I SA/Lu 82/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz Sędziowie Sędzia WSA Marcin Małek Asesor sądowy Jakub Polanowski (sprawozdawca) Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Woźny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi M. P. z siedzibą w V. w K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 7 stycznia 2026 r. nr 0601-IOD-3.4100.81.2025.8 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób prawnych za 2019 r. oraz odmowy oprocentowania za okres od dnia poboru do dnia zwrotu nadpłaty - oddala skargę.

Decyzją z 8 września 2025 r., nr 0671-SPZ-2.4100.32.2023.67, Naczelnik Lubelskiego Urzędu Skarbowego w Lublinie (dalej: Naczelnik, organ pierwszej instancji, organ podatkowy), działając na podstawie art. 72 § 1 pkt 2, art. 73 § 1 pkt 2 i art. 75 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2025 r., poz. 111 ze zm.; dalej także: o.p.), odmówił stwierdzenia nadpłaty w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: podatek u źródła, WHT) w kwocie 316 090,49 zł z tytułu dywidend wypłaconych w 2019 r. na rzecz M. P. (dalej: skarżący, wnioskodawca, strona, Fundusz), w imieniu którego i na rzecz którego działa B.C. (dalej: BC I. M. C.), pobranym przez Bank [...] S.A. (dalej także: płatnik) oraz odmówił wypłaty oprocentowania za okres od dnia poboru do dnia zwrotu nadpłaty. Z decyzji tej wynika, że wnioskiem z 21 grudnia 2022 r. (zmienionym 30 kwietnia 2024 r.) strona wystąpiła o zwrot nadpłaty w kwocie 316 090,49 zł. We wniosku wskazano, że w 2019 r. na rzecz skarżącego wypłacono dywidendy w kwocie brutto 2 107 269,91 zł, od których polscy płatnicy pobrali zryczałtowany podatek dochodowy od osób prawnych w kwocie 400 381,29 zł. Wniosek dotyczy zwrotu 4%, tj. zastosowanie stawki wynikającej z Konwencji między Rzeczpospolitą Polską a Kanadą w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu wraz z protokołem z 14 maja 2012 r. (Dz.U. z 2013 r., poz. 1371; dalej: UPO). Strona wyjaśniła, że płatnicy w związku z wypłatą dywidend z akcji polskich spółek w 2019 r. pobrali podatek u źródła z zastosowaniem stawki 19% i 15%, zgodnie z art. 22 ust. 1 w zw. z art. 22a ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2025 r., poz. 278 ze zm., w brzmieniu obowiązującym w 2019 r.; dalej: ustawa CIT) oraz w związku z art. 10 ust. 2 UPO. Dokument IFT-2R został wystawiony zbiorczo przez płatnika Bank [...] S.A. subdepozytariusza Funduszu i dotyczy wszystkich dywidend wypłaconych przez polskie spółki (wymienione w tabeli na s. 2-3 decyzji) w roku 2019 na rzecz Funduszu, w imieniu którego występuje podmiot zarządzający Funduszem – BC [...]. Natomiast potwierdzenie otrzymania dywidendy wskazuje w jaki sposób została ona alokowana do poszczególnych funduszy, których aktywami zarządza BC I. M. C.. Strona wskazała, że jest kanadyjskim funduszem emerytalnym działającym na podstawie odpowiednich regulacji prawnych kanadyjskiego systemu emerytalnego, w tym ustawy o planach emerytalnych sektora publicznego (Public Sector Pension Plans Act; dalej: ustawa PSPPA). Fundusz działa na podstawie tzw. umowy trustu (Joint Trust Agreement). Przedmiotem jej działalności jest zapewnienie świadczeń emerytalnych pracownikom służb publicznych. Świadczenia są określone w regulaminie planu emerytalnego (Municipal Pension Plan Rules) z 1 kwietnia 2000 r. Polityka inwestycyjna Funduszu została sprecyzowana w Deklaracji Polityki Inwestycyjnej i Procedur (Municipal Pension Plan Statement of lnvestment Policies and Procedures). Zgodnie z częścią 7 wskazanego dokumentu, Fundusz może inwestować między innymi w: instrumenty rynku pieniężnego, papiery wartościowe, rynki nieruchomości oraz zasoby odnawialne. Przepisy wskazanej Deklaracji wskazują, że istotą działalności Funduszu jest gromadzenie środków pieniężnych i ich lokowanie z przeznaczeniem na wypłatę członkom Funduszu. Strona zaznaczyła, że w celu rozpoczęcia swojej działalności, kanadyjskie fundusze emerytalne muszą dokonać rejestracji w urzędowym rejestrze prowadzonym dla danej prowincji. Fundusz jest podmiotem zarejestrowanym przez Office of the Superintendent of Pensions działający w ramach British Columbia Financial Services Authority (dalej: BC Financial Services Authority) w prowincji B. C. (w której siedzibę ma Fundusz) pod numerem [...]. Bezpośredni nadzór nad Funduszem sprawuje Office of the Superintendent of Pensions, który może odmówić dokonania rejestracji, jeżeli podmiot nie spełnia wymogów określonych w Pension Benefits Standard Act. Poszczególne fundusze (pension plans) są odrębnymi podatnikami. Strona wskazała we wniosku, że posiada depozytariusza, którym jest T. . W celu wykonywania swoich funkcji na terytorium Polski depozytariusz zawarł umowę z Bankiem [...] S.A. Podstawową funkcją depozytariusza jest przechowywanie aktywów Funduszu. W momencie uzyskiwania przychodów Fundusz był kanadyjskim rezydentem podatkowym. Wnioskodawca w okresie objętym wnioskiem spełniał kryteria, określone w kanadyjskiej ustawie podatkowej – art. 149 ust. (1) litera (o) ustawy o podatku dochodowym (Income Tax Act; dalej: ustawa ITA). Organem Funduszu jest Rada Powiernicza ds. Emerytur (The Board of Trustees). Jest ona odpowiedzialna za zarządzanie Funduszem, co obejmuje odpowiedzialność za administrowanie planem emerytalnym i inwestowanie aktywów. Do bezpośredniego zarządzania aktywami funduszu został powołany podmiot BC I. M. C.. Obowiązek powołania podmiotu zarządzającego wynika z Joint Trust Agreement. BC I. M. C. została powołana na mocy art. 16 (1) ustawy PSPPA jako profesjonalny podmiot świadczący usługi dla planów emerytalnych sektora publicznego, a także dla innych funduszy rządowych. BC I. M. C. odpowiada za zarządzanie aktywami programu emerytalnego, w tym za wszystkie usługi zarządzania inwestycjami oraz posiada tytuł prawny do aktywów inwestycyjnych programu emerytalnego w powiernictwie. Rada Powiernicza ds. Emerytur pozostaje odpowiedzialna za podejmowanie decyzji i udzielanie wskazówek B. C. (dalej: BC P. C.) i BC I. M. C.. Fundusz posiada agenta administracyjnego, którym jest BC P. C.. Został on powołany na mocy art. 4 ustawy PSPPA. BC P. C. jest odpowiedzialny za administrowanie programem, w tym za usługi dla jego członków, prowadzenie rachunków wszystkich środków otrzymanych i wypłacanych z funduszu emerytalnego oraz prowadzi księgowość aktywów i pasywów funduszu emerytalnego. W ocenie wnioskodawcy, jego działalność jest porównywalna do działalności polskich funduszy emerytalnych utworzonych i działających na podstawie ustawy z 28 sierpnia 1997 r. o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych (Dz.U. z 2023 r., poz. 930; dalej także: u.o.f.f.e.), które na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 11 ustawy CIT są zwolnione z podatku dochodowego od osób prawnych. Dodatkowo Fundusz wskazał, że ze względu na swoją siedzibę w państwie trzecim nie może także skorzystać ze zwolnienia przewidzianego dla podatników mających siedzibę w Unii Europejskiej lub Europejskim Obszarze Gospodarczym (art. 6 ust. 1 pkt 11a ustawy CIT). Zdaniem strony, takie działanie stanowi zakazaną w świetle prawa unijnego dyskryminację, gdyż Fundusz ma prawo do korzystania w Polsce z takich samych przywilejów podatkowych, z jakich korzystają polskie fundusze emerytalne. W związku z tym skarżący stwierdził, że zgodnie z art. 63 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (dalej: TFUE), obowiązek zapłaty zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych od dywidend wypłacanych zagranicznym funduszom emerytalnym jest niezgodny ze swobodą przepływu kapitału. Strona powołała wyrok TSUE z 10 kwietnia 2014 r., C-190/12, Emerging Markets Senes, wskazując że w odniesieniu do dochodów uzyskiwanych z dywidend wypłacanych przez polskie spółki, funduszom z siedzibą poza terytorium Unii Europejskiej przysługuje prawo do zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych na analogicznych zasadach, jakie znajdują zastosowanie do funduszy krajowych i funduszy z siedziba w Unii Europejskiej, w zakresie w jakim istnieje