I SA/Op 92/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Wójcik (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Gerard Czech Sędzia WSA Grzegorz Gocki po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi Wójta Gminy Murów na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 11 stycznia 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia kosztów egzekucyjnych oddala skargę.

Postanowieniem z dnia 11 stycznia 2018 r. wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 – dalej określana jako "K.p.a.") oraz art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r. poz. 1201 z późn. zm. – dalej określana jako "u.p.e.a."), Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Opolu utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Opolu z 16 października 2017 r. odmawiające Gminie Murów (dalej określana też jako skarżąca, Gmina) umorzenia kosztów egzekucyjnych w łącznej kwocie 12.739,21 zł. W uzasadnieniu wskazano, że ww. koszty egzekucyjne powstały w egzekucji administracyjnej należności pieniężnych prowadzonej u zobowiązanych A. L. i B. L. na wniosek wierzyciela – Gminy Murów - na podstawie dwunastu tytułów wykonawczych wystawionych przez Wójta tej Gminy w okresie od kwietnia do października 2014 r. Egzekucję prowadził Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w Opolu, działający jako organ egzekucyjny, który postanowieniem z 31 maja 2017 r. umorzył postępowanie egzekucyjne ze względu na brak u zobowiązanych majątku mogącego stanowić źródło zaspokojenia egzekwowanych należności, w tym również kosztów egzekucyjnych. Z uwagi na bezskuteczność egzekucji Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w Opolu postanowieniami z 7 sierpnia 2017 r. określił wysokość kosztów egzekucji prowadzonej na podstawie wystawionych dwunastu tytułów wykonawczych oraz równocześnie obciążył kosztami egzekucyjnymi wierzyciela, tj. Gminę Murów, w łącznej kwocie 12.739,21 zł. Na postanowienia te wierzyciel nie wniósł zażalenia, natomiast wnioskiem datowanym na 11 sierpnia 2017 r., uzupełnionym kolejnymi pismami, wskazując jako podstawę prawną przepis art. 64e § 1 i § 2 pkt 2 u.p.e.a., zwrócił się o umorzenie ww. kosztów egzekucyjnych w całości argumentując, że za umorzeniem tych kosztów przemawia ważny interes publiczny. Zdaniem Gminy przejawia się w on w jej trudnej sytuacji finansowej wynikającej z ubożenia społeczności lokalnej, narastających zaległości podmiotów zaprzestających prowadzenia działalności gospodarczej, zwiększania zadań własnych gminy bez przekazywania odpowiednich zewnętrznych środków finansowych, z prowadzenia inwestycji lokalnych oraz spłaty zaciągniętych wcześniej zobowiązań. Obciążenie Gminy kosztami pogłębi uszczerbek w jej sytuacji finansowej i spowoduje zachwianie płynności finansowej Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w Opolu postanowieniem z 16 października 2017 r. odmówił umorzenia kosztów egzekucyjnych w łącznej wysokości 12.739,21 zł, podkreślając w uzasadnieniu uznaniowy charakter rozstrzygnięcia o umorzeniu w przypadku spełnienia jednej z przesłanek określonych w art. 64e § 2 punkt 1 w związku z § 3, oraz pkt 2 i 3. Ta uznaniowość oznacza, że nawet w przypadku ich wystąpienia organ może, lecz nie musi, takie koszty umorzyć i w tej sytuacji winien wskazać okoliczności, które w jego ocenie takiemu umorzeniu się sprzeciwiają. Umorzenie kosztów egzekucji administracyjnej w okolicznościach ustalonych w sprawie nie jest ani gospodarczo uzasadnione ani nie jest działaniem w interesie publicznym, gdyż ściągnięcie takich kosztów, które stanowią formę zryczałtowanego wynagrodzenia dla organu egzekucyjnego, leży w interesie wszystkich wierzycieli (czyli ogółu) i zapewnia finansowanie egzekucji administracyjnej. Tym bardziej, że w art. 64f u.p.e.a. przewidziano możliwość rozłożenia takich kosztów na raty, co wskazuje na wyjątkowość instytucji umorzenia tych kosztów. We wniesionym zażaleniu Gmina, przywołując treść art. 64e § 2 u.p.e.a. podniosła, że co najmniej dwie pierwsze przesłanki określone w tym przepisie winny być uwzględnione jako podstawa umorzenia naliczonych kosztów. Jeżeli bowiem faktycznie stwierdzono nieściągalność od każdego zobowiązanego nałożonych na nich obowiązków zapłaty należności, to dochodzenie od wierzyciela, czyli Gminy, naliczonych kosztów stanowi dla niego właśnie, a nie dla zobowiązanych, dodatkową uciążliwość. Bowiem nie dość, że w postępowaniu egzekucyjnym wierzyciel nie uzyskał koniecznego zaspokojenia jego słusznych roszczeń, to jeszcze musi ponieść konsekwencje w postaci zapłaty kosztów, czyli dodatkową opłatę, przy braku jakichkolwiek przychodów z tego tytułu. Istotne znaczenie ma fakt, że wierzyciel jest jednostką publiczną i będzie ponosił dodatkowe koszty bez uzyskania ekwiwalentu w postaci ściągnięcia długów od zobowiązanego. Bez wątpienia w odniesieniu do jednostki publicznej, w sytuacji, gdy generowanie kosztów wiąże się jedynie z wydatkiem, bez możliwości uzyskania przychodu, za umorzeniem kosztów przemawia ważny interes publiczny - w tym przypadku rozumiany również jako interes całej wspólnoty samorządowej. Strona podkreśliła, że organowi egzekucyjnemu zostało wskazane miejsce położenia majątku zobowiązanego a innych informacji nie posiadała, co podważa argument tego organu o braku współdziałania wierzyciela, albowiem to rolą organu egzekucyjnego jest prowadzenie egzekucji, zaś wierzyciel udziela odpowiednich informacji jedynie w sytuacji, gdy je posiada. Brak wiedzy i informacji o dłużniku nie może być podstawą do obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego niejako "za karę". Wójt zwrócił też uwagę, że organy egzekucyjne w postępowaniu administracyjnym wykonują swoje obowiązki na podstawie ustawy, niezależnie od ściągalności kosztów czy innych należności. Koszty tej działalności pokrywane są z budżetu i to niezależnie od tego, czy i w jakiej wysokości następuje ściągalność należności w egzekucji. Wśród przesłanek odmowy umorzenia nie ma przesłanki negatywnej związanej z koniecznością pokrycia naliczonych kosztów z uwagi na konieczność sfinansowania działalności organu egzekucyjnego. