I SA/Po 519/26

Dnia 12 maja 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Szymon Widłak (sprawozdawca) Sędzia WSA Mirella Ławniczak Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Protokolant : sekretarz sądowy Aleksandra Andrzejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2026 roku sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 listopada 2025 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2023 rok oddala skargę.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: "SKO", "Kolegium") decyzją z 17 listopada 2025 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta M. P. (dalej: "organ I instancji", "Prezydent") z 8 maja 2025 r. nr [...] w sprawie określenia P. Sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej: "strona", "skarżąca", "spółka") podatku od nieruchomości za 2023 r. w kwocie 20.153 zł. Wskazana decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. W dniu 19 stycznia 2023 roku spółka złożyła deklarację na podatek od nieruchomości za 2023 rok będąc właścicielem niezabudowanego gruntu położonego w P. przy ul. [...], stanowiącego działki o nr [...], [...], [...] oraz zabudowanego gruntu położonego w P. przy ul. [...], stanowiącego działkę o nr [...] oraz działek o nr [...], [...] i [...]. W dniu 10 stycznia 2024 r. spółka złożyła korektę deklaracji na podatek od nieruchomości za 2023 rok za okres od grudnia, w związku z zakupem nieruchomości położonej w P. przy ul. [...] i [...], stanowiącej działkę nr [...], zabudowanej dwoma budynkami, sklasyfikowanymi w ewidencji gruntów i budynków jako budynek mieszkalny i budynek z funkcją transportu i łączności (dalej "przedmiotowa nieruchomość"). Zarówno grunty, jak i budynki przedmiotowej nieruchomości zostały zgłoszone przez stronę w dniu 10 stycznia 2024 r. do opodatkowania według stawek związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W dniu 18 stycznia 2024 r. spółka złożyła kolejną korektę deklaracji na podatek od nieruchomości za 2023 roku, w której zgłosiła wskazaną nieruchomość do opodatkowania w ten sposób aby: powierzchnię budynku 2.273 m2 opodatkować według stawek przewidzianych dla budynków mieszkalnych oraz 21 m2 według stawek pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego, a także powierzchnię gruntu 7.757 m2 według stawek przewidzianych dla gruntów pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego. W korekcie deklaracji spółka dokonała zmiany w zakresie deklarowanych powierzchni budynków oraz przeniesienia powierzchni między różnymi stawkami opodatkowania tj.: - z gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej ze stawką podatku 1,16 zł do gruntów pozostałych ze stawką 0,61 zł; - z budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej ze stawką podatku 28,78 zł do budynków mieszkalnych ze stawką podatku 1,00 zł i budynków pozostałych ze stawką podatku 9,71 zł. Przedmiotowa nieruchomość, jest wynajęta na rzecz spółki celowej - S. I. Sp. z o. o., która należy w [...]% do Fundacji [...] (dalej: "fundacja"). S. I. sp. z o. o. została założona przez fundację w celu przeprowadzenia inwestycji polegającej na remoncie nieruchomości i możliwości jej udostępnienia na cele statutowe fundacji. Fundacja [...] udostępnia sale lekcyjne innym podmiotom tj. szkoła podstawowa, liceum, miejsce spotkań drużyny harcerskiej, nauka śpiewu i grania na instrumentach, zajęcia z taekwondo, półkolonie. Skarżąca spółka P. sp. z o. o. wystawiała na rzecz S. I. Sp. z o. o. faktury z tytułu najmu nieruchomości i do kwoty czynszu doliczana jest kwota VAT, którą spółka odlicza od podatku należnego. Skarżąca dokonuje odpisów amortyzacyjnych od nieruchomości, zaliczając je do kosztów uzyskania przychodów. Podatek od nieruchomości za rok 2023 za przedmiotową nieruchomość stanowił koszt uzyskania przychodu spółki. Wysokość czynszu, którą płaci najemca jest zależna od wysokości podatku. Decyzją z 8 maja 2025 r. organ I instancji wydał decyzję wymiarową w podatku od nieruchomości za 2023 r. określając wysokość zobowiązania na kwotę 20.153 zł. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że korekta deklaracji jest nieprawidłowa, ze względu na zastosowanie nieodpowiednich stawek podatku. Spółka nieprawidłowo, zdaniem organu przyjęła, że nieruchomość jest zwolniona od podatku ze względu na fakt, że jest zajęta na prowadzenie "statutowej działalności wśród dzieci i młodzieży w zakresie oświaty" zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Organ wskazał, że prowadzenie na terenie nieruchomości liceum dla dorosłych oraz innych aktywności tj. nauka śpiewu i grania na instrumentach, czy zajęć z taekwondo wyklucza zastosowanie zwolnienia podatkowego. Zajęcia te mogą być bowiem prowadzone dla szerszego grona podmiotów niż dzieci i młodzież. Zatem trwałe przeznaczenie na działalność komercyjną niezwiązaną z działalnością i celami oświatowymi wyklucza uprawnienie do skorzystania ze zwolnienia podatkowego dla placówek oświatowych. W ocenie organu odpłatne wynajęcie przedmiotowej nieruchomości powoduje, że podlega ona opodatkowaniu stawkami jak dla nieruchomości związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej. W odwołaniu spółka zarzuciła nieprawidłowe ustalenie podatku przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l, art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w zw. z art. 5 u.p.o.l. w zw. z art. 170 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe oraz nieprzeprowadzenie pełnego postępowania dowodowego. W decyzji z 17 listopada 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że Prezydent Miasta zastosował prawidłowe stawki podatku od nieruchomości, jak również prawidłowo ustalił, zgodnie z zebranym materiałem dowodowym należny podatek. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że na wskazanej nieruchomości prowadzone jest liceum dla dorosłych, co wyklucza zastosowanie zwolnienia podatkowego z art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. Nadto organ wskazał, że skoro spółka P. sp. z o.o. wynajęła odpłatnie nieruchomość S. I. sp. z o.o. to powinna zostać opodatkowana stawkami, jak dla nieruchomości związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej. W skardze wniesionej do tut. Sądu pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie decyzji organu II, jak i I instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: - art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. w zw. z art. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 i 2 oraz art. 84 w zw. z art. 32 ust. 1 w zw. z art. 217 Konstytucji RP przez niezgodną z przepisami Konstytucji wykładnię art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. polegającą na przyjęciu, że zwolnienie podatkowe dotyczy wyłącznie stowarzyszeń; - art. 7 ust. 1 pkt. 5 w zw. art. 7 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. w zw. z art. 2 w zw. art. 64 ust. 1 i 2 oraz art. 84 w zw. z art. 32 ust. 1 w zw. z art. 217 Konstytucji RP przez niezgodną z przepisami konstytucji wykładnię art. 7 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 7 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. polegająca na przyjęciu, że ze zwolnienia od podatku od nieruchomości wyłączone są podmioty inne niż stowarzyszenia; - art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. przez jego niezastosowanie; - art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w zw. z art. 170 ustawy Prawo oświatowe przez przyjęcie, że wszystkie grunty i budynki wchodzące w skład przedmiotowej nieruchomości są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej; - art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a i b oraz ust. 2 pkt 2 lit. b i e u.p.o.l. przez błędne zastosowanie. Nadto zarzucono naruszenie przepisów postępowania: - art. 121 § 1, art. 122 § 1, art. 187 § 1, art. 191 w zw. z art. 235 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2025 poz. 111, dalej: "o.p.") przez zaniechanie wyczerpującego zebrania i oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, przez brak ustaleń faktycznych w zakresie wykorzystywania poszczególnych części przedmiotowej nieruchomości w grudniu 2023 r.; - art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 w zw. z art. 235 o.p. przez nieustosunkowanie się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do twierdzeń i zarzutów odwołania; - art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z pkt 2 lit. a