podstawa do wymiany informacji między organami podatkowymi tych państw. W zakresie oprocentowania nadpłaty, o co wniosła strona, w piśmie z 1 marca 2023 r. wskazała wyroki TSUE w sprawach C-524/04, C-591/10, C-565/11 i C-331/13. Organ pierwszej instancji stwierdził, że w prowadzonym postępowaniu podatkowym należało przeanalizować możliwość objęcia zwolnieniem podmiotowym Funduszu, w imieniu i na rzecz którego działa BC I. M. C., z siedzibą w Kanadzie, jako funduszu emerytalnego w oparciu o art. 6 ust. 1 pkt 11a ustawy CIT, poprzez ustalenie czy strona w okresie objętym wnioskiem, gdy posiadała status kanadyjskiego funduszu emerytalnego, pełniła równoważną rolę i funkcję do tej, jaką w polskim systemie prawnym pełnią polskie fundusze emerytalne. Zdaniem organu podatkowego, wnioskodawca nie prowadzi działalności porównywalnej do tej jaką prowadzą fundusze emerytalne posiadające siedzibę w innym niż RP państwie członkowskim lub w należącym do EOG, a które korzystają ze zwolnienia przewidzianego w art. 6 ust. 1 pkt 11a ustawy CIT. W wyniku przeprowadzonej analizy zebranego materiału dowodowego ustalono, że skarżący jest planem emerytalnym utworzonym na mocy ustawy PSPPA, w imieniu i na rzecz którego działa BC I. M. C. – korporacja ustanowiona tym samym dokumentem, jako spółka powiernicza upoważniona do prowadzenia działalności powierniczej i świadczenia usług w zakresie zarządzania inwestycjami. Przedłożony certyfikat rezydencji z 29 grudnia 2020 r. potwierdza, że strona w 2019 r. była rezydentem Kanady dla celów podatku dochodowego, podlegała zarejestrowanemu planowi emerytalnemu za ten rok w związku z czym podlegała zwolnieniu z podatku w Kanadzie zgodnie z art. 149(1) ustawy ITA. W tym zakresie, strona jest porównywalna z podmiotami, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 11a ustawy CIT. W materiale dowodowym zgromadzonym w toku postępowania znajdują się dokumenty, tj. raporty roczne, wydruk z BC Financial Services Authority, które pozwalają uznać, że skarżący prowadzi swoją działalność na podstawie zezwolenia właściwych władz państwa, w którym ma siedzibę oraz podlega ich nadzorowi. Skarżący jest zarejestrowany w BC Financial Services Authority pod numerem [...] BC Financial Services Authority została utworzona przez Urząd Nadzoru Usług Finansowych jako jedyny organ regulacyjny dla sektora usług finansowych w Kolumbii Brytyjskiej. BC Financial Services Authority nadzoruje spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe, spółki powiernicze, zarejestrowane plany emerytalne, firmy ubezpieczeniowe, brokerów hipotecznych i nieruchomości, zgodnie z poniższymi statutami. BC Financial Services Authority podlega Ministrowi Finansów i jest zarządzana przez Radę Dyrektorów. Wobec powyższego organ pozytywnie ocenił porównywalność Funduszu do podmiotów, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 11a ustawy CIT w zakresie przesłanki z lit. b) i c) wymienionego przepisu. W oparciu o przedłożone wraz z wnioskiem pismo T. z siedzibą w K. z 26 maja 2022 r., ustalono, że na mocy Master Custody Agreement (dalej: MCA) obowiązującej od 19 lipca 2016 r. T. (prowadzący działalność w K. pod nazwa T. C. B.) z siedzibą w T. , Kanada jest powiernikiem BC Investment Management Corporation. Jako powiernik T. wiadczy między innymi usługi przechowywania i rozliczania. W związku z usługami przechowywania sprawuje on powiernictwo nad papierami wartościowymi (w tym akcjami i dłużnymi instrumentami finansowymi), posiadanymi przez BC I. M. C., których ostatecznymi beneficjentami są klienci BC I. M. C., w tym skarżący. Depozytariusz w ramach MCA zaangażował Bank [...] S.A. do świadczenia usług subpowierniczych dla BC I. M. C. w Polsce. Na tej podstawie organ podatkowy uznał, że w zakresie przesłanki, o której mowa w lit. d) strona jest porównywalna z innymi podmiotami, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 11a ustawy CIT. Ostatnią przesłanką jaką analizował organ był przedmiot działalności takiego funduszu, który ma polegać na wyłącznym gromadzeniu środków pieniężnych i ich lokowaniu z przeznaczeniem na wypłatę uczestnikom programu emerytalnego po osiągnięciu przez nich wieku emerytalnego. Zgodnie z informacją z dokumentu Annual Report 2018 (dalej: raport roczny), skarżący jest wspólnie zarządzanym planem emerytalnym kontynuowanym, zgodnie z ustawą PSPPA. Ustawa ta umożliwiła zawarcie umowy powołania powiernictwa. Wspólne powiernictwo zostało ustanowione 1 stycznia 2001 r. Partnerami umowy są Rząd Prowincji i Rząd Kolumbii Brytyjskiej oraz Związek Zawodowy Pracowników Usług (Partnerzy). Umowa określa skład, powoływanie, uprawnienia, funkcje i obowiązki Rady Powierniczej ds. Emerytur Służb Publicznych oraz upoważnia Radę do ustanowienia zasad planu emerytalnego. Skarżący jest zarejestrowany przez Kuratora ds. Emerytur, który zarządza i egzekwuje Ustawę o standardach Emerytalnych (dalej: ustawa PBSA). Ustawa PBSA reguluje pracownicze plany emerytalne zarejestrowane w Kolumbii Brytyjskiej, które obejmują aktywnych, nieaktywnych i emerytowanych uczestników. Członkostwo w Funduszu jest otwarte dla uprawnionych pracowników Prowincji Kolumbii Brytyjskiej i niektórych korporacji, agencji, instytucji i innych pracodawców zatwierdzonych przez Zarząd oraz uprawnionych członków Zgromadzenia Ustawodawczego. W uzasadnieniu wniosku strona powołała też Deklarację Polityki Inwestycyjnej i Procedur (Municipal Pension Plan Statement of Investment Policies and Procedures). Jak wskazuje skarżący z 7 części tego dokumentu wynika, że Fundusz może inwestować między innymi w: instrumenty rynku pieniężnego, papiery wartościowe, rynki nieruchomości oraz zasoby odnawialne (w aktach sprawy brak tłumaczenia wskazanej części dokumentu). Na podstawie tłumaczenia raportu rocznego przedstawionego przez wnioskodawcę, organ wskazał, że przedmiot działalności Funduszu jest znacznie szerszy niż przedmiot działalności polskich funduszy emerytalnych. Zgodnie z raportami rocznymi strona inwestuje w kredyty, private equity i nieruchomości. Przy tym z informacji zawartych w raportach rocznych wprost wynika, że strona prowadzi inwestycje w infrastrukturę poprzez inwestycje bezpośrednio w spółki rynku private equity. Private equity składa się zaś głównie z długoterminowych inwestycji dłużnych lub kapitałowych dokonywanych poza strukturą rynków publicznych. Inwestycje private equity są wyceniane corocznie na podstawie zbadanych sprawozdań finansowych od zewnętrznych menedżerów inwestycyjnych przy użyciu podejścia rynkowego lub metody wartości aktywów netto. Śródroczne kwartalne wyceny inwestycyjne private equity opierają się na rocznych wycenach i są korygowane o późniejsze przepływy pieniężne i zmiany kursów wymiany walut w przypadku inwestycji poza Kanadą. Dodatkowo istotnym narzędziem inwestycyjnym strony są również kredyty hipoteczne i nieruchomości. W tym samym raporcie rocznym wskazano, że kredyty hipoteczne obejmują głównie kanadyjskie kredyty hipoteczne na nieruchomości budowlane, komercyjne i wielorodzinne. Kredyty hipoteczne są zabezpieczone nieruchomościami i wyceniane na podstawie bieżących stóp zwrotu na rynku. Inwestycje w nieruchomości obejmują głównie zdywersyfikowane kanadyjskie i amerykańskie nieruchomości przynoszące dochód. Inwestycje w nieruchomości są wyceniane kwartalnie przez zewnętrznych zarządzających inwestycjami oraz, co najmniej raz na 10-18 miesięcy, przez akredytowanych niezależnych rzeczoznawców w celu ustalenia bieżącej wartości rynkowej. W ocenie organu, powyższe ustalenia pozwalają na uznanie, że przedmiot działalności strony znacznie wykracza poza możliwości inwestycyjne funduszy emerytalnych działających w Polsce. To zaś prowadzi do wniosku, że skarżący, w imieniu i na rzecz którego działa zarządzający BC I. M. C., nie jest porównywalny do podmiotów" o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 11a ustawy CIT. Mimo, iż strona spełniła część przesłanek z art. 6 ust. 1 pkt 11a ustawy CIT, nie można jej więc uznać za podmiot porównywalny do polskich funduszy emerytalnych, a