leczenie i leki, a zapłata zaległości podatkowych musiałaby wiązać się z koniecznością zaprzestania leczenia. Tymczasem podatnik w żaden sposób nie udokumentował kosztów ponoszonych na leczenie, czy leki. Nie można również przyjąć, że zastosowanie w stosunku do podatnika wnioskowanej przez niego ulgi podatkowej służyłoby interesowi publicznemu, albowiem obecna sytuacja finansowa gminy, która jest zadłużona oraz konieczność zabezpieczenia środków na realizację zadań publicznych, nie pozwalają na szerokie stosowanie ulg podatkowych. W odwołaniu od powyższej decyzji podatnik zarzucił, że jako rolnik nie zgadza się z naliczaniem w decyzji Prezydenta Miasta R. z 20 stycznia 2025 r. nr [...] określającej wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego - podatku od "gruntów pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizację pożytku publicznego" w wysokości 673,44 zł rocznie. Wyjaśnił, że w pozostałych gminach gdzie ma grunty rolne (T., D., F.), podatek rolny płaci na bieżąco i nie ma zaległości. Jako rolnik nie jest organizacją pożytku publicznego, ani jego grunty nie są objęte żadną działalnością pożytku publicznego. Jest rencistą z orzeczeniem niepełnosprawności drugiego stopnia, a ponieważ nadal prowadzi gospodarstwo rolne na potrzeby utrzymania rodziny, jest mu odbierana połowa przysługującej renty. Nie stać go więc na płacenie niezgodnych z prawem podatków. Zaskarżoną decyzją z 15 grudnia 2025 r. nr SKO.4140/231/2025, SKO utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy może, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, umorzyć zaległość podatkową, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Postępowanie w tym zakresie ma charakter uznaniowy, co oznacza, że nawet w przypadku stwierdzenia istnienia przesłanek organ nie jest zobowiązany do zastosowania ulgi. Jednocześnie obowiązkiem organu jest dokładne wyjaśnienie okoliczności sprawy i ocena sytuacji majątkowej, rodzinnej oraz zdrowotnej podatnika. SKO uznało, że organ I instancji prawidłowo zebrał materiał dowodowy pozwalający ocenić sytuację materialną strony. Ustalono, że zaległość podatkowa wynosi 592 zł, co stanowiło obciążenie na poziomie ok. 4,38 zł dziennie. Podatnik, mimo wezwania, nie stawił się na przesłuchanie i nie przedstawił dokumentów potwierdzających aktualne wydatki, ani kosztów leczenia chorób przewlekłych wskazywanych we wniosku. Z akt sprawy wynika ponadto, że podatnik nadal prowadzi gospodarstwo rolne, posiada nieruchomości nieobciążone hipoteką, a jego małżonka osiąga dochody z pracy oraz pobiera świadczenie wychowawcze na dzieci. Rodzina nie korzysta również z pomocy społecznej. W związku z powyższym w ocenie organu odwoławczego zgromadzony materiał nie potwierdził, aby zapłata zaległości zagrażała podstawom egzystencji podatnika, ani aby wystąpiły nadzwyczajne okoliczności uzasadniające umorzenie należności. Nie wykazano także istnienia interesu publicznego przemawiającego za zastosowaniem ulgi. SKO wskazało ponadto, że organ I instancji przeprowadził postępowanie zgodnie z zasadami Ordynacji podatkowej, prawidłowo ustalił stan faktyczny i zasadnie odmówił umorzenia zaległości podatkowej. W skardze na powyższą decyzję podatnik zarzucił, że SKO nie odniosło się w ogóle do istoty sprawy jaką jest naliczany podatnikowi - rolnikowi, podatek od "gruntów pozostałych w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego". Zdaniem skarżącego, podatek jest wynikiem błędu pisarskiego opisanego na str. 6 pisma znak: [...] z dnia 11 września 2025 r. W wyniku powyższego błędu działka nr [...] o pow. 0,0945 ha sklasyfikowana jako grunty rolne zabudowane (B-RIIIa), z dniem 6 lutego 2019 r. została błędnie sklasyfikowana w całości jako tereny mieszkaniowe (B) zabudowane trzema budynkami o funkcji mieszkalnej i została opodatkowana dodatkowym podatkiem od gruntów pozostałych. Według skarżącego w rzeczywistości na działce nr [...] znajduje się dom jednorodzinny oraz budynek gospodarczy, którego właścicielem jest od 2001 r. i na terenie działki nr [...] nigdy nie była prowadzona działalność publiczna tylko rolna. Dodatkowo kolejna działka [...] została dopisana jako użytek publiczny, a w rzeczywistości stanowi on drogę dojazdową pow. 159 m2 do działek rolnych nr [...] i [...]