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Opolu zażalenia nie uwzględnił wskazując – w powołanym na wstępie postanowieniu - na następujące okoliczności. Z przepisów art. 64e § 1 i § 2 u.p.e.a. określających możliwość i przesłanki umorzenia kosztów egzekucyjnych wynika uznaniowy charakter umorzenia tych kosztów skutkujący m.in. tym, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wskazania środków dowodowych dla wykazania okoliczności faktycznych, od istnienia których zależałoby umorzenie kosztów egzekucyjnych. Uznaniowość rozstrzygnięcia co do umorzenia kosztów egzekucyjnych oznacza natomiast, że podjęcie w tym zakresie decyzji znajduje się wyłącznie w gestii organu egzekucyjnego, który może, lecz nie musi, umorzyć powstałe koszty egzekucyjne nawet w sytuacji, gdy przesłanki określone w art. 64e § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. zostały spełnione. Konstrukcja uznania administracyjnego nie oznacza jednak pełnej dowolności organu egzekucyjnego przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, gdyż decydujące znaczenie ma to, czy w ustalonym stanie faktycznym sprawy stwierdzono istnienie przesłanek umorzenia. Takie stanowisko zajął WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 20 kwietnia 2016 r. sygn. akt. I SA/Gl 965/15. Dyrektor Izby podkreślił, że umorzenie kosztów egzekucyjnych jest przywilejem o charakterze finansowym, wobec czego podmiot starający się o jego uzyskanie winien dołożyć staranności procesowej i wykazać inicjatywę dowodową w celu wykazania okoliczności faktycznych, od istnienia których zależy spełnienie przesłanek będących podstawą do ewentualnego umorzenia kosztów egzekucyjnych. Stwierdził też, iż brak jest podstaw do zastosowania w tej sprawie art. 64e § 2 pkt 1 u.p.e.a. jako samoistnej podstawy umorzenia, gdyż przesłanka w nim określona dotyczy jedynie sytuacji zobowiązanego a nie wierzyciela. W ocenie organu nadzoru nie wystąpiła wskazana przez stronę we wniosku przesłanka ważnego interesu publicznego, o której stanowi art. 64e § 2 pkt 2 u.p.e.a. Sposób rozumienia tego pojęcia określił NSA w wyroku z 21 kwietnia 2010 r. sygn. akt II FSK 2111/08 wskazując, że pojęcie interesu publicznego należy rozumieć jako respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, sprawność działania administracji publicznej. Pojęcie interesu publicznego nie ma więc stałego zakresu i wymaga każdorazowo dokonania oceny skutków rozstrzygnięć prawnych z punktu widzenia respektowania wartości, które kryć się mogą pod pojęciem interesu publicznego. Określenie to wymaga więc dodatkowo wykazania, iż ustalenie istnienia tej przesłanki musi mieć szczególnie doniosłe znaczenie z uwagi na wartości respektowane przez ogół społeczeństwa. Zdaniem Dyrektora Izby, brak jest w sprawie wyjątkowych czy też nadzwyczajnych okoliczności, w jakich doszło do powstania kosztów postępowania egzekucyjnego i obciążenia nimi wierzyciela z powodu umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec zobowiązanych. Jest to konsekwencją rozwiązania przyjętego przez ustawodawcę, a zawartego w art. 64c par. 4 u.p.e.a. Zawsze następstwem podejmowania przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych jest powstanie kosztów egzekucyjnych – niezależnie od wyniku postępowania egzekucyjnego. Nie ma takiego znaczenia szczególnie mocno akcentowany przez stronę fakt, że jest ona jednostką publiczną i że będzie musiała ponosić dodatkowe koszty, bez uzyskania ekwiwalentu w postaci ściągnięcia długów od zobowiązanych. Z woli ustawodawcy koszty egzekucyjne przysługują organowi egzekucyjnemu nawet, gdy wierzycielem są organy administracji samorządowej czy rządowej. Brak jest tu zwolnień podmiotowych, w tym dotyczących organów administracji samorządowej. Zatem sam fakt, iż wierzyciel jest organem administracji finansowanym ze środków publicznych nie może być równoznaczny z wystąpieniem ważnego interesu publicznego. Ten szczególny status wierzyciela i realizacja przez niego zadań administracji samorządowej nie mogą nakładać na organy egzekucyjne obowiązku umorzenia kosztów egzekucyjnych. Rezygnacja przez państwo z opłat i kosztów związanych z egzekucją administracyjną nie jest uzasadniona z uwagi na pośrednie zmniejszenie środków budżetowych wykorzystywanych na potrzeby całego społeczeństwa. Dlatego też w interesie publicznym, a także w interesie innych wierzycieli, na rzecz których działa organ egzekucyjny prowadzący postępowanie, jest uzyskanie powstałych w toku egzekucji administracyjnej kosztów, które wpływają do budżetu i są również przeznaczane na finansowanie prowadzonej egzekucji administracyjnej, co niewątpliwie leży w interesie publicznym. Zabezpiecza