tym samym nie jest możliwe stwierdzenie nadpłaty WHT oraz przyznanie oprocentowania za okres od dnia poboru podatku do dnia zwrotu nadpłaty. Organ dodał, że to stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych, które choć odnosi się bezpośrednio do podmiotów ubiegających się o zwolnienie podmiotowe na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 10a ustawy CIT, to zdaniem organu można je także zastosować w niniejszej sprawie. W odwołaniu od tej decyzji strona zarzuciła naruszenie: 1) art. 6 ust. 1 pkt 11a ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, poprzez: a) błędne uznanie, że zasady działania funduszu działającego w państwie trzecim powinny być tożsame z zasadami funkcjonowania polskich funduszy emerytalnych, podczas gdy możliwość zastosowania zwolnienia w stosunku do funduszu działającego w państwie trzecim powinna być oparta jedynie o warunki expresis verbis wyszczególnione w art. 6 ust. 1 pkt 11a ustawy CIT, które nie przewidują ograniczenia w zakresie przedmiotu działalności inwestycyjnej (lokowania); b) błędne uznanie, że Fundusz nie jest podmiotem obiektywnie porównywalnym do podmiotów zwolnionych na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 11a ustawy CIT ze względu na przedmiot działalności (zakres lokowania) poza granicami Polski, tj. w inwestycje w nieruchomości, infrastrukturę i kredyty hipoteczne; 2) art. 18, art. 49, art. 5 i art. 63 ust. 1, art. 65 ust. 1 i ust. 3 TFUE w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 11a ustawy CIT, poprzez odmowę stwierdzenia nadpłaty w WHT, wskutek wykładni i stosowania art. 6 ust. 1 pkt 11a ustawy CIT niezgodnie z zasadami prawa wspólnotowego dotyczącymi ograniczenia swobody przepływu kapitału; 3) art. 3 ust. 2 Umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Kanady w sprawie popierania i wzajemnej ochrony inwestycji, podpisanej w Warszawie 6 kwietnia 1990 r. (Dz.U. z 1991 r. nr 27, poz. 114; dalej: umowa PL-CA) w zw. z art. 91 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze zm.; dalej: Konstytucja), poprzez odmowę stwierdzenia na rzecz strony nadpłaty w WHT w sytuacji, gdy: a) art. 6 ust. 1 pkt 11a ustawy CIT nie przewiduje ograniczenia w zakresie przedmiotu działalności inwestycyjnej; b) Fundusz inwestuje w Polsce tylko w spółki akcyjne notowane na Giełdzie Papierów Wartościowych w Warszawie. Zaskarżoną decyzją z 7 stycznia 2026 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie (dalej: Dyrektor, organ odwoławczy, organ), po rozpatrzeniu odwołania strony, utrzymał w mocy decyzję Naczelnika. Organ odwoławczy podzielił w całości stanowisko pierwszej instancji. Organ wskazał, że warunek zwolnienia wynikający z art. 6 ust. 1 pkt 11a lit. e) ustawy CIT dotyczy przedmiotu działalności podmiotów prowadzących program emerytalny, którym jest "wyłącznie gromadzenie środków pieniężnych i ich lokowanie, z przeznaczeniem na wypłatę uczestnikom programu emerytalnego po osiągnięciu przez nich wieku emerytalnego". Przy tym odnoszący się do przedmiotu działalności wymóg opisany został za pomocą partykuły "wyłącznie". Zgodnie z definicją słownikową to partykuła ograniczająca odniesienie komunikowanego w zdaniu sądu do tych obiektów i stanów rzeczy, które są wymienione ("tylko", "jedynie"). Zdaniem organu, w świetle więc tego przepisu, wyłącznym przedmiotem działalności podmiotu prowadzącego program emerytalny ma być gromadzenie środków pieniężnych i ich lokowanie, a nie prowadzenie jakichkolwiek innych inwestycji o alternatywnym charakterze. Jest to jeden z istotnych warunków zwolnienia, który w ocenie ustawodawcy nie tylko polskiego, ale i unijnego, stanowi element konstrukcji inwestowania przez fundusz emerytalny, który współtworzy system gwarantujący określony poziom bezpieczeństwa jego działalności i uznany został jako niezbędny dla przyznania zwolnienia z opodatkowania dla podmiotu spełniającego ten warunek. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że podmiotem zarządzającym aktywami Funduszu jest BC Investment Management Corporation. Zgodnie z tłumaczeniem raportu rocznego skarżącego za 2019 rok ww. podmiot zarządzający jest wiodącym dostawcą usług zarządzania inwestycjami dla sektora publicznego Kolumbii Brytyjskiej i jednym z największych zarządców aktywów w Kanadzie. Dzięki globalnej perspektywie, podmiot ten poszukuje możliwości inwestycyjnych, które przekształcają oszczędności w kapitał, spełniający wymagania klientów w zakresie ryzyka i zwrotu. BC Investment Management Corporation oferuje opcje inwestycyjne w różnych klasach aktywów: o stałym dochodzie, hipotekach, publicznym i prywatnym kapitale, nieruchomościach oraz infrastrukturze i zasobach odnawialnych. Dyrektor zgodził się z twierdzeniem organu pierwszej instancji, iż przedmiot działalności Funduszu jest znaczenie szerszy niż przedmiot działalności polskich funduszy emerytalnych. Zgodnie z raportem rocznym za 2019 r., Fundusz inwestuje w kredyty hipoteczne, nieruchomości, akcje prywatne oraz infrastrukturę i zasoby odnawialne. Klasa aktywów na którą składają się m.in. kredyty hipoteczne, nieruchomości, infrastruktura i zasoby odnawialne, wynosiła łącznie 7,172 mln USD co odpowiada 19,82% wartości ogółem aktywów strony w 2019 r. Zarazem organ wskazał, że kryteria porównywalności (warunki zwolnienia), jakie zostały wskazanie w art. 6 ust. 1 pkt 11a ustawy CIT znajdują oparcie w ustawie o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych. Dyrektor przywołał brzmienie art. 2 ust. 2 i art. 141 u.o.f.f.e. oraz stwierdził, że jak wynika z przedstawionych ustaleń, na terytorium Kanady nie ma prawnego wymogu, aby fundusz emertytalny był zobligowany wyłącznie do gromadzenia środków pieniężnych i ich lokowania. Co do warunku sformułowanego w art. 6 ust. 1 pkt 11a lit. e) ustawy CIT stwierdzić należy, że jest to warunek prawny, a nie faktyczny, dotyczący nie wykonywania w danym okresie innej działalności niż inwestycyjna. Przesłankę tę nie należy odnosić do celu utworzenia danego podmiotu i funkcji ekonomicznych, gdyż sprzeczne jest to z brzmieniem analizowanego przepisu, który nie stanowi o celu działalności danego podmiotu, lecz o wyłącznym przedmiocie działalności podmiotów prowadzących program emerytalny. W sprawie brak spełnienia warunku wynika zarówno z prawa dotyczącego funduszy obowiązującego w Kanadzie, jak i z rzeczywistego prowadzenia inwestycji alternatywnych przez Fundusz na terenie Kanady, Stanów Zjednoczonych czy Wielkiej Brytanii. W opinii organu, warunek zwolnienia z opodatkowania dotyczący przedmiotu działalności stanowiącego wyłącznie gromadzenie środków pieniężnych i ich lokowanie, ma charakter wymogu prawnego w państwie, w którym fundusz emerytalny ma siedzibę, a nie faktycznego wykonywania lub niewykonywania innego przedmiotu działalności. Przesłanki takiej (zastrzeżenia), jak w przepisach obowiązujących na terenie UE i EOG, nie sformułowano w przepisach kanadyjskich, które formułują o wiele bardziej liberalne warunki dla podmiotu prowadzącego program emerytalny, aniżeli wynikające z regulacji unijnych. Mając na względzie przeprowadzoną analizę porównywalności organ stwierdził, że Fundusz nie jest podmiotem obiektywnie porównywalnym do podmiotów zwolnionych na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 11a ustawy CIT. Uznając za porównywalne z regulacjami unijnymi cele utworzenia i funkcjonowania Funduszu, wskazać należy na istotne różnice w przedmiocie jego działalności. Przedmiot działalności Funduszu emertytalnego różni się bowiem zasadniczo od przedmiotu działalności podmiotów krajowych. Przedmiot ten obejmuje tzw. działalność alternatywną. Takiego przedmiotu działalności nie posiada żaden ze zwolnionych podmiotów, na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 11 i 11a ustawy CIT. Nie ma przy tym znaczenia, że działalność alternatywna jest jedynie środkiem zmierzającym do wypełnienia przez Fundusz jego funkcji ekonomicznych, czyli zapewnienia świadczeń emerytalnych swoim członkom. Organ za niezasadne uznał zarzuty naruszenia przepisów art. 18, art. 49, art. 5 i art. 