I SA/Ol 842/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Kantecka po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. R. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie: stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów postanawia: odrzucić skargę WSA/post.1 - sentencja postanowienia

Z. R. (zwany dalej skarżącym) przesłał drogą elektroniczną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na ww. postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 31 grudnia 2015 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia nadesłanej drogą elektroniczną skargi poprzez jej podpisanie w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało doręczone w dniu 8 stycznia 2016 r. W zakreślonym terminie, skarżący nie przesłał podpisanej skargi. Odpowiadając na wezwanie, skarżący przesłał drogą elektroniczną pismo z dnia 8 stycznia 2016 r., w którym stwierdził, że wszystkie jego pisma są podpisane i dostarczone prawidłowo. Wskazał na notoryczne łamanie jego praw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Jak wynika z akt sprawy, skarżący został prawidłowo wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi, poprzez nadesłanie podpisanej skargi. W rozpoznawanej sprawie doręczenie wezwania do usunięcia braków formalnych skargi nastąpiło w dniu 8 stycznia 2016 r.. Mając zatem na uwadze, że termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął z dniem 15 stycznia 2016 r., a skarżący w zakreślonym terminie nie podpisał skargi, to należało skargę odrzucić. Faktu tego nie zmienia przesłanie drogą elektroniczną pisma z dnia 8 stycznia 2016 r. Jednocześnie Sąd informuje, że ogólne warunki formalne jakie powinno odpowiadać każde pismo procesowe strony zostały określone w art. 46 § 1 p.p.s.a. Jednym z tych wymagań jest podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika ( art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). W obecnym stanie prawnym nie jest natomiast dopuszczalna sytuacja, w której pismo (dokument elektroniczny) zostanie skierowane do sądu drogą elektroniczną (np. na adres e -mail), następnie będzie drukowane i włączane do papierowych akt sądowych. Tak przetworzony dokument nie będzie już dokumentem elektronicznym, lecz "papierowym", a tych nie można podpisać elektronicznie. Wymóg podpisu tradycyjnego w tym zakresie jest zatem nie tylko pożądany, ale przede wszystkim konieczny. Uwzględniając powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a., skargę odrzucił.