to interesy wszystkich wierzycieli, do których także należy Gmina. Zdaniem Dyrektora Izby, właśnie dlatego, że wynik żadnego postępowania egzekucyjnego nie może być z góry wiadomy, Gmina jako wierzyciel powinna uwzględniać w trakcie projektowania swojego budżetu konieczność ponoszenia ewentualnych wydatków związanych m.in. z postępowaniami egzekucyjnymi wszczętymi na jej wniosek, skoro taka zasada wynika wprost z art. 64c § 4 u.p.e.a. Jako jednostka samorządowa powinna uwzględniać w swoich działaniach również interes państwa, nawet jeżeli wydaje się on sprzeczny z jej doraźnymi potrzebami finansowymi. Egzekucja administracyjna nie toczy się na koszt budżetu państwa, a organy egzekucyjne działają na podstawie przepisów prawa i każda dokonana czynność egzekucyjna generuje koszt, którym musi zostać obciążony zobowiązany bądź wierzyciel. Urząd skarbowy jako organ egzekucyjny jest jednostką budżetową i nie otrzymuje dotacji na pokrycie wydatków związanych z prowadzeniem postępowania egzekucyjnego. Wszelkie tego rodzaju wydatki organu egzekucyjnego pokrywane są z wpływów uzyskanych z tytułu kosztów egzekucyjnych. Niedobór środków na ten cel może zagrozić skuteczności i ciągłości wykonywania egzekucji administracyjnej należności pieniężnych. Wbrew twierdzeniom Gminy, na możliwość zabezpieczenia w budżecie środków na poczet tych kosztów wskazuje fakt, że postępowania egzekucyjne w stosunku do zobowiązanych trwały przez okres około trzech lat. W związku z tym wierzyciel mógł przygotować się na zaistniałą sytuację i zaplanować w planie wydatków budżetu Gminy wydatki związane z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym. Ponadto na brak u zobowiązanych majątku mogącego stanowić źródło zaspokojenia egzekwowanych należności, w tym również kosztów egzekucyjnych, wskazywała posiadana przez zobowiązanych nieruchomość objęta księgą wieczystą nr [...], obciążona licznymi hipotekami ustanowionymi na rzecz innych wierzycieli, gdzie również jako wierzyciel hipoteczny figuruje Gmina Murów, która jednak wniosku o egzekucję z nieruchomości nie złożyła. Organ wyjaśnił, że za umorzeniem wskazanych kosztów egzekucyjnych nie przemawia także sytuacja finansowa Gminy. Z uchwały Nr 373/2017 z dnia 8 września 2017 r. Składu Orzekającego Regionalnej Izby Obrachunkowej w Opolu w sprawie opinii o informacji o przebiegu wykonania budżetu Gminy Murów za I półrocze 2017 r. (znajdującej się na stronie BIP) realizacja budżetu Gminy Murów za okres pierwszego półrocza zamknęła się nadwyżką budżetową w wysokości 1.378.058,12 zł, natomiast łączna kwota zobowiązań Gminy według stanu na 30 czerwca 2017 r. wyniosła 2.511.432 zł. Z kolei realizacja budżetu Gminy Murów za III kwartał 2017 r. (według informacji o wykonaniu budżetu Gminy Murów za III kwartał 2017 r. znajdującej się na stronie BIP) zamknęła się nadwyżką budżetową w wysokości 1.477.328,01 zł, a łączna kwota zobowiązań wyniosła 2.336.182 zł. Zaprezentowane wyniki finansowe nie potwierdzają nadzwyczajności i wyjątkowości tej sytuacji, nie odbiegają one w znaczący sposób od sytuacji większości gmin w kraju. Zatem zapłata kosztów egzekucyjnych w wysokości 12.739,21 zł nie spowoduje zachwiania równowagi budżetowej Gminy. Fakt umorzenia postępowań egzekucyjnych w dniu 31 maja 2017 r. powinien stanowić impuls do zabezpieczenia przez Gminę odpowiednich środków na zapłatę kosztów egzekucyjnych. Tymczasem Gmina zdaje się dostrzegać rozwiązanie korzystne jedynie dla siebie, występując o całkowite zwolnienie z zapłaty obciążających ją kosztów egzekucyjnych. Również wskazywane przez Gminę problemy jak: trudna sytuacja finansowa Gminy spowodowana ubożeniem społeczności lokalnej i stale narastającymi zaległościami upadających podmiotów zaprzestających prowadzenie działalności gospodarczej, zwiększenie zadań własnych Gminy bez przekazania adekwatnych zewnętrznych środków finansowych, prowadzenie inwestycji celem zaspokojenia potrzeb społeczności lokalnej oraz spłatą wcześniej zaciągniętych zobowiązań pożyczkowych na realizację inwestycji nie wskazują na zasadność udzielenia ulgi we wnioskowanym zakresie. Nie są bowiem one ani wyjątkowe, ani odosobnione. Z podobnymi problemami boryka się znaczna część jednostek samorządu terytorialnego. Ustawodawca przewidział przy tym inną formę ulgi, jaką jest rozłożenie na raty zapłaty przedmiotowych kosztów egzekucyjnych, która mogłaby być zastosowana w przypadku groźby zachwiania płynności finansowej Gminy, co jednak w tej sprawie nie zostało wykazane. W skardze na to postanowienie Gmina reprezentowana przez pełnomocnika zarzuciła naruszenie przepisów: 1). prawa materialnego, tj. - art. 64e § 2 pkt 1 w związku z art. 64e § 3 u.p.e.a. - poprzez ich błędną wykładnię i niezastosowanie, w przypadku, gdy okoliczności faktyczne ustalone w postępowaniu jednoznacznie wskazują na spełnienie przesłanki uzasadniającej umorzenie kosztów egzekucyjnych ze względu na nieściągalność dochodzonego obowiązku, a obciążenie wierzyciela obowiązkiem uiszczenia tych kosztów jest gospodarczo nieuzasadnione; - art. 64e § 2 pkt 2 u.p.e.a. - poprzez jego błędną wykładnię i niezastosowanie, podczas gdy okoliczności faktyczne ustalone w postępowaniu jednoznacznie wskazują na wystąpienie przesłanki ważnego interesu publicznego, przemawiającego za umorzeniem kosztów egzekucyjnych; 2). przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 w związku z art. 77 § 1 K.