III FSK 278/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Bogucki, Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, Sędzia NSA Dominik Gajewski (sprawozdawca), Protokolant asystent sędziego Łukasz Tłuczkiewicz, po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2026 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej W.I. sp. z o.o. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 sierpnia 2023 r., sygn. akt I SA/Kr 479/23 w sprawie ze skargi W.I. sp. z o.o. z siedzibą w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 9 marca 2023 r., nr SKO.Z/4100/8/2023 w przedmiocie wydania zaświadczenia o żądanej treści oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 17 sierpnia 2023 r., sygn. akt I SA/Kr 479/23 oddalił skargę W.I. sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej: spółka, skarżąca) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie (dalej: SKO, organ) z dnia 9 marca 2023 r., w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia. Skargę kasacyjną od ww. wyroku wniósł pełnomocnik spółki na podstawie art. 174 pkt 1) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.), zaskarżając go w całości. Orzeczeniu zarzucono naruszenie postanowień art. 62b § 1 pkt 3 i § 2, art. 59 § 1 pkt 1), art. 60 § 1 pkt 2) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (dalej: o.p.) w związku z art. 306a § 1, § 2 pkt 2) § 3 oraz § 4 i art. 306c o.p., art. 3 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (dalej: u.p.o.l.) w związku z art. 203 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (dalej: k.c.) oraz art. 613, art. 615, art. 940 § 1 pkt 3) ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (dalej: k.p.c.) przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, co miało wpływ na wynik sprawy. Ponadto wniesiono o: uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, rozpatrzenie skargi kasacyjnej na rozprawie, zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym według norm przypisanych. W niniejszej sprawie brak jest odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowo administracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Wnioskodawca – W.I. Sp. z o.o. złożył podanie o wydanie zaświadczenia stwierdzającego stan zaległości w podatku od nieruchomości za lata 2017-2022. Postanowieniem z dnia 12 stycznia 2023 r. Burmistrz Miasta i Gminy W. odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści, uzasadniając, że nie ma zaległości podatkowych za ww. okres w podatku od nieruchomości, ponieważ ustanowiony postanowieniem Sądu Rejonowego w W. I Wydział Cywilny (sygn. akt [...]) Zarządca Sądowy Nieruchomości wpłacał na poczet podatku od nieruchomości za przedmiotową nieruchomość w W. kwoty dotyczące zobowiązania za lata 2017-2022. Zdaniem Spółki organ nie mógł wydać postanowienia odmawiającego potwierdzenie istnienia i wysokości stanu zaległości, powołując się na okoliczność, że zarządca sądowy, bez uprawnień i z przekroczeniem swoich kompetencji, zapłacił podatek za lata 2017-2022. W konsekwencji zawisły spór zogniskował się wokół problemu skuteczności zapłaty podatku przez zarządców sądowych ustanowionych w trybie art. 203 Kc. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalając skargę poddał analizie zagadnienie czy zarządca nieruchomości miał kompetencje na podstawie art. 203 Kc do dokonywania wpłat podatku od nieruchomości za podatnika tego podatku, uznając skuteczność takich wpłat. Jednak należy zauważyć, że w istocie spór sprowadza się tylko do zagadnienia czy Burmistrz Miasta i Gminy W. prawidłowo postąpił wydając Podatnikowi zaświadczenie (ZAS-W), w którym nie ujawnił zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości za lata 2017-2022. Tryb wydania zaświadczenia przez organ podatkowy opiera się na art. 306a § 1 O.p., który stanowi, że organ podatkowy wydaje zaświadczenia na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Zgodnie z § 3 ww. przepisu - zaświadczenie potwierdza stan faktyczny lub prawny istniejący w dniu jego wydania. Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że zarówno organ drugiej instancji, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, dokonując próby rozstrzygnięcia sporu dotyczącego kompetencji zarządcy nieruchomości w przedmiocie uprawnienia dokonywania wpłat na poczet podatku od nieruchomości, wyszedł poza zakres przedmiotu sporu. Mając na względzie bezsporny fakt, że podatek od nieruchomości za lata 2017-2022 za przedmiotową nieruchomość został uiszczony, Burmistrz Miasta i Gminy W. wydając zaświadczenie w którym nie ujawnił zaległości podatkowej, postąpił prawidłowo. Przedmiotem niniejszego postępowania nie mogło być bowiem badanie czy zarządca nieruchomości kompetentny był do dokonywania wpłat na poczet podatku od nieruchomości. Takie ustalenia mogłyby być przedmiotem innego postępowania. Stąd wszystkie zarzuty sformułowane w skardze kasacyjnej nie mogły zostać uwzględniona. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 in fine p.p.s.a., uznał, że skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. SNSA Dominik Gajewski SNSA Stanisław Bogucki SNSA Sławomir Presnarowicz