. W ocenie skarżącego, Prezydent Miasta R. przyznał się do błędu w piśmie dnia 23 września 2025 r. lecz nie miało to żadnego wpływu na zmianę naliczania kwoty podatku, który stanowi ok. 55% całej kwoty podatku rocznego, który skarżący zmuszony był zapłacić od 2019 r. W 2020 r. podatek od gruntów rolnych i nieruchomości na terenie R. wzrósł o 120%, co było wynikiem błędnie przeprowadzonej rewitalizacji gruntów i nieruchomości. Do dnia dzisiejszego błędy te nie zostały jednak sprostowane. Skarżący wskazał również, że od 2019r. jest rencistą z orzeczeniem o całkowitej niezdolności do pracy oraz niepełnosprawnością II stopnia. Posiada 23 ha fizyczne gruntów w różnych gminach i nigdzie nie zlega z podatkami, lecz nie zgadza się z dodatkowymi podatkami wynikającymi z błędów urzędniczych i idących za nimi skutkami. Z tych względów skarżący wniósł o "wyprostowanie błędów geodezyjnych i zwrot bezprawnie pobranych należności na poczet przyszłego podatku zgodnie z obowiązującym prawem". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub innego aktu może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstawy do uznania, że przy ich wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: p.p.s.a.) - tj. w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Należy nadto wskazać, że w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, jakkolwiek nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Biorąc pod uwagę zakreślone wyżej granice kontroli w niniejszej sprawie stwierdzić należy, że skarga jest niezasadna, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w stopniu skutkującym wyeliminowaniem jej z obrotu prawnego. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zarzuty podniesione w skardze w przeważającej części dotyczą kwestii pozostających poza przedmiotem niniejszego postępowania. Skarżący kwestionuje bowiem prawidłowość ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego wynikającego z decyzji Prezydenta Miasta R. z 20 stycznia 2025 r., nr [...], podnosząc zarzuty dotyczące błędnej klasyfikacji gruntów, wadliwego naliczania podatku od "gruntów pozostałych" oraz nieprawidłowości w ewidencji gruntów i budynków. Argumentacja ta odnosi się zatem do wymiaru podatku rolnego i podatku od nieruchomości, a nie do przesłanek umorzenia zaległości podatkowej. Tymczasem przedmiotem postępowania prowadzonego przez organy obu instancji był wyłącznie wniosek skarżącego z 20 maja 2025 r. o umorzenie I i II raty podatku rolnego oraz podatku od nieruchomości z uwagi na pogarszającą się sytuację zdrowotną i finansową. Postępowanie to prowadzone było w trybie art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej i dotyczyło jedynie oceny, czy w sprawie zachodzą przesłanki "ważnego interesu podatnika" albo "interesu publicznego", uzasadniające zastosowanie ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowej. W postępowaniu dotyczącym ulg w spłacie zobowiązań podatkowych organ podatkowy nie jest uprawniony do badania prawidłowości decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego. Weryfikacja prawidłowości wymiaru podatku może nastąpić wyłącznie w odrębnym postępowaniu dotyczącym decyzji wymiarowej, z wykorzystaniem właściwych środków zaskarżenia. Postępowanie w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowej nie może natomiast prowadzić do ponownego badania legalności wcześniej wydanej decyzji ustalającej wysokość podatku. Jak trafnie wskazał organ odwoławczy, postępowanie to służy wyłącznie ocenie istnienia przesłanek zastosowania ulgi podatkowej wobec istniejącej zaległości podatkowej. W konsekwencji zarzuty skargi odnoszące się do błędnej klasyfikacji działek, nieprawidłowego naliczania podatku czy wadliwości danych ewidencyjnych nie mogły zostać skutecznie poddane ocenie w niniejszej sprawie, gdyż pozostają poza granicami przedmiotowymi postępowania wszczętego wnioskiem o umorzenie zaległości podatkowej. Przechodząc do meritum sprawy wskazać należy, że w