o.p. przez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, w sytuacji w której zasadnym było wyeliminowanie jej z obrotu prawnego; - art. 127 o.p. przez niezachowanie zasady dwuinstancyjności postępowania. W skardze zawarto również wniosek o skierowanie pytań prawnych do Trybunału Konstytucyjnego i o zawieszenie postępowania do czasu ich rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie Sąd połączył sprawy I SA/Po 519/26 i I SA/Po 520/26 do wspólnego rozpoznania i odrębnego rozstrzygnięcia. Pełnomocnik strony skarżącej wniósł i wywiódł jak w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sad dokonując kontroli zaskarżonej decyzji stwierdził, że odpowiada ona prawu. Organy podatkowe nie naruszyły bowiem ani przepisów postępowania, ani przepisów prawa materialnego w stopniu, który uzasadniałby wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm. dalej "p.p.s.a."). Spór w sprawie dotyczył kwestii czy organy podatkowe zasadnie odmówiły skarżącej spółce możliwości skorzystania ze zwolnienia podatkowego, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 70 dalej: "u.p.o.l.") określając jej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2023 r. Zgodnie ze wskazanym przepisem zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty, budynki lub ich części zajęte wyłącznie na potrzeby prowadzenia przez stowarzyszenia statutowej działalności wśród dzieci i młodzieży w zakresie oświaty, wychowania, nauki i techniki, kultury fizycznej i sportu, z wyjątkiem wykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej, oraz grunty zajęte trwale na obozowiska i bazy wypoczynkowe dzieci i młodzieży. Z ustalonego przez organy podatkowe stanu faktycznego, przedstawionego w części wstępnej uzasadnienia wynika bezspornie, że skarżąca spółka P. sp. z o.o. odpłatnie wynajmuje nieruchomość spółce celowej S. I. sp. z o. o., która z kolei wynajmuje nieruchomość Fundacji [...]. Wskazana fundacja natomiast udostępnia nieruchomość innym podmiotom m.in. szkole podstawowej, liceum dla dorosłych. W ocenie skarżącej spółki zostały spełnione warunki do zwolnienia od podatku przewidziane w przepisie art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. ze względów podmiotowych. Wprawdzie skarżąca nie kwestionowała, że przepis art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. odnosi się wyłącznie do stowarzyszeń, jednakże jej zdaniem ustawodawca w tym zakresie w sposób nieuzasadniony wyłączył z zakresu zwolnienia podatkowego podmioty prywatne m.in. fundacje, tak jak w niniejszej sprawie, wynajmujące nieruchomość na cele prowadzenia szkół. W ocenie Sądu z uwagi na niespełnienie przesłanek podmiotowych, ze względu na niezajęcie przedmiotowej nieruchomości przez stowarzyszenie, a jedynie przez fundację, prawidłowo organy podatkowe uznały, że skarżąca nie może skorzystać ze zwolnienia podatkowego z art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. Należy zauważyć, że zwolnienie podatkowe przewidziane w przepisie art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. ma charakter przedmiotowo-podmiotowy. Od dnia 1 stycznia 2016 r. ustawodawca zawęził cel, na który przedmiotowe nieruchomości (lub ich części) mogą zostać wykorzystane wprowadzając do przepisu sformułowanie "wyłącznie". W stanie prawnym do 2015 r. warunkiem zwolnienia określonego w art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. było prowadzenie działalności zdefiniowanej w tym przepisie, z tym że w odróżnieniu od stanu prawnego obowiązującego od 1 stycznia 2016 r. działalność ta nie musiała mieć charakteru wyłącznego. Obecne brzmienie omawianego przepisu jest jednoznaczne i zgodnie z jego wykładnią językową zwolnienie podatkowe dotyczy nieruchomości lub ich części, które zostały zajęte przez wskazany podmiot tj. stowarzyszenie i to tylko takie, które prowadzi statutową działalność wśród dzieci i młodzieży w zakresie przedmiotowo ograniczonym do oświaty, wychowania, nauki i techniki, kultury fizycznej i sportu. Warunkiem zwolnienia podatkowego, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. jest zatem to, aby grunty, budynki lub ich części były zajęte wyłącznie na potrzeby prowadzenia przez stowarzyszenia statutowej działalności wśród