I SA/Rz 107/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Serafin-Kosowska po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2014 r. w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi D.W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu marki Nissan Navara - postanawia – oddalić wniosek.

Skarżący D.W. wezwany o uiszczenie wpisu sądowego w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych, argumentując wniosek krótko trudną sytuacją finansową. Z danych zawartych we wniosku wynika, że wnioskodawca posiada źródło dochodów w postaci wynagrodzenia za pracę w kwocie 1500 zł, jako majątek wskazał mieszkanie (35 m²), uzupełniając wniosek o informacje o zajęciu rachunku bankowego i wynagrodzenia za pracę. Według ww. oświadczenia nie posiada on przedmiotów o wartości powyżej 3000 euro oraz jakichkolwiek zasobów pieniężnych w postaci oszczędności, papierów wartościowych itp., prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Dodatkowe postępowania wyjaśniające, prowadzone na podstawie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - w skrócie zwanej dalej P.p.s.a., nie doprowadziło do ustaleń, czy skarżący spełnia przesłanki przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie (skarżący przemilczał wezwanie), zatem referendarz sądowy rozpoznając przedmiotowy wniosek odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy (postanowienie z dnia 18 czerwca 2014 r., sygn. I SA/Rz 107/14). Pismem z dnia 27 czerwca 2014 r. skarżący wniósł sprzeciw od powyższego rozstrzygnięcia. Zgodnie z brzmieniem art. 260 P.p.s.a. postanowienie wydane przez referendarza sądowego traci swój byt wskutek wniesienia przez stronę sprzeciwu, który nie został przez sąd odrzucony. W takim przypadku sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu przechodzi w gestię sądu, który rozpoznaje ją na posiedzeniu niejawnym i obowiązany jest samodzielnie poczynić ustalenia, i ocenić je z punktu widzenia przesłanek wskazanych w art. 246 P.p.s.a. Badając na posiedzeniu niejawnym, czy wniosek o przyznanie prawa pomocy oparty jest na ustawowych przesłankach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: W postępowaniu o przyznanie prawa pomocy (art. 243 i nast. P.p.s.a.) skarżący powinien przedstawić argumentację, która potwierdzałaby jego niezdolność do wygospodarowania środków na pokrycie kosztów postępowania przed sądem administracyjnym, powinien być stroną aktywną w zakresie wskazywania dowodów, że faktycznie pozostaje w sytuacji na jaką się powołuje. W rozpoznawanej sprawie skarżący w sposób lakoniczny uzasadnił wniosek pisząc, że jest w obecnej chwili w trudnej sytuacji finansowej oraz że zablokowano mu konto i wynagrodzenie za pracę. Dlatego zmierzając do wyjaśnienia możliwości płatniczych skarżącego, wezwano go do uzupełnienia wniosku i złożenia wyjaśnień oraz dokumentów potwierdzających sytuację na jaką się powołuje. Skoro skarżący nie przedstawił wyjaśnień i dokumentów, w oparciu o które można by ustalić jakimi faktycznie środkami dysponuje miesięcznie i na jakim poziomie kształtują się jego koszty utrzymania, to tym samym uniemożliwił ustalenie, czy poniesienie kosztów sądowych w przedmiotowej sprawie mogłoby się wiązać z uszczerbkiem uzasadniającym przyznanie prawa pomocy w zakresie o jaki skarżący wnioskował. Konsekwencją powyższego może być tylko oddalenie wniosku skarżącego. W sprzeciwie od postanowienia referendarza sądowego, chociaż ten nie podlega rozpoznaniu merytorycznemu, ale jest pismem procesowym i jego treść może mieć wpływ na ostateczne rozstrzygnięcie, skarżący również nie przedłożył jakichkolwiek dowodów, które wskazywałyby na istnienie przesłanek przyznania prawa pomocy, nie uzupełnił także braków wezwania. Podniósł jedynie, że w jego ocenie przedstawione dowody pozwalały na zwolnienie od kosztów sądowych. Powyższe nie znajduje potwierdzenia w sprawie; skarżący nie przedłożył bowiem żadnych dowodów w związku z ubieganiem się o przyznanie prawa pomocy. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.