art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej przewidziane zostały dwie przesłanki, przy zaistnieniu których organ podatkowy może w drodze decyzji zastosować ulgę podatkową - "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny". W świetle utrwalonego w orzecznictwie stanowiska "ważny interes podatnika" to sytuacja, gdy z powodu nadzwyczajnych okoliczności czy losowych przypadków podatnik nie jest w stanie uregulować zaległości podatkowych. Przesłanka "ważnego interesu podatnika" wymaga ustalenia sytuacji majątkowej podatnika i skutków ekonomicznych, jakie wystąpią w pierwszej kolejności wobec samego podatnika, a następnie dla jego rodziny w wyniku realizacji zobowiązania. Natomiast przez "interes publiczny" należy rozumieć dyrektywę postępowania, nakazującą respektowanie takich wartości wspólnych dla całego społeczeństwa jak: sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej itp. Jak słusznie wskazują w niniejszej sprawie organy obu instancji, decyzja w przedmiocie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, wydana na podstawie art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, ma charakter uznaniowy, o czym świadczy użyty przez ustawodawcę, w omawianej regulacji zwrot "organ podatkowy (...) może umorzyć...". Zaznaczyć jednak należy, że instytucja umorzenia zaległości podatkowej ma charakter uznaniowy w sensie dopuszczalności wyboru konsekwencji prawnych sytuacji opisanej w hipotezie normy prawnej. Stąd też w przypadku stwierdzenia, że w sprawie występuje którakolwiek z przesłanek określonych w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej (ważny interes podatnika lub interes publiczny albo obie przesłanki łącznie) - organ w sposób uznaniowy podejmuje decyzję o wyborze alternatywy - czy przyznać podatnikowi ulgę w spłacie zobowiązań podatkowych, czy też nie (por. wyroki NSA z dnia 26 sierpnia 2016 r. sygn. akt II FSK 3481/15, z dnia 28 stycznia 2016 r., sygn. akt II FSK 2887/13). Oznacza to, że nawet spełnienie określonej w tym przepisie przesłanki w postaci zaistnienia ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego, nie powoduje powstania po stronie organów podatkowych obowiązku udzielenia ulgi, a jedynie stwarza możliwość jej udzielenia. Innymi słowy, spełnienie wymienionych w powołanym przepisie przesłanek jedynie otwiera możliwość rozważenia zasadności wniosku podatnika, nie obligując jednak organów podatkowych do uwzględnienia wniosku i udzielenia ulgi (por. np. wyrok NSA z dnia 9 października 2014 r. sygn. II FSK 2527/12). Zgodnie z ugruntowanym już stanowiskiem judykatury, sądowa kontrola legalności decyzji uznaniowych organów podatkowych podlega ograniczonej kontroli sądu administracyjnego, który nie jest organem trzeciej instancji w postępowaniu administracyjnym i nie może poddawać ocenie, czy dokonany przez organ podatkowy wybór jest trafny. Oznacza to, że sąd nie jest uprawniony do badania merytorycznej zasadności decyzji administracyjnej. Uznaniowy charakter decyzji podejmowanych na podstawie art. 67a § 1 pkt 3 o.p. sprawia, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym nie kontroluje się merytorycznej zasadności, czy celowości takich decyzji (por.m.in. wyroki NSA z dnia 18 maja 2022 r. sygn. akt III FSK 521/21, z dnia 21 lutego 2012 r., sygn. II FSK 1652/10). Innymi słowy sąd administracyjny nie rozstrzyga o tym, czy zaległość podatkowa, czy odsetki za zwłokę winny zostać umorzone. Rozstrzygnięcie w tym zakresie należy wyłącznie do organów administracyjnych. Natomiast zaskarżona do sądu administracyjnego decyzja "uznaniowa" podlega w pełnym zakresie badaniu co do jej zgodności z przepisami proceduralnymi, tj. do oceny, czy organ podatkowy prawidłowo zgromadził materiał dowodowy oraz czy wyciągnięte wnioski w zakresie merytorycznym są logiczne i poprawne, czy mają swoje uzasadnienie w zebranym w sprawie materiale dowodowym, a także czy dokonana ocena mieści się w ustalonych granicach. Wyjątkowy charakter decyzji uznaniowej wymaga od organu, aby w trakcie rozpatrzenia wniosku podatnika o umorzenie zaległości przeanalizował dokładnie wszystkie dane, które pozwalają zobrazować sytuację