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a., poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całości materiału dowodowego, a w konsekwencji przyjęcie, że nie zachodzą przesłanki uzasadniające umorzenie kosztów egzekucyjnych. W uzasadnieniu tych zarzutów skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem organu co do sposobu rozumienia uznania administracyjnego polegającego na tym, że nawet wystąpienie jednej z przesłanek określonych w art. 64e § 1, 2 i 3 u.p.e.a. może, lecz nie musi prowadzić do rozstrzygnięcia uwzględniającego wniosek strony, co pozostawione jest gestii organu. Konstrukcja uznania administracyjnego nie może oznaczać pełnej dowolności organu egzekucyjnego w tym zakresie, decydujące znaczenie ma bowiem to, czy w ustalonym stanie faktycznym sprawy stwierdzono istnienie przesłanek umorzenia. Uznanie administracyjne pozwala bowiem organom stosującym prawo na wybór wariantu ukształtowania konsekwencji prawnych, który może być jednak zrealizowany dopiero po dokonaniu interpretacji normy prawnej i ocenie stanu faktycznego, czyli po wyjaśnieniu ewentualnie występujących w danym przepisie pojęć nieostrych. Taką wykładnię przedstawił NSA w wyroku z 19 marca 1981 r. sygn. akt SA 234/81.Zasadnicze znaczenie dla oceny granic uznania administracyjnego ma przepis art. 7 K.p.a. nakładający na organ wydający rozstrzygnięcie obowiązek uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywatela. To organy administracji mają obowiązek podejmowania wszelkich działań niezbędnych dla wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Odnośnie błędnej wykładni przepisów art. 64e § 2 pkt 1 w związku z art. 64e § 3 u.p.e.a. skarżąca podniosła, że ujęta w art. 64e § 2 pkt 1 ustawy przesłanka zwolnienia od kosztów egzekucyjnych dotyczy również wierzyciela, a to z mocy odesłania zawartego w art. 64e § 3 u.p.e.a. W stanie faktycznym sprawy obie z koniecznych przesłanek umorzenia zostały spełnione, gdyż nieściągalność należności wobec zobowiązanych została stwierdzona przez sam fakt umorzenia egzekucji ze wskazaniem w postanowieniu przyczyn w postaci braku majątku dłużników (art. 64e § 2 pkt 1) a równocześnie zgodnie z § 3 tego przepisu obciążenie wierzyciela obowiązkiem uiszczenia tych kosztów byłoby gospodarczo nieuzasadnione. W tej sprawie brak tego gospodarczego uzasadnienia wyraża się w tym, że organy występujące w postępowaniu egzekucyjnym - zarówno organ egzekucyjny, jak i wierzyciel - stanowią jednostki sektora finansów publicznych, realizujące wspólną politykę finansów państwa, a środki finansowe, którymi dysponuje wierzyciel, wykorzystywane są do realizacji celów i funkcji o charakterze publicznym, które leżą w interesie społeczności lokalnej. Wierzyciel w konsekwencji stwierdzenia nieściągalności obowiązku od dłużników i umorzenia postępowania egzekucyjnego nie odniósł żadnej korzyści gospodarczej/finansowej z prowadzonej egzekucji, w związku z czym niesłuszne jest ponoszenie przez niego tak wysokich kosztów egzekucyjnych. Natomiast orzecznictwo sądowe wskazuje, że nieuzasadnione gospodarczo uiszczenie przez wierzyciela kosztów egzekucyjnych powinno wiązać się z niemożliwością ich poniesienia bez znacznego uszczerbku dla jego sytuacji finansowej. W przypadku Gminy, poza dostrzeżoną przez organ nadwyżką budżetową, jest ona obciążona znaczącą łączną kwotą zaciągniętych pożyczek. Ponadto zdaniem skarżącej w sprawie została spełniona dalsza, opisana w art. 64e § 2 pkt 2 u.p.e.a. przesłanka umorzenia, a mianowicie ważny interes publiczny, który powinien być odniesiony do interesu społeczności lokalnej - mieszkańców Gminy Murów. W ramach tej przesłanki organ powinien również zbadać (pomimo że ustawodawca nie powiązał kosztów postępowania egzekucyjnego w administracji z jego efektywnością oraz realnymi nakładami pracy tego organu), czy koszty egzekucyjne nie przekształciły się w dokuczliwą sankcję, w sposób nieuzasadniony obciążającą zobowiązanego (wyrok WSA w Krakowie z dnia 11 stycznia 2017 r. sygn. akt I SA/Kr 1291/16). W tej sprawie, ze względu na fakt, że nałożone koszty prawie dorównują należnościom głównym, obowiązek zapłaty tych kosztów stanowi swoistego rodzaju "sankcję" za podjęcie działań w celu realizacji interesów majątkowych, nie tylko organu, ale i pośrednio społeczności lokalnej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga uzasadniona nie jest, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w stopniu obligującym Sąd do jego uchylenia, co oznacza, że przeprowadzona kontrola tego aktu nie wykazała, by wystąpiły okoliczności określone w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. po. 1369 ze zm. – dalej "P.p.s.a."). Przypomnieć trzeba, że w sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie odmawiające skarżącej umorzenia kosztów egzekucyjnych, powstałych w ramach egzekucji administracyjnej należności pieniężnych wszczętej na wniosek Gminy jako wierzyciela, a następnie umorzonej wobec jej bezskuteczności z uwagi na brak majątku zobowiązanych, pozwalającego na zaspokojenie należności, w tym z tytułu kosztów egzekucyjnych. W takiej sytuacji procesowej obowiązkiem ich zapłaty organ egzekucyjny, postanowieniami z dnia 7 sierpnia 2017 r., obciążył wierzyciela przy równoczesnym określeniu ich wysokości. Istotne przy tym jest to, że postanowienia w tym przedmiocie nie zostały przez Gminę zaskarżone zażaleniem (akta