63 ust. 1, 65 ust. 1 i ust. 3 TFUE w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 11a ustawy CIT. W skardze na decyzję Dyrektora skarżący zarzucił organowi naruszenie: 1) art. 6 ust. 1 pkt 11a lit. e) ustawy CIT w zw. z art. 18, art. 49, art. 5 i art. 63 ust. 1, art. 65 ust. 1 i ust. 3 TFUE, poprzez błędną wykładnię, która polegała na przyjęciu przez Dyrektora, że: a) działania funduszu działającego w państwie trzecim powinny być tożsame z zasadami funkcjonowania polskich funduszy emerytalnych, podczas gdy możliwość zastosowania zwolnienia w stosunku do funduszu działającego w państwie trzecim powinna być oparta jedynie o warunki expresis verbis wyszczególnione w art. 6 ust. 1 pkt 11a ustawy CIT, które nie przewidują ograniczenia w zakresie przedmiotu działalności inwestycyjnej (lokowania), w przeciwieństwie do art. 6 ust. 1 pkt 10a lit. b) ustawy CIT, który expresis verbis wskazuje, że wyłącznym przedmiotem ich działalności jest zbiorowe lokowanie środków pieniężnych, zebranych w drodze publicznego proponowania nabycia ich tytułów uczestnictwa w papiery wartościowe lub instrumenty rynku pieniężnego; b) fundusz działający w państwie trzecim nie jest podmiotem obiektywnie porównywalnym do podmiotów zwolnionych na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 11a ustawy CIT ze względu na przedmiot działalności (zakres lokowania) poza granicami Polski, tj. inwestycje w nieruchomości, infrastrukturę, kredyty hipoteczne, akcje prywatne i zasoby odnawialne; 2) art. 6 ust. 1 pkt 11a lit. e) ustawy CIT w zw. z art. 18, art. 49, art. 5 i art. 63 ust. 1, art. 65 ust. 1 i ust. 3 TFUE, przez niewłaściwe zastosowanie, które polegało na błędnym uznaniu, że skarżący nie spełnia przesłanki porównywalności, tj. nie jest podmiotem obiektywnie porównywalnym do podmiotów zwolnionych ze względu na szerszy przedmiot działalności poza terytorium Polski, co skutkowało odmową zastosowania zwolnienia oraz stwierdzenia i zwrotu nadpłaty; 3) art. 3 ust. 2 i 4 umowy PL-CA w zw. z art. 91 ust. 2 Konstytucji, poprzez: a) odmowę zastosowania zwolnienia w stosunku do Funduszu, podczas gdy art. 6 ust. 1 pkt 11a ustawy CIT expressis verbis nie przewiduje ograniczenia w zakresie przedmiotu działalności inwestycyjnej (lokowania), zaś Dyrektor wyprowadził ograniczenie w zakresie przedmiotu działalności inwestycyjnej w drodze rozszerzającej interpretacji tego przepisu, która jest niezgodna z umową PL-CA; b) odmowę zastosowania zwolnienia w stosunku do Funduszu w sytuacji, gdy w Polsce Fundusz inwestuje jedynie w spółki akcyjne notowane na Giełdzie Papierów Wartościowych w Warszawie. W konsekwencji postawionych zarzutów strona wniosła o: - uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji; - skierowanie pytania prejudycjalnego: czy art. 18, art. 49, art. 5 i art. 63 ust. 1, art. 65 ust. 1 i ust. 3 TFUE stoją na przeszkodzie regulacji takiej jak art. 6 ust. 1 pkt 11a lit. e) ustawy CIT i opartej na niej praktyce krajowej prowadzącej do wykluczenia stosowania wobec funduszy emerytalnych z państw trzecich zwolnienia podatkowego w sytuacji, gdy fundusz z państwa trzeciego lokuje gromadzone środki w nieruchomości, infrastrukturę, kredyty hipoteczne, akcje prywatne i zasoby odnawialne? - zasądzenie od Dyrektora na rzecz strony zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi strona – odnośnie naruszenia art. 6 ust. 1 pkt 11a ustawy CIT – wskazała, że kryteria porównywalności zostały wprost wymienione w tym przepisie i nie powinny być one rozszerzane o inne warunki. Dlatego organ podatkowy błędnie przyjął, że zasady działania podmiotu prowadzącego program emerytalny w państwie trzecim powinny odpowiadać, być tożsame, z zasadami funkcjonowania polskich funduszy emerytalnych, podczas gdy możliwość zastosowania zwolnienia w stosunku do podmiotu prowadzącego program emerytalny w państwie trzecim powinna być oparta jedynie o warunki literalnie wyszczególnione w art. 6 ust. 1 pkt 11a ustawy CIT. W ocenie skarżącego, wymóg dotyczący przedmiotu działalności zawarty w art. 6 ust. 1 pkt 11a lit. e) ustawy o CIT nie został opisany za pomocą partykuły "wyłącznie", czyli "tylko", "jedynie". Wyraz "wyłącznie/wyłącznym" użyty w art. 6 ust. 1 pkt 10a lit. b oraz w art. 6 ust. 1 pkt 11a lit. e ustawy CIT występuje w odmiennych kontekstach normatywnych. W art. 6 ust. 1 pkt 10a lit. b) ustawy CIT mowa jest o wyłącznym przedmiocie działalności, przy czym ustawodawca jednoznacznie wskazuje dopuszczalne formy lokowania środków - tj. papiery wartościowe lub instrumenty rynku pieniężnego. Natomiast w art. 6 ust. 1 pkt 11a lit. e ustawy CIT ustawodawca posłużył się sformułowaniem, zgodnie z którym "przedmiotem działalności jest wyłącznie gromadzenie środków pieniężnych i ich lokowanie, z przeznaczeniem na wypłatę uczestnikom programu emerytalnego po osiągnięciu przez nich wieku emerytalnego". Przepis ten odwołuje się, według Skarżącego, do celu społecznego programu emerytalnego – tj. zapewnienia wypłat emerytalnych poprzez wcześniejsze gromadzenie i lokowanie środków. W ocenie strony, Dyrektor pominął szyk zdania oraz umiejscowienie partykuły "wyłącznie", a wskazana przez niego okoliczność wręcz wspiera stanowisko Funduszu. Gdyby ustawodawca chciał bowiem zawęzić dostęp do owego zwolnienia i uzależnić go od rodzaju działalności inwestycyjnej, dodałby do art. 6 ust. 1 pkt 11a ustawy CIT regulację podobną lub tożsamą, jak w art. 6 ust. 1 pkt 10a lit. b) ustawy CIT (wyłącznym przedmiotem ich działalności jest zbiorowe lokowanie środków pieniężnych, zebranych w drodze publicznego proponowania nabycia ich tytułów uczestnictwa, w papiery wartościowe lub instrumenty rynku pieniężnego), co jednak się nie stało. Dlatego, stanowisko Dyrektora nie opiera się na literalnym brzmieniu regulacji, lecz na treści, która nie została expressis verbis wysłowiona w tym przepisie, tak jak to ma miejsce w artykule 6 ust. 1 pkt 10a lit. b) ustawy CIT. W konsekwencji, interpretacja organu podatkowego ma w tym zakresie charakter prawotwórczy. Stanowisko organu odwoławczego na tle art. 6 ust. 1 pkt 11a lit. e) ustawy CIT opiera się na nieuprawnionej analogii do treści 6 ust. 1 pkt 10a lit. b) ustawy o CIT, która jest dla strony niekorzystna, podczas gdy w prawie podatkowym stosowanie analogii jest dopuszczalne wyłącznie na korzyść podatnika. W ocenie skarżącej, w interpretacji tej normy, należy uwzględnić cel społeczny, czyli zapewnienie świadczeń emerytalnych. Ustawodawca, formułując art. 6 ust. 1 pkt 11a ustawy o CIT, celowo zrezygnował z odwołania się do pojęcia "funduszu emerytalnego", wskazując na podmioty prowadzące program emerytalny. Zabieg ten należy odczytywać jako wyraz świadomej intencji objęcia zakresem zwolnienia również tych zagranicznych podmiotów, które – choć nieposiadające statusu funduszu emerytalnego w rozumieniu prawa polskiego – realizują tożsamy społeczno-gospodarczy cel, polegający na gromadzeniu i lokowaniu środków przeznaczonych na wypłatę świadczeń emerytalnych. Tym samym przepis koncentruje się nie na formie organizacyjnej danego podmiotu, ale na celu jego działalności. Art. 6 ust. 1 pkt 11a lit. e) ustawy o CIT nie przewiduje żadnych ograniczeń co do dopuszczalnych form lokowania środków – przeciwnie do art. 6 ust. 1 pkt 11a lit. b) ustawy o CIT, który precyzyjnie wskazuje zamknięty katalog instrumentów inwestycyjnych. Oznacza to, że dla ustawodawcy kluczowe znaczenie dla zastosowania ma cel działalności inwestycyjnej - tj. zapewnienie wypłat emerytalnych. Analizowana regulacja ma odróżniać fundusze emerytalne od innych zbiorowych form inwestowania. Istotą jest gromadzenie środków na wypłatę emerytur. W takim duchu powinien być interpretowany ww. przepis. W ocenie strony, analizowana regulacja ma na celu ograniczenia preferencji podatkowych dla podmiotów, które zajmują się spekulacją, a nie gromadzeniem środków na wypłatę świadczeń emerytalnych. Strona zwróciła uwagę, że w najnowszym orzecznictwie TSUE podkreśla się, że w kwestii zastosowania zwolnienia dla funduszy emerytalnych należy mieć na uwadze cel i funkcję społeczną. Sposób