dzieci i młodzieży. Wyjątkowo zatem ustawodawca dopuścił do zwolnienia od podatku, nieruchomości zajęte przez stowarzyszenia, których statutowa działalność wśród dzieci i młodzieży została ograniczona do oświaty, wychowania, nauki i techniki, kultury fizycznej i sportu. Z powyższych względów wszelkie postulaty skarżącej, aby ulga podatkowa w podatku od nieruchomości, wynikającą z art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l., znalazła zastosowanie także w stosunku do podmiotów prywatnych, wynajmujących nieruchomości wykorzystywane na cele prowadzenia szkół przez podmioty inne niż stowarzyszenia, mają charakter jedynie postulatów de lege ferenda. Sąd nie znalazł przy tym podstaw do uwzględnienia zawartych w skardze wniosków o skierowanie pytań prawnych do Trybunału Konstytucyjnego RP (art. 193 Konstytucji) i do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego do czasu wydania rozstrzygnięć przez TK. Treść tych pytań była następująca: "Czy przepis art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. jest zgodny z art. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 i 2 oraz art. 84 w zw. z art. 32 ust. 1 w zw. z art. 217 Konstytucji RP w zakresie w jakim wyłącza z zakresu zwolnienia podatkowego podmioty prywatne wynajmujące nieruchomości wykorzystywane na cele prowadzenia szkół przez podmioty inne niż stowarzyszenia?" oraz "czy przepis art. 7 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 7 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. jest zgodny z art. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 i 2 oraz art. 84 w zw. z art. 32 ust 1 w zw. z art. 217 Konstytucji RP w zakresie w jakim wyklucza z zakresu zwolnień od podatku od nieruchomości związanych z prowadzeniem szkół podmioty prywatne wynajmujące nieruchomości wykorzystywane na cele prowadzenia szkół przez podmioty inne niż stowarzyszenia? Strona skarżąca powzięła wątpliwość czy przepis art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. nie narusza m.in. konstytucyjnej zasady równości wyrażonej w art. 32 Konstytucji RP?". Powoływany w skardze wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 3 września 1996 r., wydany w sprawie K 10/96, w którym stwierdzono, że wszelkie odstępstwa od nakazu równego traktowania podmiotów podobnych muszą zawsze znajdować podstawę w odpowiednio przekonujących argumentach, nie dotyczy niniejszej sprawy. Podstawowymi uprawnieniami wynikającymi z art. 32 ust. 1 Konstytucji są: prawo żądania stanowienia prawa o takiej samej treści względem wszystkich podmiotów podobnych oraz żądanie zaprzestania nieuzasadnionego różnicowania. Nie można natomiast twierdzić, że fundacja i stowarzyszenie to podmioty podobne w rozumieniu art. 32 Konstytucji. Niewątpliwie fundacja i stowarzyszenie to dwa odrębne podmioty, które zostały uregulowane w odmiennych aktach prawnych. Podstawą działania fundacji jest co do zasady ustawa z 6 kwietnia 1984 r. o fundacjach (Dz.U. z 2023 r. poz. 166) i statut. Jest to jednostka organizacyjna typu zakładowego, wyposażona w osobowość prawną, utworzona z inicjatywy osób fizycznych bądź prawnych w celu realizacji, w sposób trwały, na podstawie wpływów uzyskanych z przekazanego majątku, celów użyteczności publicznej wskazanych w akcie fundacyjnym (por. H. Cioch, Pojęcie i rodzaje fundacji, PiP 1987/2, s. 70). Zgodnie natomiast z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. Prawo o stowarzyszeniach (Dz.U. 2020 r. poz. 2261 t.j.), stowarzyszenie jest dobrowolnym, samorządnym, trwałym zrzeszeniem o celach niezarobkowych. Fundacja zatem nie jest organizacją społeczną, którą jest stowarzyszenie. Fundacja nie jest bowiem korporacją obywateli, jak to stanowi art. 1 ust. 1 ustawy Prawo o stowarzyszeniach, ale osobą prawną powołaną do życia przez tzw. akt fundacyjny, którego mocą fundator przeznaczył pewien majątek na oznaczone cele (np. naukowe, kulturalne, charytatywne itp.). Z faktu, że fundacja nie jest organizacją społeczną (stowarzyszeniem) wynika, że ustawa Prawo o stowarzyszeniach nie może stanowić tzw. lex generalis w stosunku do ustawy o fundacjach (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego - do 2003.12.31 - w Poznaniu z dnia 10 lutego 