administracyjne na to nie wskazują), natomiast wniosła ona o umorzenie powstałych kosztów egzekucyjnych. We wniosku, jako jego podstawę prawną wskazała art. 64e § 1 i § 2 pkt 2 u.p.e.a. i powołała się na ważny interes publiczny. Zgodnie z tym ostatnim przepisem, organ egzekucyjny może umorzyć w całości lub w części przypadające na jego rzecz koszty egzekucyjne, jeżeli za umorzeniem przemawia ważny interes publiczny. Sama możliwość umorzenia kosztów egzekucyjnych wynika z art. 64e § 1 u.p.e.a., w myśl którego organ egzekucyjny może umorzyć w całości lub w części "przypadające na jego rzecz koszty egzekucyjne" (czyli należne zarówno od zobowiązanego jak i od wierzyciela). Użyte we wskazanym przepisie sformułowanie "może" wskazuje, co zgodnie przyznają strony i co nie budzi wątpliwości Sądu, że działanie organu egzekucyjnego jest oparte na uznaniu administracyjnym. Konstrukcja uznania administracyjnego oznacza, że stwierdzenie przez organ egzekucyjny istnienia określonych przesłanek może, lecz nie musi prowadzić do uwzględnienia wniosku strony – i w tym ostatnim zakresie przeciwne stanowisko skarżącej, zaprezentowane w skardze, nie jest trafne. Wskazać bowiem trzeba, że uznaniowość wyraża się w dopuszczalności wyboru konsekwencji prawnych sytuacji opisanej w hipotezie ww. normy prawnej. Stąd też w przypadku stwierdzenia, że w sprawie występuje którakolwiek z przesłanek określonych w art. 64e § 2 u.p.e.a. (w tym ważny interes publiczny – pkt 2) - organ w sposób uznaniowy podejmuje decyzję o wyborze alternatywy: czy przyznać wnioskującemu ulgę w spłacie kosztów egzekucyjnych, czy też nie. Przyjęta w art. 64e ustawy regulacja prawna wskazuje, że samo ustalenie istnienia przesłanek określonych w art. 64e § 2 u.p.e.a. nie jest oparte na uznaniu organu administracji, lecz musi być dokonane w oparciu o istniejący materiał dowodowy, a więc z uwzględnieniem przepisów art. 7 w związku z art. 77 § 1 K.p.a. i art. 18 u.p.e.a. Przy czym w realiach tej sprawy organy stwierdziły, że nie występuje w niej ani ważny interes publiczny ani brak uzasadnienia gospodarczego - odnoszony do sytuacji finansowej strony - dla poniesienia tych kosztów przez wierzyciela. Powyższe oznacza, ze przy podejmowaniu skarżonego rozstrzygnięcia organ nie działał w ramach uznania administracyjnego. W związku z zarzutem skargi o naruszeniu ww. przepisów procesowych jako konieczne jawi się jednak zastrzeżenie, iż postępowanie o umorzenie określonej należności wszczynane jest na wniosek strony, co nakłada na nią szczególny obowiązek współdziałania z organem w gromadzeniu dowodów, które mają potwierdzać jej stanowisko. Z natury rzeczy to ona posiada wszelkie informacje i wiedzę o okolicznościach, mogących mieć znaczenie dla stwierdzenia wystąpienia danej przesłanki, na którą sama się powołuje. Dlatego w sprawach takich jak przedmiotowa, aczkolwiek mają w nich zastosowanie przepisy art. 7 art. 77 § 1 K.p.a., aktywność dowodowa strony odgrywa szczególnie istotną rolę, co organ nadzoru słusznie zaakcentował. Czyni to niezasadnym zarzut strony o braku zgromadzenia przez organy z urzędu kompletnego materiału dowodowego i niewyczerpującym rozpatrzeniu tego, który został zebrany, ze skutkiem w postaci wadliwego ustalenia, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki umorzenia. Jak bowiem wynika z akt sprawy będących podstawą orzekania przez Sąd (art. 133 P.p.s.a.), strona skarżąca, oprócz przytoczenia we wniosku lakonicznych twierdzeń o wydźwięku bardzo ogólnym (np. ubożenie społeczności lokalnej, stale narastającymi zaległościami upadających podmiotów gospodarczych) nie dołączyła doń żadnych szczegółowych wyjaśnień i argumentacji. Strona na żądanie organu przedstawiła, jako uzupełnienie do wniosku o umorzenie, zestawienie planowanych wydatków bieżących i majątkowych wskazując na istniejące na dzień 1 stycznia 2017 r. zadłużenie netto w kwocie 2.801.932 zł z zaplanowanym jego zwiększeniem do 4.439.144 zł i wynikające stąd ograniczenie realizacji zadań inwestycyjnych (oraz, jako załącznik do tego pisma, uchwałę Rady Gminy Murów z dnia 29 grudnia 2016 r. w sprawie uchwały budżetowej Gminy Murów na rok 2017). Te dokumenty organ przeanalizował stwierdzając, że zobrazowana w nich sytuacja finansowa Gminy nie jest szczególna i wyjątkowa w relacji do innych gmin na terenie Polski. Wobec tego postawiony w skardze zarzut o braku aktywności organu w celu rzetelnego ustalenia stanu faktycznego co do całokształtu sytuacji materialnej skarżącej nie może być uznany za trafny w kontekście omówionej powyżej zasady rozkładu ciężaru dowodu oraz w świetle dokumentów zgromadzonych w sprawie. Tak sformułowany zarzut nosi wysoki stopień ogólnikowości i zasadniczo nie jest wypełniony żadną treścią, skoro skarżąca nie wskazała, jakie konkretnie dowody zostały pominięte, jakie były jeszcze konieczne do przeprowadzenia dla wykazania, czy przesłanki wynikające z rozważanych tu przepisów prawa materialnego zostały spełnione a czego organy zaniechały bądź to z urzędu, bądź mimo wniosków strony. Przechodząc więc do oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego, w pierwszej kolejności wskazać należy, że bezspornie, z mocy wydanych na podstawie art. 64c § 4 u.p.e.a. postanowień organu egzekucyjnego z dnia 7 sierpnia 2017 r., wierzyciel został obciążony obowiązkiem uiszczenia tych kosztów na rzecz organu. Skarżąca tych postanowień nie zaskarżyła, zwróciła