funkcjonowania powinien być podobny, ale nie musi być taki sam. W praktyce orzeczniczej TSUE inwestowanie przez podmioty prowadzące programy emerytalne w nieruchomości nie jest kwestionowane. Dla TSUE taki rodzaj działalności inwestycyjnej jest oczywisty. Jest to jeden z podstawowych rodzajów działalności inwestycyjnej podmiotów prowadzących programy emerytalne z siedzibą w państwach członkowskich. Inwestowanie w nieruchomości wręcz odpowiada celowi i funkcji społecznej planów emerytalnych, bowiem są one odporne na inflację oraz nie są środkiem inwestycyjnym generującym większe ryzyko. To stanowisko potwierdza wyrok TSUE z 29 lipca 2024 r., C-39/23. Zdaniem Funduszu, zestawiając wymogi z art. 6 ust. 1 pkt 11a lit. e) ustawy CIT z jego sytuacją istotne jest właśnie to, że Fundusz gromadzi środki pieniężne, następnie dokonuje inwestycji w różnego rodzaju aktywa. Środki pochodzące od uczestników stanowią środki pieniężne, niemożliwe jest przykładowo wniesienie nieruchomości przez uczestników planów emerytalnych. Zgromadzone środki są wypłacane w momencie przejścia na emeryturę członkom z nabytymi uprawnieniami, którzy osiągnęli wiek 65 lat lub osiągnęli wiek 55 lat, a suma ich wieku i lat pracy wynosi 85 lat. Fundusz nie wypłaca innych świadczeń niż emerytalne. W wyroku NSA z 18 kwietnia 2024 r., II FSK 1954/23, stwierdzono, że ustawodawca stanowiąc o gromadzeniu nie zdefiniował odrębnie tego pojęcia. Wskazał jedynie, że mają to być środki pieniężne. Co do lokowania ustawodawca określił jedynie cel, nie odniósł się natomiast co do tego, gdzie te środki pieniężne mają być lokowane. Dlatego "wyłączność" opisana w art. 6 ust. 1 pkt 11a lit. e) ustawy CIT dotyczy gromadzenia i lokowania, ale nie "wyłącznie" w określony sposób i z ograniczeniami, których ustawodawca nie zadekretował w przepisie. Skarżący ocenił, że jest podmiotem, którego przedmiotem działalności jest wyłącznie gromadzenie środków pieniężnych i ich lokowanie, z przeznaczeniem na wypłatę uczestnikom programu emerytalnego po osiągnięciu przez nich wieku emerytalnego. Gdyby przyjąć, że ww. przepis uniemożliwia stosowanie zwolnienia w przypadku inwestycji w powyższe aktywa, to naruszałby art. 18 TFUE – zakaz dyskryminacji ze względu na przynależność państwową, art. 49 i 56 TFUE – dotyczące swobody przedsiębiorczości i świadczenia usług, art. 63 ust. 1 TFUE – gwarantujący swobodny przepływ kapitału; art. 65 ust. 1 i 3 TFUE – dopuszczający ograniczenia tylko w ściśle określonych przypadkach oraz wymagający zachowania proporcjonalności. Zdaniem Funduszu, odmowa przyznania zwolnienia stanowi nieproporcjonalne ograniczenie swobody przepływu kapitału. Taka praktyka może bowiem skutecznie zniechęcać zagraniczne fundusze emerytalne do inwestowania w Polsce, co w dłuższej perspektywie może prowadzić do odpływu zagranicznego kapitału i ograniczenia konkurencyjności polskiego rynku inwestycyjnego. W pierwszej kolejności, należy przeprowadzić tzw. test dostępu do rynku, tj. zweryfikować czy ograniczenia te mogą być usprawiedliwione na podstawie wyjątków traktatowych lub wyjątków sformułowanych w orzecznictwie. W tym zakresie należy mieć na uwadze regułę, zgodnie z którą odmienne traktowanie można dopuścić tylko wtedy, gdy dotyczy sytuacji, które nie są obiektywnie porównywalne lub w przeciwnym razie, gdy jest ono uzasadnione nadrzędnymi względami interesu ogólnego. Według strony, porównywalność sytuacji transgranicznej z sytuacją wewnętrzną państwa członkowskiego należy badać z uwzględnieniem celu realizowanego przez rozpatrywane przepisy krajowe (wyrok TSUE z 16 grudnia 2021 r., C-478/19 i C- 479/19, pkt 47 wraz z orzecznictwem). Zwolnienie w ramach ustawy CIT ma na celu zwolnienie z podatku CIT dochodów podmiotów prowadzących programy emerytalne. Skoro skarżący jest podmiotem prowadzącym program emerytalny, który zajmuje się gromadzeniem środków pieniężnych na wypłatę emerytur oraz nie prowadzi żadnej innej działalności poza gromadzeniem oszczędności na cele emerytalne, to istnieje obiektywna porównywalność z krajowymi podatnikami prowadzącymi program emerytalny. Nawet jeśli strona część środków lokuje w inwestycje w nieruchomości, infrastrukturę, kredyty hipoteczne, akcje prywatne i zasoby odnawialne, to nie można mówić o jakiejkolwiek spekulacji czy erozji podstawy opodatkowania. Opisana praktyka organu podatkowego, polegająca na odmowie zastosowania zwolnienia z CIT podmiotu prowadzącego program emerytalny z państwa trzeciego, prowadzi do naruszenia fundamentów rynku wewnętrznego Unii Europejskiej. Działanie to godzi w zakaz dyskryminacji ze względu na przynależność państwową (art. 18 TFUE), ogranicza swobodę przedsiębiorczości (art. 49 TFUE) oraz stanowi barierę dla swobodnego przepływu kapitału (art. 63 i 65 TFUE), zniechęcając inwestorów zagranicznych do lokowania środków w Polsce. Gdyby przyjąć za trafne stanowisko Dyrektora, to regulacja art. 6 ust. 1 pkt 1a lit. e ustawy CIT i oparta na niej praktyka stałyby w sprzeczności z wyżej opisanymi zasadami prawa UE. Skarżący podkreślił, że jeżeli ustawa o CIT dla podmiotów prowadzących program emerytalny z państw trzecich przewiduje zwolnienie z podatku, a nie pozwala na zastosowanie zwolnienia z CIT dla funduszu kanadyjskiego działającego w typowych ramach prawnych dla tego ustawodawstwa, to jest niezgodna z umową POL-CA. Organ wskazał, że na mocy tej umowy zapewniono wprawdzie traktowanie nie mniej korzystne niż przyznawane inwestorom, inwestycjom lub przychodom własnym inwestorów, ale zgodnie z ustawami i przepisami umawiającej się strony. Organ jednakże pominął, że art. 6 ust. 1 pkt 11a ustawy CIT, nie zawiera literalnie regulacji, która wprowadzałaby ograniczenie w zakresie przedmiotu działalności inwestycyjnej (lokowania). Dyrektor wyprowadził to ograniczenie w drodze rozszerzającej i prawotwórczej interpretacji tego przepisu, która – oprócz naruszania zasad prawa UE – jest także niezgodna z celem i brzemieniem postanowień umowy PL-CA. W rezultacie Dyrektor zastosował nieprawidłowo art. 3 ust. 4 umowy PL-CA. Skarżący zarzucił organowi, że koncentruje swoją analizę tylko na strukturze inwestycyjnej Funduszu w Kanadzie, pomijając, że skutki podatkowe dotyczą inwestycji realizowanych bezpośrednio na rynku polskim. Takie podejście prowadzi do nieuzasadnionego różnicowania sytuacji inwestorów i ich inwestycji ze względu na ich przynależność państwową, co jest sprzeczne z zasadą równego traktowania inwestorów oraz narusza zobowiązania Polski wynikające z umowy PL-CA. Dlatego ta umowa powinna znaleźć bezpośrednie zastosowanie w sprawie, co uzasadniałoby stwierdzenie nadpłaty zgodnie z wnioskiem strony. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Wobec tego, że spór w sprawie dotyczy zwolnienia podatkowego przypomnieć należy, że zwolnienia i ulgi podatkowe są wyjątkiem od zasady powszechnego obowiązku płacenia podatków (art. 84 Konstytucji RP) i brak jest jakichkolwiek podstaw, by przesłanki ich zastosowania interpretować rozszerzająco. Wszelkie przepisy regulujące ulgi i zwolnienia podatkowe należy interpretować ściśle (zob. wyroki NSA z: 24 września 2009 r., II FSK 649/08; 24 września 2009 r., II FSK 650/08; 12 sierpnia 2011 r., II FSK 374/10; 28 marca 2012 r., II FSK 1781/10; 27 października 2016 r., II FSK 2795/14; 4 sierpnia 2017 r., II FSK 1828/15). Jednocześnie, jak wymaga tego zasada równości i sprawiedliwości opodatkowania, wszystkie podmioty znajdujące się w takiej samej sytuacji faktycznej i prawnej powinny być tak samo traktowane przez prawo podatkowe (zob. wyrok NSA z 8 września 2016 r., II FSK 2012/14). Przepisy dotyczące ulg i zwolnień podatkowych stanowią wyjątek od zasady powszechności opodatkowania wynikającej z art. 84 Konstytucji RP, a zatem wyjątki od tej zasady, uwzględniającej wartości, jakimi są równość i sprawiedliwość, muszą być ściśle określone w ustawie podatkowej. Podatnik zaś nie może spodziewać się innych przywilejów podatkowych niż te, które wynikają z przepisów regulujących ulgi i zwolnienia. Prawodawca ma przy tym swobodę w określaniu warunków