1994 r. SA/Po 3045/93, LEX nr 9361). Nadto zgodnie z poglądami wyrażonymi przez Naczelny Sąd Administracyjny, który niniejszy Sąd w pełni aprobuje, w zakresie stosowania wszelkiego rodzaju ulg podatkowych należy uwzględnić zasadę powszechności opodatkowania wyrażoną w art. 84 Konstytucji RP. Każdy wyjątek od tej zasady, w tym także ulga podatkowa, nie może być interpretowany dowolnie, ani uzupełniany w drodze interpretacji o treść, której nie zawiera. Niedopuszczalne jest zatem doszukiwanie się intencji ustawodawcy i stwarzanie na tej podstawie norm wykraczających poza literalne i jasne brzmienie przepisu. Zwolnienia, jako stanowiące wyjątek od zasady powszechności opodatkowania, muszą być interpretowane zarówno bez dokonywania wykładni rozszerzającej, jak i zawężającej danego przepisu prawa podatkowego. Wszelkie ograniczenia norm konstytucyjnych muszą być traktowane z wielką ostrożnością zarówno przez ustawodawcę, jak i podmioty stosujące prawo, w tym organy administracji i sądy (por. wyrok NSA z dnia 6 października 2021 r. III FSK 252/21 i powołany tamże: wyrok NSA z 23 kwietnia 2010 r., II FSK 2147/08, CBOSA). Skoro zatem ustawodawca w sposób ścisły i konkretny, w wyniku nowelizacji ustawy u.p.o.l. uregulował w art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. przesłanki zastosowania zwolnienia podatkowego, które dotyczy wyłącznie stowarzyszenia, a nie fundacji to ani organy podatkowe, ani Sąd dokonujący kontroli zaskarżonej decyzji podatkowej, nie mógł zastosować w niniejszej sprawie wykładni rozszerzającej tego przepisu. Wobec zatem jednoznacznego brzmienia przepisu art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l., jednolitej linii orzeczniczej sądów administracyjnych dotyczącej wykładni językowej tego przepisu, jak również z uwagi na to, że stowarzyszenie i fundacje to dwa odrębne przedmioty, do których nie znajduje zastosowania zasada równego traktowania wyrażona w art. 32 Konstytucji, Sąd nie powziął wątpliwości, które mogłyby uzasadniać przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu pytań prawnych dotyczącego konstytucyjności omawianego przepisu. Tymczasem instytucja pytania prawnego, przewidziana w art. 193 Konstytucji RP, nie daje stronie postępowania sądowoadministracyjnego uprawnienia do skutecznego domagania się przedłożenia przez sąd pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu. Wyłącznie wątpliwości sądu mogą uzasadniać przedstawienie Trybunałowi pytania prawnego dotyczącego konstytucyjności aktu normatywnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 listopada 2025 r. III OSK 2257/22, LEX nr 3939007). Należało przy tym zaznaczyć, że skierowanie pytań prawnych do Trybunału Konstytucyjnego nie było przy tym niezbędne do rozpatrzenia sprawy. Jednocześnie należało przyznać rację organom podatkowym, że skarżąca nie mogła skorzystać ze zwolnienia, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. także z tego względu, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy stowarzyszenie, które zajmuje przedmiotową nieruchomość na szkołę, posiada również ofertę dla osób dorosłych tj. liceum dla dorosłych. W orzecznictwie ugruntowany już został bowiem pogląd zgodnie z którym przez "zajęcie" nieruchomości, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. należy rozumieć faktyczne, rzeczywiste wykonywanie konkretnych czynności, działań na nieruchomości powodujących dokonanie zamierzonych celów lub osiągnięcie konkretnego rezultatu. Zajęcie ma mieć taki charakter, który wyklucza możliwość prowadzenia innej działalności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 kwietnia 2026 r. III FSK 1375/24, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 stycznia 2025 r. I SA/Gd 957/23, LEX nr 3826240). Jeżeli nieruchomość jest wykorzystywana do prowadzenia działalności wśród dzieci i młodzieży i jednocześnie do prowadzenia działalności gospodarczej, wówczas nie można uznać jej za zwolnioną od podatku od nieruchomości (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 lipca 2024 r. III FSK 1174/23, z 6 października 2021 r. III FSK 252/21, orzeczenia dostępne w LEX). Prawidłowo również organy podatkowe ustaliły podstawy opodatkowania i obliczyły