I SA/Rz 742/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jacek Surmacz po rozpoznaniu w dniu 23 września 2022 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym zażaleń M.O. na postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie 1) z dnia 21 lutego 2022 r. o odrzuceniu skargi, 2) z dnia 14 kwietnia 2022 r. o odrzuceniu zażalenia na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z 19 stycznia 2022 r., 3) z dnia 14 kwietnia 2022 r. o odrzuceniu zażalenia na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z 17 listopada 2021 r., 4) z dnia 14 kwietnia 2022 r. o odrzuceniu zażalenia na zarządzenie sędziego z dnia 16 listopada 2021 r. w sprawie ze skargi M.O. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 23 lipca 2021 r. nr 1801-IOD.4102.22.2021 w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki - p o s t a n a w i a - odrzucić zażalenia

Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zarządzeniem z 5 września 2022 r. (k.131) wezwał skarżącą do uzupełnienia braków formalnych zażalenia z 11 marca 2022 r. (data pisma) na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 21 lutego 2022 r. oraz zażalenia z 6 maja 2022 r. (data pisma) na trzy postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 14 kwietnia 2022 r., poprzez ich podpisanie albo przesłanie do Sądu własnoręcznie podpisanych egzemplarzy wymienionych pism, w terminie siedmiu dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia zażaleń. Doręczyciel pocztowy korespondencję wydał adresatce 9 września 2022 r. Do 16 września 2022 r. nie odnotowano w Sądzie wpływu uzupełnionych dokumentów zażaleń; nie zostały one również podpisane w siedzibie Sądu. Wobec powyższego wymienione w sentencji zażalenia podlegają odrzuceniu, ponieważ w przepisanym terminie nie uzupełniono braku formalnego w zakresie podpisu każdego z wymienionych środków zaskarżenia. Jak każde pismo procesowe zażalenie musi być podpisane, osobiście przez skarżącego, jego pełnomocnika lub przedstawiciela, albo inną upoważnioną osobę, jeżeli nie jest w stanie złożyć podpisu samodzielnie. Wymaganie to wynika z przepisów art. 194 § 3 i art. 46 § 1 pkt 4 i § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.) dalej określana skrótem: "p.p.s.a.". W razie stwierdzenia takiego uchybienia przewodniczący, stosownie do art. 49 § 1 w zw. z art. 178 i art. 197 § 2 p.p.s.a., wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem jego odrzucenia strona uzupełnienia lub poprawiła pismo w terminie siedmiu dni. Ponieważ skarżąca z obowiązku tego się nie wywiązała, a wyznaczony jej termin upłynął bezskutecznie 16 września 2022 r., wymienione zażalenia podlegały odrzuceniu, o czym postanowiono na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 oraz art. 194 § 3 i art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Powyższe działanie Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie podyktowane było zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału III Izby Finansowej Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 lipca 2022 r., wydanymi w sprawach zainicjowanych ww. zażaleniami skarżącej, zarejestrowanymi w Naczelnym Sądzie Administracyjnym pod sygn. III FZ 295/22, III FZ 296/22, III FZ 297/22 i III FZ 298/22, z uwagi na stwierdzone braki formalne w zakresie należytego umocowania pełnomocnika skarżącej. Przebieg postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Rzeszowie, prowadzący do wydania ww. zarządzeń, przedstawiał się następująco. Skarga M.O. została wniesiona i podpisana przez J.O., który pomimo wezwania nie wykazał należycie swojego umocowania do reprezentowania skarżącej. Wobec tego zarządzeniem z 16 listopada 2021 r. skarżąca została osobiście wezwana do uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych skargi. Postanowieniem z 20 grudnia 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę. Od orzeczenia tego wniesiono zażalenie (pismo z 7 stycznia 2022 r., k. 39), które zostało odrzucone postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 21 lutego 2022 r. (k.50). Orzeczenie to zostało zaskarżone zażaleniem (pismo z 11 marca 2022 r., k.58). Trzema odrębnymi postanowieniami z 14 kwietnia 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił zażalenia skarżącej na: 1) zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z 19 stycznia 2022 r. wzywające do usunięcia braków formalnych zażalenia z 7 stycznia 2022 r. (k.66); 2) zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z 17 listopada 2021 r. wzywające do uiszczenia wpisu sądowego od skargi (k.68); 3) zarządzenie sędziego z 16 listopada 2021 r. wzywające do usunięcia braków formalnych skargi (k.70). Na postanowienia te wniesiono zażalenia (jedno pismo z 6 maja 2022 r., k.93). Powyższe cztery zażalenia zostały przekazane do rozpoznania Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, gdzie zostały zarejestrowane pod sygnaturami: III FZ 295/22, III FZ 296/22, III FZ 297/22 i III FZ 298/22, ale na skutek dostrzeżonego braku formalnego zostały one zwrócone Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie w celu jego usunięcia. Wobec tego zarządzeniem z 5 sierpnia 2022 r. Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wezwał J.O. do przedłożenia do akt dokumentu pełnomocnictwa, odpowiadającego dyspozycji art. 35 § 1 p.p.s.a. Ponieważ wezwanie do nie zostało przez niego w wyznaczonym terminie wykonane (nadesłane dwa pisma oznaczone datami 23 i 24 sierpnia 2022 r. nie stanowiły zadość wezwaniu), opisanym na wstępie zarządzeniem z 5 września 2022 r. skierowano osobiście do skarżącej wezwanie do uzupełnienia barków formalnych ww. zażaleń poprzez ich podpisanie, ale również i to wezwanie nie zostało w wyznaczonym terminie wykonane. J.O., powołujący się w kolejnych pismach na umocowanie od skarżącej M.O., nie mógł zostać uznany za należycie umocowanego pełnomocnika, ponieważ nie dopełniono wezwań w zakresie wykazania umocowania, które odpowiadałoby przepisowi art. 35 § 1 p.p.s.a. Nie wykazano ani zawodowego statusu J.O., ani stopnia pokrewieństwa lub przysposobienia między mocodawcą a pełnomocnikiem, o jakich mowa w tym przepisie, a co mogłoby pociągnąć za sobą nieważność postępowania sądowego, o jakiej mowa w art. 183 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Wobec tego postanowiono o pominięciu jego osoby i doręczaniu pism sądowych osobiście skarżącej.