formalnych skorzystania z takich ulg i zwolnień podatkowych. Wynika to z art. 217 Konstytucji RP, zgodnie z którym nakładanie podatków, innych danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy. Przedmiot sporu w niniejszej sprawie dotyczy oceny, czy skarżący fundusz jest podmiotem porównywalnym do funduszy emerytalnych korzystających z podmiotowego zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych w Polsce. Fundusz podkreśla, że odmowa stwierdzenia nadpłaty jest wynikiem błędnej wykładni art. 6 ust. 1 pkt 11a lit. e) ustawy CIT oraz narusza nadrzędne zasady prawa unijnego. Spór dotyczy zatem interpretacji warunku zwolnienia podatkowego określonego w ww. przepisie ustawy CIT. Skarżący uważa, że jest on obiektywnie porównywalny do państwowych funduszy emerytalnych z siedzibą w Polsce oraz funduszy emerytalnych z siedzibą w Unii Europejskiej/Europejskim Obszarze Gospodarczym, które to podmioty są zwolnione z podatku dochodowego od osób prawnych, na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 11a ustawy CIT. Odmienne traktowanie w opodatkowaniu podmiotów z państw trzecich w zakresie korzystania ze zwolnień podatkowych stanowi natomiast naruszenie zasad ogólnych prawa UE, tj. zasady swobody przepływu kapitału uregulowanej w art. 63 TFUE oraz zasady niedyskryminacji uregulowanej w art. 18 TFUE. Skarżący stoi na stanowisku, że z literalnego brzmienia przepisu art. 6 ust. 1 pkt 11a ustawy CIT nie wynika, aby ustawodawca ograniczał katalog dopuszczalnych inwestycji, w które można lokować środki. Ponadto zasady działania podmiotu prowadzącego program emerytalny w państwie trzecim nie muszą być tożsame z zasadami funkcjonowania polskich funduszy emerytalnych. Natomiast zdaniem Dyrektora, skarżący nie jest podmiotem obiektywnie porównywanym do podmiotów zwolnionych z opodatkowania CIT na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 11a ustawy CIT. Zagadnienie prawne stanowiące istotę sporu w sprawie niniejszej, było analizowanie przez Sąd w wyroku w sprawie o sygn. akt I SA/Lu 272/25. Sąd orzekający w pełni podziela stanowisko wyrażone w powołanym wyroku i w dalszej części uzasadnienia korzysta z argumentacji w nim zawartej, przyjmując jako własną. Należy zatem wskazać, że z uwagi na podjęte przez rząd Rzeczypospolitej Polskiej zobowiązania wobec Komisji Europejskiej w sprawie usunięcia naruszenia nr 2006/4093, ustawą z 25 listopada 2010 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U. Nr 226, poz. 1478) dodane zostały punkty 10a i 11a w art. 6 ust. 1 ustawy CIT. Obowiązkiem Polski było usunięcie dyskryminacji podatkowej zagranicznych instytucji wspólnego inwestowania tak, by nowe przepisy objęły te zagraniczne podmioty inwestycyjne, których nie dotyczyło zwolnienie określone w pkt 10, lecz jednocześnie, by były to podmioty równoważne zwolnionym z opodatkowania podmiotom krajowym. Wprowadzone uregulowanie - zgodnie z zaleceniami Komisji - z dniem 1 stycznia 2011 r. zwalnia z podatku dochodowego instytucje wspólnego inwestowania i fundusze emerytalne posiadające siedzibę w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, które spełniają łącznie wymienione w tych przepisach warunki. Istotna jest przy tym konstrukcja omawianego przepisu. Ustawodawca zastosował katalog zamknięty przesłanek, których łączne spełnienie daje podstawę do zastosowania zwolnienia podmiotowego. Formułując te warunki oparto się tu na cechach charakteryzujących działania polskich funduszy. Wolą ustawodawcy nie było zatem zwolnienie wszystkich funduszy czy też jednostek wspólnego inwestowania, ale tych tylko, które spełniają określone kryteria, podobne do tych, które muszą spełniać fundusze mające siedzibę w Polsce. Jednocześnie TSUE w wyroku z 10 kwietnia 2014 r. w sprawie C-190/12 (EU.C.2014.249) potwierdził, że w prawie wspólnotowym nie obowiązuje zasada bezwarunkowego zwolnienia z opodatkowania funduszy inwestycyjnych mających siedziby poza UE i EOG, lecz w każdym przypadku organy podatkowe są zobowiązane do przeprowadzenia analizy, czy dany fundusz inwestycyjny z siedzibą poza UE i EOG prowadzi działalność porównywalną z podmiotami krajowymi w ramach regulacyjnych równoważnych z ramami regulacyjnymi UE. TSUE stwierdził, że artykuły 63 TFUE i 65 TFUE, na które w głównej mierze powołuje się również w skardze fundusz, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom podatkowym państwa członkowskiego, na podstawie których ze zwolnienia podatkowego nie mogą korzystać dywidendy wypłacane przez spółki mające siedzibę w tym państwie członkowskim na rzecz funduszu inwestycyjnego mającego siedzibę w państwie trzecim w zakresie, w jakim istnieje pomiędzy tym państwem członkowskim a rozpatrywanym państwem trzecim zobowiązanie umowne do wzajemnej pomocy administracyjnej, które umożliwia krajowym organom podatkowym zweryfikowanie informacji przekazanych ewentualnie przez fundusz inwestycyjny. Warunki ich tworzenia i działania funduszu inwestycyjnego muszą być jednak równoważne z ramami regulacyjnymi Unii. Trybunał wskazując, że polskie przepisy regulujące zwolnienie dla podmiotów wskazanych w art. 6 ust. 1 pkt 10 i pkt 11 ustawy CIT i odmawiające zwolnienia porównywalnym podmiotom z państw trzecich, naruszają zasadę swobody przepływu kapitału, nie wskazał jednocześnie kryteriów, które należy brać pod uwagę ustalając porównywalności podmiotów krajowych objętych zwolnieniem z podmiotami z państw trzecich. Z wyroku tego wynika jedynie, że kryterium różnicującego nie może stanowić miejsce siedziby danego podmiotu, czy też podleganie przez podmiot z państwa trzeciego takim samym regulacjom prawnym, jakim podlegają podmioty krajowe. Uwagi sformułowane w tym wyroku TSUE odnieść należy także do funduszy emerytalnych. Nie może budzić zatem wątpliwości, że dokonane od 1 stycznia 2011 r. zmiany art. 6 ustawy CIT miały na celu zapewnienie zgodności przepisów krajowych z przepisami unijnymi w wyniku stwierdzenia przez Komisję Europejską naruszenia traktatowej swobody przepływu kapitału, do której respektowania zobowiązały się państwa członkowskie UE i EOG. Wynika to jednoznacznie z projektu uzasadnienia ustawy o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy z 25 listopada 2010 r. o podatku dochodowym od osób prawnych oraz ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (druk Sejmu VI Kadencji nr 3500). Trafnie zwrócił na to uwagę organ, wyprowadzając z tego prawidłowe wnioski, uwzględniając przy wykładni przepisu krajowego wykładnię prounijną, w tym wypracowane w orzecznictwie TSUE pojęcie "równoważności". Celem nowelizacji było objęcie przedmiotowym zwolnieniem podmiotów działających na analogicznych (równoważnych) zasadach. Zaznaczyć zatem trzeba, że zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 11a ustawy CIT zwalnia się od podatku podatników posiadających siedzibę w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego prowadzących program emerytalny, w zakresie dochodów związanych z gromadzeniem oszczędności na cele emerytalne, którzy spełniają łącznie następujące warunki: a) podlegają w państwie, w którym mają siedzibę, opodatkowaniu podatkiem dochodowym od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania, b) prowadzą swoją działalność na podstawie zezwolenia właściwych władz państwa, w którym mają siedzibę, c) ich działalność podlega nadzorowi właściwych władz państwa, w którym mają siedzibę, d) posiadają depozytariusza prowadzącego rejestr aktywów tych podatników, e) przedmiotem ich działalności jest wyłącznie gromadzenie środków pieniężnych i ich lokowanie, z przeznaczeniem na wypłatę uczestnikom programu emerytalnego po osiągnięciu przez nich wieku emerytalnego. Sąd podziela stanowisko organu, że z przepisu tego wynika, iż wyłącznym przedmiotem działalności podmiotu prowadzącego program emerytalny ma być gromadzenie środków pieniężnych i ich lokowanie, a nie prowadzenie innych inwestycji, o alternatywnym charakterze, na rzecz uczestników programu emerytalnego. Oczywistym jest, że zawarte w art. 6 ust. 1 pkt 11a lit. e ustawy CIT kryterium porównywalności