I SA/Po 1026/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Waldemar Inerowicz po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi kasacyjnej P. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 kwietnia 2014 r., sygn. akt I SA/Po 1026/13, odrzucające skargę P. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy odroczenia zapłaty zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za styczeń 2013 r. wraz z odsetkami postanawia: odrzucić skargę kasacyjną.

Postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę P. B. na wskazaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...], nr [...]. Jako podstawę prawną tego rozstrzygnięcia Sąd wskazał art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej w skrócie: "P.p.s.a."), w myśl którego skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem został skutecznie doręczony skarżącemu w dniu 22 kwietnia 2014 r. (druk zwrotnego potwierdzenia odbioru – k. 126 akt sąd.). W dniu 25 kwietnia 2014 r. (data nadania, koperta - k. 130 akt sąd.) skarżący złożył do tut. Sądu pismo skierowane do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, podpisane przez niego i zatytułowane "skarga kasacyjna" od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 16 kwietnia 2014 r. W piśmie tym, skarżący zarzucił, że organy prowadziły względem niego niezgodnie z prawem egzekucję administracyjną. Ponadto wniósł o weryfikację tytułów wykonawczych i podjęcie kroków mających na celu zgodne z prawem zakończenie sporu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zważył co następuje: Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 173 § 1 P.p.s.a. od wyroku wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skargę tę może wnieść zarówno strona, jak i prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka po doręczeniu im odpisu orzeczenia z uzasadnieniem (art. 173 § 2 P.p.s.a.). Podkreślenia jednak wymaga, że możliwość osobistego wniesienia skargi kasacyjnej przez stronę postępowania została ograniczona w art. 175 § 1 P.p.s.a. Przepis ten wprowadza bowiem tzw. przymus adwokacko-radcowski, co oznacza, że podmiotami uprawnionymi do sporządzania skargi kasacyjnej są adwokat i radca prawny, a także - po myśli § 2 art. 175 P.p.s.a. - inne wskazane ustawą osoby, czyli sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem. Ponadto przymusu adwokacko-radcowskiego nie stosuje się także gdy skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 2). Z kolei, z mocy § 3 art. 175 P.p.s.a., skarga kasacyjna może być sporządzona przez doradcę podatkowego - w sprawach obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami, jak również przez rzecznika patentowego - w sprawach własności przemysłowej. Stosownie zaś do art. 178 P.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Mając na uwadze powyższe regulacje prawne w pierwszej kolejności podnieść należy, że choć skarżący błędnie wskazał datę (16 kwietnia 2014 r. zamiast 15 kwietnia 2014 r.) oraz formę rozstrzygnięcia (wyrok zamiast postanowienie) to Sąd, analizując treść pisma skarżącego, nie miał wątpliwości, że przedmiotem wywiedzionej przez skarżącego skargi kasacyjnej jest postanowienie tut. Sądu z dnia 15 kwietnia 2014 r. zapadłe w sprawie o sygn. akt I SA/Po 1026/13. Przechodząc natomiast do meritum stwierdzić należy, że skarżący w treści skargi kasacyjnej z dnia 25 kwietnia 2014 r. nie wskazał, aby należał do określonego w powołanym wyżej przepisie kręgu podmiotów. Nie wynika to również z akt administracyjnych i sądowych sprawy. W tym miejscu powołać należy trafne stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, według którego skarga kasacyjna podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna z powodu wniesienia jej z naruszeniem art. 175 P.p.s.a., bez wzywania do usunięcia braków (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 18 czerwca 2010 r., sygn. akt II OZ 571/10, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na względzie powyższe przyjąć zatem należy, że sporządzenie skargi kasacyjnej osobiście przez skarżącego skutkować musi uznaniem jej za niedopuszczalną, a w konsekwencji podlegającą odrzuceniu. W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 178 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.