II FZ 116/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Winiarski po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2017 r. zażalenia P.B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 stycznia 2017 r. sygn. akt I SA/Po 80/16 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi P. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 1 grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia spod egzekucji wierzytelności postanawia: oddalić zażalenie.

Starszy referendarz sądowy WSA w Poznaniu postanowieniem z dnia 24 listopada 2016 r., o sygn. akt I SA/Po 80/16, umorzył postępowanie z wniosku P.B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W wyniku rozpoznania sprzeciwu skarżącego, WSA w Poznaniu postanowieniem z dnia 19 grudnia 2016 r., o sygn. akt I SA/Po 80/16, utrzymał powyższe rozstrzygnięcie w mocy. Odpis tego postanowienia, bez pouczenia o prawie jego zaskarżenia, doręczono skarżącemu w dniu 23 grudnia 2016 r. Pismem z dnia 27 grudnia 2016 r. skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 19 grudnia 2016 r. odrzucił powyższe zażalenie. Uwzględniając aktualne brzmienie art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", Sąd podkreślił, że na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane w wyniku rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia referendarza sądowego nie przysługuje zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wobec tego stwierdził, że zażalenie należało odrzucić jako niedopuszczalne. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie żądając jego uchylenia i nadania sprawie biegu. W uzasadnieniu podniósł, że Sąd swoim postanowieniem "dał dowód na to, że można kogoś okraść, zarazem pozostać bezkarnym. Pokrzywdzony nie ma szans walczyć o na legalnej drodze prawnej". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu. W dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r. poz. 658), modyfikująca - w sprawach wszczętych po tym dniu, a taką jest niniejsza sprawa - m.in. zasady rozpoznawania w postępowaniu sądowoadministracyjnym wniosków o przyznanie prawa pomocy. Znacznej zmianie uległ art. 260 P.p.s.a., przed dniem 15 sierpnia 2015 r. stanowiący, że wniesienie sprzeciwu (jeśli nie jest on odrzucony) skutkuje utratą mocy przez zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został ten sprzeciw wniesiony, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie sądu wydane w tym trybie przysługiwało zażalenie (por. art. 260 P.p.s.a. in fine, w brzmieniu sprzed 15 sierpnia 2015 r.). Obecnie, jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji, w świetle art. 260 P.p.s.a., sąd rozpoznając sprzeciw od zarządzeń lub postanowień referendarza, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 P.p.s.a., wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza zmienia albo utrzymuje w mocy, orzekając jako Sąd drugiej instancji i stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Treść art. 260 P.p.s.a. w brzmieniu aktualnie obowiązującym nie wskazuje na zaskarżalność postanowienia wydanego na jego podstawie. W konsekwencji zażalenie wniesione na orzeczenie, od którego nie przysługuje taki środek zaskarżenia, podlega odrzuceniu jako niedopuszczalne. Z tego powodu słuszne jest rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z 197 § 1 i 2 P.p.s.a.