nawiązuje do wyłącznego przedmiotu prowadzonej działalności przez podmiot prowadzący program emerytalny. Co przy tym trafnie wskazywał organ, odnoszący się do przedmiotu działalności wymóg zawarty w art. art. 6 ust. 1 pkt 11a lit. e) ustawy CIT opisany został za pomocą partykuły "wyłącznie". Z redakcji omawianego przepisu wynika zatem, że prowadzona przez podmioty prowadzące programy emerytalne działalność musi mieć charakter zamknięty. Definicja słownikowa słowa "wyłącznie", wskazuje, że wyraz ten definiuje się jako partykułę ograniczającą odniesienie komunikowanego w zdaniu do tych obiektów i stanów rzeczy, które są wymienione (zob. Słownik Języka Polskiego PWN, dostęp: https://sjp.pwn.pl/sjp/wylacznie;2539710.html). Nie chodzi zatem o dominującą działalność dopuszczającą możliwość ubocznego prowadzenia działalności o innym charakterze. W przeciwnym razie niecelowe i bezzasadne byłoby wprowadzenie przez ustawodawcę podatkowego partykuły "wyłącznie" na określenie przedmiotu działalności. Mając powyższe na uwadze, porównanie przedmiotu działalności wymaga sięgnięcia do przepisów kanadyjskich ustaw regulujących działalność funduszu i zestawienie ich z przepisami krajowymi w ramach, których funkcjonują tego typu podmioty. Ustawodawca wprowadzając zwolnienie dla zagranicznych funduszy emerytalnych określił warunki materialne i formalne, które pozwalają na objęcie tym rozwiązaniem wyłącznie takich podmiotów, które działają na analogicznych zasadach jak krajowe fundusze emerytalne. Warunki określające zakres podmiotowy zwolnienia zostały ustalone tak, aby zwolnieniem objęte zostały podmioty równoważne polskim funduszom emerytalnym. Oczywistym bowiem jest, że analizowany przepis odnosi się do tego, aby przedmiotem działalności funduszu (expressis verbis: "podmiotu prowadzącego program emerytalny") było wyłącznie gromadzenie środków pieniężnych i ich lokowanie, z przeznaczeniem na wypłatę uczestnikom programu emerytalnego po osiągnięciu przez nich wieku emerytalnego. W sprawie bezspornym jest, co wynika z treści Raportu finansowego – z części dotyczącej inwestycji skarżącego, że: "Istnieje jeden lub więcej połączonych portfel/inwestycyjnych dla różnych rodzajów inwestycji, takich jak inwestycje krótkoterminowe, obligacje, akcje kanadyjskie, amerykańskie i międzynarodowe, kredyty hipoteczne, nieruchomości, akcje prywatne oraz infrastruktura i zasoby odnawialne. Chociaż celem każdego funduszu jest inwestowanie w określony rodzaj inwestycji, w dowolnym momencie, biorąc pod uwagę harmonogram działań handlowych, fundusz może posiadać pewną ilość gotówki, inwestycji krótkoterminowych, naliczonych odsetek oraz należności łub zobowiązań netto z tytułu nierozliczonej sprzedaży i zakupu inwestycji. Inwestycje krótkoterminowe obejmują kanadyjskie i amerykańskie papiery wartościowe rynku pieniężnego, takie jak bony skarbowe o terminie zapadalności do 15 miesięcy oraz obligacje krótkoterminowe o terminie zapadalności od jednego do pięciu lat. Inwestycje krótkoterminowe są wyceniane na podstawie bieżącej rentowności rynkowej. Obligacje składają się z obligacji państwowych, obligacji korporacyjnych o ratingu inwestycyjnym i nie inwestycyjnym oraz skryptów dłużnych. Obligacje są wyceniane na podstawie bieżącej rentowności rynkowej oraz w niektórych przypadkach, notowanych cen rynkowych. Akcje składają się głównie z akcji znajdujących się w obrocie publicznym i są wyceniane na podstawie notowań rynkowych. Ceny na głównych giełdach, na których notowane są klucze. Kredyty hipoteczne obejmują głównie kanadyjskie kredyty hipoteczne na nieruchomości budowlane, komercyjne i wielorodzinne. Kredyty hipoteczne są zabezpieczone nieruchomościami i wyceniane na podstawie bieżących zysków rynkowych. Inwestycje w nieruchomości obejmują głównie zdywersyfikowane kanadyjskie i amerykańskie nieruchomości przynoszące dochód. Inwestycje w nieruchomości są wyceniane kwartalnie przez zewnętrznych menedżerów inwestycyjnych oraz, co najmniej raz na 10-18 miesięcy, przez akredytowanych niezależnych rzeczoznawców w celu ustalenia bieżącej wartości rynkowej. Private equity składa się głównie z inwestycji kapitałowych dokonywanych poza strukturą rynków publicznych. Private equity jest wyceniany corocznie na podstawie zbadanych sprawozdań finansowych od zewnętrznych menedżerów inwestycyjnych przy użyciu podejścia rynkowego lub metody wartości aktywów netto. Na infrastrukturę i zasoby odnawialne składają się prywatne i zarządzane aktywa infrastrukturalne, a także drewno, rolnictwo i inne aktywa odnawialne. Inwestycje w infrastrukturę i zasoby odnawialne są wyceniane corocznie przy użyciu podejścia rynkowego lub metody wartości aktywów netto". Organ zasadnie dostrzegł, iż sama strona przyznała, że polityka inwestycyjna Funduszu została sprecyzowana w Deklaracji Polityki Inwestycyjnej i Procedur (Municipal Pension Plan Statement of Investment Policies and Procedures"). Istotne jest, że w 7 części tego dokumentu wskazano, iż Fundusz może inwestować między innymi w: instrumenty rynku pieniężnego, papiery wartościowe, rynki nieruchomości oraz zasoby odnawialne. Prawidłowo również organ wskazał w tabeli zamieszczonej na stronie 13 zaskarżonej decyzji wartości poszczególnych klas aktywów w latach 2018-2019. Z tego zestawienia, niekwestionowanego przez stronę, wynika w szczególności, że w 2018 r. i 2019 r. wartość tych aktywów wnosiła w tych latach odpowiednio co do aktywów dotyczących: kredytów hipotecznych – 515 mln USD i 1 088 mln USD; nieruchomości – 2 300 mln USD i 3 127 mln USD; kapitału prywatnego – 1 mln USD i 4 mln USD; IRR – 2 621 mln USD i 2 953 mln USD. Podkreślenia wymaga, że krajowe fundusze emerytalne działają w oparciu o przepisy u.o.f.f.e. Zgodnie z brzmieniem art. 2 ust. 2 u.o.f.f.e. przedmiotem działalności funduszu jest gromadzenie środków pieniężnych i ich lokowanie z przeznaczeniem na wypłatę członkom funduszu emerytury po osiągnięciu przez nich wieku emerytalnego oraz emerytury częściowej, o których mowa w ustawie z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych lub okresowej emerytury kapitałowej, o której mowa w ustawie z 21 listopada 2008 r. o emeryturach kapitałowych, z zastrzeżeniem ust. 3. Ich działalność lokacyjna, do którego to pojęcia odwołuje się art. 6 ust. 1 pkt 11a lit. e) ustawy CIT, została natomiast określona w rozdziale 15 ww. ustawy. Art. 141 u.o.f.f.e. zawiera wykaz dozwolonych lokat, w jakie może inwestować swoje środki fundusz emerytalny. Przepis ten stanowi zbiór kategorii lokat będący zamkniętym katalogiem ustawowym i są to głównie akcje i obligacje. Oczywistym zatem jest, że przedmiot działalności skarżącego jest znaczenie szerszy niż przedmiot działalności polskich funduszy emerytalnych. Na terytorium Kanady nie ma bowiem prawnego wymogu, aby fundusz emerytalny był zobligowany wyłącznie do gromadzenia środków pieniężnych i ich lokowania. W sprawie niniejszej brak spełnienia powyższego spornego warunku wynika więc zarówno z prawa dotyczącego funduszy obowiązującego w Kanadzie, jak i z rzeczywistego prowadzenia inwestycji alternatywnych przez Fundusz na terenie Kanady i Stanów Zjednoczonych. Wbrew stanowisku skarżącego, Fundusz nie jest podmiotem obiektywnie porównywalnym do podmiotów zwolnionych na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 11a ustawy CIT. Tym samym, Sąd nie podziela stanowiska strony, że Fundusz jest podmiotem obiektywnie porównywalnym do podmiotów zwolnionych na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 11a powołanej ustawy, gdyż przepis ten nie przewiduje ograniczenia w zakresie przedmiotu działalności inwestycyjnej (lokowania) oraz, że ocena porównywalności danej kategorii podmiotów działających w obrocie gospodarczym, a utworzonych w oparciu o przepisy różnych państw, powinna być oparta na ocenie funkcji ekonomicznych spełnianych przez podmioty poddane porównaniu. Stanowisko to sprzeczne jest z brzmieniem analizowanego przepisu, który nie stanowi o celu działalności danego podmiotu, lecz o wyłącznym przedmiocie działalności podmiotów prowadzących program