I SA/Op 825/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grzegorz Gocki po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Spółki z o.o. w Z. na wiążącą informację stawkową Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 23 lipca 2025 r. nr 0115-KDST1-2.440.140.2025.5.AR w przedmiocie określenia stawki podatku od towarów i usług postanawia: odrzucić skargę

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, po rozpatrzeniu złożonego w trybie art. 42a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2025 r., poz. 775 dalej: uptu) wniosku A. Sp. z o.o. w Z. (dalej określanej jako: strona, skarżąca) - wydał wiążącą informację stawkową z 23 lipca 2025 r. nr 0115-KDST1-2.440.140.2025.5.AR, określającą dla towaru: olej sojowy surowy, odgumowany klasyfikację do działu CN 15 oraz stawkę podatku w wysokości 23 %. W skardze wniesionej na powyższy akt skarżąca wniosła o jej uchylenie w całości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, z uwagi na niewyczerpanie przez skarżącą środków zaskarżenia, zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. - zwanej dalej ppsa). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. W myśl art. 52 § 1 ppsa skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Jednocześnie ustawodawca w § 2 tego artykułu precyzuje, iż przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Z treści powołanych przepisów wynika, że w sprawach, w których obowiązuje postępowanie dwuinstancyjne, przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego może być wyłącznie orzeczenie wydane przez organ orzekający w sprawie w drugiej instancji. Wykluczone jest natomiast skuteczne wniesienie skargi na akt wydany przez organ pierwszej instancji z pominięciem trybu instancyjnego. Strona musi zatem w pełni wykorzystać drogę postępowania administracyjnego, aby następnie móc zainicjować postępowanie sądowe, którego przedmiotem będzie wówczas rozstrzygnięcie organu drugiej instancji - akt administracyjny ostateczny w administracyjnym toku instancji. Sąd administracyjny nie może bowiem zastępować organu odwoławczego, a ponadto jego działanie nie może naruszać zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. W przedmiotowej sprawie skarżąca wystąpiła ze skargą na wiążącą informację stawkową z 23 lipca 2025 r., nr 0115-KDST1-2.440.140.2025.5.AR, wydaną na podstawie art. 42 uptu przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej- jako organ pierwszej instancji. Z przepisów regulujących tryb procedowania w tego rodzaju sprawach wynika, że wiążąca informacja stawkowa jest decyzją zawierającą informację co do zaklasyfikowania danego towaru lub usługi w ramach odpowiedniej klasyfikacji statystycznej i określenia właściwej stawki podatkowej, która jest wydawana na wniosek strony, przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (art. 42a i następne uptu). Postępowanie prowadzące do wydania takiej decyzji jest postępowaniem dwuinstancyjnym, co wynika z art. 220 § 1 w zw. z art. 221 § 2 op. W myśl tego ostatniego przepisu, w przypadku wydania decyzji w pierwszej instancji przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej odwołanie od decyzji rozpatruje ten sam organ podatkowy, stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu odwoławczym. Stwierdzić zatem należy, iż w rozpatrywanej sprawie Dyrektor KIS, wydając zaskarżoną decyzję z 25 lipca 2025 r., rozstrzygał jako organ I instancji, a stronie przysługiwał środek zaskarżenia w postaci odwołania, o czym skarżąca została prawidłowo pouczona w zaskarżonej decyzji. Niewyczerpanie przez skarżącą - przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego - środka zaskarżenia w postępowaniu podatkowym, skutkuje niedopuszczalnością skargi. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, orzekł jak w sentencji.