się natomiast o ich umorzenie z uwagi na istnienie "ważnego interesu publicznego" (art. 64e § 2 pkt 2 u.p.e.a.), a jako okoliczności wypełniające treść tego pojęcia wskazała na "ubożenie społeczności lokalnej, stale narastające zaległości upadających podmiotów gospodarczych zaprzestających prowadzenia działalności gospodarczej czy też np. zwiększanie zadań własnych gminy bez przekazywania środków na ten cel, na spłatę wcześniej zaciągniętych zobowiązań pożyczkowych, realizację inwestycji służących ogółowi mieszkańców gminy co spowoduje uszczerbek w jej sytuacji finansowej". W zażaleniu podnosiła natomiast brak gospodarczego uzasadnienia dla obciążania takimi kosztami podmiotu będącego jednostką sektora finansów publicznych, tj. jednostką samorządu terytorialnego realizującą zadania publiczne. Nie budzi wątpliwości, że w orzecznictwie sposób rozumienia pojęcia "ważny interes publiczny" został wyłożony jako respektowanie interesów wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak np. poczucie sprawiedliwości, bezpieczeństwa, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej i sprawność ich działania i.t.p. – które jednak zawsze muszą być odnoszone do realiów każdej konkretnej sprawy. (por. wyrok NSA z dnia 21 października 2011 r., sygn. akt II FSK 774/10, dostępny na stronie internetowej http//: orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie jak dalej przytaczane w tym uzasadnieniu orzeczenia). Dodatkowo określenie, iż tak rozumiany interes publiczny ma być "ważny" oznacza taki, od którego wiele zależy, mający dużą wagę, duże znaczenie, znaczący, doniosły, cenny (por. "Mały słownik języka polskiego" pod red. S. Skorupki, wyd. PWN, Warszawa 1968 r., s. 880). Określenie to wymaga zatem dodatkowo wykazania, iż ustalenie istnienia tej przesłanki musiało mieć szczególnie doniosłe znaczenie z uwagi na wartości respektowane przez ogół społeczeństwa. Tak rozumianym celom nie można przeciwstawiać subiektywnie rozumianego interesu zobowiązanego. Sąd w całości podziela wyrażane w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko, że przesłanki ważnego interesu publicznego nie można oceniać z perspektywy funkcji społecznych spełnianych przez podmiot, na wniosek którego prowadzone jest postępowanie egzekucyjne (por. wyrok WSA w Poznaniu z 18 maja 2017 r., I SA/Po 1606/16). Nie można zgodzić się z forsowanym przez stronę skarżącą stanowiskiem, że o istnieniu tej przesłanki przesądza fakt, że jest ona jednostką publiczną a nadto, że dla całokształtu jej gospodarki budżetowej istotne znaczenie ma okoliczność, iż będzie ponosiła dodatkowe koszty bez uzyskania ekwiwalentu w postaci ściągnięcia długów od zobowiązanych. Trzeba zatem wskazać, że w egzekucji administracyjnej wierzyciel co do zasady jest podmiotem publicznym spełniającym określone funkcje społeczne, a mimo to ustawodawca obciążył go, w określonych sytuacjach, obowiązkiem ponoszenia takich kosztów. Nie dostrzegł więc na tyle znaczących i ważkich przyczyn, by właśnie ze względu na szczególny charakter i rolę takich jednostek w pełnieniu określonych funkcji publicznych wykluczyć je z grona podmiotów obowiązanych takie koszty ponosić. W tym kontekście przesłanka "ważnego interesu publicznego", o której mowa w art. 64e § 2 pkt 2 u.p.e.a., nie odnosi się do sfery działalności instytucji publicznej, lecz do zasadności umorzenia kosztów egzekucyjnych. Okoliczność, że wierzyciel jest jednostką samorządu terytorialnego finansowaną ze środków publicznych nie może być per se podstawą do uznania, że wystąpił ważny interes publiczny. Dlatego też w pełni prawidłowe jest stanowisko organu nadzoru, że podkreślany w skardze a wcześniej w postępowaniu szczególny status wierzyciela i realizacja przez niego zadań administracji samorządowej nie mogą dowodzić wystąpienia takiego "ważnego interesu publicznego". Z zasady bowiem wszystkie instytucje publiczne, do których skarżąca jako jednostka samorządu terytorialnego się zalicza, podejmują działania w celu realizowania interesu publicznego. Wobec tego, wbrew zarzutom skargi, status Gminy jako jednostki sektora finansów publicznych i realizacja przez nią zadań publiczno-prawnych nie mogą być postrzegane jako spełnienie przesłanki "ważnego interesu publicznego" (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 28 lutego 2017 r., I SA/Gl 1336/16). Dzieje się tak nawet wówczas, gdy taki podmiot, co podkreśla skarżąca, nie dość, że nie uzyskał przysługujących mu należności, to musi ponieść dodatkowe obciążenia tytułem kosztów, jakie w związku z realizacją własnych zadań poniósł innych podmiot. Nie ma znaczenia, że należy on do sektora finansów publicznych. Aprobata stanowiska skarżącej prowadziłaby bowiem do przyjęcia, że przesłanka ta występuje w każdej sprawie z udziałem instytucji publicznoprawnej i że z tego tylko powodu konieczne jest umarzanie kosztów egzekucyjnych. Tymczasem w przepisach u.p.e.a. takiego generalnego zwolnienia od kosztów egzekucyjnych dla instytucji publicznych brak. Wręcz przeciwnie, przepis art. 64c § 4 u.p.e.a. statuuje jako zasadę ponoszenie kosztów egzekucyjnych przez wierzyciela niezależnie od jego statusu czy formy organizacyjno-prawnej i tego, jak istotne działania publiczne wykonuje. Warunkiem jest jedynie to, że koszty egzekucyjne nie mogą być ściągnięte od zobowiązanego. W tym zakresie pozycja skarżącej nie różni się od pozycji innych wierzycieli, gdyż