I SA/Kr 611/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2017r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu na zarządzenie Referendarza sądowego WSA w Krakowie z dnia 15 września 2016r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego z urzędu w sprawie ze skargi W.G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 marca 2016r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania postępowania egzekucyjnego postanawia: - utrzymać w mocy zarządzenie Referendarza sądowego WSA w Krakowie z dnia 15 września 2016r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego z urzędu -

W piśmie z dnia 3 lipca 2016r. zatytułowanym "Sprzeciw/zażalenie" W.G.zwrócił się z prośbą o zwolnienie go od opłat i kosztów sądowych w całości z uwagi na brak środków finansowych. W związku z tym, że wniosek o przyznanie prawa pomocy został złożony bez zachowania przewidzianej prawem formy, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 3 sierpnia 2016r. skarżącemu został przesłany urzędowy formularz "PPF" celem jego wypełnienia oraz odesłania do tut. Sądu w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wezwanie, jak wynika z nadesłanego przez właściwy urząd pocztowy potwierdzenia odbioru, zostało odebrane przez skarżącego osobiście w dniu 26 sierpnia 2016r. W dniu 2 września 2016r. W.G. nadał w urzędzie pocztowym przesyłkę zawierającą wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego z urzędu sporządzony na nieobowiązującym formularzu "PPF". Zarządzeniem z dnia 15 września 2016r. Referendarz Sądowy pozostawił bez rozpoznania wniosek strony, uzasadniając to sporządzeniem wniosku na nieobowiązującym formularzu "PPF". Zarządzenie wraz z uzasadnieniem zostało doręczone skarżącemu w dniu 7 października 2016r. Pismem z dnia 10 października 2016r. nadanym w Urzędzie pocztowym w dniu 13 października 2016r. zaskarżył w/w zarządzenie Referendarza sądowego, następnie podpisując pismo w konsekwencji konwalidowania w dniu 27 grudnia 2016r. braków formalnych pisma na wezwanie Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. W myśl art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek składa się o na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Wzór i sposób udostępniania urzędowego formularza określi Rada Ministrów w drodze rozporządzenia (art. 256 § 1 p.p.s.a.). W dniu 19 sierpnia 2015r. Rada Ministrów na podstawie ustawowego upoważnienia, wydała rozporządzenie w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015r., poz. 1257). Przedmiotowe rozporządzenie weszło w życie z dniem 29 sierpnia 2015r. i od tej daty ustalonym wzorem formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy dla osób fizycznych jest druk określony w załączniku 1 do powołanego wyżej rozporządzenia. Taki druk formularza został przesłany stronie jako załącznik do pisma z dnia 5 sierpnia 2016r. Strona została poinformowana, że formularz ten należy wypełnić oraz odesłać do Sądu w terminie 7 dni od dnia doręczenia pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania (art. 252 § 2 i art. 257 p.p.s.a.). Sąd zważył, że Referendarz sądowy trafnie ocenił, iż przesłany przez skarżącego formularz "PPF" według wzoru z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2003r. Nr 227, poz. 2245) nie spełnia wymogu, o którym mowa w art. 252 § 2 p.p.s.a. Stąd też Sąd jako prawidłowe w przedstawionym stanie faktycznym ocenił zarządzenie o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania z uwagi na treść art. 257 p.p.s.a. W tej sytuacji rozstrzyganie o zasadności przyznania prawa pomocy zostało unicestwione przez brak formalnych warunków do podjęcia takiej oceny przez Sąd, które zostały wyznaczone przez ustawodawcę i znalazły wyraz we wspomnianym art. 257 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł na posiedzeniu niejawnym jako sąd drugiej instancji o utrzymaniu w mocy zarządzenia Referendarza sądowego z dnia 15 września 2016r., działając na podstawie art. 260 §1 p.p.s.a. w zw. z art. 257 p.p.s.a.