I SA/Ol 425/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Strumiłło po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2026 r. w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi R. F. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie z dnia 18 lipca 2025 r. nr 2801-IPK1.1110.218.2025.2 w przedmiocie wyłączenia organu postanawia: odrzucić skargę.

Doradca podatkowy [...], pełnomocnik R. F. (dalej jako skarżący, strona), wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej jako WSA) w Olsztynie na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie z 18 lipca 2025 r. w przedmiocie wyłączenia organu. Wobec braku umocowania do reprezentowania skarżącego przed WSA w Olsztynie doradca podatkowy został wezwany na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I tut. Sądu z 2 października 2025 r. do złożenia pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu strony skarżącej przed WSA lub przed sądami administracyjnymi, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie pełnomocnik odebrał 10 października 2025 r. (k. 19 akt sądowych), natomiast pełnomocnictwo przedłożył dopiero 27 października 2025 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi. Postanowieniem z 3 grudnia 2025 r., I SA/Ol 425/25, WSA w Olsztynie odmówił przywrócenia terminu. Zażalenie doradcy podatkowego na to postanowienie Naczelny Sąd Administracyjny oddalił postanowieniem z 4 marca 2026 r., II FZ 14/26. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z brzmieniem art. 57 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. W przypadku składania pisma przez pełnomocnika, zgodnie z art. 46 § 3 p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym w dniu wniesienia skargi (1 września 2025 r.), do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa, pełnomocnik obowiązany jest złożyć do akt sprawy przy pierwszej czynności procesowej (art. 37 § 1 p.p.s.a.). W myśl art. 49 p.p.s.a. w związku z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., jeżeli pismo strony (skarga) nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W sytuacji, gdy w wyznaczonym terminie braki formalne skargi nie zostaną uzupełnione, Sąd odrzuca skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi w postaci przedłożenia pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, zawierające pouczenie o skutkach niezastosowania się do niego w wyznaczonym terminie, zostało prawidłowo doręczone 10 października 2025 r. na adres elektroniczny pełnomocnika strony skarżącej (k. 19 akt sądowych). Wobec tego siedmiodniowy termin do jego uzupełnienia upływał z dniem 17 października 2025 r. Wbrew wezwaniu, pełnomocnik skarżącego nie przedłożył oryginału ani uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa procesowego w zakreślonym terminie. Pełnomocnictwo przedłożył dopiero 27 października 2025 r., z zatem 10 dni po upływie terminu wyznaczonego na dokonanie tej czynności. Pełnomocnictwo załączył do wniosku o przywrócenie terminu do usunięcia omawianego braku formalnego skargi. Wniosek okazał się jednak nieskuteczny, gdyż WSA w Olsztynie odmówił przywrócenia terminu. Wydane w tym zakresie postanowienie z 3 grudnia 2025 r., I SA/Ol 425/25, jest prawomocne wobec oddalenia zażalenia doradcy podatkowego na to postanowienie przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 4 marca 2026 r., II FZ 14/26. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 58 § 3 p.p.s.a. skargę należało odrzucić, o czym sąd orzekł w sentencji postanowienia.