I SA/Kr 354/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Inga Gołowska po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 grudnia 2015 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości z tytułu opłaty skarbowej postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uzupełniania braków formalnych skargi.

Postanowieniem z dnia 16 maja 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę W.G. wniesioną na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 grudnia 2015 r. znak: [...], z uwagi na nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi (skarga nie została podpisana). Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Podniósł, że dochował terminu 7 dni na podpisanie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie z art. 87 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Kryterium braku winy, jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na uprawdopodobnieniu przez stronę dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych i wskazaniu na okoliczności, które pomimo tej staranności uniemożliwiły dokonanie czynności w postępowaniu sądowym w terminie. Natomiast ocena sądu w tym zakresie oparta jest na obiektywnym mierniku staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy (por. J.P. Tarno w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 270; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lutego 2005 r. sygn. akt FZ 713/04). Przywrócenie terminu jest zatem dopuszczalne wyłącznie w przypadku zaistnienia obiektywnych, występujących bez woli strony, okoliczności, które mimo dołożenia przez stronę odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności w terminie (postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2012 r. sygn. akt II FZ 477/12, z dnia 12 lutego 2015 r. sygn. akt I OZ 91/15). W ocenie Sądu w rozpoznawaj sprawie skarżący nie wykazał przesłanki warunkującej przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Wniosek skarżącego o przywrócenie terminu nie zawiera w zasadzie żadnej argumentacji odnoszącej się do wspomnianej kwestii. Z wniosku nie wynika, jaka okoliczność uniemożliwiła skarżącemu prawidłowe uzupełnienie braków formalnych skargi tzn. nadanie przesyłki zawierającej podpisaną skargę na adres Sądu, zamiast (błędnie) na adres Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Przypomnieć należy, że zasada wyrażona w art. 54 § 1 p.p.s.a. wnoszenia skargi do sądu administracyjnego za pośrednictwem organu nie odnosi się do dalszych pism w sprawie, w tym również do tych, które strona wnosi na wezwanie sądu. Podkreślić także należy, że w wezwaniu Sądu do uzupełnia braku formalnego skargi nigdzie nie było podane, by przesyłkę nadać na adres organu administracji. W związku z powyższym, w ocenie Sądu, przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej nie jest dopuszczalne. W przedmiotowej sprawie nie wystąpiły bowiem okoliczności, których przy dołożeniu należytej staranności, nie można było przezwyciężyć. Z tych też względów Sąd orzekł o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, za podstawę biorąc art. 86 w związku z art. 87 § 2 p.p.s.a.