I SA/Po 80/16

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu – Violetta Mielcarek po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku PB o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi PB na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie zwolnienia spod egzekucji wierzytelności postanawia: umorzyć postępowanie z wniosku PB w przedmiocie przyznania prawa pomocy.

Na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I z dnia [...], sygn. akt [...], pismem z dnia [...] wezwano skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia [...] o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie [...]. Pismem z dnia [...] skarżący wniósł o zwolnienie od wpisu sądowego od skargi w kwocie [...]. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia [...], sygn. akt [...] uchylono zarządzenie o wezwaniu PB do wykonania prawomocnego zarządzenia do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. W uzasadnieniu Przewodniczący Wydziału I wskazał, że pismem z dnia [...] wezwano skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia [...] o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie [...]. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia [...] o sygn. [...] oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia [...] w zakresie odrzucenia skargi. W związku z powyższym postanowieniem z dnia [...] stwierdzono prawomocność w.w postanowienia. Wobec bezprzedmiotowości wezwania z dnia [...] uchylono zarządzenie o wezwaniu do wykonania prawomocnego zarządzenia do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Skarżący pismem z dnia [...] wniósł zażalenie na w.w zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I z dnia [...], sygn. akt [...]. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia [...], sygn. akt [...] odrzucił zażalenie skarżącego z dnia [...]. Wobec powyższego starszy referendarz sądowy zauważa, że skarżący nie był zobowiązany w przedmiotowej sprawie do uiszczenia wpisu od skargi, gdyż zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia [...] uchylono zarządzenie z dnia [...], którym wezwano skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Zgodnie z art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej jako: "P.p.s.a.") jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Rozpoznając wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy należy zauważyć, że zgodnie z art. 249a P.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Kluczowe dla prawidłowej wykładni przytoczonego przepisu jest ustalenie znaczenia zwrotu "zbędne". Na gruncie reguł języka powszechnego zwrot "zbędny" oznacza tyle, co taki, który nie jest koniecznie potrzebny i bez którego można się obejść [tak: Wielki Słownik Języka Polskiego, dostępny pod adresem: http://www.wsjp.pl]. W ocenie starszego referendarza sądowego rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy staje się zbędne m.in. w sytuacji, gdy na skarżącym nie ciąży obowiązek uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Stwierdzić zatem należy, że rozpoznanie wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym przez niego zakresie stało się zbędne, a zatem postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy należy umorzyć. W tym miejscu zauważyć również należy, że rozstrzygnięcie w tym zakresie było możliwe bez merytorycznej oceny stanu rodzinnego, majątkowego i finansowego skarżącego, zatem nie było potrzeby przedłożenia wniosku o prawo pomocy na urzędowym formularzu PPF. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 249a w zw. z art. 258 §1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. postanowiono, jak w sentencji.