emerytalny. Analogiczne stanowisko wyraził NSA w wyroku z 7 marca 2024 r., II FSK 1608/23, który w orzeczeniu tym stanowczo podkreślił, że z analizowanego przepisu jednoznacznie wynika, że wyłącznym przedmiotem działalności podmiotu prowadzącego program emerytalny ma być gromadzenie środków pieniężnych i ich lokowanie, a nie prowadzenie jakichkolwiek innych inwestycji o alternatywnym charakterze, w tym na rzecz uczestników programu emerytalnego. Jest to jeden z istotnych warunków zwolnienia, który w ocenie ustawodawcy nie tylko polskiego, ale i unijnego, stanowi element konstrukcji inwestowania przez fundusz emerytalny, który współtworzy system gwarantujący określony poziom bezpieczeństwa jego działalności i uznany został jako niezbędny dla przyznania zwolnienia z opodatkowania dla podmiotu spełniającego ten warunek. Tymczasem z niespornych w tym zakresie ustaleń faktycznych wynika, że na terytorium Kanady nie ma prawnego wymogu, aby fundusz emertytalny był zobligowany wyłącznie do gromadzenia środków pieniężnych i ich lokowania. Wobec tego nie ma decydującego znaczenia czy warunek taki został spełniony przez Fundusz co do inwestycji kapitałowych w Polsce. Trafnie wskazał organ odwoławczy, że warunek sformułowany w art. 6 ust. 1 pkt 11a lit. e) ustawy CIT jest to warunek prawny, a nie faktyczny, dotyczący nie wykonywania w danym okresie innej działalności niż inwestycyjna. Bez znaczenia było zatem, że Fundusz w analizowanym okresie w Polsce inwestował jedynie w spółki akcyjne notowane na Giełdzie Papierów Wartościowych w Warszawie. Warunek zwolnienia z opodatkowania dotyczący przedmiotu działalności stanowiącego wyłącznie gromadzenie środków pieniężnych i ich lokowanie, ma charakter wymogu prawnego w państwie, w którym fundusz emerytalny ma siedzibę, a nie faktycznego wykonywania lub niewykonywania innego przedmiotu działalności i do tego jeszcze dodatkowo na określonym rynku czy obszarze. Przesłanki takiej, czy raczej zastrzeżenia takiego jak w przepisach obowiązujących na terenie UE i EOG, nie sformułowano w przepisach kanadyjskich, które formułują o wiele bardziej liberalne warunki dla podmiotu prowadzącego program emerytalny, aniżeli wynikające z regulacji unijnych (zob. powołany wyżej wyrok NSA z 7 marca 2024 r., II FSK 1608/23). W ocenie Sądu ze względu na fakt, że przedmiot działalności funduszu różni się zasadniczo od przedmiotu działalności podmiotów nie tylko krajowych, ale i podmiotów z UE i EOG, to nie spełniony jest warunek porównywalności. Podkreślić należy, że tak szerokiego przedmiotu działalności nie posiada żaden z podmiotów zwolnionych na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 11 i 11a ustawy CIT Nie ma przy tym znaczenia, że działalność alternatywna jest jedynie środkiem zmierzającym do wypełnienia przez fundusz jego funkcji ekonomicznych, czyli zapewnienia świadczeń emerytalnych swoim członkom. Nie negując, że taki jest cel jego funkcjonowania, to jednak jest on realizowany poprzez prowadzenie określonej działalności w ramach zakreślonego przedmiotu jej wykonywania. Samego przedmiotu działalności nie można przy tym utożsamiać z celem działania danej spółki. Jak się wskazuje w orzecznictwie, przedmiot działalności ma z jednej strony informować innych uczestników obrotu o zakresie działania danego podmiotu, z drugiej zaś służyć zakreśleniu ram, w których winien poruszać się zarząd, realizując jego cel. Przedmiot działalności danego podmiotu identyfikuje jego działalność oraz pozwala wyróżnić istotne elementy jego funkcjonowania. Nie może ulegać wątpliwości, że przyznanie określonemu podmiotowi szerszego przedmiotu działalności w porównaniu z innym podmiotem, prowadzi do istotnych różnic w zakresie osiągania celu ich działalności. Nawet jeżeli cel ten jest tożsamy, to aby podmioty można uznać za porównywane, powinny one być wyposażone w porównywalne narzędzia zmierzające do osiągnięcia tego celu. Sposób osiągnięcia zamierzonego celu, czyli realizacji funkcji konkretnego podmiotu, jest określany poprzez wskazanie przedmiotu jego działalności. Nie można tracić z pola widzenia, że krajowy legislator wprowadzając podmiotowe zwolnienie dla określonej grupy podatników wziął pod uwagę możliwość prowadzenia przez nich określonej działalności, poprzez wskazanie jej przedmiotu. Wobec powyższego, tylko podmiot, którego przedmiot działalności odpowiada wymogom ustawowym, może skorzystać ze zwolnienia. Możliwość prowadzenia przez Fundusz także innej działalności inwestycyjnej zasadniczo różni go od działających na rynku krajowym zwolnionych podmiotów unijnych i tym samym wyklucza go ze zwolnienia z opodatkowania (zob. wyrok NSA z 16 stycznia 2019 r., II FSK 66/17). W działalności funduszy równoważnych nie chodzi bowiem wyłącznie o cel, lecz także o to za pomocą jakich środków może on zostać osiągnięty. Mając na względzie powyższe, za niezasadne należy uznać podniesione przez stronę zarzuty naruszenia prawa materialnego. Sąd zwraca uwagę, że nowelizacja, która nadała aktualne brzmienie art. 6 ust. 1 pkt 10a i pkt 11a ustawy CIT, wprowadziła zmiany usuwające problem dyskryminacji zagranicznych funduszy inwestycyjnych i emerytalnych. Komisja Europejska w dodatkowej opinii z 16 czerwca 2011 r. IP/11/720 uznała, że po nowelizacji ustawy i wprowadzeniu pkt 10a i 11a do art. 6 ust. 1 ustawy CIT Rzeczpospolita Polska zasadniczo (poza pewnymi wątpliwościami niezwiązanymi z przedmiotem sporu w rozpoznawanej obecnie sprawie) nie uchybia przepisom unijnym. Wobec powyższego przepis art. 6 ust. 1 pkt 11a ustawy CIT ukształtowany został w sposób niedyskryminujący podmioty zagraniczne. W konsekwencji należało uznać, że Dyrektor nie dokonał – wbrew twierdzeniom strony – rozszerzającej i prawotwórczej interpretacji tego przepisu, która byłaby niezgodna z celem i brzemieniem postanowień umowy PL-CA. Niezasadny jest więc zarzut nieprawidłowego zastosowania przez organ art. 3 ust. 4 umowy PL-CA. Z opisanych wyżej racji, Sąd nie dopatrzył się również naruszenia w sprawie przepisów wyrażonych w art. 18, art. 49, art. 5 i art. 63 ust. 1, art. 65 ust. 1 i ust. 3 TFUE. Zdaniem Sądu, wyrażając odmowę przyznania zwolnienia podatkowego organ nie naruszył wynikającego z tych przepisów zakazu dyskryminacji, ograniczenia swobody przedsiębiorczości czy swobody przepływu kapitału. Jak zasadnie wywodził organ, okoliczność, że dany podmiot posiada szerszy przedmiot działalności w porównaniu z innym podmiotem, prowadzi do istotnych różnic w zakresie osiągania celu ich działalności: Nawet zatem, jeżeli cel działalności funduszy kanadyjskich i polskich jest tożsamy, to aby podmioty można uznać za porównywane, powinny one być wyposażone w porównywalne narzędzia zmierzające do osiągnięcia tego celu. Natomiast przyznanie zwolnienia podmiotom posiadających szerszy przedmiot działalności prowadziłoby do dyskryminacji podmiotów krajowych, których przedmiot działalności odpowiada ograniczeniom ustawowym co do lokowania gromadzonych środków w postaci braku możliwości prowadzenia innej działalności inwestycyjnej. Nie ma zatem wątpliwości, że podmioty prowadzące programy emerytalne z państw trzecich, gdy lokują gromadzone środki w inne inwestycje o alternatywnym charakterze (nieruchomości, infrastrukturę, grunty leśne), to zakres ich działalności jest znacznie szerszy niż polskich funduszy wskazany w ustawie o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, co wyklucza zastosowanie omawianego zwolnienia. Z tych powodów Sąd nie uwzględnił wniosku strony o skierowanie do TSUE sformułowanego w skardze pytania prejudycjalnego. Przedmiotowe zagadnienie nie budzi wątpliwości prawnych, które mogłoby stanowić uzasadnioną podstawę do zajęcia stanowiska przez TSUE. Podsumowując, skoro z podanych przyczyn wypłacona na rzecz Funduszu dywidenda nie może korzystać ze zwolnienia, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 11a ustawy CIT, to podatek dochodowy obliczony z zastosowaniem prawidłowo ustalonej w postępowaniu podatkowym stawki nie podlega zwrotowi. Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.