podatek od przedmiotowej nieruchomości zaliczając zarówno grunty, jak i budynki przedmiotowej nieruchomości do związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. użyte w ustawie określenia grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oznaczają grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a. Jak wynika z prawidłowo ustalonego przez organy podatkowe stanu faktycznego sprawy, działalność skarżącej, która wynajmuje odpłatnie nieruchomość ma charakter zorganizowany i ciągły, co pozwala na zaliczenie jej do podmiotów prowadzących działalność gospodarczą. W myśl bowiem przepisu art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. działalność gospodarcza to działalność, o której mowa w ustawie z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. poz. 646, 1479, 1629, 1633 i 2212) tj. wykonywana w celu zarobkowym, ma charakter zorganizowany i ciągły. Związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, oprócz posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, powinien być oparty na faktycznym lub nawet potencjalnym wykorzystywaniu nieruchomości w działalności gospodarczej danego podmiotu. Grunty i budynki, które nawet pośrednio lub w ograniczonym zakresie służą prowadzeniu działalności gospodarczej, powinny zostać uznane jako związane z tą działalnością. To, że sporna nieruchomość jest wynajmowana odpłatnie S. I. Sp. z o. o., która należy w [...] do Fundacji [...] to niewątpliwie świadczy to o prowadzeniu przez skarżącą P. sp. z o.o. działalności gospodarczej. Nadto z odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego skarżącej spółki wynika, że przedmiotem jej działalności jest m.in. wynajem nieruchomości. Przedmiotową nieruchomość, w zakresie zarówno gruntów, jak i budynków, jako zajętą na prowadzenie działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. należało zatem opodatkować stawką dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W sprawie nie znalazł zastosowania wskazywany przez skarżącą przepis art. 170 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (Dz.U. z 2025 r. poz. 1043 ze zm.). Przepis ten stanowi bowiem o wyłączeniu szkół i placówek z zakresu działalności gospodarczej. Tymczasem w niniejszej sprawie podatnikiem podatku od nieruchomości nie jest fundacja, która zajmuje się m.in. działalnością oświatową, a spółka P. sp. z o.o. której przedmiotem działalności jest wynajem nieruchomości i która nie prowadzi szkoły, a tym samym nie wykonuje zadań w rozumieniu przepisu art. 170 Prawa oświatowego. Spółka ta zarządza jedynie własnym majątkiem, nieruchomościami, które wynajmuje w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Na uwzględnienie nie zasługiwały również zarzuty skargi dotyczące niewłaściwego rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie. W ocenie Sądu nie doszło w tym zakresie do naruszenia zasad postępowania podatkowego wyrażonych m.in. w przepisach art. 121 § 1 o.p. (Dz.U. j.w.), art. 122 § 1 o.p., art. 187 § 1 o.p., art. 191 o.p. w zw. z art. 235 o.p. Postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone prawidłowo. Organy podatkowe podjęły niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, dokonując zgromadzenia materiału dowodowego, który został przez nich następnie poddany wszechstronnej ocenie. To, że organy podatkowe doszły do odmiennych wniosków aniżeli przedstawiane przez skarżącą, nie świadczy jeszcze o naruszeniu zasad postępowania dowodowego. Całość w ten sposób zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego pozwalało na poczynienie ustaleń faktycznych w sprawie, które znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, zgodnie z art. 210 § 1 pkt 6 o.p. Wbrew zarzutom skargi nie doszło również do naruszenia przez organ odwoławczy zasady dwuinstancyjności postępowania. Organ odwoławczy rozpoznając sprawę dokonał ustalenia stanu faktycznego zbieżnego do tego ustalonego przez organ I instancji. Nadto ocenił zebrany przez Prezydenta M. P. materiał dowodowy oceniając go jako wystarczający dla wydania decyzji wymiarowej w podatku od nieruchomości. Tym samym nie można stwierdzić, że doszło do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało orzec, jak w sentencji wyroku.