I SA/Lu 1082/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi G. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. - w zakresie sprostowania uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wydanego na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt I SA/Lu 1082/16 p o s t a n a w i a: z urzędu sprostować oczywistą omyłkę zawartą w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt I SA/Lu 1082/16 w ten sposób, że w ostatnim zdaniu uzasadnienia wyroku, zamiast słów "na podstawie art. 200 ww. ustawy" wpisać "na podstawie art. 200 ww. ustawy w zw. z art. 206 ww. ustawy".

Zgodnie z art. 156 ( 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. z 2016 r., poz. 718 /, zwanej dalej "p.p.s.a." Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. W orzecznictwie utrwalił się pogląd, że możliwość rektyfikacji wyroku jaką przewidziano w powyższym przepisie odnosi się również do uzasadnienia wyroku (por. postanowienie SN z dnia 15 kwietnia 1982 r., sygn. akt I PZ 7/82). Zatem możliwym jest dokonanie przez sąd sprostowania uzasadnienia wyroku jeśli w jego treści dopuszczono się niedokładności, błędu lub oczywistej omyłki (por. postanowienie z dnia 11 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Bd 1283/16 - internetowa Baza Orzeczeń NSA). Prostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, która – co jest oczywiste - nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia, co jest dopuszczalne tylko w drodze jego zaskarżenia środkiem odwoławczym. Błąd pisarski jest oczywistą omyłką, gdy jest widoczne, że wbrew zamierzeniu sądu doszło do niewłaściwego użycia wyrazu lub oczywiście mylnej jego pisowni albo widocznie niezamierzonego opuszczenia jednego lub więcej wyrazów. (por. postanowienie w sprawie o sygn. I OZ 764/12 – dostępne w internetowej Bazie Orzeczeń NSA). W uzasadnieniu wyroku Sąd powołując podstawę zwrotu kosztów podał jedynie art. 200 p.p.s.a. w sytuacji, gdy oczywistym jest (bo wynika to jasno z pisemnego uzasadnienia wyroku, iż Sąd uwzględnił jedynie częściowo zarzuty skargi), iż prawidłowo Sąd, zasądzając koszty w części winien podać art. 200 w zw. z art. 206 p.p.s.a. Z tych też względów, uznając powyższe za oczywistą omyłkę pisarską, na podstawie art. 156 ( 1 i 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.