podstaw do takiego różnicowania nie dostrzegł sam ustawodawca, Niewątpliwie skarżąca i organ egzekucyjny to dwie zupełnie odrębne jednostki, o innym statusie ustrojowym i stopniu samodzielności, w tym w zakresie źródeł finansowania, jednak każda z nich jest odrębnie rozliczana z gospodarowania środkami uzyskanymi z budżetu państwa i na każdej z nich, a zatem także na organie egzekucyjnym, ciąży obowiązek ich pozyskiwania. Zasadne jest więc stanowisko, że rezygnacja przez państwo z opłat i kosztów związanych z egzekucją administracyjną nie jest uzasadniona ze względu na pośrednie zmniejszenie środków budżetowych wykorzystywanych na potrzeby całego społeczeństwa. Nie można zatem mówić, jak wywodzi skarżąca, o ogólnospołecznym odczuciu nieuzasadnionego obciążenia kosztami egzekucji organów administracji, do których zalicza się Gmina. W rezultacie podzielić należy stanowisko organu egzekucyjnego oraz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, zgodnie z którym przesłankę ważnego interesu publicznego odnieść należy wyłącznie do sfery ponoszenia kosztów egzekucyjnych, w wyłączeniem wagi realizowanych przez ten podmiot zadań czy też jego statusu. Natomiast fakt, że należności nie zostały w ogóle ściągnięte od zobowiązanych (przez co Gmina nie uzyskała oczekiwanego przychodu) a równocześnie została obciążona obowiązkiem dodatkowego świadczenia w postaci zapłaty kosztów egzekucyjnych, jest zwykłą konsekwencją zastosowania art. 64c § 4 u.p.e.a. Nie mieści się więc w kategorii zdarzeń i okoliczności o charakterze nadzwyczajnym, wyjątkowym czy trudnym do przewidzenia. Każdy wierzyciel, kierując tytuły wykonawcze do realizacji organowi egzekucyjnemu, winien mieć świadomość, że w przypadku umorzenia postępowania egzekucyjnego i braku możliwości uregulowania kosztów egzekucyjnych przez zobowiązanych, zostanie obciążony tymi kosztami i powinien zabezpieczyć środki pozwalające na ewentualne pokrycie tych kosztów. Jest to wręcz obowiązek organu egzekucyjnego wynikający z art. 64c § 4 u.p.e.a. Zasadna jest wobec tego argumentacja organów, iż w analizowanej sprawie koszty egzekucyjne nie powstały wskutek niemożliwych do przewidzenia w momencie planowania budżetu zdarzeń. Przeciwnie, powstanie tych kosztów było efektem wykonywania przez wierzyciela czynności należących do jego zadań (egzekwowanie zaległości z tytułu podatku od nieruchomości przypadającego na rzecz Gminy). Jak podkreśla się w orzecznictwie, wraz ze skierowaniem tytułów wykonawczych do egzekucji administracyjnej wierzyciel co do zasady nie może mieć pewności, że egzekucja taka będzie skuteczna a on sam nie poniesie kosztów tej egzekucji a zatem powinien zabezpieczyć środki pozwalające na ewentualne pokrycie tych kosztów (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 14 grudnia 2017 r., III SA/Wr 671/17; WSA w Poznaniu z dnia 18 maja 2017 r., I SA/Po 1606/16). Z tego powodu nie można zgodzić się ze skarżącą, że obciążenie ja kosztami egzekucji, przy równoczesnym nieściągnięciu należności głównych, stanowi dodatkową i nadmierną dolegliwość, wyczerpującą pojęcie ważnego interesu publicznego, co odnieść należy zwłaszcza do jednostki z sektora finansów publicznych. Okoliczność, że powstałe koszty egzekucyjne nie były ujęte w planie finansowym Gminy na ten rok nie oznacza, że nie są w ogóle możliwe do uiszczenia. Jak bowiem trafnie zwrócił uwagę organ nadzoru, postępowanie egzekucyjne toczyło się przez prawie 3 lata, co samo w sobie winno skłaniać do przypuszczeń o możliwym umorzeniu egzekucji bez wyegzekwowania należności objętych tytułami wykonawczymi, tym bardziej, że stronie były znane (a co najmniej powinny być), obciążenia hipoteczne na należącej do zobowiązanych nieruchomości. To, że Gmina takich wydatków nie zaplanowała, nie może stanowić o istnieniu po jej stronie ważnego interesu publicznego jako przesłanki do umorzenia tak powstałego wydatku. Nawet jeśli przepisy prawa takiego obowiązku (tj. na zabezpieczenie przyszłych kosztów egzekucyjnych) wprost nie przewidywały, to w ramach racjonalnego gospodarowania taki wydatek – wynikający przecież z przepisów ustawy egzekucyjnej – powinien był zostać przez wierzyciela przewidziany. W świetle przedstawionych okoliczności w sprawie słusznie oceniono, że nie wystąpiła przesłanka ważnego interesu publicznego. Jest przy tym oczywiste, że mniejsze wydatki budżetu Gminy są korzystne dla wspólnoty samorządowej, jednak ten argument musi być przeciwstawiony mającemu równie istotne znaczenie obowiązkowi pozyskiwania przysługujących budżetowi państwa należności. Wobec tego nie można uznać, że konieczność poniesienia tych kosztów stanowiących dodatkowe obciążenie, wobec niezaplanowania ich w budżecie przez skarżącą, wypełnia przesłankę ważnego interesu publicznego i że na tej podstawie może się ona skutecznie domagać umorzenia kosztów egzekucyjnych. Nie jest trafny podniesiony w skardze zarzut błędnej wykładni art. 64e § 2 pkt 1 u.p.e.a. z uwagi na stwierdzenie przez organ, że ta regulacja ma zastosowanie tylko do umorzenia kosztów od zobowiązanego a nie od wierzyciela, nie może być uznany za skuteczny. To stwierdzenie organu nadzoru należy odczytywać w kontekście stanowiska skarżącej, że dwie pierwsze przesłanki z art. 64e § 2 u.p.e.a., tj. zawarte w punktach 1 i 2, zostały spełnione, co miało stanowić wystarczającą przesłankę umorzenia. Owszem, słusznie skarżąca wskazuje, że sytuacja