I SA/Kr 611/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2017r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do złożenia podpisu pod skargą w sprawie ze skargi W.G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 marca 2016r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania postępowania egzekucyjnego postanawia: - oddalić wniosek -

Pismem z dnia 27 kwietnia 2016r. W.G. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 marca 2016r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania postępowania egzekucyjnego. Skarga nie została podpisana w związku z czym w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału strona została wezwana o jej podpisanie w terminie 7 dni po rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie została doręczone stronie w dniu 28 czerwca 2016r. Podpisana skarga została nadana przesyłką w dniu 5 lipca 2016r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego , który pismem z dnia 12 lipca 2016r. zostało przekazane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, które otrzymało je w dniu 15 lipca 2016r. Sąd wzywając stronę o podpisanie skargi, wezwał ją jednocześnie tą samą przesyłka o uiszczenie nieopłaconego wpisu w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi strona wniosła pismo "sprzeciw/zażalenie" nadane przesyłką pocztową w dniu 5 lipca 2016r. Pismem z dnia 18 stycznia 2017r. strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia podpisu pod skargą, podnosząc, iż nie doręczono mu korespondencji, albowiem nie jest możliwe aby w okresie 2016r. nie głosił się po odbiór jakiejkolwiek przesyłki, a o treści pisma dowiedział się z korespondencji sądu, gdzie ponownie wnosił o doręczenia pism, których nie otrzymał. Stwierdził, że od tej daty liczy 7 dni na uzupełnienie braków formalnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: W ustawie z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016r. poz. 718 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), a w szczególności w art. 85-89 tej ustawy, ustawodawca uregulował skutki prawne niezachowania terminu oraz podstawy prawne jego przywrócenia. Zgodnie z treścią art. 85 p.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Natomiast w art. 87 p.p.s.a. ustawodawca określił wymogi, które muszą zostać spełnione, aby sąd mógł uwzględnić taki wniosek: – pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.), – w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.), – równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). W orzecznictwie podkreśla się, że zasadniczym celem instytucji przywrócenia terminu jest wyeliminowanie negatywnych skutków jego uchybienia w sytuacji, gdy do tego uchybienia doszło w rezultacie okoliczności niezawinionych przez uczestnika postępowania, zobligowanego do dokonania określonej czynności procesowej w oznaczonym czasie (por. postanowienie NSA z dnia 19 grudnia 2014r., II OZ 1345/14). Podkreśla się również, że "Brak winy w uchybieniu terminu powinien być (...) oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Z brakiem winy mamy, bowiem do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony, która uchybiła terminowi i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, z powodu, których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu." (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lipca 2014r., sygn. akt II FZ 1046/14). W ocenie Sądu strona – mimo ciążącego na niej i wynikającego z w/w przepisu takiego obowiązku – nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak jej winy w uchybieniu terminu do złożenia podpisu pod skargą. Z akt sprawy wynika, że wezwanie o podpisanie skargi zostało doręczone jej w dniu 28 czerwca 2016r., dowodem czego jest zalegające w aktach sprawy zwrotne potwierdzenia odbioru wezwania (karta 20 a.s.). Skierowanie podpisanej skargi w dniu 5 lipca 2016r. na adres organu, a nie Sądu, spowodowało że strona nie uczyniła zadość wezwaniu Sądu w tym zakresie w wyznaczonym terminie, który mijał w dniu 5 lipca 2016r. Dopiero przesłanie podpisanej skargi przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze pismem z dnia 12 lipca 2016r. do Sądu należy traktować jako odpowiedź na wezwanie Sądu – które w tym przypadku nastąpiło po terminie. Strona zaprzecza, że dostała przesyłkę z wezwaniem o podpisanie skargi, mimo dowodu na tą okoliczność zalegającego w aktach sprawy, a jednocześnie nie przedstawia żadnych dowodów na swoje twierdzenia. Co więcej, zaskarżając w wyznaczonym terminie wezwanie o wpis, które znajdowało się w tej samej przesyłce listowej co korespondencja z Sądu z wezwaniem o podpisanie skargi, dała kolejny dowód, że wezwanie o podpisanie skargi zostało jej doręczone w dniu 28 czerwca 2016r., tak jak wezwanie o wpis. I tak jak zaskarżyła wezwanie o wpis w terminie 7 dni od doręczenia wezwania kierując ją prawidłowo na adres Sądu, tak strona mogła w tym samym terminie uczynić zadość żądaniu Sądu i podpisać skargę kierując ją na ten sam adres, a nie na adres organu. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia i oddalił wniosek o przywrócenie terminu do podpisania skargi, działając na podstawie art. 86 §1 p.p.s.a.