podmiotu wnioskującego. Nie powinno budzić żadnych wątpliwości, że ocena organu podatkowego, czy istnieją przesłanki umorzenia w konkretnej sprawie, może być dokonana po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu całokształtu materiału dowodowego (art. 191 Ordynacji podatkowej), po uprzednim wyczerpującym zebraniu całego materiału dowodowego (art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej) oraz dokładnym wyjaśnieniu okoliczności faktycznych sprawy (art. 122 Ordynacji podatkowej). Dopiero na skutek tak przeprowadzonego postępowania organ winien rozważyć szczegółowo kwestie istnienia bądź nieistnienia w konkretnej sprawie szczególnych okoliczności uzasadniających skorzystanie z omawianej instytucji. W ocenie Sądu organ prawidłowo odmówił skarżącemu umorzenia zaległości podatkowej, gdyż przeprowadzone postępowanie nie wykazało istnienia przesłanek określonych w art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Sąd podziela stanowisko organu, że instytucja umorzenia zaległości podatkowych ma charakter wyjątkowy i stanowi odstępstwo od konstytucyjnej zasady powszechności ponoszenia ciężarów publicznych. Z tego względu przesłanki zastosowania ulgi powinny być interpretowane ściśle, a ich wystąpienie musi zostać przez podatnika należycie wykazane. W realiach niniejszej sprawy organ podatkowy w sposób wyczerpujący zgromadził i przeanalizował materiał dowodowy dotyczący sytuacji majątkowej, rodzinnej, zdrowotnej i dochodowej skarżącego. Organ ustalił m.in., że skarżący pozostaje właścicielem licznych nieruchomości położonych na terenie kilku gmin, prowadzi gospodarstwo rolne, pobiera rentę rolniczą, a jego małżonka osiąga dochody z pracy oraz pobiera świadczenie wychowawcze na czworo dzieci. Jednocześnie rodzina nie korzysta z pomocy społecznej, nie wykazano także istnienia zadłużeń lub innych nadzwyczajnych obciążeń finansowych świadczących o trwałej niewypłacalności strony. Sąd podziela również ocenę organu, że sama okoliczność pogorszenia stanu zdrowia skarżącego nie mogła automatycznie skutkować uwzględnieniem wniosku. Dla uznania, że zachodzi ważny interes podatnika, konieczne jest bowiem wykazanie, iż zapłata zaległości podatkowej prowadziłaby do zagrożenia podstaw egzystencji podatnika lub jego rodziny. Tymczasem skarżący nie przedstawił dokumentów potwierdzających wysokość kosztów leczenia, zakupu leków czy innych wydatków związanych ze stanem zdrowia. Nie wykazał także miesięcznych kosztów utrzymania gospodarstwa domowego, ani innych okoliczności wskazujących na brak realnej możliwości uregulowania należności podatkowych. W związku z powyższym organ zasadnie uznał, że sytuacja skarżącego, choć niewątpliwie trudna, nie ma charakteru wyjątkowego, ani nadzwyczajnego w stopniu uzasadniającym umorzenie zaległości podatkowej. Istotne znaczenie ma przy tym fakt, że skarżący nie stawił się na wyznaczone przesłuchanie, mimo prawidłowego wezwania przez organ podatkowy, i nie wniósł o zmianę terminu czynności. Tym samym nie skorzystał z możliwości przedstawienia dodatkowych wyjaśnień i dowodów na poparcie swojego stanowiska. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że ciężar wykazania przesłanek uzasadniających zastosowanie ulgi podatkowej spoczywa na podatniku ubiegającym się o jej przyznanie. Organ podatkowy nie jest natomiast zobowiązany do zastępowania strony w inicjatywie dowodowej ani do poszukiwania okoliczności przemawiających za uwzględnieniem wniosku. Nie wykazano również, aby za zastosowaniem ulgi przemawiał interes publiczny. Reasumując, w ocenie Sądu organ prawidłowo uznał, że w niniejszej sprawie nie zostały spełnione przesłanki z art.67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Rozstrzygnięcie zostało poprzedzone wnikliwą analizą całokształtu okoliczności sprawy, a uzasadnienie decyzji w sposób wyczerpujący wyjaśnia motywy odmowy zastosowania ulgi. Mając na względzie powyższe, stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i brak jest podstaw do kwestionowania jej legalności, a zarzuty skargi nie znajdują uzasadnionych podstaw. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.