opisana w punkcie 1 dotyczy wierzyciela, ale wyłącznie w przypadku odczytywania jej łącznie z treścią § 3 tego artykułu. Zatem, jeśli stwierdzono nieściągalność od zobowiązanego dochodzonego obowiązku (co miało miejsce w tej sprawie - § 2 pkt 1), to obciążające wierzyciela, z mocy art. 64c § 4 u.p.e.a., koszty egzekucyjne, mogą zostać umorzone, ale przy spełnieniu dalszego warunku – a mianowicie, że obciążenie wierzyciela tymi kosztami byłoby gospodarczo nieuzasadnione. Jak przyznała w skardze sama skarżąca, ta przesłanka powinna być odnoszona do sytuacji finansowej wierzyciela. Winna ona być tego rodzaju, że uiszczenie tych kosztów spowoduje znaczny (a więc nie jakikolwiek) uszczerbek dla sytuacji finansowej wierzyciela. Sąd podziela stanowisko WSA w Krakowie zawarte w wyroku z 4 listopada 2015 r., I SA/Kr 1467/15, że skoro umorzenie jest instytucją nadzwyczajną, to chodzi o sytuację, gdy wierzyciel znajduje się w takiej pozycji finansowej, która uniemożliwia zapłatę należności, a jej wyegzekwowanie może doprowadzić do trudnych do odwrócenia skutków, np. likwidacji lub upadłości podmiotu. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że rozważano spełnienie także i tej przesłanki, biorąc pod uwagę informacje o przebiegu wykonania budżetu za I półrocze i za III kwartał 2017 r. Z przedstawionych danych wynikało, że nadwyżka w III kwartale zwiększyła się, a zmniejszyła się z kolei łączna kwota zobowiązań Gminy. Nie wskazuje to na nadzwyczajną i wyjątkową sytuację budżetu Gminy, która musiałaby być tego rodzaju, że zagrożona byłaby jej płynność finansowa. Gdyby tak było, Gmina nie uzyskałaby żadnego kredytowania bankowego, na co sama nie wskazywała. Ponadto wysokość należnych do zapłaty kosztów (12.739,21 zł) zestawiona z wielkością kwoty nadwyżki budżetowej 1.477.328,01 zł) i wielkością zobowiązań (2.336.182) w żadnym razie na takie zagrożenie wskazuje. W tym kontekście całkowicie chybiony jest zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 K.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a., gdyż Gmina nie może oczekiwać, że organ podejmie z urzędu czynności dowodowe potwierdzające np. jej twierdzenia o ubożeniu społeczeństwa, o narastających zaległościach upadających przedsiębiorstw, niewielkich wpływach budżetowych. Wykazanie tych okoliczności obciąża skarżącą, gdyż to w jej interesie leży uzyskanie korzystnego rozstrzygnięcia. W orzecznictwie sadów administracyjnych wskazuje się, że jeżeli wnioskodawca powołuje się na przesłankę "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego", musi wykazać, na czym one w jego konkretnym przypadku się opierają. W wyroku z dnia 25 kwietnia 2008 r. sygn. akt II FSK 346/07, NSA stwierdził, że pomimo braku jednoznacznych regulacji ustawowych w sprawach ulg i zwolnień udzielanych na podstawie art. 67a O.p. nie można odrzucić tezy, iż ciężar udowodnienia okoliczności, na które powołuje się wnioskodawca w swoim wniosku, powinien spoczywać także na samym zainteresowanym. W świetle przedstawionych rozważań nie doszło też, zdaniem Sądu, do wadliwej oceny tych dowodów, które w sprawie zostały zebrane, gdyż organ nadzoru swoje stanowisko racjonalnie uzasadnił odwołując się do danych wynikających z uchwały budżetowej i z pisma strony, choć wyprowadził z tego odmienne wnioski – poprzez brak dopatrzenia się elementów wyjątkowości czy nadzwyczajności. Chybiony jest zarzut naruszenia przez organy zasad rządzących postępowaniem egzekucyjnym, a mianowicie zasady celowości i gospodarnego prowadzenia egzekucji, która w ocenie skarżącej mieści się w przesłance "ważnego interesu publicznego". Stawiając go skarżąca odwołuje się do wyroku WSA w Krakowie z 11 stycznia 2017 r. I SA/Kr 1291/16, w którym stwierdzono, że organy egzekucyjne powinny zbadać, czy koszty egzekucyjne nie przekształciły się w dokuczliwą sankcję. Jak bowiem argumentowała strona, naliczone koszty dorównują kwocie łącznej dochodzonych należności, przez co wysokość nałożonych kosztów stanowi swego rodzaju "sankcję" za podjęcie działań nie tylko w celu realizacji interesów majątkowych wierzyciela, ale także całej lokalnej społeczności. Należy wobec tego wskazać, że – jak to wynika z przedłożonych kopii tytułów wykonawczych - w każdym z nich dochodzona kwota wynosiła ponad 21.000 zł, natomiast przypisane dla poszczególnych tytułów koszty egzekucyjne wynosiły odpowiednio od ok. 200 zł do ok. 1.300,00 zł (co stanowi odpowiednio ok. 1% lub ok.8% kwoty należności głównej). Powyższe przeczy w oczywisty sposób ww. twierdzeniu. Jeśli skarżąca zamierzała kwestionować wysokość kosztów, należało skarżyć postanowienia z dnia 7 sierpnia 2017 r. określające ich wysokość. Zatem prawidłowe, zdaniem Sądu, stwierdzenie przez organy, że nie zachodzi żadna z przesłanek umorzenia kosztów egzekucyjnych, w tym przesłanka ważnego interesu publicznego, powoduje, że organ egzekucyjny nie będzie dysponował wyborem rozstrzygnięcia, a postanowienie będzie miało charakter związany. Brak przesłanek oznacza wobec tego konieczność wydania aktu administracyjnego o odmowie zastosowania ulgi (por. wyrok NSA z 2 marca 2016 r., II FSK 2474/16). W świetle przedstawionych rozważań Sąd, nie dopatrując się w kontrolowanej sprawie takiego naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, które miałoby – lub mogłoby mieć - wpływ na wynik sprawy, skargę jako nieuzasadnioną oddalił na podstawie art. 151 P.p.s.a.